VIII K 1434/24

WYROK Z UZASADNIENIEM Sygn. akt: VIII K 1434/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2025 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący sędzia Joanna Sobczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Kukla-Karpus w obecności Prokuratora --- po rozpoznaniu dnia 23 października 2025 roku sprawy: K. G. (1) s. B. i M. z domu B. ur. (...) w C. oskarżonego o to, że: 1. 
        W okresie od dnia 26 sierpnia 2024 roku godziny 18:00 do dnia 27 sierpnia 2024 roku godziny 13:00 w C. , ul. (...) po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia budynku gospodarczego wszedł do jego wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia dwa zegary mosiężne czym wyrządził straty o wartości łącznej 1200 zł na szkodę M. G. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach recydywy, tj. w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 16 października 2021 r. do dnia 14 kwietnia 2022 r. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 kk . oraz odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 14 kwietnia 2022 r. do dnia 10 sierpnia 2022 r. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt II K 1005/21 z dnia 3 lutego 2022 r. również za czyn z art. 279 § 1 kk , tj. o czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk 1. 
        W okresie od dnia 26 sierpnia 2024 roku godzina 18:00 do dnia 27 sierpnia 2024 roku godzina 13:00 w C. , ul. (...) w budynku gospodarczym dokonał umyślnego zniszczenia mienia, to jest pieca gazowego B. czym wyrządził straty na kwotę 2500 zł na szkodę M. G. przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach recydywy, tj. w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 16 października 2021 r. do dnia 14 kwietnia 2022 r. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 kk . oraz odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 14 kwietnia 2022 r. do dnia 10 sierpnia 2022 r. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt II K 1005/21 z dnia 3 lutego 2022 r. również za czyn z art. 279 § 1 kk , tj. o czyn z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk 2. 
        W nieustalonym dniu grudnia 2023 r. w m. S. gm. C. dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczenia gospodarczego w ten sposób, że zerwał kłódkę zabezpieczającą drzwi wejściowe, następnie z wnętrza tego pomieszczenia dokonał zaboru w celu przywłaszczenia około 100 kg węgla kamiennego wartości ok. 70 zł, ok. 1 m sześciennego drewna do palenia z buku i sosny wartości około 1.000 zł, toporka do drewna z drewnianą rękojeścią koloru jasnego wartości ok. 30 zł, pompki ręcznej do roweru kol. czarnego wartości ok. 30 zł, akcesoriów wędkarskich w postaci czterech spławików oraz żyłki przezroczystej na szpuli bez oznaczeń wartości łącznej około 50 zł, czym spowodował straty o całkowitej wartości ok. 1.180 zł na szkodę Z. L. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach recydywy, tj. w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 16 października 2021 r. do dnia 14 kwietnia 2022 r. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 kk . oraz odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 14 kwietnia 2022 r. do dnia 10 sierpnia 2022 r. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt II K 1005/21 z dnia 3 lutego 2022 r. również za czyn z art. 279 § 1 kk , tj. o czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk 3. 
        W okresie od dnia 25 czerwca 2024 r. godz. 20:00 do dnia 26 czerwca 2024 r. godziny 04:00 w m. S. dokonał włamania pomieszczenia gospodarczego w ten sposób, że rozerwał kłódkę zabezpieczającą drzwi wejściowe, następnie z jego wnętrza dokonał zaboru w celu przywłaszczenia grilla trójnożnego stojącego na węgiel drzewny marki „. (...) g. (...) " wartości 200 zł na szkodę T. Z. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach recydywy, tj. w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 16 października 2021 r. do dnia 14 kwietnia 2022 r. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 kk . oraz odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 14 kwietnia 2022 r. do dnia 10 sierpnia 2022 r. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt II K 1005/21 z dnia 3 lutego 2022 r. również za czyn z art 279 § 1 kk , tj. o czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk orzeka: 1. 
        Oskarżonego K. G. (1) uznaje za winnego popełnienia czynów zarzuconych mu w punktach 1, 3, 4 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że zostały one popełnione w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 16 października 2021 r. do dnia 14 kwietnia 2022 r. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 kk oraz z tym ustaleniem, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 2. 
        Oskarżonego K. G. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie 2 aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że został on popełniony w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 16 października 2021 r. do dnia 14 kwietnia 2022 r. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 kk , to jest uznaje oskarżonego za winnego popełnienia występku z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 3. 
