VIII K 372/24

WYROK Z UZASADNIENIEM Sygn. akt: VIII K 372/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 grudnia 2024 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Joanna Sobczak Protokolant sekr. sąd. Michalina Piórkowska w obecności Asesora Piotra Koper po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 16.04.2024r., 14.05.2024r., 28.05.2024r, 20.06.2024r., 17.07.2024r.,, 27.08.2024r., 17.09.2024r., 15.10.2024r., 25.10.2024r., 16.12.2024r. sprawy: P. D. (1) s. H. i G. z domu K. ur. (...) w B. oskarżonego o to, że: w dniu 7 listopada 2022 roku w m. O. , przy ul. (...) w rejonie stacji paliw (...) , przed budynkiem (...) , dokonał rozboju na osobie D. W. , w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. i Ł. T. używając przemocy wobec pokrzywdzonej poprzez uderzenie jej w tył głowy i szarpanie, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia plecaka należącego do pokrzywdzonej o wartości 250 zł, w którym znajdowały się pieniądze w kwocie 45.000 zł stanowiące własność firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. , a następnie w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy posłużył się nożem o ostrzu długości co najmniej 15 cm w ten sposób, że wymachiwał nim przed pokrzywdzoną oraz M. K. , czym groził im pozbawieniem życia lub uszkodzeniem ciała, co wzbudziło w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę jej spełnienia, czym działał na szkodę D. W. , (...) sp. z o.o. w W. , będąc uprzednio skazany w warunkach art. 64 § 1 kk wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) o sygn. akt (...) min. za czyn z art. 280 § 1 kk i inne na karę 5 lat i 8 miesięcy, którą odbył w okresie od dnia 5 października 2016 roku do dnia 5 lutego 2022 roku, tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 281 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 kk orzeka: stosując w myśl art. 4 § 1 kk przywołane poniżej przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. 1. 
        oskarżonego P. D. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w akcie oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 281 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 kk i za to po zastosowaniu art 11§3 kk na podstawie art. 280§1 kk w zw. z art. 64§2 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności; 2. 
        na podstawie art. 46§ 1 kk zobowiązuje oskarżonego P. D. (1) do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej (...) sp. z o.o. w W. kwoty 45.000 (czterdzieści piec tysięcy) złotych; 3. 
        na podstawie art. 46§1 kk zasądza od oskarżonego P. D. (1) na rzecz: - pokrzywdzonej D. W. kwotę 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; - pokrzywdzonego M. K. kwotę 1000 (jednego tysiąca) złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; 4. 
        na podstawie art. 41a § 1 i § 4 kk orzeka wobec oskarżonego P. D. (1) środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych D. W. i M. K. na odległość mniejszą niż 100 (sto) metrów oraz zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z wymienionymi pokrzywdzonymi przez okres 5 (pięciu) lat od uprawomocnienia się orzeczenia; 5. 
        zasądza od oskarżonego P. D. (1) na rzecz oskarżycielki posiłkowej D. W. kwotę 1440 (jeden tysiąc czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika w sprawie; 6. 
        zasądza od oskarżonego P. D. (1) na rzecz oskarżycielki posiłkowej (...) sp. z o.o. w W. kwotę 1440 (jeden tysiąc czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika w sprawie; 7. 
