Pełny tekst orzeczenia

VIII K 185/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

Sygn. akt VIII K 185/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 lipca 2026 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR (del. do SO) Justyna Koska-Janusz
Ławnicy: Krystyna Gelo
Paweł Witkowski
Protokolant: Patryk Burak, Aleksandra Legierska, Robert Rekowski, Katarzyna Górska, Kamila Opolska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa - Żoliborz w Warszawie: Marcina Sokulskiego i Piotra Borowiec
oraz oskarżyciela posiłkowego (...) S.E. Oddział w Polsce
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 12 listopada 2025 r., 1 grudnia 2025 r., 8 grudnia 2025 r., 2 lutego 2026 r., 30 marca 2026 r., 22 czerwca 2026 r., 13 lipca 2026 r. i 31 lipca 2026 r.
sprawy
S. Ś. (3), syna S. i U. z domu C., urodzonego (...) w B.,
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 25 grudnia 2024 r. w W. przy ul. (...) grożąc N. A. (1) natychmiastowym użyciem przemocy polegającej na pozbawieniu jej życia, tj. grożąc, że ją zastrzeli, posługując się bronią palną w postaci rewolweru, zabrał w celu przywłaszczenia pojazd marki Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) o wartości nie mniejszej niż 190 000,00 PLN, działając tym na szkodę leasingodawcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.,
tj. o czyn z art. 280 § 2 kk;
II. w dniu 25 grudnia 2024 r. w miejscowości S., przy ul. (...) na stacji benzynowej (...), grożąc pracownikom tej stacji – N. V. i D. Ł. (2) natychmiastowym użyciem przemocy polegającej na pozbawieniu ich życia, tj. grożąc, że ich zastrzeli, posługując się bronią palną w postaci rewolweru, zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w łącznej kwocie 2 680 PLN, działając tym na szkodę (...) SE Oddział w Polsce,
tj. o czyn z art. 280 § 2 kk;
III. w dniu 25 grudnia 2024 r. w W., przy ul. (...), na drodze publicznej prowadził pojazd mechaniczny marki Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...), nie stosując się przy tym do decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 12 października 2022 nr (...)(...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, dla których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kat. B,
tj. o czyn z art. 180a kk;
IV. w dniu 30 grudnia 2024 r. w W., przy ul. (...), w sklepie (...) naruszył nietykalność cielesną Ś. Ż. poprzez popchnięcie w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz porządku publicznego udaremniającą dokonanie kradzieży artykułów spożywczych,
tj. o czyn art. 217a kk.
orzeka
I. oskarżonego S. Ś. (3) w granicach czynu opisanego w pkt I-ym części wstępnej wyroku uznaje za winnego tego, że w dniu 25 grudnia 2024 roku w W. przy ul. (...) zabrał w celu krótkotrwałego użycia pojazd mechaniczny marki Ł. (...) (2) o numerze rejestracyjnym (...), wartości 208.640,00 zł, stanowiącego mienie znacznej wartości, będący własnością leasingodawcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., użytkowany przez Ł. A., grożąc N. A. (1) natychmiastowym użyciem przemocy w postaci pozbawienia jej życia, czyn ten kwalifikuje jako występek z art. 289 § 3 kk w zw. z art. 289 § 1 i 2 kk i za to na tej podstawie skazuje go, a na podstawie art. 289 § 3 kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
II. oskarżonego S. Ś. (3) w granicach czynu opisanego w pkt II-im części wstępnej wyroku uznaje za winnego tego, że w dniu 25 grudnia 2024 roku w miejscowości S., przy ul. (...) na stacji benzynowej (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się bronią palną w postaci rewolweru rozdzielnego ładowania F.(...) kal. .36 dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w łącznej kwocie 2.680 zł, czym działał na szkodę (...) SE Oddział w Polsce, czyn ten kwalifikuje jako zbrodnię z art. 280 § 2 kk i za to na tej podstawie skazuje go i wymierza mu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;
III. oskarżonego S. Ś. (3) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt III-im części wstępnej wyroku, który kwalifikuje jako występek z art. 180a kk i za to na tej podstawie skazuje go i wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;
IV. oskarżonego S. Ś. (3) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt IV-ym części wstępnej wyroku, który kwalifikuje jako występek z art. 217a kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 1 stycznia 2026 r., i za to na tej podstawie skazuje go i wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
V. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk orzeczone w punktach I-IV jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu karę łączną 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności;
VI. na podstawie art. 44 § 2 kk orzeka przepadek dowodów rzeczowych opisanych w Wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr (...) pod poz. 43 i 48-60;
VII. na podstawie art. 42 § 1a kk orzeka wobec oskarżonego S. Ś. (3) zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat;
VIII. na podstawie art. 46 § 1 kk zasądza od oskarżonego S. Ś. (3) na rzecz (...) S.E. Oddział w Polsce kwotę 2.680 zł (dwa tysiące sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem naprawienia szkody w całości;
IX. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie od dnia 30 grudnia 2024 r. od godz. 02:30 do dnia 31 lipca 2026 r.;
X. na podstawie art. 618 § 1 pkt 1 kpk i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. N. kwotę 5.760 zł (pięć tysięcy siedemset sześćdziesiąt złotych) powiększoną o należną stawkę podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;
XI. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49; poz. 223 z późn. zm.) zwalnia oskarżonego od kosztów i opłat w sprawie i określa, że ponosi je Skarb Państwa.
Ławnik Paweł Witkowski Sędzia Justyna Koska-Janusz Ławnik Krystyna Gelo
UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt VIII 185/25 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1 USTALENIE FAKTÓW 1.1 Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. S. Ś. (1) w dniu 25 grudnia 2024 roku w W. przy ul. (...) zabrał w celu krótkotrwałego użycia pojazd mechaniczny marki Ł. (...) (2) o numerze rejestracyjnym (...), wartość 208.640,00 zł, stanowiącego mienie znacznej wartości, będący własnością leasingodawcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., użytkowany przez Ł. A., grożąc N. A. (1) natychmiastowym użyciem przemocy w postaci pozbawienia jej życia, tj. przestępstwo z art. 289 § 3 kk w zw. z art. 289 § 1 i 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 25 grudnia 2024 roku, około godz. 17:50, N. A. (2) zaparkował samochód Ł. (...) (3) o nr rej. (...), należący do C. (...), którym podróżował wraz ze swoją żoną Ł. A. i córką N. A. (1). Samochód zatrzymał na ul. (...), skąd wraz z żoną udał się do pobliskiego bankomatu w budynku, w którym zlokalizowana jest placówka (...). Pozostawił włączony silnik. N. A. (1) pozostała natomiast wewnątrz pojazdu, siedząc na tylnej kanapie po stronie kierowcy i przeglądając telefon komórkowy. W pewnym momencie do auta od strony kierowcy zbliżył się mężczyzna ubrany w ciemną czarną odzież, z zasłoniętą twarzą kominiarką, który otworzył drzwi i wsiadł do środka. W tym momencie N. A. (1) otworzyła drzwi i wysiadła, nie zamykając ich. Mężczyzna powiedział do niej, żeby zamknęła drzwi, bo jak nie, to ją zastrzeli. N. A. (3) zamknęła drzwi, po czym pobiegła w kierunku rodziców, aby powiadomić ich o tym fakcie. Z tego miejsca o zaistniałym zdarzeniu została poinformowana Policja. zeznania N. A. (2) k. 8, 777-779 zeznania N. A. (1) k. 3-3v, 775-777 zeznania Ł. A. k. 11v, 779-780 protokół oględzin miejsca wraz z wydrukami zdjęć k. 15-17 opinia z zakresu genetyki sądowej k. 566-578, 601-608 Notatka z danych zawartych w CEPiK k. 125 Około godziny 18:45 funkcjonariusze Policji ujawnili stojący na ulicy (...), na wysokości budynku nr (...) w W., samochód Ł. o nr rej. (...). W samochodzie pozostawały uchylone drzwi po stronie kierowcy oraz lekko uchylone drzwi tylne po tej samej stronie, a nadto na jezdni przy aucie leżała przednia wycieraczka. protokół oględzin samochodu wraz z wydrukiem zdjęć k. 129-133 notatka urzędowa dot. czasu wykonania czynności służbowych k. 134 1.1.2. S. Ś. (1) w dniu 25 grudnia 2024 roku w miejscowości S., przy ul. (...) na stacji benzynowej (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się bronią palną w postaci rewolweru rozdzielnego ładowania F.I. kal. .36 dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w łącznej kwocie 2.680 zł, czym działał na szkodę (...) SE Oddział w Polsce, tj. przestępstwo z art. 280 § 2 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Następnie S. Ś. (1) przejechał samochodem w okolice stacji paliw (...), zlokalizowanej w S. przy ulicy (...). Samochód zatrzymał bezpośrednio przed wejściem do budynku stacji, pozostawiając otwarte drzwi oraz uruchomiony silnik, po czym wszedł do środka. W tym czasie na stacji przebywali pracownicy N. V. i D. Ł. (1). Nie było natomiast żadnych klientów. S. Ś. (1) miał na sobie kominiarkę, czarną kurtkę i spodnie moro. Trzymając w ręce broń, którą skierował w stronę N. V., zażądał od niego wydania pieniędzy, krzycząc: „oddawaj pieniądze z kasy, dawaj wszystkie pieniądze, bo cię zastrzelę”. N. V. wydał mu pieniądze znajdujące się w obsługiwanej przez niego kasie. Następnie S. Ś. (1) zwrócił się do D. Ł. (1) i, kierując broń w jej stronę, zażądał, aby również ona wydała mu pieniądze znajdujące się w kasie. Łączna kwota wydanych w ten sposób pieniędzy wyniosła 2680 zł. S. Ś. (1) włożył je do plecaka. Następnie oskarżony wyszedł ze stacji, wsiadł do pojazdu i odjechał. zeznania N. V. k. 206v-207, 463v-464, 781-782 zeznania D. Ł. (1) k. 218v-219, 466v, 782-783 nagrania z monitoringu ze stacji paliw k. 239, 503 opinia ustna biegłego z zakresu balistyki k. 189-190, 789-791 opinia pisemna biegłego z zakresu balistyki k. 1012-1015 1.1.3. S. Ś. (1) w dniu 25 grudnia 2024 r. w W., przy ul. (...), na drodze publicznej prowadził pojazd mechaniczny marki Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...), nie stosując się przy tym do decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 12 października 2022 nr (...)(...