        Na podstawie art. 86 § 1 kk i art. 91§2 kk w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonego K. G. (1) w punktach 1 i 2 wyroku orzeka karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 4. 
        Na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego K. G. (1) do zapłaty: - kwoty 3700 (trzy tysiące siedemset) złotych na rzecz pokrzywdzonego M. G. w związku ze skazaniem w punkcie 1 i 2 wyroku, - kwoty 1.150 (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt) złotych na rzecz pokrzywdzonego Z. L. w związku ze skazaniem w punkcie 3 wyroku, tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; 5. 
        Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokat A. G. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych plus 23 % vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu; 6. 
        Zwalnia oskarżonego od opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt VIII K 1434/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) I. K. G. (1) W okresie od dnia 26 sierpnia 2024 roku godziny 18:00 do dnia 27 sierpnia 2024 roku godziny 13:00 w C. , ulica (...) po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia budynku gospodarczego wszedł do jego wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia dwa zegary mosiężne, czym wyrządził starty o wartości łącznej 1 200 zł na szkodę M. G. przy czym czyn został popełniony w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 16 października 2021 roku do dnia 14 kwietnia 2022 roku kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. , to jest występek z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. II. K. G. (1) W okresie od dnia 26 sierpnia 2024 roku godzina 18:00 do dnia 27 sierpnia 2024 roku godzina 13:00 w C. , ulica (...) w budynku gospodarczym dokonał umyślnego zniszczenia mienia, to jest pieca gazowego B. , czym wyrządził straty na kwotę 2 500 zł na szkodę M. G. , przy czym czyn został popełniony w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 16 października 2021 roku do dnia 14 kwietnia 2022 roku kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. , to jest występek z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. III. K. G. (1) W nieustalonym dniu grudnia 2023 roku w miejscowości S. gmina C. dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczenia gospodarczego, w ten sposób, że zerwał kłódkę zabezpieczającą drzwi wejściowe, następnie z wnętrza tego pomieszczenia dokonał zaboru w celu przywłaszczenia około 100 kg węgla kamiennego o wartości około 70 zł, około 1 m sześciennego drewna do palenia z buki i sosny o wartości około 1 000 zł, toporka do drewna z drewnianą rękojeścią koloru jasnego o wartości około 30 zł, pompki ręcznej do roweru koloru czarnego o wartości około 30 zł, akcesoriów wędkarskich w postaci czterech spławików oraz żyłki o całkowitej wartości około 1 180 zł na szkodę Z. L. przy czym czyn został popełniony w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 16 października 2021 roku do dnia 14 kwietnia 2022 roku kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. , to jest występek z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. IV. K. G. (1) W okresie od dnia 25 czerwca 2024 roku godziny 20:00 do 26 czerwca 2024 roku godziny 4:00 w miejscowości S. dokonał włamania do pomieszczenia gospodarczego w ten sposób, że rozerwał kłódkę zabezpieczającą drzwi wejściowe, następnie z jego wnętrza dokonał zaboru w celu przywłaszczenia grilla trójnożnego stojącego na węgiel drzewny marki „. (...) g. ” o wartości 200 zł na szkodę T. Z. , przy czym czyn został popełniony w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 16 października 2021 roku do dnia 14 kwietnia 2022 roku kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt VIII K 289/20 z dnia 2 lipca 2020 r. za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. , to jest występek z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Co do czynu I i II 1. M. G. był właścicielem nieruchomości położonej przy ulicy (...) w C. . Na terenie nieruchomości, w głębi podwórka znajdowało się pomieszczenie gospodarcze z przyległą jej altaną o konstrukcji drewnianej. Do nieruchomości prowadziła metalowa brama zamykana jedynie na łańcuch. Pomieszczenie gospodarcze było zamykane na klucz, również w dniu zdarzenia. Natomiast altana nie posiadała żadnych zabezpieczeń. Właściciel przechowywał klucz w altanie na skrzyni pod ręcznym siewnikiem razem z innymi kluczami do garażu i piwnic. Wiedzę o tym posiadali tylko członkowie rodziny (domownicy) M. G. . 2. M. G. we wspomnianym pomieszczeniu gospodarczym przechowywał m.in. dwa zegary (jeden większy, drugi mniejszy) o konstrukcji mosiężnej, mające zdobienia, a także inne rzeczy – narzędzia i urządzenia. Natomiast pod altaną przechowywał piec gazowy marki B. . 3. 