        zwalnia oskarżonego od opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VIII K 372/24 UZASADNIENIE Ł. T. był dłużnikiem M. M. . M. M. zaproponował mu, że w zamian za napaść na D. W. - co do której mieli wiedzę, że wybiera pieniądze z automatów do gier w lokalach (...) - i odebranie jej utargu, anuluje mu jego dług. Ł. T. zgodził się na to. W dniu 7 listopada 2022 r. w/wym. pojechali do B. po kolegę M. P. D. i następnie wszyscy razem udali się do O. . Przyjechali tam około godziny 16.00 pojazdem F. (...) na niemieckich numerach rejestracyjnych, bez tylnej szyby, w miejscu której znajdował się czarny strecz. Zaparkowali w zaroślach nieopodal stacji paliw (...) przy ul. (...) , w pobliżu kontenera (...) . Około godziny 18.00 do lokalu (...) przyjechała D. W. . W swoim plecaku miała pieniądze w kwocie 45000 zł, które pochodziły z opróżnionych przez nią tego dnia urządzeń znajdujących się w innych lokalach i stanowiły utarg z gier podmiotu (...) Gdy D. W. weszła do środka lokalu Ł. T. stanął w krzakach na wprost wejścia do kontenera, około 10 metrów od niego, natomiast P. D. (1) stanął po drugiej stronie - około 15 metrów od wejścia do kontenera. P. D. (1) miał przy sobie nóż. Mężczyźni mieli założone kominiarki i rękawice. M. M. siedział za kierownicą w samochodzie. Po około 15 minutach D. W. wyszła z kontenera i skierowała się do swojego samochodu. Wówczas Ł. T. i P. D. (1) zaczęli biec w jej stronę. Ł. T. dobiegł do niej pierwszy, szarpnął ją, uderzył w tył głowy i zerwał z niej plecak. D. W. zaczęła wzywać pomocy i próbowała wyszarpać plecak napastnikom. W międzyczasie z kontenera wybiegł pracownik M. K. , który próbował jej pomóc w odebraniu plecaka. Wówczas P. D. (1) nie chcąc do tego dopuścić zaczął wymachiwać im obojgu przed twarzą nożem o ostrzu długości co najmniej 15 cm, co D. W. i M. K. odebrali jako groźbę pozbawienia ich życia lub uszkodzenia ciała i co wzbudziło w nich uzasadnioną obawę spełnienia tej groźby. D. W. i M. K. nie zdołali odebrać plecaka napastnikom. Ł. T. i P. D. (2) dobiegli do pojazdu F. (...) , którym podjechał M. M. , wsiedli do niego i odjechali. Dowody: wyjaśnienia Ł. T. k. 107 – 110, 116 – 117, 199-201v, 213 – 217, 266 – 269; zeznania D. W. k.697 – 698v, 11-14, 83 – 85,v, 136 – 137, zeznania M. K. k. 793v – 794, 59 – 60; zeznania M. G. k. 794 – 794v, 64 – 65; zeznania D. K. k. 867 – 868, 75v – 76; zeznania B. W. k. 754 - 754v, 79-80 zeznania K. K. (2) k. 992v – 993; zeznania H. L. k. 993 – 995v; protokół oględzin miejsca darzenia k. 20- 24; protokół zatrzymania rzeczy k 27-29; protokoły oględzin monitoringu wraz z płytami k. 30-39, 49, 52 – 56, 90-94v, 96- 100, 128, 132- 134v, dokumentacja fotograficzna k. 45-46, protokół oględzin dokumentu k. 555 - 556; Biegli psychiatrzy i biegła psycholog nie stwierdzili u P. D. (1) objawów choroby psychicznej, wskazali, że w chwili czynu miał on zdolność rozumienia jego znaczenia jak i zdolność pokierowania swoim postępowaniem. Biegli rozpoznali natomiast u oskarżonego zaburzenia osobowości. Dowód: opinia sądowo – psychiatryczna k. 517 – 519; P. D. (1) był w przeszłości wielokrotnie karany sądownie. W okresie od 5 października 2016 roku do dnia 5 lutego 2022 roku odbywał karę 5 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 280 § 1 kk i inne orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) o sygn. akt (...) Dowody: dane o karalności k. 311- 316v, odpisy wyroków k. 353- 409 P. D. (1) ma (...) lat, ma wykształcenie (...) Jest żonaty, ma (...) dzieci w wieku (...) i (...) lat. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 324; P. D. (1) nie przyznał się do postawionego mu zarzutu i przedstawił własną wersję wydarzeń. Sąd odrzucił wyjaśnienia oskarżonego jako niewiarygodne ponieważ pozostają one w sprzeczności z uznanymi za wiarygodne wyjaśnieniami Ł. T. z postępowania przygotowawczego znajdującymi pełne odzwierciedlenie w zeznaniach D. W. , M. K. , B. W. , M. G. , D. K. , K. K. (2) i H. L. , protokole oględzin miejsca darzenia, protokole zatrzymania rzeczy, protokołach oględzin monitoringu wraz z płytami, dokumentacji fotograficznej, protokole oględzin dokumentu - wiadomości napisanej przez M. M. – k. 555 – 556. Okoliczność podnoszona przez oskarżonego, że powodem pomówienia go przez Ł. T. w postępowaniu przygotowawczym miała być obietnica wycofania zarzutów wobec P. T. w sprawie o rozbój w O. nie mogła się ostać ponieważ w/wym. nigdy nie postawiono takich zarzutów. Wobec P. T. umorzono postępowanie w innej sprawie dotyczącej kradzieży w szklarniach. Nie mniej jednak powodem tego było to, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził aby w/wym. brała udział w kradzieżach, co wynika wprost z zeznań przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy policji K. K. (2) i H. L. . Jednocześnie też w ocenie sądu jedynym powodem zmiany wersji przedstawionej przez Ł. T. na rozprawie był strach przed współsprawcami. Zeznania D. W. i M. K. były spójne i logiczne. W postępowaniu przygotowawczym zeznawali oni bezpośrednio po zdarzeniu, zaś rozprawa na której ponownie opisywali przebieg zdarzenia odbyła się półtora roku później. Niewielkie rozbieżności w relacji przedstawionej na rozprawie niewątpliwe zatem wynikają ze znacznego upływu czasu i nie podważają ich wiarygodności. Nie mają też znaczenia dla sprawy. Niemniej jednak podkreślić należy, że świadkowie kluczowe okoliczności przedstawiali konsekwentnie, a ich zeznania znalazły potwierdzenie również w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. Stąd też Sąd uznał ich zeznania za w pełni wiarygodne. Sąd miał przy tym na uwadze, że D. W. złożyła zawiadomienie dopiero po kilku dniach od zdarzenia, a nadto, że początkowo utrzymywała, iż pieniądze zabrane przez sprawców należały do niej, w sytuacji gdy był to utarg z gier hazardowych na automatach. W związku z tym składając zeznania nie chciała ona ujawnić wszystkich okoliczności, co w sposób oczywisty skutkowało wątpliwościami ze strony przesłuchujących ją funkcjonariuszy odnośnie prawdziwości przedstawionej przez nią wersji wydarzeń. W ocenie sądu świadek wiedząc, że pieniądze pochodziły z nielegalnej działalności bała się po prostu konsekwencji. Nie mniej jednak finalnie zdecydowała się wyjawić w jaki sposób weszła ona w posiadanie pieniędzy. Niezależnie od powyższego odnośnie samego przebiegu zdarzenia jej zeznania nie budziły wątpliwości. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka B. W. nie znajdując odstaw do ich kwestionowania. Zeznania świadka korespondowały i uzupełniały się z zeznaniami pokrzywdzonej D. W. jak i pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w zakresie w jakim sąd uznał go za wiarygodny. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom Ł. T. złożonym w postępowaniu przygotowawczym nie znajdując podstaw do ich kwestionowania i odrzucając jednocześnie zeznania złożone przez w./wym. w charakterze świadka na rozprawie. Ł. T. od początku wielokrotnie podkreślał, że boi się M. M. , boi się, że dotrze on do jego rodziny i to właśnie w ocenie sądu było jedynym powodem zmiany wersji przedstawionej przez niego na rozprawie. Wyjaśnienia Ł. T. z postępowania przygotowawczego były bardzo szczegółowe i wbrew jego twierdzeniom z rozprawy nie sposób przyjąć, że tak szczegółową wiedzę o zdarzeniu będącym przedmiotem postępowania (jak również o innych zdarzeniach z udziałem M. M. na terenie (...) ) powziął on z informacji znajdujących się w internecie. Dodatkowo Ł. T. nie miał powodów aby bezpodstawnie pomawiać P. D. (1) . Przed zdarzeniem nie znali się, nie pozostawali w żadnym konflikcie - co oskarżony w pełni potwierdza. Świadek podał, że pojechali do B. po kolegę M. P. o pseudonimie (...) , gdzie odebrali go z rejonu dworca, a jak wskazywał sam oskarżony są to okolice jego miejsca zamieszkania. Jednocześnie też, jak wskazali funkcjonariusze K. K. (2) i H. L. ustalenia operacyjne potwierdziły, że w dniu zdarzenia telefon Ł. T. faktycznie logował się w B. . Wyjaśnienia Ł. T. z postępowania przygotowawczego znajdują też odzwierciedlenie w protokole oględzin dokumentu – wiadomości pisanej ręcznie – gdzie autor wskazuje „… Ten P. V. daje mię na rozbój w O. ” (k. 555 – 556). Osoba o pseudonimie (...) to - jak wynika z wyjaśnień Ł. T. – on sam. Natomiast autorem tekstu jest M. M. , ponieważ to właśnie jego wskazał Ł. T. jako jednego ze sprawców rozboju w O. . W przekonaniu tym utwierdza dodatkowo okoliczność, że w dalszej części wiadomości jej autor odnosi się do dwóch pojazdów marki F. , co z kolei pokrywa się treścią wyjaśnień Ł. T. . W/wym wskazał bowiem, że pojazdy te ukradł razem z M. M. w N. , a następnie jeden z tych pojazdów został użyty do rozboju w O. , a w drugim został zatrzymany przez policję M. M. . Tym samym, w ocenie sądu, wersja przestawiona przez Ł. T. na rozprawie była nieprawdziwa i została wymyślona na potrzeby niniejszego postępowania ponieważ chciał się wycofać ze swoich wcześniejszych wyjaśnień ze strachu przed współsprawcami rozboju w O. . M. G. i D. K. o przebiegu zdarzenia objętego zarzutem zeznawali w oparciu o informacje uzyskane od pokrzywdzonej D. W. . Treść ich zeznań nie budziła zastrzeżeń sądu. Jawiły się one jako konsekwentne, jasne, logiczne i korespondujące z zeznaniami w/wym. jak również z zeznaniami M. K. , B. W. , M. G. , D. K. , K. K. (2) i H. L. , protokołem oględzin miejsca darzenia, protokołem zatrzymania rzeczy, protokołami oględzin monitoringu wraz z płytami, dokumentacją fotograficzną, protokołem oględzin dokumentu - wiadomości napisanej przez M. M. . Nie budziły wątpliwości sądu zeznania świadków K. K. (2) i H. L. bowiem były one jasne, spójne i dotyczyły wykonywanych przez świadków obowiązków służbowych, a nadto korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym w postaci wyjaśnień Ł. T. , złożonych w postępowaniu przygotowawczym, zeznań D. W. i M. K. . K. K. (2) i H. L. zbieżnie podali, że mieli wiedzę odnośnie tego, że Ł. T. od początku obawiał się M. M. do tego stopnia, że chciał być on niego odizolowany i osadzony w innym mieście, a nadto, że M. M. docierał do jego rodziny (czemu w/wym. nie zaprzeczył na rozprawie). Jednocześnie też podkreślić należy, że zeznania w/wym. świadków dotyczyły wyłącznie wykonywanych przez nich obowiązków służbowych, świadkowie nie znali oskarżonego, nie pozostawali z nim w żadnym konflikcie osobistym czy na gruncie zawodowym, nie mieli więc żadnych powodów aby bezpodstawnie go pomawiać albo namawiać do tego Ł. T. . Sąd odrzucił jako niewiarygodne zeznania i odczytane wyjaśnienia M. M. ponieważ pozostawały one w sprzeczności z uznanymi za wiarygodne wyjaśnieniami Ł. T. z postępowania przygotowawczego korespondującymi z zeznaniami D. W. , M. K. , B. W. , M. G. , D. K. , K. K. (2) i H. L. , protokołem oględzin miejsca darzenia, protokołem