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, dla których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kat. B, tj. przestępstwo z art. 180a kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty S. Ś. (1) następnie odjechał z miejsca zaparkowania pojazdu, tj. z ulicy (...) w kierunku ul. (...), a następnie przemieszczał się w kierunku dzielnicy M. w W., aż do ul. (...). nagrania z monitoringu k. 51A, 112 Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia 12 października 2022r. cofnięto oskarżonemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B1 i B2 w związku z orzeczeniem lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności akta postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień wobec S. Ś. (4) k. 1078-1079v 1.1.4. S. Ś. (1) w dniu 30 grudnia 2024 r. w W., przy ul. (...), w sklepie (...) naruszył nietykalność cielesną Ś. Ż. poprzez popchnięcie w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz porządku publicznego udaremniającą dokonanie kradzieży artykułów spożywczych, tj. przestępstwo z art. 217a kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W nocy, przed godz. 01:00, 30 grudnia 2024 roku S. Ś. (1) przyszedł do sklepu spożywczego (...) przy ul. (...) w W., w którym na zmianie pracował Ś. Ż.. Zaobserwował on na monitoringu, że S. Ś. (1) udał się na ubocze, za pasek spodni i za kurtkę zaczął chować produkty, po czym, gdy Ś. Ż. pojawił się na terenie sali sprzedażowej, oskarżony skierował się do wyjścia i zaczął uciekać. W tym momencie Ś. Ż. złapał go za kurtkę przy drzwiach wyjściowych i kazał mu przejść w głąb sklepu, a następnie powyciągać zabrane rzeczy. Oskarżony wyjął spod ubrań towary w postaci pierogów w paczce, łazanek w paczce, papryki nadziewanej, o łącznej wartości 34 złotych. Ś. Ż. sięgnął po telefon, mówiąc, że zadzwoni po Policję. Wówczas oskarżony odepchnął Ś. Ż., a gdy ten powtórzył, że dzwoni po Policję, oskarżony odepchnął go z taką siłą, że Ś. Ż. wpadł na regał sklepowy. W tym czasie S. Ś. (1) zaczął uciekać, przy czym Ś. Ż. zdołał go jeszcze złapać za kurtkę. Po krótkiej szarpaninie przy drzwiach i mimo próby zatrzymania oskarżonego przez innego klienta, oskarżony zdołał zbiec. zeznania Ś. Ż. k. 163-164, 791-792 zeznania K. Ł. k. 176v-177, 788 W wyniku tego zdarzenia Ś. Ż. doznał urazu prawego ramienia i otarć na lewym przedramieniu protokół oględzin pokrzywdzonego Ś. Ż. k. 169-170 1.2 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. S. Ś. (1) w dniu 25 grudnia 2024 r. w W. przy Ul. (...) grożąc N. A. (1) natychmiastowym użyciem przemocy polegającej na pozbawieniu jej życia, tj. grożąc, że ją zastrzeli, posługując się bronią palną w postaci rewolweru, zabrał w celu przywłaszczenia pojazd marki Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) o wartości nie mniejszej niż 190 000,000 PLN, działając tym na szkodę leasingodawcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., tj. przestępstwo z art. 280 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Dokonanie przestępstwa przy użyciu broni palnej zeznania N. A. (1) k. 3, 775 2 OCena DOWOdów 2.1 Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania N. A. (1) Zeznania świadka opisującej okoliczności, w jakich doszło do zaboru pojazdu, są konsekwentne, spójne i logiczne. Świadek została przesłuchana bezpośrednio po zdarzeniu, miała zatem jeszcze świeżo w pamięci jego przebieg. Opisała zapamiętane przez siebie okoliczności, w tym także te dotyczące wyglądu sprawcy. Jednakże dynamika tej sytuacji i związany z nią stres nie pozwoliły jej na zapamiętanie wszystkich detali dotyczących wyglądu sprawcy i elementów jego ubioru. Niemniej to, co zapamiętała i następnie zrelacjonowała, w pełni korespondowało z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami. Przedstawiony przez nią opis tej sytuacji w pełni koreluje również z tym, co o przedmiotowym zdarzeniu usłyszeli od niej rodzice, do których podbiegła bezpośrednio po zaborze auta. Świadek konsekwentnie, zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego, twierdziła, że nie widziała u sprawcy żadnej broni, a jedynie usłyszała słowa, że ją zastrzeli, jeżeli nie zamknie drzwi. Sprawca nie groził jej użyciem broni, nie okazywał jej, a świadek nie widziała przy nim żadnego przedmiotu, który mógłby broń przypominać. Świadek podczas pierwszego przesłuchania nie wskazywała, aby sprawca miał obcobrzmiący akcent. Mówił po polsku i to właśnie świadek zapamiętała. W trakcie okazania w dniu 17 marca 2025 roku, a więc już jakiś czas po zdarzeniu, podała, że odniosła w grudniu 2024 roku wrażenie, iż sprawca mógłby być obcokrajowcem. Jednocześnie, jak zeznała na rozprawie, zapamiętała jego wyraziste brwi i o tym również mówiła w trakcie okazania. Był to element wyglądu, który zaobserwowała w czasie zdarzenia i który jako podobny dostrzegła u jednego z okazywanych jej mężczyzn, którym okazał się S. Ś. (1). Bez wpływu na ocenę wiarygodności jej depozycji pozostają supozycje świadka N. A. (2), który twierdził, że córce miało się wydawać, iż sprawca jest obcokrajowcem, gdyż nie potrafił przybliżyć, na jakiej podstawie taki wniosek wywiódł. Zwrócić natomiast należy uwagę na to, że świadek wskazywała na trudności, jakie okazywany jej podczas tej czynności mężczyzna miał z odczytaniem tekstu oraz że wówczas jego głos wydał jej się nienaturalny. Zdaniem Sądu takie odczucia świadka były trafne, gdyż oskarżony miał świadomość tego, że w chwili popełnienia czynu miał zasłoniętą twarz, a zatem jego rozpoznanie mogło nastąpić na podstawie głosu, kiedy podczas okazania miał wypowiedzieć zdanie, które padło wobec pokrzywdzonej w inkryminowanym czasie. Istotne jest przy tym, że wyniki opinii z zakresu badań DNA (k. 608) dostarczyły obiektywnego potwierdzenia kontaktu oskarżonego z przedmiotowym samochodem. W pojeździe ujawniono bowiem materiał DNA pochodzący od S. Ś. (2). Okoliczność ta ma szczególne znaczenie przy ocenie wyników okazania. Rozpoznanie dokonane przez pokrzywdzoną nie było wprawdzie kategoryczne, jednak wskazała ona na rzeczywiście zapamiętany przez siebie charakterystyczny element wyglądu sprawcy – wyraziste brwi – i na tej podstawie dostrzegła podobieństwo do S. Ś. (2). Skoro zaś niezależny od jej relacji dowód biologiczny potwierdził obecność materiału DNA oskarżonego w samochodzie, należy uznać, że dostrzeżone przez pokrzywdzoną podobieństwo nie było przypadkowe, a dokonane przez nią, choć niepewne, rozpoznanie okazało się trafne. zeznania N. A. (2) Depozycje świadka były spójne, rzeczowe i w pełni korespondowały z zeznaniami N. A. (1) i Ł. A.. Z racji tego, że świadek został przesłuchany bezpośrednio po zdarzeniu, jego pamięć co do szczegółów zdarzenia była wówczas pełna i niezakłócona. zeznania Ł. A. Depozycje spójne, rzeczowe, w pełni korespondujące z zeznaniami N. A. (1) i N. A. (2). Podobnie jak świadkowie N. A. (1) i N. A. (2) świadek została przesłuchana bezpośrednio po zdarzeniu, stąd jej relacja była pełna. opinie z zakresu genetyki sądowej Opinie pełne i jasne, sporządzone przez biegłego sądowego w zakresie jego specjalizacji, wnioski końcowe należycie umotywowane. 1.1.2 zeznania N. V. Depozycje świadka były spójne, rzeczowe i konsekwentne, w pełni korespondując z zeznaniami D. Ł. (1) oraz nagraniami z monitoringu. Świadek na etapie postępowania przygotowawczego twierdził, że sprawca mówił czysto po polsku. Opisał też, że jego wypowiedzi były krótkie sprowadzające się w istocie do żądania wydania pieniędzy. W trakcie okazania pokrzywdzonemu głos oskarżonego wydawał się najbardziej podobnych z pozostałych mu okazywanych wówczas mężczyczn (k. 463v). Stwierdzenie zaś przez świadka w trakcie jego przesłuchania przed Sądem, że sprawca miał mieć akcent ukraiński, białoruski czy innymi słowy „ze wschodu” nie pozbawia wiarygodności jego wcześniejszych depozycji, które składał spontanicznie bezpośrednio po zdarzeniu, kiedy pamięć co do szczegółów tego zdarzenia była najlepsza. Odnośnie posiadania przez sprawcę takiego akcentu świadek nie był przekonany, o czym świadczy jego wypowiedź, że „nie wie, czy miał ten akcent; mógł mieć taki albo taki” (k. 782) Ujawnienie przy oskarżonym w dniu 30 grudnia 2024 r. broni odpowiadającej temu, jak zapamiętał ją świadek, koincydencja czasowa pomiędzy zaborem auta z ulicy (...) a zdarzeniem na stacji paliw, wizerunek sprawcy zarejestrowany w chwili, kiedy zbliżał się do miejsca zaboru pojazdu Ł., a także możliwość zapamiętania oczu sprawcy przez świadka N. A. (1), która w czasie okazania wytypowała oskarżonego, a ostatecznie też ślady DNA oskarżonego w samochodzie należącym do Ł. A. (k. 608), nie stanowią zbioru przypadkowych i niepowiązanych ze sobą okoliczności, lecz wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójną całość dowodową, pozwalającą na identyfikację S. Ś. (2) jako sprawcy tego czynu. opinia ustna biegłego z zakresu balistyki; opinia pisemna biegłego z zakresu balistyki Sąd w pełni podzielił wnioski opinii biegłego z zakresu badań broni i balistyki, uznając ją za pełną, jasną, logiczną i należycie uzasadnioną. Biegły dysponuje odpowiednią wiedzą specjalistyczną oraz doświadczeniem zawodowym, a przedstawione przez niego wnioski znajdują oparcie w przeprowadzonych badaniach zabezpieczonego egzemplarza broni. Formułując opinię ustną, biegły szczegółowo wypowiedział się co do rodzaju i modelu zabezpieczonej broni oraz jej cech charakterystycznych. Dopytywany, czy badany przez niego egzemplarz jest tym samym, który widoczny jest na nagraniach z monitoringu, wyjaśnił, że na podstawie dostępnego materiału nie jest w stanie zidentyfikować go jako konkretnie tego samego egzemplarza. Jednocześnie stwierdził, że widoczny na nagraniach przedmiot przypomina rewolwer, a zatem broń tego samego rodzaju co zabezpieczona w niniejszym postępowaniu i poddana przez niego badaniom. Brak kategoryczności opinii w zakresie stwierdzenia tożsamości obu przedmiotów nie podważa jej wartości dowodowej, lecz przeciwnie, świadczy o zachowaniu przez biegłego granic posiadanej wiedzy specjalistycznej i możliwości wnioskowania na podstawie jakości dostępnego materiału. Ustalenie, czy zabezpieczona broń była tą, którą sprawca posługiwał się podczas zdarzenia, należało natomiast do Sądu i wymagało oceny całokształtu zgromadzonych w sprawie dowodów, a nie wyłącznie opinii biegłego. Biegły w sposób wyczerpujący odniósł się również do stwierdzonego skrócenia lufy. Wyjaśnił, że była ona krótsza od standardowej lufy właściwej dla tego modelu, jednak nie stwierdził innych ingerencji w konstrukcję broni. W jego ocenie dokonana zmiana nie powodowała zmiany kalibru ani rodzaju broni, która nadal pozostawała bronią rozdzielnego ładowania. Biegły wskazał przy tym, że ewentualne wątpliwości mogłyby dotyczyć jedynie zmiany jej przeznaczenia. Wyjaśnił również możliwe przyczyny skrócenia lufy, wskazując, że zabieg taki może służyć zmniejszeniu gabarytów broni, a przez to ułatwieniu jej przenoszenia w sposób utrudniający zauważenie, bądź też usunięciu wcześniejszego uszkodzenia znajdującego się przy wylocie lufy. Jednocześnie, wobec braku podstaw do poczynienia dalej idących ustaleń, biegły nie wypowiadał się co do tego, kto dokonał tej modyfikacji ani jaka była rzeczywista przyczyna jej przeprowadzenia. W sporządzonej następnie opinii pisemnej, po przeprowadzeniu badań zabezpieczonej broni, biegły stwierdził, że egzemplarz ten posiada wszystkie elementy niezbędne do oddania strzału i jest zdolny do oddawania strzałów. Wnioski opinii pisemnej pozostawały przy tym spójne z wyjaśnieniami przedstawionymi wcześniej przez biegłego podczas rozprawy. Sposób opiniowania, w tym wyraźne rozgraniczenie pomiędzy okolicznościami, które biegły był w stanie ustalić w sposób stanowczy, a tymi, w odniesieniu do których dostępny materiał nie pozwalał na sformułowanie kategorycznych wniosków, dodatkowo przemawiał za rzetelnością opinii. Biegły odpowiadał na pytania stron, wyjaśniał podstawy formułowanych wniosków i nie wykraczał poza zakres posiadanych wiadomości specjalnych. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zarówno metodologii przeprowadzonych badań, jak i sformułowanych na ich podstawie wniosków, uznając opinię za w pełni wartościowy i wiarygodny dowód. Nagrania z monitoringu wraz z protokołami oględzin i wydrukami zdjęć Materiał wizyjny zabezpieczony z kamer monitoringu nie budził wątpliwości co do swej autentyczności, nie pojawiły się żadne okoliczności, które mogłyby wskazywać na jakąkolwiek celową manipulację, czy to w zakresie zawartości, czy też ciągłości zapisu. Protokoły oględzin tych materiałów, stanowiące dokumenty urzędowe, sporządzone zostały przez funkcjonariuszy Policji w ramach posiadanych uprawnień i powierzonych im zadań. 1.1.3 akta postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień wobec S. Ś. (4) Dokumenty urzędowe, nie budzące wątpliwości co do ich autentyczności 1.1.4 zeznania Ś. Ż. Depozycje świadka spójne, rzeczowe, konsekwentne. Świadek na etapie postępowania przygotowawczego, przesłuchiwany bezpośrednio po zdarzeniu, szczegółowo zrelacjonował jego przebieg. Zeznania te w całości podtrzymał przesłuchiwany w trakcie rozprawy głównej. zeznania K. Ł. Świadek jako funkcjonariusz Policji w ramach pełnionej służby dokonał zatrzymania S. Ś. (2) w dniu 30 grudnia 2024 r., co doprowadziło do ujawnienia posiadania przez niego broni palnej. Świadek na etapie postępowania sądowego nie pamiętaj wprawdzie tych okoliczności, niemniej w pełni podtrzymał swoje zeznania z etapu postępowania przygotowawczego. Depozycje te uznać należało za w pełni spontaniczne, szczere, złożone bezpośrednio po zdarzeniu, stąd pamięć świadka co do zaobserwowanych przez niego zdarzeń była świeża i pełna. 2.2 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3 PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem II S. Ś. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Rozbój, stypizowany w art. 280 kk, stanowi kwalifikowaną postać kradzieży. Obejmuje zatem wszystkie znamiona zaboru cudzej rzeczy ruchomej w celu jej przywłaszczenia, przy czym od kradzieży odróżnia go zastosowanie przez sprawcę jednego ze szczególnych sposobów oddziaływania na człowieka, wymienionych w art. 280 § 1 kk, tj. użycie przemocy wobec osoby, groźby natychmiastowego jej użycia albo doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Jak wskazał Sąd Najwyższy, podjęcie którejkolwiek z tych czynności ma być środkiem prowadzącym do celu, jakim jest zabór cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia (postanowienie SN z 16 października 2014 r., sygn. akt II KK 262/14). Rozbój charakteryzuje się zatem podwójną kierunkowością działania sprawcy. Z jednej strony jego zachowanie skierowane jest przeciwko mieniu i zmierza do dokonania jego zaboru w celu przywłaszczenia, z drugiej zaś – przeciwko osobie, której wola przeciwstawienia się zaborowi zostaje przełamana lub sparaliżowana za pomocą jednego ze środków określonych w art. 280 § 1 kk. Pomiędzy zastosowaniem takiego środka a zaborem mienia musi istnieć związek funkcjonalny: przemoc, groźba jej natychmiastowego użycia albo doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności ma służyć dokonaniu zaboru. Z tego względu zastosowanie tych środków powinno poprzedzać zabór albo następować równocześnie z nim. Zamiar przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej musi przy tym powstać przed zastosowaniem wobec dysponenta mienia przemocy, groźby jej natychmiastowego użycia albo pozostałych środków przewidzianych w art. 280 § 1 kk bądź najpóźniej w trakcie ich stosowania (wyrok SN z 13 sierpnia 1974 r., sygn. akt VI KRN 37/74). Nie jest natomiast konieczne ustalenie, że sprawca działał z pobudki polegającej na chęci osobistego wzbogacenia się. Dla realizacji znamion wystarczający jest zamiar dokonania zaboru cudzej rzeczy i postąpienia z nią jak z własną, niezależnie od dalszej motywacji sprawcy (postanowienie SN z 4 października 2012 r., sygn. akt III KK 285/12). Art. 280 § 2 kk przewiduje kwalifikowaną postać rozboju, której surowsza ocena związana jest ze szczególnie niebezpiecznym sposobem jego dokonania. Znamię kwalifikujące realizuje m.in. sprawca, który dokonując rozboju posługuje się bronią palną. U podstaw wyodrębnienia tego typu czynu leży zwiększony stopień zagrożenia dla życia i zdrowia pokrzywdzonego wynikający z rodzaju środka użytego podczas napadu (por. uchwała SN z 24 stycznia 2001 r., sygn. akt I KZP 45/00). Użyte w art. 280 § 2 kk określenie „posługuje się” ma przy tym znaczenie szersze niż pojęcie „używa”. Dla realizacji tego znamienia nie jest konieczne oddanie strzału z broni ani nawet podjęcie bezpośredniej próby jego oddania. Posługiwaniem się bronią jest również takie jej demonstrowanie, trzymanie, kierowanie w stronę pokrzywdzonego czy inne manipulowanie nią, które służy wzbudzeniu u pokrzywdzonego obawy jej użycia i w ten sposób podporządkowaniu jego zachowania woli sprawcy. W orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje się, że nawet samo okazanie broni może stanowić „posługiwanie się” nią w rozumieniu art. 280 § 2 kk, jeżeli następuje w celu wywołania u pokrzywdzonego obawy jej użycia (por. wyroki: SA w Szczecinie z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II AKa 45/14; SA w Poznaniu z 11 września 2012 r., sygn. akt II AKa 167/12; SA w Krakowie z 13 grudnia 2005 r., sygn. akt II AKa 244/05). Tym bardziej znamię to zostaje zrealizowane wówczas, gdy sprawca nie ogranicza się do okazania broni, lecz kieruje ją bezpośrednio w stronę pokrzywdzonego i jednocześnie werbalizuje groźbę jej użycia, uzależniając odstąpienie od jej realizacji od wydania żądanego mienia. W takiej sytuacji broń nie stanowi jedynie przedmiotu znajdującego się w posiadaniu sprawcy, lecz zostaje świadomie wykorzystana jako instrument służący przełamaniu woli pokrzywdzonego i umożliwieniu dokonania zaboru. Dla zakwalifikowania przedmiotu, którym posługuje się sprawca, jako broni palnej istotne pozostają kryteria wynikające z ustawy o broni i amunicji. Stosownie do art. 7 ust. 1 tej ustawy, bronią palną jest każda przenośna broń lufowa, która miota, jest przeznaczona do miotania albo może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego. W orzecznictwie wskazuje się zarazem, że dla przyjęcia na gruncie art. 280 § 2 kk, iż przedmiot stanowi broń palną, zasadnicze znaczenie ma jego rzeczywista zdatność do rażenia pociskiem. Dlatego przedmioty jedynie imitujące broń, jak również broń trwale uszkodzona w sposób powodujący utratę zdolności działania zgodnie z jej przeznaczeniem, nie realizują tego znamienia. Odmiennie należy natomiast oceniać usterki czy modyfikacje, które nie pozbawiają urządzenia właściwości broni palnej (por. wyrok SN z 8 października 1976 r., sygn. akt IV KR 196/76; wyrok SA w Krakowie z 11 maja 2006 r., sygn. akt II AKa 61/06; wyrok SA w Warszawie z 20 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa 228/13). Odnosząc powyższe rozważania do ustalonego stanu faktycznego, nie budziło wątpliwości, że zachowanie oskarżonego wyczerpało wszystkie znamiona zbrodni rozboju określonej w art. 280 § 2 kk. Oskarżony przyjechał samochodem w okolice stacji paliw (...) w S. przy ul. (...), zatrzymał pojazd bezpośrednio przed wejściem do budynku stacji, pozostawiając otwarte drzwi i uruchomiony silnik, po czym wszedł do środka. Miał na sobie kominiarkę, czarną kurtkę oraz spodnie moro, a w ręce trzymał rewolwer. Na stacji znajdowali się wówczas wyłącznie pracownicy – N. V. i D. Ł. (1)– nie było natomiast żadnych klientów. Oskarżony skierował trzymaną w ręce broń w stronę N. V. i zażądał wydania pieniędzy, krzycząc: „oddawaj pieniądze z kasy, dawaj wszystkie pieniądze, bo cię zastrzelę”. Zachowanie to stanowiło jednoznaczną groźbę natychmiastowego użycia przemocy, której realność została dodatkowo wzmocniona skierowaniem w stronę pokrzywdzonego przedmiotu będącego bronią palną. Groźba nie miała przy tym charakteru samoistnego, lecz pozostawała w bezpośrednim związku z żądaniem wydania pieniędzy. Jej funkcją było przełamanie woli pracownika stacji i zmuszenie go do wydania mienia. Po wydaniu przez N. V. pieniędzy znajdujących się w obsługiwanej przez niego kasie oskarżony nie zakończył działania, lecz zwrócił się do drugiej pracownicy stacji – D. Ł. (1) i również w jej stronę skierował broń, żądając wydania pieniędzy z obsługiwanej przez nią kasy. W rezultacie zastosowanej groźby pokrzywdzeni wydali oskarżonemu łącznie 2680 zł, które ten umieścił w plecaku, po czym opuścił stację, wsiadł do pozostawionego przed wejściem samochodu i odjechał. Sekwencja zachowania oskarżonego nie pozostawia wątpliwości co do celu jego działania. Posłużenie się bronią oraz kierowane do pracowników groźby nie były zachowaniami przypadkowymi ani niezwiązanymi z zaborem mienia. Stanowiły środek prowadzący bezpośrednio do uzyskania pieniędzy znajdujących się w kasach stacji. Oskarżony