VIII K 1495/24

WYROK Z UZASADNIENIEM Sygn. akt: VIII K 1495/24 WYROK Dnia 17 września 2025 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący - sędzia Anna Kardas Protokolant - sekretarz sądowy Michalina Piórkowska w obecności oskarżyciela prokurator Joanny Klugiewicz po rozpoznaniu dnia 17 września 2025r. sprawy: E. P. (1) c. H. i M. z domu K. ur. (...) w T. oskarżonej o to, że: w dniu 20 marca 2023 roku w T. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z M. J. , co do którego toczyło się odrębne postępowanie, weszła na ogrodzony teren posesji skąd dokonała zaboru, w celu przywłaszczenia, hulajnogi o wartości 100 zł należącej do O. S. , a następnie, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, w celu utrzymania się w posiadania zabranej rzeczy, użyła przemocy wobec N. K. , która próbowała odzyskać skradzioną rzecz, uderzając ją otwartą dłonią w twarz oraz popychając, w wyniku czego pokrzywdzona doznała podśluzówkowych podbiegnięć krwawych obu warg po stronie prawej, a nadto w tym samym czasie publicznie znieważała N. K. z powodu jej przynależności do narodu ukraińskiego poprzez kilkukrotne wyzywanie jej słowami „ukraińska kurwa”, przy czym zarzucanego jej czynu dopuściła się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 15.01.2020 r. do 11.10.2021 r. kary 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu II K 1575/19 z 13.07.2020 r., którym połączono karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z 20.09.2018 r. sygn. II K 984/17 za czyn z art. 279 § 1 k.k. oraz karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z 30.10.2019 r. sygn. VIII K 370/19 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz w okresie od 13.05.2022 r. do 6.01.2023 r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu II K 204/22 z 3.03.2022 r. za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. tj. o czyn z art. 281 § 1 k.k. w zb. z art. 257 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. ORZEKA: stosując w myśl art. 4 § 1 kk przywołane przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. I. 
        uznaje oskarżoną E. P. (1) za winną popełnienia czynu zarzucanego jej aktem oskarżenia, z tym ustaleniem, iż stanowi on wypadek mniejszej wagi określony w art. 283 kk , tj. przestępstwa z art. 281 kk w zw. z art. 283 kk w zb. z art. 257 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to, po zastosowaniu art. 11 § 3 kk , na podstawie art. 283 kk wymierza jej karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. 
        na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonej obowiązek częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej N. K. kwoty 500 (pięciuset) złotych; III. 
        zwalnia oskarżoną od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej a wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VIII K 1495/24 UZASADNIENIE W dniu 20 marca 2023 roku E. P. (1) działając wspólnie i w porozumieniu z M. J. weszła na ogrodzony teren posesji w T. przy ul. (...) , skąd zabrała hulajnogi o wartości 100 zł każda należące do O. S. . Zdarzenie to zaobserwowała N. K. , która nakazała im pozostawić hulajnogę i opuścić teren. Wówczas odłożyli zabrane przedmioty i zaczęli się oddalać. Po chwili M. J. powrócił na teren posesji i ponownie zabrał hulajnogę. N. K. dogoniła mężczyznę i przechwyciła hulajnogę. M. J. próbował wyrwać hulajnogę z rąk N. K. , a E. P. (1) chcąc zmusić pokrzywdzoną do puszczenia hulajnogi, uderzyła N. K. , uderzając ją otwartą dłonią w twarz oraz popychając, w wyniku czego pokrzywdzona doznała podśluzówkowych podbiegnięć krwawych obu warg po stronie prawej. Ponadto, podczas całego zajścia E. P. (1) publicznie znieważała N. K. z powodu jej przynależności do narodu ukraińskiego poprzez kilkukrotne wyzywanie jej słowami „ukraińska kurwa”. Dowody: - wyjaśnienia E. P. (1) k. 131-132, k. 181 - zeznania N. K. k. 6-7, k. 55 - zeznania O. S. k. 58 - zeznania R. G. k. 65 - zeznania M. J. k. 100, k. 101 - protokół odtworzenia monitoringu k. 23, k. 34-41 - tablice poglądowe k. 48-51 - opinia sądowo-lekarska k. 20 W okresie od 15.01.2020 r. do 11.10.2021 r. E. P. (1) odbywała karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu II K 1575/19 z 13.07.2020 r., którym połączono karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z 20.09.2018 r. sygn. II K 984/17 za czyn z art. 279 § 1 k.k. oraz karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z 30.10.2019 r. sygn. VIII K 370/19 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz w okresie od 13.05.2022 r. do 6.01.2023 r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu. Dowody: - odpisy wyroków k. 90, k. 93 - karta karna