        W nocy z 26 sierpnia 2024 roku (od około godziny 18:00) na 27 sierpnia 2024 roku (około godziny 13:00) K. G. (1) dostał się na teren nieruchomości należącej do M. G. . 4. K. G. (1) po dostaniu się na podwórko przeszukał altanę i znalazł schowany pęk kluczy, przy pomocy których dostał się do wnętrza pomieszczenia gospodarczego. Następnie K. G. (1) ze wspomnianego pomieszczenia zabrał dwa zegary. 5. 
        Nie będąc w stanie zabrać całego pieca gazowego ani go rozebrać, K. G. (1) postanowił go rozmontować, aby uzyskać części możliwe do zbycia na skupie złomu. K. G. (1) niszcząc urządzenie wymontował z niego nagrzewnicę składającą się z miedzianych elementów, którą następnie zabrał. 6. K. G. (1) zabrane przedmioty takie jak 2. zegary mosiężne i nagrzewnicę oddał złom do punktu skupu złomu prowadzonego przez M. O. i oświadczył, że stanowią jego własność. Otrzymał za nie cenę 244 zł. 7. 
        Mosiężne zegary należące do M. G. były warte 1 200 zł, zaś zniszczenie pieca gazowego doprowadziło do szkody wysokości 2 500 zł. Zeznania świadka M. G. Nagrania monitoringu, protokół otworzenia nagrań wraz ze zdjęciami Protokół oględzin nieruchomości wraz ze zdjęciami Zeznania świadka W. D. Wyjaśnienia K. G. (1) Protokół przeszukania i formularz przyjęcia odpadów metali Zeznania świadka M. O. k. 1 – 3v k. 80 – 81 k. 87 – 93, 107 k. 10 – 22 k. 25 – 26 k. 80 – 81 k. 32 – 35 k. 37 – 38v Co do czynu III 1. Z. L. był właścicielem pomieszczenia gospodarczego położonego w miejscowości S. , gmina C. . Pomieszczenie było zabezpieczone kłódką. W pomieszczeniu gospodarczym Z. L. składował węgiel, drewno oraz przechowywał narzędzia i przybory wędkarskie. 2. 
        W nieustalonym dniu grudnia 2023 roku K. G. (1) rozerwał (zniszczył) kłódkę zabezpieczającą drzwi wejściowe pomieszczenia gospodarczego, będącego własnością Z. L. . 3. 
        Po dostaniu się do wnętrza pomieszczenia K. G. (1) zabrał około 100 kg węgla kamiennego o wartości około 70 zł, około 1 m sześciennego drewna do palenia z buku i sosny o wartości około 1 000 zł, toporek do drewna z drewnianą rękojeścią koloru jasnego o wartości około 30 zł, pompkę ręczną do roweru koloru czarnego o wartości około 30 zł, akcesoria wędkarskie w postaci czterech spławików oraz żyłki przezroczystej na szpuli o łącznej wartości około 50 zł. 4. K. G. (1) sprzedał zabraną pompkę ręczną do roweru P. S. (1) za cenę 10 zł. Natomiast węgiel i opał samodzielnie spożytkował. Zeznania świadka Z. L. Protokół przeszukania Zeznania świadka P. S. (1) Wyjaśnienia K. G. (1) k. 56 – 57v., 98 k. 62 – 65 k. 66 – 67 k. 80 - 81 Co do czynu IV 1. T. Z. był właścicielem pomieszczenia gospodarczego położonego w miejscowości S. . Pomieszczenie gospodarcze było zabezpieczone kłódką, umieszczoną na drzwiach wejściowych. 2. 
        W okresie od dnia 25 czerwca 2024 roku do godziny 20:00 do dnia 26 czerwca 2024 roku do godziny 4:00 K. G. (1) rozerwał kłódkę zabezpieczającą drzwi wejściowe do pomieszczenia gospodarczego, stanowiącego własność T. Z. . 3. T. Z. przechowywał w pomieszczeniu gospodarczym nowy grill – okrągły, stojący na trzech nogach, na węgiel drzewny o wartości około 200 zł. Grill ten T. G. po dostaniu się do wnętrza pomieszczenia zabrał. 4. K. G. (1) sprzedał zabrany grill P. S. (1) za cenę 50 zł. Zeznania T. Z. Zdjęcie zniszczonej kłódki Protokół przeszukania Zeznania P. S. (1) Wyjaśnienia K. G. (1) k. 70 – 71 k. 72 k. 62 – 65 k. 66 - 67 k. 80 - 81 Co do recydywy – art. 64 § 1 k.k. 1. 