zażądał ich wydania, grożąc zastrzeleniem w razie niespełnienia żądania, a po uzyskaniu pieniędzy zabrał je, umieścił w plecaku i odjechał. Działał zatem w zamiarze bezpośrednim zaboru cudzych pieniędzy w celu ich przywłaszczenia, zaś groźba natychmiastowego użycia przemocy służyła realizacji tego właśnie zamiaru. Nie ulegało również wątpliwości, że zachowanie oskarżonego stanowiło posługiwanie się bronią palną w rozumieniu art. 280 § 2 kk. Oskarżony nie ograniczył się bowiem do posiadania czy nawet okazania rewolweru. Trzymał go w ręce, kolejno kierował w stronę obojga pracowników stacji i w ten sposób wzmacniał kierowane do nich żądania wydania pieniędzy. W przypadku N. V. działaniu temu towarzyszyła nadto jednoznaczna zapowiedź oddania strzału – „bo cię zastrzelę”. Broń stanowiła zatem bezpośredni instrument oddziaływania na pokrzywdzonych i podporządkowania ich zachowania woli oskarżonego. Istotne jest przy tym, że przedmiot, którym oskarżony się posługiwał, nie stanowił atrapy, straszaka ani trwale niesprawnej broni. Został poddany badaniom przez biegłego, które wykazały, że jest bronią palną zdatną do oddawania strzałów. Okoliczności tej nie zmienia fakt skrócenia lufy rewolweru. Modyfikacja ta nie pozbawiła go bowiem jego zasadniczej właściwości – zdolności do wystrzelenia pocisku i rażenia nim celu. Nie zachodziła zatem sytuacja trwałego uszkodzenia przedmiotu powodującego utratę przez niego cech broni palnej. Przeciwnie, oskarżony posługiwał się rzeczywistą, sprawną bronią palną, a tym samym środkiem stwarzającym realne, a nie jedynie pozorne zagrożenie dla życia i zdrowia pokrzywdzonych. Nie ma przy tym znaczenia, że oskarżony ostatecznie nie oddał z rewolweru strzału. Art. 280 § 2 kk nie wymaga „użycia” broni palnej w takim znaczeniu, lecz „posłużenia się” nią. Skierowanie sprawnej broni palnej w stronę pokrzywdzonych, połączone z żądaniem wydania pieniędzy, a w odniesieniu do jednego z nich także z wyraźną groźbą zastrzelenia, stanowi wręcz modelowy przykład realizacji tego znamienia. Zachowanie oskarżonego realizowało również znamiona strony podmiotowej. Rozbój może zostać popełniony wyłącznie umyślnie, przy czym w zakresie zaboru rzeczy konieczny jest zamiar bezpośredni kierunkowy – działanie w celu przywłaszczenia. W realiach niniejszej sprawy taki zamiar wynikał jednoznacznie z całokształtu zachowania oskarżonego: wszedł on na stację z bronią, zażądał wydania pieniędzy z obu kas, groźbą użycia broni doprowadził do ich wydania, zabrał łącznie 2680 zł, schował pieniądze do plecaka, a następnie opuścił stację i odjechał. Jego zachowanie od początku było zatem podporządkowane jednemu celowi – dokonaniu zaboru pieniędzy i objęciu ich we własne władanie. W konsekwencji oskarżony, działając w celu przywłaszczenia cudzych pieniędzy, poprzez grożenie natychmiastowym użyciem przemocy wobec pracowników stacji paliw i posługiwanie się w tym celu sprawną bronią palną, doprowadził ich do wydania pieniędzy w łącznej kwocie 2680 zł, które następnie zabrał. Tym samym swoim zachowaniem wyczerpał znamiona kwalifikowanej postaci rozboju określonej w art. 280 § 2 kk. ☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem III S. Ś. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przestępstwa określonego w art. 180a kk dopuszcza się ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Czyn ten ma charakter indywidualny, gdyż jego sprawcą może być wyłącznie osoba, wobec której właściwy organ administracji wydał decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Dla odpowiedzialności na podstawie art. 180a kk nie jest więc wystarczające samo ustalenie, że osoba prowadząca pojazd nie posiadała wymaganych uprawnień. Konieczne jest istnienie w obrocie prawnym odnoszącej się do niej decyzji administracyjnej o ich cofnięciu (por. wyrok SN z 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II KK 205/22; wyrok SN z 6 czerwca 2022 r., sygn. akt V KK 204/22). Warunkiem realizacji znamion tego występku jest również to, aby decyzja o cofnięciu uprawnień była w chwili prowadzenia pojazdu wykonalna. W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie wskazuje się, że samo wydanie decyzji nie jest wystarczające, jeżeli nie wywołuje ona jeszcze skutków prawnych wobec jej adresata (por. wyrok SN z 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt V KK 138/22; wyrok SN z 2 marca 2022 r., sygn. akt III KK 48/22; wyrok SN z 12 maja 2021 r., sygn. akt V KK 161/21; wyrok SN z 9 grudnia 2021 r., sygn. akt V KK 547/21). Dla oceny tej przesłanki znaczenie ma również prawidłowe doręczenie decyzji. Nie można jednak utożsamiać skutecznego doręczenia decyzji administracyjnej z jej osobistym odebraniem przez adresata. Jeżeli pismo zostało skierowane pod właściwy adres i spełnione zostały przewidziane prawem warunki doręczenia, fakt niepodjęcia przesyłki przez adresata nie oznacza sam przez się, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Art. 180a kk przewiduje przestępstwo umyślne, które może zostać popełnione zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. W tym ostatnim przypadku wystarczające jest ustalenie, że sprawca przewidywał możliwość, iż wobec niego obowiązuje decyzja o cofnięciu uprawnień, i mimo to zdecydował się prowadzić pojazd, godząc się na naruszenie wynikającego z niej zakazu. Przez prowadzenie pojazdu należy rozumieć wykonywanie czynności mających bezpośredni wpływ na jego ruch, w szczególności decydowanie o kierunku i prędkości jazdy. Samochód osobowy jest zaś niewątpliwie pojazdem mechanicznym w rozumieniu tego przepisu. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, Sąd uznał, że zachowanie S. Ś. (2) wyczerpało znamiona występku z art. 180a kk. Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia 12 października 2022 r., nr (...)(...), cofnięto oskarżonemu uprawnienia do kierowania pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B. Podstawę wydania tej decyzji stanowiło orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a więc przesłanka określona w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dacie czynu, tj. 25 grudnia 2024 r., pozostawała ona w mocy, nie została uchylona ani zmieniona, a zatem wywoływała skutki prawne i oskarżony był obowiązany się do niej stosować. S. Ś. (1) nie odebrał osobiście przesyłki zawierającej decyzję. Okoliczność ta nie prowadziła jednak do wniosku, że decyzja nie została skutecznie doręczona. Korespondencję skierowano bowiem na adres jego zamieszkania, którym oskarżony sam się posługiwał. Wprawdzie posiadał wówczas także adres zameldowania, jednak przesyłkę wysłano na adres wskazany przez niego jako miejsce zamieszkania, którym posłużył się również podczas pobytu w szpitalu, co wynika z dokumentacji dotyczącej tego pobytu. Nie była to więc korespondencja skierowana pod adres przypadkowy ani niezwiązany z oskarżonym. Fakt niepodjęcia przesyłki nie niweczył skuteczności jej doręczenia, skoro zostały spełnione przewidziane prawem warunki doręczenia zastępczego. Odrębnego rozważenia wymagała strona podmiotowa czynu. Skoro oskarżony nie odebrał przesyłki zawierającej decyzję, nie było podstaw do przyjęcia, że znał jej dokładną treść. Nie wykluczało to jednak ustalenia, że działał umyślnie w zamiarze ewentualnym. Oskarżony osobiście poddał się badaniu lekarskiemu dotyczącemu jego zdolności zdrowotnej do kierowania pojazdami. Wiedział zatem, czego badanie dotyczy i jaki jest jego cel. W jego wyniku wydano orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Oskarżony znał więc okoliczność, która stanowiła podstawę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. Stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami stwierdzenie, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem obliguje właściwy organ do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Znaczenie miało również to, że decyzję wysłano na adres, którym oskarżony faktycznie się posługiwał, a mimo to przesyłki nie podjął. Oceniając łącznie te okoliczności – jego osobisty udział w badaniu dotyczącym zdolności do kierowania pojazdami, wynik tego badania oraz skierowanie następnie korespondencji urzędowej na podany przez niego adres – należało przyjąć, że oskarżony co najmniej przewidywał możliwość, iż właściwy organ wydał wobec niego decyzję o cofnięciu uprawnień. Mimo tego zdecydował się prowadzić pojazd mechaniczny. Tym samym godził się na możliwość, że prowadzi samochód pomimo obowiązującej wobec niego decyzji o cofnięciu uprawnień. Jego zachowanie odpowiadało zatem konstrukcji zamiaru ewentualnego. Nie można przy tym utożsamiać braku osobistego odbioru decyzji z brakiem umyślności. W realiach niniejszej sprawy nie chodzi bowiem o sytuację, w której oskarżony nie miał żadnych podstaw, by przewidywać możliwość cofnięcia mu uprawnień. Przeciwnie, znał wynik badania lekarskiego odnoszącego się bezpośrednio do jego zdolności do kierowania pojazdami, a następnie nie podjął skierowanej do niego korespondencji urzędowej. W tych warunkach dalsze prowadzenie pojazdu oznaczało akceptację możliwości, że czyni to wbrew wydanej wobec niego decyzji. W dniu 25 grudnia 2024 r. oskarżony prowadził samochód marki Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...). Po dokonaniu zaboru pojazdu przy ul. (...) zajął miejsce kierowcy i przemieścił się nim po drodze publicznej w kierunku stacji paliw (...) w S. przy ul. (...). Wykonywał zatem czynności bezpośrednio wpływające na ruch pojazdu, decydując o kierunku i prędkości jazdy, a tym samym niewątpliwie prowadził pojazd mechaniczny. Dla realizacji znamion art. 180a kk bez znaczenia pozostaje okoliczność, że samochód nie należał do oskarżonego i został przez niego uprzednio zabrany w celu krótkotrwałego użycia. Przedmiotem penalizacji na gruncie art. 180a kk jest prowadzenie pojazdu mechanicznego pomimo obowiązującej decyzji o cofnięciu uprawnień, niezależnie od tytułu prawnego, na podstawie którego sprawca wszedł w posiadanie pojazdu. W konsekwencji Sąd uznał, że S. Ś. (1), prowadząc w dniu 25 grudnia 2024 r. po drodze publicznej samochód marki Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...), nie zastosował się do wykonalnej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 12 października 2022 r., nr (...)