VIII K 1590/24

WYROK Z UZASADNIENIEM Sygn. akt: VIII K 1590/24 4075-4 Ds 3141.2024 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Angelika Kurkiewicz Protokolant st. sekretarz sądowy Wojciech Rydzio w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń – Wschód w Toruniu Katarzyny Kobus -Ogrodniczak po rozpoznaniu dnia 13 stycznia 2026 r. sprawy J. C. , s. A. i U. z domu (...) , ur. (...) w (...) oskarżonego o to, że: W dniu 7 września 2024 roku w (...) kierował na drodze publicznej w ruchu lądowym kierował pojazdem marki (...) o nr rej. (...) , nie stosując się do orzeczonego wyrokiem (...) w (...) z dnia (...) r. w sprawie o sygn. akt (...) dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, obowiązującego od 13 lutego 2020 r., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2021 r. do 15 kwietnia 2022 r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej ww. wyrokiem za przestępstwo z art. 178 § 1 i 4 kk , tj. o czyn z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk orzeka: I. 
        uznaje oskarżonego J. C. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia tj. przestępstwa z art. 244 kk w zw. z art. 64§1 kk i za to na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 64§1 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. 
        na podstawie art. 42§1a pkt.2 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; III. 
        na podstawie art. 43a§2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz (...) w kwocie 5.000 ( pięć tysięcy) złotych; I. 
        zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VIII K 1590/24 UZASADNIENIE ( Uwaga: z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu (...) odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia na formularzu określonym w art. 99 a § 1 kpk ) Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu wydanym w dniu 16 maja 2019 r. w sprawie o sygn. akt VIII K 1840/18 orzeczono wobec J. C. dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. J. C. został skazany owym wyrokiem za czyn z art. 178 § 1 i 4 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia. Wyrok ten został w całości utrzymany w mocy przez (...) wyrokiem z dnia (...) r. wydanym w sprawie o sygn. akt (...) W dniu 6 kwietnia 2020r. Prezydent (...) cofnął uprawnienie do kierowania pojazdami w stosunku do J. C. na podstawie (...) z dnia (...) r. W decyzji wskazano, że dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony w/w. wyrokiem obowiązywał od dnia 13 lutego 2020 r. W okresie od 18 sierpnia 2021 roku do 15 kwietnia 2022 roku J. C. odbył karę 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem z dnia 16 maja 2019 roku. W dniu 7 września 2024 r. ok. godz. 19:25 w (...) na wysokości budynku przy ul. (...) J. C. kierował na drodze publicznej w ruchu lądowym pojazdem marki (...) o nr rej. (...) . Policjanci podczas kontroli odnotowali w policyjnych systemach informatycznych, iż J. C. posiadał czynny zakaz prowadzenia pojazdów. Dowody: - wyjaśnienia oskarżonego – k.19-20, k. 62-62, k. 116 - zeznania N. B. k. 4-5,116v - odpis wyroku o sygn. akt (...) - k. 24,116v - odpis wyroku o sygn. akt (...) – k. 25,116v - decyzja (...) – k. 51,116v - informacja z ewidencji kierowców – k. 52,116v; - wydruk z przeglądarki orzeczeń k. 14v,116v J. C. był uprzednio kilkukrotnie karany. Dowody: - informacja z (...) k. 41,116v - informacja z (...) k. 31-34,116v J. C. przyznał się do winy i wyjaśnił, iż jechał do sąsiada po drewno pod adres (...) , na wyjątkowo krótkim dystansie. Oskarżony wskazał na to, że choruje on na zakrzepice nóg i żylaki, a także ciężko było mu przynieść to drewno na pieszo, bo nie miał wózka. J. C. poinformował, że mieszka sam z ojcem i matką, nie jeździ na co dzień samochodem, gdyż nie jest on mu potrzebny, jak również potwierdził swoją świadomość o posiadaniu dożywotniego zakazu kierowania pojazdami. Podkreślił, że chciał tylko przewieść drewno, gdyż chodziło o krótką odległość, zaś droga była mało uczęszczana. Oskarżony stwierdził, że żałuje, ale z powodu potrzeby wsiadł za kierownicę samochodu. Na rozprawie (...) podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia, podnosząc dodatkowo, iż trudno było kogoś poprosić o pomoc przy przywiezieniu drewna, a samo drewno, które wiózł, było potrzebne do ogrzania domu rodziców. Oskarżony opisał, że stan jego rodziców jest zły, zaś on sam choruje na zakrzepicę. Żałuje swojego czynu, tym bardziej, że rodzice potrzebują obecnie jego pomocy. Świadek N. B. dokładnie opisała przebieg kontroli z dnia 8 września 2024 r., co pozwoliło ustalić stan faktyczny z owego dnia. Relacja świadka korespondowała z pozostałym zebranym