k. 73-74, k. 92, k. 128-130, k. 174 E. P. (1) nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i odmówiła składania wyjaśnień. W świetle zebranego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim zeznań pokrzywdzonej N. K. oraz świadka zdarzenia O. S. , a także biorącego udział w zdarzeniu M. J. oraz pozyskanych zapisów monitoringów negowanie przez oskarżoną jej sprawstwa w zakresie zarzucanego jej czynu uznać należy jedynie za przejaw taktyki procesowej nakierowanej na uniknięcie odpowiedzialności za popełniony czyn. Zeznania świadków N. K. , O. S. i M. J. sąd ocenił jako wiarygodne. Ich depozycje w zakresie przebiegu zdarzenia są spójne, logiczne i korespondują wzajemnie, a ponadto znajdują potwierdzenie w pozyskanych zapisach monitoringu. Jako wiarygodne, lecz nie przyczyniające się w znaczącym stopniu do ustalenia stanu faktycznego sąd ocenił zeznania R. G. . Świadek jest funkcjonariuszem Policji, który podejmował interwencję w dniu zdarzenia, a jego depozycje dotyczyły przebiegu podjętych czynności procesowych. Nie był jednak bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Sąd dał wiarę dowodom zawnioskowanym w akcie oskarżenia, które stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego. Sąd oparł się na dowodach w postaci opinii sądowo-lekarskiej, nagraniach monitoringu i protokołów ich oględzin, albowiem zostały pozyskane zgodnie z procedurą karną i nie zostały podważone. Za niebudzące wątpliwości sąd uznał także znajdującą się w aktach informację dot. karalności oskarżonego oraz odpisy wyroków. Sąd mając na względzie brzmienie art. 4 § 1 kk , rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie oparł o przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023r., albowiem były one względniejsze dla oskarżonej. E. P. (1) stanęła pod zarzutem popełnienia czynu z art. 281 § 1 k.k. w zb. z art. 257 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Przestępstwo z art. 281 k.k. popełnia sprawca, który w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy bezpośrednio po dokonaniu kradzieży używa przemocy wobec osoby lub grozi natychmiastowym jej użyciem albo doprowadza człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Jest to zatem przestępstwo dwuaktowe, gdzie istotnym elementem jest więź czasowo-sytuacyjna. Prawnie relewantne jest, aby podejmowane przez sprawcę środki w celu utrzymania się w posiadaniu rzeczy były podjęte tuż po kradzieży lub miały miejsce podczas pościgu za sprawcą, podjętym i trwającym nieprzerwanie po kradzieży (T. Oczkowski [w:] Kodeks karny... , red. R.A. Stefański, Legalis 2020, art. 281). Przemoc lub inne zachowania wymienione w art. 281 k.k. mogą być skierowane bądź to przeciwko pokrzywdzonemu kradzieżą, bądź wobec innej osoby, której obecność lub zachowanie zagraża sprawcy w utrzymaniu posiadania bezprawnie zabranej rzeczy (wyrok SN z 18.09.1981 r., IV KR 75/81, LEX nr 21919). Przestępstwo kradzieży rozbójniczej jest przestępstwem umyślnym, które można popełnić jedynie w zamiarze bezpośrednim. Strona podmiotowa tego przestępstwa charakteryzuje się podwójną kierunkowością zamiaru. Kierunkowość ta wyraża się w tym, że sprawca najpierw podejmuje działania zmierzające do zaboru cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Po osiągnięciu tego celu, a więc po przejęciu władztwa nad rzeczą, sprawca podejmuje działania polegające na używaniu przemocy wobec osoby, grożeniu natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzeniu człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, przy czym działania te są ukierunkowane celowo na zapewnienie utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy (wyrok SA w Białymstoku z 19.03.2013 r., II AKa 42/13, LEX nr 1311930). Z kolei art. 257 kk wprowadza karalność publicznego znieważenia osoby lub grupy ludności, a także naruszenia nietykalności osoby, przy czym owe akty agresji są przejawami dyskryminacji ze względu na uwarunkowania wyszczególnione w przepisie tj. przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu bezwyznaniowości. Do realizacji znamienia czynnościowego dochodzi przez dwa alternatywnie sformułowane rodzaje aktywności: publiczne znieważenie lub naruszenie nietykalności cielesnej. Przez znieważenie należy rozumieć, zgodnie z interpretacją tego pojęcia na gruncie art. 216 , naruszenie godności przysługującej każdemu człowiekowi z racji jego człowieczeństwa. Przestępstwo stypizowane w art. 257 k.k. atakuje więc cześć człowieka, ściślej – cześć wewnętrzną, czyli godność osobistą rozumianą jako poczucie własnej wartości. Przy kwalifikacji zachowania jako zniewagi nie można wszakże tracić z pola widzenia koniecznego związku między określonym postępowaniem a jego motywacją dyskryminacyjną. „Z motywacją dyskryminacyjną mamy do czynienia wówczas, gdy powodem zachowania sprawcy jest przynależność osoby pokrzywdzonej do określonej grupy narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub bezwyznaniowość” (wyrok SA we Wrocławiu z 7.11.2019 r., II AKa 317/19, LEX nr 2761629; tak też wyrok SA w Szczecinie z 4.10.2018 r., II AKa 166/18, LEX nr 2668062). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, sąd nie miał wątpliwości, że E. P. (1) dopuściła się zarzucanego jej czynu. Fakt samego zdarzenia oraz jego przebieg znajduje pełne potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonej N. K. oraz świadka zdarzenia O. S. , a także biorącego udział w zdarzeniu M. J. oraz pozyskanych zapisów monitoringów. Jak wynika z powyższych dowodów, E. P. (1) w dniu 20 marca 2023 r. działając wspólnie i w porozumieniu M. J. dokonała zaboru hulajnogi z terenu posesji przy ul. (...) w T. , a następnie bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy uderzyła w twarz interweniującą N. K. oraz popchnęła ją, w wyniku czego pokrzywdzona doznała podśluzówkowych podbiegnięć krwawych obu warg po stronie prawej. Zachowanie to niewątpliwie wypełnia znamiona czynu z art. 280 § 1 kk . Jednocześnie, z uwagi na niewielką wartość skradzionego mienia, sąd uznał że stanowił on przypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 283 kk i uzupełnił kwalifikację prawną przypisanego oskarżonej czynu o ten przepis. Co więcej, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania pokrzywdzonej N. K. potwierdzają, że zachowanie E. P. (2) wypełniało znamiona czynu z art. 257 kk . Oskarżona w trakcie całego zajścia kierując kilkukrotnie pod adresem pokrzywdzonej obywatelki Ukrainy słowa powszechnie uznane za obelżywe i nazywając ją „ukraińską kurwą”, znieważyła ją z powodu jej przynależności narodowej. Zarówno dobór słów jak i kontekst ich wypowiedzenia nie pozostawiają wątpliwości, że intencją oskarżonej było poniżenie i obrażenie pokrzywdzonej właśnie z uwagi na jej przynależność narodową. Powyższego zachowania oskarżona dopuściła się działając w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 kk , albowiem przypisany mu w niniejszej sprawie czyn popełniła w dniu 20 marca 2023 r. Z kolei w okresie od 15.01.2020 r. do 11.10.2021 r. odbywała karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu II K 1575/19 z 13.07.2020 r., którym połączono karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z 20.09.2018 r. sygn. II K 984/17 za czyn z art. 279 § 1 k.k. oraz karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z 30.10.2019 r. sygn. VIII K 370/19 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz w okresie od 13.05.2022 r. do 6.01.2023 r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu. Przy wymiarze kary za przypisany oskarżonej czyn sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 53 kk , tj. stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanych. Sąd dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej miał na uwadze przede wszystkim charakter tego przestępstwa i sposób działania oskarżonej. Niewątpliwie występek oskarżonej należy uznać za czyn o wysokiej społecznej szkodliwości, gdyż godzi zarówno w dobra majątkowe, jak i w poczucie bezpieczeństwa, wolność oraz zdrowie człowieka, a także w godność pokrzywdzonej. Na niekorzyść oskarżonej sąd uwzględnił fakt, że była ona już wcześniej kilkukrotnie karana, a czynu dopuściła się w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. , co świadczy o jej utrwalonej demoralizacji i lekceważącym stosunku do porządku prawnego. Mając na uwadze powyższe, sąd po zastosowaniu art. 11 § 3 kk , na podstawie art. 283 kk wymierzył oskarżonej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie sądu orzeczona w tym wymiarze kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz w sposób należyty wypełni swe cele, które zakreśla art. 53§1 kk , w szczególności cele zapobiegawcze oraz wychowawcze. Oskarżona musi popracować nad swoją postawą do przestrzegania porządku prawnego i tylko wymierzona we wskazanym rozmiarze kara daje jej szansę do uświadomienia sobie naganności jej zachowania. Z uwagi na charakter popełnionego przez oskarżoną czynu, sąd na podstawie art. 46 § 1 kk zasądził od niej na rzecz pokrzywdzonej kwotę 500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, uznając tę kwotę jako odpowiednią do stopnia wyrządzonej przez oskarżonej krzywdy. Na podstawie art. 624 § 1 kpk , z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonej sąd zwolnił ją od opłaty sądowej, a wydatkami obciążył Skarb Państwa.