(...), o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami wymagającymi prawa jazdy kategorii B. Jednocześnie, znając okoliczności stanowiące podstawę cofnięcia uprawnień, co najmniej przewidywał możliwość wydania wobec niego takiej decyzji i, mimo tego, zdecydował się prowadzić pojazd. Działał zatem umyślnie w zamiarze ewentualnym, czym wyczerpał znamiona występku określonego w art. 180a kk. ☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem IV S. Ś. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Odpowiedzialność karną na podstawie art. 217a kk ponosi ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi albo ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Istotą tego przestępstwa jest zatem naruszenie nietykalności cielesnej innej osoby, przy czym elementem odróżniającym czyn z art. 217a kk od występku określonego w art. 217 § 1 kk jest szczególny kontekst, w jakim do takiego naruszenia dochodzi. Uderzenie albo inne naruszenie nietykalności cielesnej musi pozostawać w związku z interwencją podjętą przez pokrzywdzonego na rzecz ochrony jednego z dóbr wskazanych w tym przepisie, w tym ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Interwencja, o której mowa w art. 217a kk, musi mieć charakter intencjonalny. Pokrzywdzony powinien działać w celu ochrony określonego dobra przed jego naruszeniem albo narażeniem na niebezpieczeństwo. Nie musi przy tym ograniczać się do słownego zwrócenia uwagi czy wezwania innej osoby do określonego zachowania. Interwencja może przybrać również postać oddziaływania fizycznego, w szczególności zatrzymania osoby podejmującej zachowanie sprzeczne z prawem, jeżeli działanie takie służy ochronie bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Naruszenie nietykalności cielesnej musi pozostawać w ścisłym związku z podjętą interwencją. Chodzi zatem o sytuację, w której reakcja sprawcy stanowi odpowiedź na podejmowane przez pokrzywdzonego działania ochronne i służy ich przerwaniu, udaremnieniu albo uniemożliwieniu ich kontynuowania. Związek ten może mieć zarówno charakter czasowy, jak i funkcjonalny, przy czym zachowanie sprawcy powinno pozostawać bezpośrednio powiązane z interwencją pokrzywdzonego. Przestępstwo z art. 217a kk ma charakter powszechny i może być popełnione wyłącznie przez działanie. Podobnie jak czyn z art. 217 § 1 kk ma charakter skutkowy. Strona podmiotowa obejmuje umyślność w obu postaciach zamiaru, a więc zarówno zamiar bezpośredni, jak i ewentualny. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, Sąd uznał, że zachowanie S. Ś. (2) wyczerpało znamiona występku z art. 217a kk. Ś. Ż., będący pracownikiem sklepu, dostrzegł na zapisie monitoringu, że oskarżony ukrywa przy sobie produkty spożywcze stanowiące własność właściciela placówki. Działał więc w celu przeciwdziałania dokonaniu kradzieży i wyniesieniu towarów poza obręb sklepu, a tym samym w celu przeciwstawienia się zachowaniu naruszającemu porządek prawny. W reakcji na dostrzeżone zachowanie oskarżonego udał się na salę sprzedażową, a gdy S. Ś. (1) podjął próbę ucieczki, zatrzymał go i zażądał wydania ukrytych towarów. Następnie, wobec dalszej postawy oskarżonego, sięgnął po telefon w celu wezwania Policji. Zachowanie Ś. Ż. stanowiło interwencję w rozumieniu art. 217a kk. Miało ono charakter intencjonalny i zostało podjęte w bezpośredniej reakcji na ujawnioną kradzież, w celu przeciwdziałania jej dokonaniu, zatrzymania sprawcy oraz umożliwienia podjęcia wobec niego czynności przez Policję. Interwencja przybrała przy tym zarówno postać oddziaływania fizycznego, polegającego na zatrzymaniu oskarżonego, jak i postać dążenia do zawiadomienia organów powołanych do ścigania przestępstw. Sąd zwraca uwagę, że pokrzywdzony, ujmując oskarżonego na gorącym uczynku i zmierzając do jego niezwłocznego przekazania Policji, korzystał z uprawnienia przysługującego każdemu na podstawie art. 243 § 1 kpk. Podjęte przez niego działanie nie stanowiło zatem wyłącznie realizacji obowiązków pracowniczych ani ochrony interesu majątkowego pracodawcy. Miało ono szerszy wymiar i służyło ochronie porządku publicznego, którego elementem jest przeciwdziałanie popełnianiu czynów zabronionych oraz zapewnienie możliwości niezwłocznego podjęcia czynności wobec ich sprawców. S. Ś. (1) dwukrotnie odepchnął Ś. Ż., przy czym drugie odepchnięcie nastąpiło z siłą powodującą upadek pokrzywdzonego na regał sklepowy. Każde z tych zachowań stanowiło naruszenie nietykalności cielesnej pokrzywdzonego. Związek pomiędzy naruszeniem nietykalności cielesnej a interwencją miał w niniejszej sprawie charakter oczywisty i bezpośredni. Oba odepchnięcia nastąpiły bowiem w reakcji na tę samą, konkretną czynność pokrzywdzonego, polegającą na sięgnięciu po telefon w celu wezwania Policji. Pierwsze odepchnięcie było reakcją na rozpoczęcie tej czynności, drugie zaś nastąpiło po zapowiedzi pokrzywdzonego, że wezwie funkcjonariuszy. Zachowanie oskarżonego zmierzało zatem bezpośrednio do uniemożliwienia dalszego prowadzenia interwencji i jej przerwania. Oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Miał pełną świadomość, że Ś. Ż. podejmuje wobec niego interwencję w związku z ujawnioną kradzieżą, i chciał tę interwencję udaremnić. Temu właśnie celowi służyło zastosowane przez niego oddziaływanie fizyczne. Świadczy o tym zarówno bezpośrednia czasowa i funkcjonalna łączność pomiędzy zapowiedzią wezwania Policji a odepchnięciem pokrzywdzonego, jak i to, że po przerwaniu interwencji oskarżony oddalił się z miejsca zdarzenia. W konsekwencji S. Ś. (1), naruszając nietykalność cielesną Ś. Ż. poprzez odepchnięcie go w związku z podjętą przez pokrzywdzonego interwencją zmierzającą do przeciwdziałania kradzieży, zatrzymania jej sprawcy i wezwania Policji, wyczerpał znamiona występku określonego w art. 217a kk. ☒3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem I S. Ś. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przestępstwo zaboru pojazdu mechanicznego w celu krótkotrwałego użycia, określone w art. 289 kk, wykazuje konstrukcyjne podobieństwo do przestępstwa kradzieży, ponieważ wspólnym elementem obu typów czynów zabronionych jest zabór cudzej rzeczy, rozumiany jako wyjęcie jej spod władztwa osoby uprawnionej i objęcie jej we własne władanie przez sprawcę. Istotna różnica pomiędzy tymi przestępstwami dotyczy jednak zarówno przedmiotu czynności wykonawczej, jak i – przede wszystkim – strony podmiotowej. Zakres kryminalizacji wyznaczony przez art. 289 kk jest od strony przedmiotowej węższy niż w przypadku kradzieży oraz jej kwalifikowanych postaci, obejmuje bowiem wyłącznie zabór szczególnego rodzaju rzeczy, jaką jest pojazd mechaniczny. Zasadnicze znaczenie dla rozgraniczenia tych przestępstw ma jednak cel działania sprawcy. W przypadku kradzieży, a także rozboju, sprawca dokonuje zaboru cudzej rzeczy w celu jej przywłaszczenia. Natomiast istotą przestępstwa określonego w art. 289 kk jest zabór pojazdu mechanicznego w celu jego krótkotrwałego użycia, a więc bez zamiaru przywłaszczenia. Rozróżnienie to ma zasadnicze znaczenie również dla rozgraniczenia zaboru pojazdu mechanicznego w celu krótkotrwałego użycia od rozboju. Dla bytu przestępstwa z art. 280 kk nie jest wystarczające samo ustalenie, że sprawca dokonał zaboru rzeczy, stosując przy tym przemoc wobec osoby albo groźbę natychmiastowego jej użycia. Konieczne jest ponadto wykazanie, że dokonał tego w celu przywłaszczenia rzeczy. Jeżeli natomiast przedmiotem zaboru jest pojazd mechaniczny, a zamiarem sprawcy pozostaje jedynie czasowe posłużenie się nim, bez zamiaru trwałego włączenia go do własnego majątku albo postąpienia z nim jak z własnym, zachowanie takie nie stanowi rozboju, lecz – w zależności od sposobu działania – realizuje znamiona jednego z typów przestępstwa określonego w art. 289 kk. Ustawodawca przewidział w art. 289 kk trzy typy tego przestępstwa. Art. 289 § 1 kk określa jego typ podstawowy, polegający na zaborze cudzego pojazdu mechanicznego w celu krótkotrwałego użycia. Zabór taki musi mieć charakter bezprawny, a więc nastąpić bez podstawy prawnej i bez zgody osoby uprawnionej. W art. 289 § 2 kk przewidziano typ kwalifikowany związany m.in. z wartością przedmiotu czynności wykonawczej. Kwalifikacja ta znajduje zastosowanie w przypadku zaboru pojazdu stanowiącego mienie znacznej wartości, jak również w innych wskazanych w tym przepisie sytuacjach, dotyczących sposobu uzyskania dostępu do pojazdu albo okoliczności jego porzucenia. Z kolei art. 289 § 3 kk ustanawia kwalifikowany typ zaboru pojazdu w celu krótkotrwałego użycia ze względu na sposób działania sprawcy. Obejmuje sytuację, w której sprawca dokonuje zaboru pojazdu, używając przemocy lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Konstrukcja tego przepisu wykazuje zatem podobieństwo do art. 280 kk, jednak zasadnicza różnica pomiędzy tymi przestępstwami nadal sprowadza się do celu, w jakim następuje zabór. W przypadku rozboju jest nim przywłaszczenie rzeczy, zaś w przypadku art. 289 § 3 kk – jedynie krótkotrwałe użycie pojazdu. Tym samym użycie przemocy lub groźby jej natychmiastowego użycia przy zaborze pojazdu nie przesądza jeszcze o zakwalifikowaniu czynu jako rozboju. O kwalifikacji prawnej decyduje bowiem również ustalony zamiar sprawcy. Jeżeli groźba służy przełamaniu oporu osoby dysponującej pojazdem, lecz sprawca zabiera pojazd jedynie po to, aby przez krótki czas z niego korzystać, zachowanie takie odpowiada konstrukcji art. 289 § 3 kk, nie zaś art. 280 kk. Pojęcie „krótkotrwałego użycia” ma charakter wartościujący. Odnosi się do zamierzonego przez sprawcę okresu korzystania z pojazdu i oznacza takie posługiwanie się nim, które według kryteriów doświadczenia życiowego może być ocenione jako trwające krótki czas i nieprowadzące do trwałego dysponowania pojazdem. Nie chodzi przy tym wyłącznie o mechaniczną ocenę liczby minut czy godzin, przez które sprawca faktycznie korzystał z samochodu. Czas korzystania stanowi istotną okoliczność dowodową, jednak zasadniczym przedmiotem ustalenia pozostaje cel istniejący po stronie sprawcy w chwili dokonywania zaboru. Z tego właśnie względu zasadnicze trudności przy rozgraniczeniu przestępstwa z art. 289 kk od kradzieży, a w przypadku zastosowania przemocy lub groźby – od rozboju, wiążą się z odtworzeniem rzeczywistego zamiaru sprawcy. Zamiar jako fakt należący do sfery psychicznej nie podlega bezpośredniej obserwacji, lecz jest ustalany na podstawie całokształtu okoliczności towarzyszących zachowaniu sprawcy, zarówno przed jego podjęciem, w jego trakcie, jak i po dokonaniu czynu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 12 maja 1976 r., sygn. akt V KR 20/76, o zamiarze sprawcy świadczy całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych. Dopiero ich łączna ocena pozwala odtworzyć rzeczywiste przeżycia sprawcy i ustalić, do czego zmierzał oraz czego chciał. Możliwe jest wprawdzie ustalenie zamiaru wyłącznie na podstawie przedmiotowych okoliczności zdarzenia i samego sposobu działania, jednak tylko wówczas, gdy zachowanie sprawcy jednoznacznie i bez wątpliwości wskazuje na cel, do którego zmierzał. Pogląd ten, mimo że został wyrażony pod rządami kodeksu karnego z 1969 r., zachowuje aktualność również na gruncie obecnie obowiązujących przepisów. W konsekwencji o zamiarze przywłaszczenia pojazdu nie może przesądzać sam fakt dokonania jego bezprawnego zaboru. Konieczne jest ustalenie, że już w chwili zaboru sprawca zamierzał postąpić z pojazdem w sposób właściwy dla osoby, która chce trwale pozbawić uprawnionego władztwa nad rzeczą. I odwrotnie – sposób wykorzystania pojazdu po jego zabraniu, czas korzystania z niego, miejsce i sposób jego pozostawienia, brak działań zmierzających do jego ukrycia, zbycia, przekazania innej osobie czy ponownego objęcia we władanie mogą stanowić okoliczności pozwalające odtworzyć zamiar istniejący już w chwili zaboru. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, Sąd nie podzielił przyjętej w akcie oskarżenia kwalifikacji zachowania oskarżonego jako rozboju z art. 280 § 2 kk. W ocenie Sądu brak jest w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia, jakoby oskarżony dokonał zaboru przedmiotowego pojazdu w celu jego przywłaszczenia. Przeciwnie, całokształt ustalonych okoliczności faktycznych wskazuje, że zamiarem oskarżonego było krótkotrwałe użycie tego pojazdu. Istnieją przy tym okoliczności, które, mimo nieprzyznania się przez oskarżonego do popełnienia tego przestępstwa, jednoznacznie wskazują, że taki właśnie zamiar istniał po jego stronie. Po pierwsze, oskarżony wybrał samochód stojący z włączonym silnikiem, przez co mógł zakładać – chociaż, jak się okazało, błędnie – że wewnątrz auta znajdują się również kluczyki i że po jego zabraniu będzie mógł korzystać z pojazdu w sposób nieskrępowany, w szczególności swobodnie uruchamiać i wyłączać silnik oraz przemieszczać się nim według własnych potrzeb. W rzeczywistości klucze zabrał ze sobą N. A. (2), wychodząc wraz z żoną do bankomatu, czego oskarżony w chwili zaboru nie wiedział. Okoliczność ta znalazła następnie odzwierciedlenie w sposobie korzystania z samochodu – kiedy oskarżony podjechał nim na stację benzynową, gdzie dopuścił się rozboju, pozostawił pojazd z uruchomionym silnikiem, gdyż jego wyłączenie wiązałoby się z niemożnością ponownego uruchomienia auta bez kluczyków. Taki sposób działania dodatkowo wskazuje, że oskarżony traktował pojazd przede wszystkim jako doraźny środek transportu, którym zamierzał posłużyć się przez krótki czas, a nie jako rzecz, którą chciał trwale objąć w posiadanie i zachować dla siebie. Po wtóre, bezpośrednio po zaborze tego auta z ulicy (...), co nastąpiło około godz. 17:50, oskarżony przemieścił się nim na stację benzynową, gdzie dokonał rozboju, a następnie z miejsca tego odjechał tym samym pojazdem, po czym przemieścił się na ulicę (...), gdzie ostatecznie pojazd pozostawił. Około godz. 18:45 samochód został ujawniony w tym miejscu przez funkcjonariuszy Policji. Pomiędzy zabraniem auta z ul. (...) a jego ujawnieniem na ul. (...) upłynęło zatem zaledwie 55 minut, przy czym faktyczny okres korzystania z niego przez oskarżonego był jeszcze krótszy, skoro przed godz. 18:45 pojazd został już przez niego pozostawiony. Czas ten niewątpliwie daje się zakwalifikować jako krótki, a użycie tego pojazdu jako krótkotrwałe. Po trzecie, nie ujawniły się żadne okoliczności uzasadniające wniosek, że pojazd ten pozostawał w jakimkolwiek zainteresowaniu oskarżonego od momentu zakończenia korzystania z niego na ul. (...). Brak jest podstaw do stwierdzenia, aby oskarżony był umówiony z kimkolwiek na przejęcie tego auta, czy to w celu dalszego przekazania go, czy też wyzbycia się go na części. Samochód ten niewątpliwie był pojazdem nowym i wartościowym, a zatem gdyby miał zostać w jakikolwiek sposób włączony do majątku oskarżonego, wymagałoby to co najmniej podjęcia przez niego działań zmierzających do jego ukrycia. Pozostawienie takiego auta na ulicy w centrum miasta, dodatkowo z otwartymi drzwiami i wyjętą wycieraczką podłogową, nie wskazuje na to, aby oskarżony zamierzał po ten pojazd powrócić. Tak pozostawione auto zwracało na siebie uwagę, a sposób jego porzucenia nie świadczył o podejmowaniu jakichkolwiek działań mających umożliwić oskarżonemu zachowanie nad nim władztwa. Nie istnieją również żadne przesłanki, które podważałyby trafność przyjęcia, że zamiar krótkotrwałego użycia pojazdu istniał u oskarżonego już w chwili zaboru auta, a nie powstał dopiero później, kiedy zorientował się, że w pojeździe nie ma kluczyków. Gdyby bowiem oskarżony działał z zamiarem zaboru pojazdu w celu przywłaszczenia, udanie się tym autem bezpośrednio na stację benzynową w celu dokonania kolejnego przestępstwa, tym razem rozboju z użyciem broni palnej, byłoby sprzeczne z logiką działania sprawcy zmierzającego do zachowania skradzionego pojazdu. W ten sposób oskarżony zwiększał bowiem możliwość zarejestrowania zarówno samochodu, jak i własnego zachowania przez monitoring oraz powiązania pojazdu z kolejnym przestępstwem. Nieracjonalne z punktu widzenia sprawcy kradzieży byłoby również przemieszczenie takiego samochodu z miejsca stosunkowo ustronnego, jakim była stacja benzynowa zlokalizowana na obrzeżach miasta, do jego centrum po to, aby tam pojazd przechowywać. Działanie takie z pewnością nie daje się logicznie uzasadnić zamiarem ukrycia auta, podczas gdy właśnie podjęcia działań służących jego ukryciu należałoby oczekiwać od sprawcy, który dokonał zaboru wartościowego pojazdu w celu przywłaszczenia. Nietypowe zachowanie oskarżonego wskazujące na to, że poszukiwał czegoś wewnątrz auta, skoro otwierał tylne drzwi po stronie kierowcy i przez dłuższy czas nachylał się do jego wnętrza, jak również wyjęcie wycieraczki, mogłoby sugerować, że poszukiwał kluczyków, a tym samym, że chciał ten pojazd np. zamknąć. Okoliczność ta nie stanowi jednak kontrargumentu dla twierdzenia, że jego zamiarem nie było przywłaszczenie samochodu. Sama próba odnalezienia kluczyków mogła bowiem służyć zabezpieczeniu pozostawianego pojazdu, nie dowodzi natomiast zamiaru zachowania go dla siebie ani późniejszego ponownego objęcia go we władanie. Niewątpliwe jest w świetle zeznań N. A. (1), że oskarżony wypowiedział wobec niej słowa stanowiące groźbę użycia przemocy, nakazując jej zamknięcie drzwi i mówiąc, że jeżeli tego nie zrobi, to ją zastrzeli. Niewątpliwe jest również to, że doszło do zaboru rzeczy w postaci pojazdu mechanicznego. Czynność sprawcza nie została jednak podjęta w celu przywłaszczenia pojazdu, co jest konieczne dla przypisania przestępstwa rozboju, lecz w celu jego krótkotrwałego użycia. Oskarżony wykorzystał zabrany samochód zgodnie z jego przeznaczeniem – do przemieszczenia się, w tym do dotarcia na stację paliw, na której dopuścił się kolejnego przestępstwa – po czym, po upływie krótkiego czasu, pojazd pozostawił. Groźba wypowiedziana wobec N. A. (1) nie pozostaje jednak obojętna dla kwalifikacji prawnej czynu. Skoro oskarżony dokonał zaboru pojazdu w celu jego krótkotrwałego użycia, a dla przełamania woli znajdującej się w nim pokrzywdzonej zagroził jej natychmiastowym użyciem przemocy, mówiąc, że ją zastrzeli, zachowanie to realizowało znamię kwalifikujące przewidziane w art. 289 § 3 kk. Groźba ta pozostawała w bezpośrednim związku funkcjonalnym z zaborem samochodu: służyła podporządkowaniu zachowania pokrzywdzonej woli oskarżonego i umożliwieniu mu objęcia pojazdu we władanie oraz odjechania nim. Tym samym sposób działania oskarżonego odpowiadał konstrukcji kwalifikowanego zaboru pojazdu mechanicznego w celu krótkotrwałego użycia. Jednocześnie ustalona wartość samochodu uzasadniała przyjęcie kwalifikacji przewidzianej dla zaboru w celu krótkotrwałego użycia pojazdu stanowiącego mienie znacznej wartości, o którym mowa w art. 289 § 2 kk. Wartość pojazdu nie zmienia charakteru zamiaru oskarżonego i nie przemawia sama przez się za zamiarem jego przywłaszczenia. Stanowi natomiast odrębną, przewidzianą przez ustawodawcę okoliczność kwalifikującą czyn polegający na zaborze pojazdu w celu krótkotrwałego użycia. Ewentualna niedająca się usunąć wątpliwość co do zamiaru oskarżonego, w przypadku braku dowodów pozwalających na jej rozstrzygnięcie, nie może być przy tym interpretowana na jego niekorzyść. W tym zakresie zastosowanie znajduje zasada wyrażona w art. 5 § 2 kpk, nakazująca rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Przeprowadzone postępowanie dowodowe, w szczególności zeznania N. A. (1), nie potwierdziło natomiast, aby sprawca w czasie tego czynu posługiwał się bronią palną. Świadek konsekwentnie twierdziła, że jedynie usłyszała od sprawcy, iż ją zastrzeli, jeżeli nie zamknie drzwi samochodu. Przy sprawcy nie widziała broni ani innego przedmiotu, który mógłby broń palną przypominać. Sprawca nie groził jej takim przedmiotem, nie okazywał go ani nie demonstrował w żaden sposób. Świadek kategorycznie stwierdziła też, że żadne gesty sprawcy nie dawały jej podstaw do przypuszczenia, że mógłby taki przedmiot posiadać (k. 776). Sam fakt ewentualnego posiadania przez sprawcę przy sobie broni palnej, czego wprawdzie w odniesieniu do momentu zaboru samochodu przeprowadzone postępowanie dowodowe bezpośrednio nie wykazało, choć w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego można przyjąć, że oskarżony już wówczas broń tę posiadał, skoro w krótkim czasie po zaborze pojazdu przyjechał nim na stację paliw i tam posługiwał się nią podczas dokonania rozboju, nie oznacza jednocześnie, że w czasie zaboru samochodu oskarżony bronią tą się posługiwał. Samo posiadanie przy sobie broni palnej nie jest bowiem równoznaczne z posługiwaniem się nią i nie jest wystarczające do uznania, że w czasie tego czynu doszło do realizacji tego znamienia. Nie zachodzi przy tym sprzeczność pomiędzy ustaleniem, że oskarżony nie posługiwał się podczas zaboru samochodu bronią palną, a przyjęciem, że groził N. A. (1) natychmiastowym użyciem przemocy. Groźba użycia przemocy i posługiwanie się bronią palną stanowią bowiem odrębne znamiona. Dla realizacji pierwszego z nich nie jest konieczne ani rzeczywiste posiadanie przez sprawcę środka, za pomocą którego zapowiada zastosowanie przemocy, ani demonstrowanie możliwości natychmiastowej realizacji wypowiadanej groźby poprzez okazanie takiego przedmiotu. Wystarczające jest takie zachowanie sprawcy, które w konkretnych okolicznościach stanowi zapowiedź natychmiastowego zastosowania przemocy wobec pokrzywdzonego. Wypowiedź oskarżonego, że zastrzeli N. A. (1), jeżeli ta nie zastosuje się do jego polecenia, w okolicznościach dokonywanego właśnie bezprawnego zaboru samochodu niewątpliwie taki charakter miała. Ostatecznie zatem zasadniczą przyczyną, dla której czynu oskarżonego nie można było zakwalifikować jako rozboju, nie był brak groźby użycia przemocy, lecz brak zamiaru przywłaszczenia samochodu. Ustalony cel działania oskarżonego obejmował jedynie krótkotrwałe wykorzystanie pojazdu, co wykluczało realizację znamion art. 280 kk i nakazywało ocenić jego zachowanie na gruncie art. 289 kk. Wartość zabranego pojazdu oraz posłużenie się wobec znajdującej się w nim pokrzywdzonej groźbą natychmiastowego użycia przemocy stanowiły natomiast okoliczności kwalifikujące ten zabór odpowiednio na podstawie art. 289 § 1 w zw. z § 2 i § 3 kk. ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4 KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. Ś. (1) I I Wymierzając karę na podstawie art. 289 § 3 kk w zw. z art. 289 § 1 i 2 kk, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk, uwzględniając zarówno stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jak też okoliczności dotyczące sposobu jego popełnienia oraz właściwości i warunków osobistych sprawcy. Stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd ocenił jako wysoki. Oskarżony dokonał zaboru wartościowego samochodu, przy czym dla osiągnięcia zamierzonego celu posłużył się wobec znajdującej się w pojeździe N. A. (1) groźbą natychmiastowego użycia przemocy. Wprawdzie sama groźba natychmiastowego użycia przemocy, jako znamię kwalifikujące czyn z art. 289 § 3 kk, nie mogła stanowić okoliczności obciążającej przy wymiarze kary, jednak uwzględnieniu podlegał sposób realizacji tego znamienia, w szczególności charakter i treść wypowiedzianej groźby oraz okoliczności, w jakich została ona skierowana wobec pokrzywdzonej. Oskarżony nie poprzestał bowiem na ogólnej zapowiedzi zastosowania przemocy, lecz zagroził pokrzywdzonej pozbawieniem życia, oświadczając, że ją zastrzeli, jeżeli nie zastosuje się do jego polecenia i nie zamknie drzwi samochodu. Groźba ta została przy tym wypowiedziana w okolicznościach potęgujących jej oddziaływanie – do zdarzenia doszło o zmroku, pokrzywdzona znajdowała się w samochodzie sama, zaś nieznany jej mężczyzna, którego twarz zasłaniała kominiarka, niespodziewanie wsiadł do pojazdu i zagroził jej zastrzeleniem. W takich warunkach groźba pozbawienia życia wywołała u pokrzywdzonej szczególnie silny strach i poczucie realnego zagrożenia, co należało uwzględnić przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Istotne znaczenie dla wymiaru kary miał również cel, w jakim oskarżony zabrał samochód, oraz sposób, w jaki następnie go wykorzystał. Nie chodziło bowiem o przypadkowe, doraźne posłużenie się cudzym pojazdem dla zaspokojenia zwykłej potrzeby transportowej. Bezpośrednio po jego zaborze oskarżony wykorzystał samochód do przemieszczenia się na stację paliw, gdzie dopuścił się poważnego przestępstwa przeciwko mieniu, połączonego z zagrożeniem dla osób – rozboju kwalifikowanego z użyciem broni palnej. Zabrany pojazd stał się zatem środkiem ułatwiającym oskarżonemu dokonanie kolejnego, znacznie poważniejszego przestępstwa, a następnie oddalenie się z miejsca jego popełnienia. Okoliczność ta w sposób istotny zwiększa naganność przypisanego mu zachowania. Na niekorzyść oskarżonego przemawiała również jego uprzednia karalność. Popełnienie kolejnego umyślnego przestępstwa wskazuje, że wcześniejsze skazania i związane z nimi oddziaływanie wymiaru sprawiedliwości nie doprowadziły do respektowania przez oskarżonego podstawowych norm porządku prawnego. Okoliczność ta miała znaczenie przede wszystkim z punktu widzenia potrzeb prewencji indywidualnej.Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że kara 3 lat pozbawienia wolności jest karą adekwatną do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości jego czynu. Kara w takim wymiarze realizuje zarazem cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie społecznego oddziaływania kary. S. Ś. (1) II II Wymierzając oskarżonemu karę za przestępstwo rozboju kwalifikowanego z art. 280 § 2 kk, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk, uwzględniając stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, sposób i okoliczności jego popełnienia, rozmiar wyrządzonej szkody, a także właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego dotychczasowy sposób życia. Stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd ocenił jako bardzo wysoki, podobnie jak stopień winy oskarżonego. Istotne znaczenie miał już sam sposób przygotowania przestępstwa. Rozbój nie był wynikiem nagłego impulsu ani wykorzystania przypadkowo nadarzającej się sytuacji, lecz stanowił działanie zaplanowane i przemyślane także w szczegółach, zmierzających do utrudnienia identyfikacji i ujęcia sprawcy. Bezpośrednio przed jego dokonaniem oskarżony, chcąc zapewnić sobie środek transportu na miejsce planowanego rozboju, dokonał zaboru odpowiadającego jego potrzebom samochodu, który stał z uruchomionym silnikiem i którym mógł natychmiast odjechać, a następnie udał się nim na stację paliw. Nie posłużył się zatem własnym pojazdem ani innym środkiem transportu, który można byłoby z nim powiązać. Na stację przyjechał zabranym samochodem, zaś wchodząc do jej wnętrza miał przy sobie broń palną i zasłonił twarz kominiarką. Całość tych działań tworzyła spójną i przemyślaną sekwencję, ukierunkowaną zarówno na skuteczne dokonanie rozboju, jak i na utrudnienie ustalenia tożsamości sprawcy oraz jego późniejszego ujęcia. Wprawdzie samo posłużenie się bronią palną stanowi znamię kwalifikujące rozboju z art. 280 § 2 kk i z tego względu nie mogło zostać ponownie potraktowane jako okoliczność obciążająca, jednak przy wymiarze kary należało uwzględnić konkretny sposób realizacji tego znamienia oraz intensywność oddziaływania na pokrzywdzonych. Oskarżony nie ograniczył się bowiem do okazania broni. Skierował ją bezpośrednio w stronę N. V. i, żądając wydania pieniędzy, zagroził mu zastrzeleniem. Następnie skierował broń również w stronę D. Ł. (1), żądając wydania pieniędzy z obsługiwanej przez nią kasy. Tym samym sposób posługiwania się bronią potęgował poczucie bezpośredniego zagrożenia po stronie pokrzywdzonych. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości wpływała również liczba osób, przeciwko którym oskarżony skierował swoje działanie. Po uzyskaniu pieniędzy od N. V. nie zakończył przestępczego działania, lecz zwrócił się do D. Ł. (1) i, kierując broń także w jej stronę, zażądał wydania pieniędzy z drugiej kasy. W ten sposób swoim zachowaniem objął kolejno dwóch pokrzywdzonych, każdego z nich poddając bezpośredniej presji związanej z kierowaniem w jego stronę broni. Sąd uwzględnił także wysokość zabranej kwoty. Oskarżony zabrał łącznie 2680 zł. Nie była to wartość, która sama w sobie uzasadniałaby szczególnie surową ocenę czynu, jednak znaczenie miał zakres jego zamiaru – oskarżony dążył do uzyskania wszystkich pieniędzy znajdujących się w obu kasach, a wysokość ostatecznie zabranej kwoty była w istocie zależna wyłącznie od tego, ile gotówki znajdowało się w tym czasie na stacji. Żądał wydania wszystkich dostępnych pieniędzy i zakończył działanie dopiero po uzyskaniu gotówki z obu kas. Na niekorzyść oskarżonego przemawiała ponadto jego uprzednia karalność. Dotychczasowe skazania nie doprowadziły do zmiany jego postawy wobec obowiązującego porządku prawnego i nie powstrzymały go przed popełnieniem kolejnego umyślnego przestępstwa, tym razem zbrodni charakteryzującej się bardzo wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Okoliczność ta wskazywała na potrzebę odpowiednio intensywnego oddziaływania kary w zakresie prewencji indywidualnej. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu wpływał również charakter miejsca jego popełnienia. Oskarżony dopuścił się rozboju z bronią palną na ogólnodostępnej stacji paliw, a więc w przestrzeni publicznej, z której korzysta nieograniczony krąg osób. Tego rodzaju przestępstwa, polegające na dokonywaniu napadów z bronią w miejscach powszechnie dostępnych, godzą nie tylko w dobra bezpośrednio pokrzywdzonych osób i mienie, lecz również w poczucie bezpieczeństwa związane z korzystaniem z przestrzeni publicznej. Rodzą bowiem uzasadnioną obawę, że także w miejscach służących zwykłym, codziennym czynnościom można zetknąć się z nagłym i poważnym zagrożeniem ze strony osoby posługującej się bronią. Okoliczność ta dodatkowo przemawiała za przyjęciem bardzo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że kara 6 lat pozbawienia wolności jest karą adekwatną do wagi popełnionego przestępstwa, bardzo wysokiego stopnia jego społecznej szkodliwości oraz wysokiego stopnia winy oskarżonego. Jednocześnie realizuje cele zapobiegawcze wobec oskarżonego oraz potrzeby w zakresie społecznego oddziaływania kary. S. Ś. (1) III III Wymierzając oskarżonemu karę za czyn z art. 180a kk, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk, uwzględniając stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, okoliczności jego popełnienia, a także właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego dotychczasowy sposób życia. Stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd ocenił jako znaczny. Przy jego ocenie szczególne znaczenie miał cel, w jakim oskarżony zdecydował się na prowadzenie pojazdu. Nie chodziło bowiem o prowadzenie samochodu związane ze zwykłymi potrzebami życia codziennego. Oskarżony prowadził zabrany uprzednio pojazd po to, aby przemieścić się na stację paliw, na której zamierzał dokonać rozboju z użyciem broni palnej. Prowadzenie pojazdu pozostawało zatem bezpośrednio związane z realizacją zamiaru popełnienia kolejnego, znacznie poważniejszego przestępstwa i stanowiło element przygotowanego przez oskarżonego sposobu jego dokonania. Na niekorzyść oskarżonego przemawiała również jego uprzednia karalność, wskazująca, że wcześniejsze skazania nie doprowadziły do respektowania przez niego obowiązującego porządku prawnego. Okoliczność ta miała znaczenie dla oceny potrzeb w zakresie prewencji indywidualnej. Na korzyść oskarżonego Sąd uwzględnił natomiast jego młody wiek, wiążący się z mniejszym doświadczeniem życiowym, co mogło mieć pewne znaczenie dla oceny konsekwencji wynikających z decyzji administracyjnej dotyczącej jego uprawnień. Okoliczności tej nie należało jednak przeceniać. Oskarżony posiadał prawo jazdy, a korzystanie z uprawnienia do kierowania pojazdami wymaga odpowiedzialności i respektowania dotyczących go rozstrzygnięć właściwych organów. Młody wiek oskarżonego stanowił zatem okoliczność przemawiającą za nieco łagodniejszym ukształtowaniem kary, jednak jego znaczenie w tym zakresie było ograniczone. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że kara 4 miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości jego czynu. Realizuje cele zapobiegawcze wobec oskarżonego i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej obywateli. S. Ś. (1) IV IV Wymierzając oskarżonemu na podstawie art. 217a kk w zw. z art. 4 § 1 kk, w brzmieniu ustawy obowiązującej do dnia 1 stycznia 2026 r., karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk, uwzględniając stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, sposób i okoliczności jego popełnienia, a także właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego dotychczasowy sposób życia. Stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd ocenił jako znaczny. To naruszenie nietykalności cielesnej polegało bowiem na dwukrotnym odepchnięciu Ś. Ż., przy czym za drugim razem uczynił to z taką siłą, że pokrzywdzony stracił równowagę i wpadł na regał sklepowy. Wprawdzie samo naruszenie nietykalności cielesnej osoby podejmującej interwencję stanowi znamię czynu z art. 217a kk i nie mogło być ponownie potraktowane jako okoliczność obciążająca, jednak uwzględnieniu podlegały intensywność oddziaływania fizycznego oraz jego konkretne następstwa. Pokrzywdzony doznał wskutek tego widocznych otarć. Choć następstwa te miały charakter powierzchowny i nie spowodowały poważniejszego uszczerbku na zdrowiu, ich wystąpienie świadczyło o większej intensywności naruszenia nietykalności cielesnej i stanowiło okoliczność przemawiającą na niekorzyść oskarżonego przy wymiarze kary. Na niekorzyść oskarżonego przemawiała także jego uprzednia karalność. Wcześniejsze skazania nie doprowadziły do respektowania przez niego obowiązującego porządku prawnego, co wskazywało na potrzebę odpowiedniego oddziaływania kary w zakresie prewencji indywidualnej. Za nieco łagodniejszym ukształtowaniem kary przemawiał natomiast młody wiek oskarżonego, jak również okoliczność, że poprzedzająca jego zachowanie kradzież dotyczyła drobnych, podstawowych produktów żywnościowych. Okoliczności tych nie należało jednak przeceniać. Oskarżony był osobą dorosłą i – w odniesieniu do tak podstawowych norm prawnych, jak zakaz kradzieży oraz stosowania przemocy wobec osoby podejmującej interwencję – w pełni zdolną do rozpoznania bezprawnego i przestępnego charakteru swojego zachowania oraz pokierowania swoim postępowaniem.. Sąd uwzględnił również na korzyść oskarżonego sytuacyjny i impulsywny charakter jego zachowania. Doszło do niego w toku dynamicznie rozwijającego się zdarzenia, w reakcji na działania pokrzywdzonego zmierzające do wezwania Policji. Nie było to zatem zachowanie wcześniej zaplanowane ani przygotowane. Okoliczność ta przemawiała za łagodniejszym ukształtowaniem kary, choć nie mogła prowadzić do pominięcia faktu, że podjęte przez oskarżonego działanie było świadome i bezpośrednio ukierunkowane na przerwanie interwencji pokrzywdzonego.Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości jego czynu. Kara w takim wymiarze stanowi właściwą reakcję na popełnione przestępstwo oraz realizuje cele zapobiegawcze wobec oskarżonego i potrzeby w zakresie społecznego oddziaływania kary. S. Ś. (1) V Wymierzając o karę łączną na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk za przypisane oskarżonemu przestępstwa, Sąd miał na względzie przede wszystkim związek przedmiotowy, podmiotowy i czasowy zachodzący pomiędzy poszczególnymi czynami, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara łączna powinna osiągnąć wobec oskarżonego, oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W niniejszej sprawie pomiędzy trzema spośród przypisanych oskarżonemu przestępstw zachodził bardzo ścisły związek czasowy i funkcjonalny. Zabór samochodu w celu krótkotrwałego użycia, prowadzenie tego pojazdu pomimo cofnięcia uprawnień oraz rozbój kwalifikowany stanowiły kolejne elementy jednej, rozwijającej się sekwencji zdarzeń. Oskarżony zabrał samochód, aby zapewnić sobie środek transportu na miejsce planowanego rozboju, następnie prowadził go pomimo cofnięcia mu uprawnień, dotarł nim na stację paliw, gdzie dokonał rozboju z użyciem broni palnej, po czym wykorzystał ten sam pojazd do oddalenia się z miejsca przestępstwa. Poszczególne zachowania, mimo że naruszały różne normy prawa karnego i stanowiły odrębne przestępstwa, pozostawały zatem ze sobą w bezpośrednim związku i służyły realizacji jednego szerszego planu przestępczego. Związek ten przemawiał za zastosowaniem przy wymiarze kary łącznej zasady asperacji w kierunku absorpcji. Nie byłoby zasadne proste zsumowanie wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych, skoro prowadziłoby to do niedostatecznego uwzględnienia ścisłego powiązania wskazanych czynów i faktu, że zostały one popełnione w ramach jednego ciągu następujących bezpośrednio po sobie zdarzeń. Jednocześnie brak było podstaw do zastosowania zasady pełnej absorpcji i ograniczenia kary łącznej do wysokości najsurowszej z kar jednostkowych, tj. 6 lat pozbawienia wolności. Oskarżony dopuścił się bowiem czterech odrębnych przestępstw, naruszających różne dobra prawne i skierowanych przeciwko różnym pokrzywdzonym. Szczególna bliskość czasowa i funkcjonalna części czynów nie może prowadzić do faktycznego pominięcia przy wymiarze kary łącznej pozostałej działalności przestępczej oskarżonego. Odrębnie należało w tym kontekście ocenić czyn z art. 217a kk. Został on popełniony w innym czasie i w odmiennych okolicznościach, wobec innego pokrzywdzonego i nie pozostawał w funkcjonalnym związku z sekwencją zdarzeń obejmującą zabór samochodu, prowadzenie go pomimo cofnięcia uprawnień oraz dokonanie rozboju. Osłabiało to związek przedmiotowy pomiędzy wszystkimi przestępstwami objętymi karą łączną i również przemawiało przeciwko zastosowaniu pełnej absorpcji. Znaczenie miał ponadto rodzaj i różnorodność naruszonych dóbr prawnych. Zachowania oskarżonego godziły w mienie, wolność i poczucie bezpieczeństwa osób pokrzywdzonych, prawidłowe funkcjonowanie porządku prawnego związanego z respektowaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, a w przypadku czynu z art. 217a kk również w nietykalność cielesną osoby podejmującej prawnie chronioną interwencję. Wielość i różnorodność naruszonych dóbr sprzeciwiała się potraktowaniu całej działalności przestępczej oskarżonego tak, jak gdyby sprowadzała się ona w istocie do jednego zachowania. Przy wymiarze kary łącznej Sąd miał również na względzie potrzeby w zakresie prewencji indywidualnej. Popełnienie przez oskarżonego kilku przestępstw wskazuje na utrwaloną skłonność do lekceważenia obowiązujących norm prawnych i wymaga takiego ukształtowania kary łącznej, aby stanowiła ona dla niego dostatecznie wyraźną konsekwencję całokształtu przypisanej mu działalności przestępczej. Kara łączna nie może bowiem prowadzić do nieuzasadnionego premiowania sprawcy tylko z tego powodu, że dopuścił się większej liczby przestępstw pozostających częściowo w bliskim związku czasowym. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że kara łączna 7 lat pozbawienia wolności właściwie odzwierciedla zarówno ścisły związek czasowy i funkcjonalny zachodzący pomiędzy trzema spośród przypisanych oskarżonemu przestępstw, jak i odrębność czwartego czynu oraz różnorodność naruszonych dóbr prawnych. Jej wymiar, przekraczający o rok najsurowszą z kar jednostkowych, a zarazem pozostający wyraźnie poniżej ich sumy, stanowi odpowiednie zastosowanie zasady asperacji. Kara łączna 7 lat pozbawienia wolności jest zatem adekwatna do całokształtu przestępczej działalności oskarżonego, a jednocześnie realizuje wobec niego cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz potrzeby w zakresie społecznego oddziaływania kary. S. Ś. (1) VI Na podstawie art. 44 § 2 kk Sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych opisanych w Wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr (...) pod poz. 43 i 48-60. S. Ś. (1) VII Na podstawie art. 42 § 1a kk, w związku ze skazaniem oskarżonego za czyn przypisany w pkt III wyroku, Sąd orzekł wobec S. Ś. (2) środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat. S. Ś. (1) VIII Na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz (...) S.E. Oddział w Polsce kwotę 2.680 zł (dwa tysiące sześćset osiemdziesiąt złotych 00/100) tytułem naprawienia szkody w całości. 5 Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. Ś. (1) IX Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył S. Ś. (2) okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 30 grudnia 2024 r. od godz. 02:30 do dnia 31 lipca 2026 r. 6 inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7 KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności X Na podstawie art. 618 § 1 pkt 1 kpk i art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. N. kwotę 5.760 zł (pięć tysięcy siedemset sześćdziesiąt złotych 00/100) powiększoną o należną stawkę podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. XI Na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Sąd, mając na uwadze, że oskarżony nie posiada środków finansowych na pokrycie tych należności i pozbawiony jest wolności mając tym samym istotnie ograniczone możliwości zarobkowe, zwolnił oskarżonego od kosztów i opłat w sprawie, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. 7 Podpis sędzia Justyna Koska-Janusz