w przedmiotowej sprawie materiałem dowodowym, nadto była spójna i logiczna. W świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego przyznanie się do winy oskarżonego nie budziło wątpliwości. Pozyskana decyzja (...) z dnia 6 kwietnia 2020 r. oraz odpis wyroku (...) w (...) wydanego w dniu (...) r. w sprawie o (...) potwierdzają, że w dniu zdarzenia wobec oskarżonego był orzeczony dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów. Sąd dał także wiarę pozostałym dowodom zawnioskowanym w akcie oskarżenia, które stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego. Sąd oparł się w głównej mierze na dowodach w postaci decyzji (...) oraz odpisu w/w. wyroku, a także wyroku (...) z dnia (...) r. wydanego w sprawie o sygn. akt (...) albowiem zostały pozyskane zgodnie z procedurą karną i nie zostały podważone. Za niebudzącą wątpliwości Sąd uznał także informację dot. karalności oskarżonego oraz informacje o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego. J. C. stanął pod zarzutem czynu z art. 244 k.k. Znamiona przestępstwa z art. 244 k.k. polegają na niestosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo niewykonaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Dobrem chronionym normy sankcjonowanej jest zatem prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości w zakresie wykonania orzeczonych przez sądy zakazów lub nakazów. Przepis ten zawiera zatem wyliczenie wszystkich zakazów sądowych, w tym również zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, których nieprzestrzeganie zagrożone jest sankcją. Zachowanie sprawcze polega na nierespektowaniu orzeczeń sądu dotyczących orzeczonego przez sąd zakazu, obowiązku lub nakazu bądź też niewykonywaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. (M. Mozgawa [w:] M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, M. Mozgawa, Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 244.) Biorąc pod uwagę zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w tym również przyznanie się przez oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, stwierdzić należy, że wina J. C. nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości. Prowadził on bowiem samochód po drodze publicznej w dniu, w którym obowiązywał orzeczony względem niego dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów. Nadto, jak wynika z ustaleń poczynionych w sprawie, oskarżony w dniu 7 września 2024 roku w (...) kierując pojazdem marki (...) o nr rej. (...) , nie stosując się do orzeczonego wyrokiem (...) z dnia (...) r. w sprawie o sygn. akt (...) dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, dopuścił się czynu z art. 244 k.k. przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2021 r. do 15 kwietnia 2022 r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w/w. wyrokiem za przestępstwo z art. 178 § 1 i 4 k.k. , a zatem owego czynu dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k. Za popełniony przez oskarżonego czyn Sąd uwzględniając dyspozycję art. 64 § 1 k.k. , wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał przyznanie się oskarżonego do winy. Natomiast do okoliczności obciążających Sąd zaliczył dotychczasową karalność oskarżonego oraz odpowiedzialność oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 §1 k.k. Stopień społecznej szkodliwości czynu był duży. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu miała wpływ analiza przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. W ocenie Sądu wymierzona kara w odpowiednim stopniu uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, zawinienie oraz cele kary. Jest to także odpowiednia reakcja karna biorąc pod uwagę skutki przestępstwa popełnionego przez oskarżonego. Ponadto przy wymiarze kary, Sąd kierował się celami zapobiegawczymi i wychowawczymi w stosunku do oskarżonego, a także potrzebami w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. J. C. to bowiem osoba dorosła, która rozumiała znaczenie czynu i mogła pokierować swoim postępowaniem. Na podstawie art. 42 § 1a pkt.2 k.k. Sąd orzekł obligatoryjny wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat. W pkt. III wyroku na podstawie art. 43a §2 k.k. Sąd orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz (...) w wysokości 5.000 złotych. Świadczenie pieniężne ma charakter obligatoryjny, a Sąd zdecydował ograniczyć się do ustawowego minimum przewidzianego przez art. 43 a § 2 k.k. Sąd uwzględniając trudną sytuację majątkową oskarżonego na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych oraz art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, a wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa.