VIII K 242/16

Sygn. akt VIII K 242/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2017 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny w Siemiatyczach w składzie: Przewodniczący: SSR Elżbieta Smoktunowicz Protokolant: protokolant Marta Kobus po rozpoznaniu w dniach : 30 listopada 2016 roku, 28 grudnia 2016 roku sprawy: P. M. s. A. i U. z domu B. Urodzonego w dniu (...) w S. oskarżonego o to, że: 1. W okresie od 1 do 2 kwietnia 2016 roku w S. na ulicy (...) , w sklepach (...) działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarze, wspólnie i w porozumieniu z Ł. B. dokonał kradzieży siedmiu dezodorantów marki (...) , dwudziestu jeden wód toaletowych marki (...) , dwóch wód toaletowych marki (...) , dwóch płynów (...) , szamponu (...) , sześciu dezodorantów marki (...) ,dwóch opakowań proszku (...) , dwudziestu czterech puszek piwa (...) , dwóch opakowań pieluch (...) , dwóch opakowań kaszki (...) , trzech opakowań chipsów (...) , czterech opakowań chińskich zup, jednego opakowania ciastek (...) , jednego opakowania pralin (...) oraz pięciu koszyków zakupowych, powodując straty łącznej wartości 1493,43 zł na szkodę (...) .A. tj. o czyn z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 kk . Ł. B. s. M. i I. z domu J. Urodzonego w dniu (...) w Ł. , oskarżonego o to, że: 1. W okresie od 1 do 2 kwietnia 2016 roku w S. na ulicy (...) w sklepach (...) działając w krótkich odstępach czasu w z góry powziętym zamiarze, wspólnie i w porozumieniu z P. M. dokonał kradzieży siedmiu dezodorantów marki (...) , dwudziestu jeden wód toaletowych marki (...) , dwóch wód toaletowych marki (...) , dwóch płynów (...) , szamponu (...) , sześciu dezodorantów marki (...) ,dwóch opakowań proszku (...) , dwudziestu czterech puszek piwa (...) , dwóch opakowań pieluch (...) , dwóch opakowań kaszki (...) , trzech opakowań chipsów (...) , czterech opakowań chińskich zup, jednego opakowania ciastek (...) , jednego opakowania pralin (...) oraz pięciu koszyków zakupowych, powodując straty łącznej wartości 1493,43 zł na szkodę (...) .A. tj. o czyn z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 kk . I. Oskarżonego P. M. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 kk skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. II. Oskarżonego Ł. B. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 kk skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. III. Na podstawie art. 69 § 1, 2 k.k. w zw. z art. 70 § 2 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonym P. M. i Ł. B. na okres próby wynoszący po 2 (dwa) lata. IV. Na podstawie art. 73 § 2 kk oskarżonych P. M. i Ł. B. oddaje w okresie próby pod dozór kuratora. V. Na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierza oskarżonym P. M. i Ł. B. grzywnę w wysokości po 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny równoważna jest kwocie 10 (dziesięć) złotych. VI. Przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. R. i na rzecz radcy prawnego A. B. kwotę po 738 (siedemset trzydzieści osiem złotych) złotych w tym Vat w kwocie po 138 (sto trzydzieści osiem złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. VII. Zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem opłaty i obciąża oskarżonych pozostałymi kosztami procesu w częściach równych. VIII K 242/16 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny. P. M. i Ł. B. poznali się przebywając w ośrodku wychowawczym. Ł. B. na początku kwietnia 2016 roku przebywał w domu swojego kolegi P. M. . W okresie od 1 do 2 kwietnia 2016 roku P. M. i Ł. B. działając wspólnie i w porozumieniu wielokrotnie dokonywali kradzieży różnego rodzaju artykułów w sklepach (...) przy ulicy (...) w S. . Mianowicie dokonali oni kradzieży siedmiu dezodorantów marki (...) , dwudziestu jeden wód toaletowych marki (...) , dwóch wód toaletowych marki (...) , dwóch płynów (...) , szamponu (...) , sześciu dezodorantów marki (...) ,dwóch opakowań proszku (...) , dwudziestu czterech puszek piwa (...) , dwóch opakowań pieluch (...) , dwóch opakowań kaszki (...) , trzech opakowań chipsów (...) , czterech opakowań chińskich zup, jednego opakowania ciastek (...) , jednego opakowania pralin (...) oraz pięciu koszyków zakupowych, powodując straty łącznej wartości 1493,43 złotych. Powyższych ustaleń faktycznych dokonano w oparciu o zeznania świadków G. G. , I. M. oraz w oparciu o pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie. Oskarżony P. M. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że przypomina sobie, że był w sklepie ale jego zdaniem każdy ma prawo wejść do sklepu, w sklepie był też razem z Ł. B. ale nie przyszedł do sklepu razem z nim tylko spotkał go w sklepie. Oskarżony twierdził, że nic w tym sklepie nie kradł i na pewno nie widać tego na kamerach, nie widział też aby kradł Ł. B. . Oskarżony wyjaśniał dalej, że 1 i 2 kwietnia był na przepustce ze szkoły i wówczas przyjechał do S. Ł. B. i później był u niego ale w sklepie razem nie byli, policja zatrzymała ich około 10 kwietnia, Ł. B. nie był cały czas z nim ale zatrzymano ich razem. Oskarżony wyjaśniał dalej, że nie za każdym razem gdy był w sklepie to przypadkowo spotykał Ł. B. , bo były sytuacje kiedy był razem z nim, był on w sklepie z Ł. B. żeby coś kupić ale co kupili nie pamięta, nie pamięta czy był w jednej z (...) czy w dwóch. Oskarżony Ł. B. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w okresie 1 i 2 kwietnia 2016 roku przebywał w S. u kolegi P. M. , u którego ukrywał się przed policją ponieważ nie zgłosił się do (...) Ośrodka (...) w R. S. i był poszukiwany przez policję. Oskarżony twierdził, że nie miał potrzeby dokonać kradzieży tych wszystkich rzeczy i dodał, że u swojego kolegi P. M. przebywał około półtora tygodnia i przez ten czas utrzymywała go mama P. M. . Sąd zważył co następuje : Zarówno oskarżony P. M. jak i Ł. B. zaprzeczyli aby dokonali kradzieży w sklepach (...) w S. . Jednak materiał dowodowy zebrany w sprawie świadczy o tym, że oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanego im czynu. W szczególności fakt dokonania kradzieży przez oskarżonych potwierdza treść protokołów oględzin nagrań monitoringu oraz dokumentacja fotograficzna z nagrania monitoringu sklepów (...) , która przedstawia oskarżonych znajdujących się w sklepie i dokonujących zaboru różnych artykułów, a także ten fakt kradzieży potwierdza relacja przedstawiona przez świadka G. G. . Świadek G. G. – pracownik (...) w Ł. zeznał, że firma, w której jest zatrudniony zajmuje się ochroną sklepów (...) m.in. w S. . Z relacji świadka wynika, że jego praca polega na tym, że raz w tygodniu udaje się do każdego sklepu (...) w celu sprawdzenia niedoborów towarów, przeprowadzając kontrolę na początku kwietnia 2016 roku w dwóch sklepach (...) w S. stwierdził niedobory w ilości towarów najbardziej podatnych na kradzieże tj. w kosmetykach, piwie i artykułach spożywczych. Świadek twierdził, że rodzaj i ilość skradzionych artykułów ujawnił oglądając zapisy monitoringu, a mianowicie oglądając materiał zapisany na monitoringu obserwował, które artykuły zostały przez sprawców wzięte z półek i włożone do koszyka, a następnie dokonał podsumowania wartości wszystkich skradzionych artykułów. Zeznania świadka G. G. dowodzą, w jakich dniach, w jakiej ilości i kto dokonywał kradzieży artykułów w sklepach (...) przy ulicy (...) i przy ulicy (...) w S. i stwierdzają, że łączna wartość skradzionych rzeczy wyniosła 1493,43 złotych. Świadek I. M. – funkcjonariusz policji – w związku z postepowaniem w niniejszej sprawie przeprowadzał czynność rozpytania wśród mieszkańców miasta S. i uzyskał anonimową informację, że młodzi mężczyźni oferowali do sprzedaży artykuły pochodzące ze sklepu (...) . Z relacji świadka wynika ponadto, że oglądał zapis z monitoringu i rozpoznał on dwóch mężczyzn jako oskarżonych w niniejszej sprawie. Świadek podkreślił, że oskarżonych P. M. i Ł. B. zna z tytułu wcześniej przeprowadzanego przez niego ujęcia tych mężczyzn w związku z ich ucieczką z ośrodka wychowawczego. W ocenie Sądu świadkowie złożyli szczegółowe i konsekwentne zeznania i brak jest podstaw aby kwestionować ich relacje. Protokoły oględzin nagrań monitoringu sklepów (...) przy ulicy (...) w S. oraz treść zawarta na nagraniach monitoringu potwierdzają fakt kradzieży artykułów dokonywanych przez oskarżonych. Nie ulega wątpliwości, że na nagraniach tych widoczne są postacie oskarżonych poruszające się pomiędzy regałami sklepowymi i wkładające do koszyka różne artykuły, a następnie nagranie ukazuje jednego z oskarżonych wychodzącego z pełnym koszykiem przez drzwi wejściowe sklepu. Mając powyższe okoliczności na uwadze nie ma wątpliwości, że oskarżeni swoim zachowaniem wypełnili znamiona art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 kk . Nie ulega też wątpliwości, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Każdy z oskarżonych odgrywał określoną rolę w kradzieżach artykułów różnego rodzaju. Mianowicie każdy z nich dokonywał zaboru artykułów, a następnie jeden z oskarżonych opuszczał sklep drzwiami wejściowymi prowadząc koszyk z zawartością skradzionych artykułów. W tych okolicznościach oczywiste jest, że współsprawcy wykonywane przez siebie czynności traktowali jako objęte porozumieniem i dokonywane wspólnie. Wymierzając oskarżonym karę Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 § 1 i § 2 kk . Zgodnie z art. 53 § 1 kk sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Z kolei § 2 wskazanego przepisu wskazuje, że wymierzając karę sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu. Z powyższego przepisu wynika, w szczególności zasada współmierności kary do stopnia winy co oznacza, że sąd wymierzając karę musi baczyć by jej dolegliwość nie przekroczyła stopnia winy, na który składają się możliwość rozpoznania znaczenia czynu i możliwość kierowania swoim postępowaniem. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, sąd kieruje się kryteriami wskazanymi w art. 115 § 2 kk czyli rodzajem i charakterem naruszonego dobra, rozmiarami wyrządzonej lub grożącej szkody, sposobem i okolicznościami popełnienia czynu, wagą naruszonych przez sprawcę obowiązków oraz postacią zamiaru, motywacją sprawcy, rodzajem naruszonych reguł ostrożności jak i sposobem ich naruszenia. Biorąc pod uwagę powyższe dyrektywy wymiaru kary, w ocenie Sądu dla osiągnięcia celów kary wobec oskarżonych wystarczające będzie wymierzenie im kary po 4 miesiące pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata. Zdaniem Sądu wobec oskarżonych można przyjąć pozytywną prognozę, że nie dopuszczą się oni ponownie popełnienia przestępstwa oraz, że wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania powinno zapobiec popełnieniu przez oskarżonych w przyszłości takiego czynu i uświadomić oskarżonym, że w przypadku popełnienia przez nich w okresie próby kolejnego przestępstwa będą oni musieli ponieść konsekwencje swego postępowania i liczyć się z tym, że zostanie zarządzone wykonanie orzeczonej wyrokiem kary. Na podstawie art. 73 § 2 kk Sąd obligatoryjnie oddał oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora. W związku z tym, że oskarżeni dopuścili się popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie art. 33 § 2 kk uznał za zasadne wymierzenie im kary grzywny. Zdaniem Sądu tak ukształtowana kara będzie wystarczająca dla osiągnięcia celów wychowawczych w stosunku do oskarżonych i wdroży ich do przestrzegania prawa w przyszłości. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 627 kpk , a o opłacie na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U z 1983 r Nr 49 poz. 223 z późń zm.).