zatrzymania rzeczy, protokołami oględzin monitoringu wraz z płytami, dokumentacją fotograficzną, protokołem oględzin dokumentu - wiadomości napisanej przez M. M. . M. M. jest oskarżony o współudział w rozboju na szkodę D. W. , miał zatem niewątpliwie interes w tym aby zeznawać na korzyść P. D. (1) . Jako niewiarygodne jawiły się również zeznania świadka M. W. . W/wym. mylił fakty w zakresie okoliczności poznania Ł. T. , ilości osób, które miały brać udział w napadzie. Jego zeznania w zakresie w jakim wskazał, że Ł. T. miał mu się zwierzyć w dniu kiedy się poznali z planów dokonania rozboju i proponować mu udział w tym rozboju rażą wręcz naiwnością. Analiza zeznań M. W. prowadzi w ocenie sądu do wniosku, że przedstawiona przez niego nieudolnie wersja wydarzeń została ustalona z M. M. . Znamienne jest tutaj, że świadek sam zgłosił się do sprawy dopiero po 2-ch latach, w czasie gdy odbywał karę pozbawienia wolności w jednym zakładzie karnym z M. M. , z którym jak ustalono, miał regularny kontakt, ponieważ byli oni w tej samej grupie spacerowej (k. 914). Sąd odrzucił jako niewiarygodne zeznania świadka K. S. . W ocenie sądu wersja przestawiona przez świadka była konsultowana pośrednio z oskarżonym. Początkowo sam oskarżony sprzecznie utrzymywał, że w okresie objętym zdarzeniem pracował u R. W. . Dopiero gdy ten nie potwierdził tej okoliczności, to wówczas pojawiła się wersja o zatrudnieniu u K. S. . W przekonaniu o nieprawdziwości zeznań w/wym. świadka utwierdza również fakt, że świadek nie był wstanie wskazać jakiejkolwiek osoby czy dokumentu na potwierdzenie tego, że P. D. (1) rzeczywiście z nim pracował i mieszkał. Sąd nie znalazł podstaw aby kwestionować zeznania C. M. . Świadek ten nie uczestniczył w zajściu, potwierdził jedynie, że miał wiedzę o zdarzeniu od D. W. , która byłą u niego zatrudniona. Zeznania P. T. nie miały znaczenia dla sprawy. Świadek nie miała wiedzy o zdarzeniu w O. będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Opinia sądowo – psychiatryczno – psychologiczna sporządzona przez biegłych lekarzy psychiatrów oraz biegłą psycholog była pełna, jasna i niesprzeczna, sporządzona przez specjalistów dysponujących odpowiednią wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Nie była również kwestionowane przez strony postępowania. W ocenie sądu opinia pisemna i ustna biegłej z zakresu antropologii jest wewnętrznie sprzeczna i niekonsekwentna. Z jednej strony biegła podnosi bowiem szereg wątpliwości odnośnie dostarczonego jej materiału dowodowego wskazując, że nagranie jest słabej jakości, wizerunek twarzy sprawcy jest mocno „rozpikselowany” do tego stopnia, że nie ma możliwości opisu jego wyglądu, określenia jego cech pigmentacyjnych włosów, oczu, skóry, znaków szczególnych, do tego wskazuje, że sprawca był zamaskowany – miał kaptur, kominiarkę, ubiór sprawcy skutecznie maskował jego sylwetkę, zaś proporcje jego ciała ze względu na ustawienie urządzeń rejestrujących są trudne do porównania i obarczone błędem wynikającym ze zniekształceń optycznych. Z drugiej natomiast strony opinia biegłej jest kategoryczna odnośnie tego, że sprawca z nagrania to nie jest P. D. (1) . Z opinii wynika, że kategoryczne stanowisko biegłej zostało oparte przede wszystkim na obserwacji oczu i nasady nosa sprawcy, które były widoczne spod kominiarki i kaptura. Biegła stanęła na stanowisku, że to ukształtowanie okolicy oczu nie jest zgodne z wizerunkiem oskarżonego. Zauważyć jednak należy, że odnosząc się do wyglądu oskarżonego biegła podała, że na twarzy oskarżonego widocznych jest szereg znaków szczególnych. Wymieniła tu