        Wyrokiem Sąd Rejonowego w Toruniu z dnia 2 lipca 2020 roku wydanym w sprawie VIII K 289/20 K. G. (1) został skazany za popełnienie występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. art. 283 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. K. G. (1) przedmiotową karę odbył w okresie od 16 października 2021 roku do dnia 14 kwietnia 2022 roku. Karta karna Wydruk osadzeń, Odpisy wyroku k. 44 – 46v, 129 – 129v k. 47 – 55 k. 100 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. K. G. (1) Czyn I – IV Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Dopuszczenie się popełnienia czynu I – IV „w warunkach recydywy tj. w ciągu 5 lat po obyciu kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 14 kwietnia 2022 roku do dnia 10 sierpnia 2022 roku orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. akt II K 1005/21 z dnia 3 lutego 2022 roku za czyn z art. 279 § 1 k.k. ” Karta karna, Odpisy wyroków k. 44 – 46v, 129 – 129v k. 106 – 106v OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Wszystkie fakty co do czynów I - IV Wyjaśnienia K. G. (1) Sąd ocenił wyjaśnienia K. G. (1) jako wiarygodne, jasne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności zeznaniami świadków. Oskarżony wyczerpująco opisał okoliczności popełnienia przez siebie czynów oraz wskazał co zrobił z skradzionymi rzeczami. Przedstawiony przez niego przebieg zdarzeń, w tym charakterystyka skradzionych przedmiotów i sposób działania oskarżonego - koresponduje z zeznaniami świadków – M. G. , W. D. , M. O. , Z. L. , T. Z. , P. S. (2) . Sąd nie stwierdził podstaw do odmowy wiarygodności twierdzeniom oskarżonego oraz przyznaniu się do sprawstwa. Fakty co do czynu I i II Zeznania M. G. Sąd dał wiarę w całości zeznaniom świadka. Świadek opisał wydarzenia rzeczowo i konkretnie. Przedstawiona przez niego relacja była spójna, logiczna i konkretna. Zeznania świadka korelowały z wyjaśnieniami oskarżonego i pozostałym materiałem dowodowym w tym protokołem oględzin i dołączonymi do niego zdjęciami, nagraniem monitoringu oraz zeznaniami świadka W. D. . Świadek scharakteryzował sposób zabezpieczenia nieruchomości oraz szczegółowo opisał przedmioty, których brak ujawnił następnego dnia po zdarzeniu, a także wskazał ujawnione zniszczenie. Fakty co do czynu I i II Zeznania W. D. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, które jawią się jako spójne, konsekwentne i zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek jako osoba obca dla oskarżonego zrelacjonował zdarzenie obiektywnie. Jego zeznania były zbieżne z treścią zeznań M. G. oraz protokołem oględzin i dołączonymi do niego zdjęciami. W konsekwencji Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Fakty co do czynu I i II Zeznania M. O. Sąd pozytywnie ocenił zeznania świadka, które uznał za klarowne, konkretne i rzeczowe oraz znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym. Świadek obiektywnie przedstawił okoliczności dokonania transakcji z oskarżonym i wskazał jakie przedmioty zostały sprzedane przez oskarżonego. Twierdzenia świadka współgrały z wyjaśnieniami oskarżonego oraz dokumentami potwierdzającymi transakcję. Fakty co do czynu III Zeznania Z. L. Sąd uznał za wiarygodne w całości zeznania świadka. Świadek w sposób jasny, spójny i logiczny opisał okoliczności poprzedzające zdarzenie (w szczególności sposób zabezpieczenia pomieszczenia gospodarczego, przechowywane w nim przedmioty) oraz okoliczności związane z ujawnieniem kradzieży z włamaniem. Świadek nie podejmował prób nieuzasadnionego obciążania oskarżonego, a jego relacja była obiektywna i wyczerpująca. Fakty co do czynu I i II Zeznania P. S. (2) Sąd dał wiarę zeznaniom świadka. Przedstawiona przez niego relacja była spójna, logiczna i konsekwentna. Świadek jednoznacznie wskazał w jaki sposób wszedł w posiadanie przedmiotów kradzieży. Nadto, świadek scharakteryzował jak przebiegała transakcja, cenę za jaką nabył przedmioty od oskarżonego oraz opisał swoją motywację. Zeznania świadka korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego. Fakty co do czynu IV Zeznania T. Z. Sąd ocenił zeznania świadka jako logiczne, konsekwentne oraz zgodne z zeznaniami innych świadków oraz dowodami z dokumentów. W związku z tym zasługiwały na uznanie ich za wiarygodne. Świadek scharakteryzował sposób zabezpieczenia nieruchomości oraz szczegółowo opisał przedmioty, których brak ujawnił następnego dnia po zdarzeniu, a także wskazał ujawnione zniszczenie. Zeznania świadka były zbieżne z wyjaśnieniami oskarżonego. Fakty co do czynów I - IV Dokumenty takie jak: protokoły przeszukań, oględzin, karty karne, odpisy wyroków Sąd dał wiarę wszelkim przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów. Dokumenty zostały sporządzone przez organy do tego uprawnione w ramach przysługujących im kompetencji, w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. W toku procesu nie były kwestionowane przez strony. Sąd również nie stwierdził podstaw, aby podważyć ich wiarygodność. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 1.3. 
        Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem K. G. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Co do czynów I, III, IV W myśl art. 279 § 1 k.k. kto kradnie z włamaniem podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. jest przestępstwem powszechnym. Zachowanie sprawcy przedmiotowego przestępstwa polega na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia, przy czym zabór musi być dokonany z włamaniem. Przez zabór należy rozumieć wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby dotychczas nią władającej i objęcie jej we władanie przez sprawcę, przy czym wyjęcie rzeczy spod władztwa musi nastąpić wbrew woli osoby nią dysponującej. (...) w rozumieniu art. 279 § 1 k.k. oznacza zachowanie polegające na usunięciu przeszkody, stanowiącej zabezpieczenie danego przedmiotu, przy czym wskazuje się, że nie musi ono polegać na stosowaniu siły fizycznej. Eksponuje się cel dla jakiego ustanowiona została przełamana przez zachowanie sprawcy bariera. Istota włamania sprowadza się bowiem nie tyle co do fizycznego uszkodzenia lub zniszczenia przeszkody chroniącej dostępu do rzeczy, lecz polega na zachowaniu, którego podstawową cechą jest nieposzanowanie wyrażonej przez dysponenta rzeczy woli zabezpieczenia jej przed innymi osobami. Nadto, należy wskazać, że włamanie jest środkiem wiodącym do zaboru w celu przywłaszczeniu. Zamiar zaboru winien zatem powstać najpóźniej razem z zamiarem przełamania zabezpieczenia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1996 roku, III KKN 58/96, OSNKW 1996/11-12, poz. 81). W orzecznictwie przyjmuje się, że warunki do przypisania kradzieży z włamaniem ( art. 279 § 1 k.k. ) zachodzą również gdy sprawca otwiera drzwi oryginalnym klucze, lecz następuje to wbrew woli osoby uprawnionej do dysponowania pomieszczeniem z zamiarem dokonania w ten sposób kradzieży (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 1972 r., VI KZP 74/71, OSNKW 1972/5/78, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 października 2005 r., II AKa 269/05 OSA 2007/6/27). Występek z art. 279 § 1 k.k. jest przestępstwem kierunkowym, gdyż ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy ukierunkowane było na określony cel, którym jest przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej, a więc włączenie przez sprawcę rzeczy do swojego majątku z zamiarem trwałego pozbawienia właściciela rzeczy możliwości swobodnego nią dysponowania. W związku z tym może być popełnione tylko w formie zamiaru bezpośredniego (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu, III K 250/14, LEX nr 1770323). Zgromadzony materiał dowodowy dał podstawy do przypisania oskarżonemu popełnienie czynów zarzuconych mu w punkcie I, III i IV aktu oskarżenia . Każdy z czynów wyczerpał znamiona występku określonego z art. 279 § 1 k.k. K. G. (2) w każdym z zachowań dopuścił się przełamania zabezpieczenia oraz dokonał zaboru w celu przywłaszczenia rzeczy, stanowiących własność pokrzywdzonych – M. G. , Z. L. , T. Z. . Pomieszczenia gospodarcze, do których włamał się oskarżony były zabezpieczone czy to zamkiem zamykanym na klucz czy też kłódką. Wyraźnie świadczy to o zamanifestowanej woli właściciela o zabezpieczeniu swojego mienia przed dostępem ze strony osób trzecich. W odniesieniu do czynu I należy wskazać, że K. G. (2) otworzył drzwi przy użyciu znalezionych na terenie posesji kluczy. Mimo to w dalszym ciągu jego zachowanie należy kwalifikować jako dążące (skutecznie) do przełamania zabezpieczenia i uzyskaniu dostępu do pomieszczenia (oraz rzeczy w nim się znajdujących) wbrew wyraźnej woli właściciela. W odniesieniu do czynu III i IV nie zachodzą żadne wątpliwości, że oskarżony w celu uzyskania dostępu do wnętrza pomieszczenia rozłamał (zniszczył) kłódkę. Oskarżony intencjonalnie, działając od początku z zamiarem dostania się do wnętrza pomieszczeń i dokonania zaboru rzeczy w nich