blizny, znamiona barwnikowe, ślady po urazach. Jednocześnie podała też, że na nagraniu nie miała możliwości oceny tych znaków szczególnych z uwagi na jego słabą jakość. Niewątpliwie też zdjęcia porównawcze k. 1025 przedstawione przez biegłą są nieostre, widać w zasadzie tylko cienie, co zważywszy na porę nocną, sztuczne oświetlenie może być mylące. Do tego biegła sama przyznała, że rysy twarzy mogą być obarczone błędem wynikającym ze zniekształceń optycznych. Wątpliwości sądu rodzi też to, że biegła była przekonana, że nagranie zdarzenia było wykonane w porze dziennej, w sytuacji gdy do zdarzenia doszło w porze nocnej, gdzie światła lamp dodatkowo mogły zniekształcać, wypaczać obraz. Biegła nie uwzględniła, że kaptur i kominiarka, które miał na sobie sprawca mogły rzucać cienie i zakłamywać obraz, co w ocenie sądu, przy uwzględnieniu tego że nagranie jest słabej jakości, nie pozwalało przyjąć stanowiska biegłej jako nie budzącego wątpliwości. Z opinii wynika, że przekonanie biegłej, iż sprawca z nagrania to nie oskarżony oparte zostało również na tym, że na udostępnionych zdjęciach oskarżonego widoczne jest skrzywienie barków, a nadto że oskarżony oświadczył, że utyka, w sytuacji gdy na nagraniu z miejsca zdarzenia sprawca nie utykał i nie widać u niego skrzywienia barków. Jednocześnie jednak biegła sama wskazała, że na bezwpływowym nagraniu oskarżonego z zakładu karnego nie zauważyła u niego problemów z poruszaniem, a nadto potwierdziła, że wskazana dysfunkcja barków mogła pogłębić się u oskarżonego w czasie dwóch lat, które minęły od zdarzenia i w czasie zdarzenia mogła być mniej widoczna, a nadto, że nie jest w stanie wskazać jaki był stopień tej dysfunkcji 2 lata temu. Ponadto biegła wskazała również, że o ile na nagraniu oskarżonego z zakładu karnego zaobserwowała, że u w/wym. lewa stopa może być nieco odsunięta na bok, to jednocześnie podała, że nie można jednoznacznie skazać że ta dysfunkcja znalazłby odzwierciedlenie na nagraniu z miejsca zdarzenia. Na marginesie - z obserwacji sądu - obniżony bark u oskarżonego nie był widoczny na kilku wcześniejszych terminach rozprawy (poza terminem, na którym zeznawała biegła, gdzie ewidentnie skrzywienie było widoczne), do czego biegła nie odniosła się. Nie zauważono również podczas wcześniejszych terminów u oskarżonego problemów z poruszaniem czy utykaniem - wręcz przeciwnie poruszał się on raczej żwawo i energicznie. Wątpliwości sądu co do trafności opinii powoduje również to, że biegła opiniując ustnie na rozprawie wyraziła stanowcze przekonanie, że sprawcą rozboju w O. jest osoba, co do której sporządzała opinię w innej sprawie na zlecenie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy. Z poczynionych ustaleń wynika jednak, że osoba ta w czasie zdarzenia odbywała karę pozbawienia wolności (k.1131v-1132). Wobec tych rozbieżności i niekonsekwencji sąd uznał dowód z opinii biegłej z zakresu antropologii za nieprzydatny do poczynienia ustaleń w zakresie sprawstwa oskarżonego. Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów, w szczególności: protokołów, informacji o karalności, wydruków korespondencji, dokumentacji medycznej – nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Nadto zostały one sporządzone przez osoby uprawnione, zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurą, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich autentyczności. *** Rozbój ( art. 280§1 kk ) jako szczególna postać kradzieży może być popełniony tylko z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, gdzie celem sprawcy jest zamiar przywłaszczenia cudzej rzeczy. Sprawca, zabierając rzecz, chce ją przywłaszczyć, a więc postąpić z nią jak właściciel. Dąży do uzyskania trwałego władztwa nad rzeczą. Sprawca może ukraść rzecz dla innej osoby albo z zamiarem jej porzucenia. Zamiar przywłaszczenia sprawca musi powziąć najpóźniej w trakcie stosowania środków rozbójniczych (wyr. SN z 12.1.2011 r., III KK 230/10 , Prok. i Pr. – wkł. 2011, Nr 7–8, poz. 7 ; wyr. SA we Wrocławiu z 17.11.2010 r., II AKa 310/10 , Prok. i Pr. – wkł. 2011, Nr 7–8, poz. 23 ; wyr. SN z 2.2.2017 r., III KK 222/16 , OSNKW 2017, Nr 5, poz. 20). Z kolei kradzież rozbójnicza ( art. 281 kk ) polega na zastosowaniu przemocy wobec osoby, groźby natychmiastowego jej użycia lub na doprowadzeniu człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy. Zachowania te winny mieć miejsce bezpośrednio po dokonaniu przez sprawcę kradzieży. Współsprawstwo polega na wspólnym wykonaniu czynu zabronionego przez co najmniej dwie osoby pozostające w porozumieniu. Porozumienie winno istnieć w czasie popełniania czynu zabronionego. Może zostać zawarte wcześniej lub nawet w trakcie czynu. Nie jest wymagana żadna szczególna forma porozumienia. Może do niego dojść nawet w sposób dorozumiany. Zatem zachowanie oskarżonego P. D. (1) polegające na tym, że w dniu 7 listopada 2022 roku w m. O. , przy ul. (...) w rejonie stacji paliw (...) , przed budynkiem (...) , dokonał rozboju na osobie D. W. , w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. i Ł. T. , używając przemocy wobec pokrzywdzonej poprzez uderzenie jej w tył głowy i szarpanie, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia plecaka należącego do pokrzywdzonej o wartości 250 zł, w którym znajdowały się pieniądze w kwocie 45.000 zł stanowiące własność firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. , a następnie w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy posłużył się nożem o ostrzu długości co najmniej 15 cm w ten sposób, że wymachiwał nim przed pokrzywdzoną oraz M. K. , czym groził im pozbawieniem życia lub uszkodzeniem ciała, co wzbudziło w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę jej spełnienia, wypełniło znamiona przestępstwa z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 281 kk w zw. z art. 11 § 2 kk . W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że oskarżony współdziałał w popełnieniu przypisanego mu przestępstwa z M. M. i Ł. T. . W/wym. przyjechali po niego w okolice jego miejsca zamieszkania, wspólnie opracowali podział ról, przed zdarzeniem oczekując na przyjazd pokrzywdzonej obserwowali teren, ustalili, że będą mieli kominiarki i rękawice itp. Dodatkowo, z uwagi na to, że P. D. (1) był uprzednio skazany w warunkach art. 64 § 1 kk wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) o sygn. akt XIV K85/17 min. za czyn z art. 280 § 1 kk i inne na karę 5 lat i 8 miesięcy, którą odbył w okresie od dnia 5 października 2016 roku do dnia 5 lutego 2022 roku, to należało przyjąć, że przestępstwo, którego się on dopuścił w niniejszej sprawie zostało popełnione w warunkach recydywy wielokrotnej z art. 64§2 kk . *** Sąd mając na względzie treść art. 4 § 1 kk , rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie oparł o przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023r., albowiem były one względniejsze dla sprawców. Przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 281 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023r. było zagrożone karą od 2 do 12 lat pozbawienia wolności. Przy czym w sytuacji działania w warunkach recydywy z art. 64§2 kk karę wymierza się w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a można ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przy wymiarze kary orzeczonej za czyn z art 280 § 1 k.k. w zb. z art. 281 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 kk przypisany oskarżonemu P. D. (1) w punkcie pierwszym wyroku Sąd wziął pod uwagę: - okoliczności obciążające: czyny tego typu charakteryzują się dużą społeczną szkodliwością, działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, działanie w sposób wyjątkowo zuchwały, bezwzględny i w sposób zaplanowany, przemoc w postaci uderzenia w głowę, duża kwota zrabowanych pieniędzy, wypełnienie jednym zachowaniem znamion więcej niż jednego przestępstwa, oskarżony przy kradzieży rozbójniczej posługiwał się nożem, uprzednia wielokrotna karalność, w tym za przestępstwa podobne, brak jakiejkolwiek skruchy i refleksji oskarżonego nad swoim zachowaniem. - sąd nie doszukał się w odniesieniu do oskarżonego okoliczności łagodzących. Z uwagi na powyższe sąd uznał, że wobec oskarżonego P. D. (1) zasadne będzie orzeczenie kary 6 lat pozbawienia wolności. W przekonaniu Sądu kara wymierzona oskarżonemu nie mogła być niższa, biorąc pod uwagę jego wcześniejszą wielokrotną karalność i działanie w warunkach z art. 64 § 2 kk . Oskarżony jest osobą głęboko zdemoralizowaną, nie wysunął żadnych wniosków ze swojego zachowania, zatem tylko kara pozbawienia wolności ma szanse spełnić cele kary. Czyn którego dopuścił się on w przedmiotowej sprawie nie miał charakteru wyjątkowego i stanowi wyraz tendencji oskarżonego do lekceważenia obowiązującego porządku prawnego. Wymiar kary orzeczonej wobec tego oskarżonego odpowiada zdaniem sądu stopniowi społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, który należy ocenić jako znaczny. W świetle tych okoliczności nie ulega zatem wątpliwości, że dla powstrzymania oskarżonego przed popełnieniem innego lub podobnego przestępstwa za konieczne należy uznać wymierzenie kary najsurowszego rodzaju czyli kary pozbawienia wolności. Tylko kara pozbawienia wolności ma szanse spełnić cele kary i jednocześnie rodzaj i wymiar tej kary nie przekracza stopnia winy oskarżonego, który należy uznać za znaczny. *** W punkcie 3 wyroku Sąd na podstawie art. 46§1 kk zasądził od oskarżonego na rzecz: - pokrzywdzonej D. W. kwotę 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, - pokrzywdzonego M. K. kwotę 1000 (jednego tysiąca) złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, mając na uwadze stopień zawinienia oskarżonego, okoliczności jego działania, jak i charakter czynu popełnionego na szkodę w/wym. pokrzywdzonych. W punkcie 4 wyroku sąd na podstawie art. 41a § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi D. W. i M. K. oraz zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 100 metrów przez okres 5 lat. Rozstrzygnięcie to służyć ma ochronie interesów pokrzywdzonych, którzy obawiają się oskarżonego. W punktach 5 i 6 wyroku, na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. w zw. z § 11 ust. 2 pkt 3 oraz §17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2016 r., poz. 1668), zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej D. W. i oskarżycielki posiłkowej (...) sp. z o.o. w W. kwoty po 1440 złotych tytułem zwrotu wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Na podstawie art. 624 § 1 kpk sąd zwolnił oskarżonego P. D. (1) z obowiązku ponoszenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciążył Skarb Państwa. W niniejszej sprawie orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności. Wobec tego sąd doszedł do wniosku, iż oskarżony nie ma możliwości pokrycia tych kosztów.