przechowywanych, całkowicie wbrew woli pokrzywdzonych. Ustalone okoliczności co do działań oskarżonego po popełnieniu wszystkich zarzuconych mu czynów wskazują, że dokonał on przywłaszczenia rzeczy należących do pokrzywdzonych. Pozbawił trwałej możliwości korzystania z nich i traktując je jak własną własność (co z resztą deklarował dokonując transakcji sprzedaży) sprzedał to świadkowi P. S. (2) czy to na skupie złomu albo spożytkował w celu zaspokojenia własnych potrzeb. Podsumowując, oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przedmiotowe i podmiotowe czynu zabronionego z art. 279 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z trzech zarzuconych mu w pkt I, III i IV czynów w akcie oskarżenia. Sąd ustalił, że czyny zarzucone w pkt I, III, IV aktu oskarżenia oskarżony popełnił w warunkach ciągu przestępstw. Zgodnie z art. 91 § 1 k.k. jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do skorzystania ze instytucji, określonej w przytoczonym artykule. Po pierwsze konieczne jest popełnienie dwóch lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy nieprawomocny wyrok, co do któregokolwiek z nich. Po drugie, muszą zachodzić krótkie odstępy czasu pomiędzy tymi przestępstwami. Po trzecie, przestępstwa muszą być popełnione z wykorzystaniem takiej samej sposobności, a więc takich samych warunków, takiej samej okazji, aczkolwiek mogą być popełnione w odmienny sposób. Po czwarte, musi zachodzić tożsamość podstawy wymiaru kary. Oskarżony w krótkich odstępach czasu tj. na przestrzeni niespełna 6 miesięcy (III czyn popełniony w grudniu 2023 roku, IV czyn popełniony 26 czerwca 2024 roku, I czyn popełniony w sierpniu 2024 roku) popełnił trzy czyny zabronione przy wykorzystaniu takich samych warunków. Każdy z czynów wyczerpał znamiona występku z art. 279 § 1 k.k. Zostały więc spełnione przesłanki z art. 91 § 1 k.k. i Sąd z urzędu był zobowiązany do poczynienia ustalenia, że „oskarżony popełnił czyny w warunkach czynu ciągłego”. Sąd przypisał oskarżonemu popełnienie wskazanego czynu w warunkach powrotu do przestępstwa w myśl art. 64 § 1 k.k. Zgodnie z art. 64 § 1 k.k. jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 2 lipca 2020 roku wydanym w sprawie VIII K 289/20 K. G. (1) został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. art. 283 k.k. Karę tę oskarżony odbył w dniach od 16 października 2021 roku do dnia 14 kwietnia 2022 roku – w pełnym wymiarze 6 miesięcy. Jak zostało to już wskazane występek z art. 279 § 1 k.k. jest przestępstwem umyślnym. Oskarżony po raz kolejny dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. , a więc przestępstwa podobnego w myśl art. 115 § 3 k.k. Zostały zatem spełnione wszystkie przesłanki, których ziszczenie jest konieczne do przypisania oskarżonemu popełnienia czynu w warunkach art. 64 § 1 k.k. Co do czynu II Kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 ( art. 288 § 1 k.k. ). Przedmiotem ochrony tego czynu zabronionego jest własność i posiadanie rzeczy. Przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. należy zaliczyć do przestępstw wieloodmianowych, które może zostać popełnione przez zniszczenie, uszkodzenie lub uczynienie niezdatną do użytku cudzą rzecz. O zaliczeniu zachowania do kategorii zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia niezdatnym do użytku przesądza wywołany przez sprawcę skutek. Przez niszczenie rozumie się fizyczne działanie na rzecz, skutkujące jej unicestwieniem lub istotnym naruszeniem jej substancji, które uniemożliwia wykorzystywanie jej zgodnie z posiadanymi pierwotnie właściwościami i przeznaczeniem. Zniszczenie charakteryzuje nieodwracalność. Przedmiotem przestępstwa określonego w art.288 § 1 k.k. jest cudza rzecz. Zatem istotne jest, aby rzecz, na którą oddziałuje sprawca nie stanowiła jego własności. Przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. ma charakter umyślny. Można je popełnić zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i wynikowego. Sprawca, aby wyczerpać znamiona czynu z art. 288 § 1 k.k. musi obejmować swoją świadomością, że jego zachowanie będzie prowadzić do zniszczenia bądź uszkodzenia cudzego mienia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że K. G. (1) swoim zachowaniem wyczerpał w pełni znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. Zgromadzony materiał dowodowy pozwolił ustalić, że oskarżony w pełni świadomie zniszczył piec należący do pokrzywdzonego, aby pozyskać z wnętrza urządzenia nagrzewnicę zbudowaną z elementów miedzianych. Oskarżony oddziaływał na rzecz w taki sposób, że doprowadził do jej zniszczenia. Kluczowy element urządzenia – nagrzewnica został przez oskarżonego sprzedany i nie odzyskany. Bez owej części piec nie jest sprawny i nie jest możliwe wykorzystanie go zgodnie z pierwotnymi właściwościami. Zdjęcia dołączone do protokołu oględzin wskazują stan urządzenia, który można uznać za nieodwracalny. Zgromadzone dowody, w szczególności wyjaśnienia oskarżonego pozwalają na stwierdzenie, że jego działania były celowe i ukierunkowane na uzyskanie części, które mógłby spieniężyć oddając na skup złomu. Świadczy to o działaniu umyślnym w zamiarze bezpośrednim. Sąd przypisał oskarżonemu popełnienie wskazanego czynu w warunkach powrotu do przestępstwa w myśl art. 64 § 1 k.k. Zgodnie z art. 64 § 1 k.k. jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 2 lipca 2020 roku wydanym w sprawie VIII K 289/20 K. G. (1) został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. art. 283 k.k. Karę tę oskarżony odbył w dniach od 16 października 2021 roku do dnia 14 kwietnia 2022 roku – w pełnym wymiarze 6 miesięcy. Występki z art. 288 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. są przestępstwami umyślnymi. Można je zaliczyć do przestępstw podobnych stosownie do art. 115 § 3 k.k. , gdyż należą do przestępstw tego samego rodzaju – skierowane przeciwko mieniu. Zostały zatem spełnione wszystkie przesłanki, których ziszczenie jest konieczne do przypisania oskarżonemu popełnienia czynu w warunkach art. 64 § 1 k.k. ☐ 1.1. 
        Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.4. 
        Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.5. 
        Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.6. 
        Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. G. (1) I I Sąd na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd wymierzając karę uwzględnił dyrektywy wymiaru kary – stosownie do art. 53 k.k. Sąd miał na uwadze znaczny stopień winy. Oskarżony jest osobą dorosłą, w pełni poczytalną, posiadającą już odpowiednie doświadczenie życiowe. K. G. (1) miał pełną świadomość bezprawności i naganności czynów, których się dopuścił. Nadto, w toku procesu nie ustalono okoliczności, które mogłyby wyłączyć jego winę. Sąd, uwzględniając przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, ocenił stopień społecznej szkodliwości jako znaczny. Czyn oskarżonego godził w dobro prawne jakim jest ochrona mienia, prawa własności. Sąd uwzględnił rozmiar (wysokość) wyrządzonej przez oskarżonego szkody oraz fakt, że godził w dobra prawne trzech osób. Nadto, Sąd miał na uwadze powódki jakimi kierował się oskarżony. Działał on umyślnie bowiem w celu uzyskania środków pieniężnych ze sprzedaży skradzionych przedmiotów. W ocenie Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążających, nie przekracza stopnia winy, a także pozwoli osiągnąć cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze w stosunku do skazanego. W przekonaniu Sądu, jedynie kara pozbawienia wolności będzie stanowiła odpowiednią dolegliwość i skłoni oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. W ocenie Sądu, kara pozbawienia wolności w orzeczonej wysokości. pozwoli osiągnąć cele kary określone w art. 53 § 1 k.k. i w najlepszy sposób zabezpieczy realizację zapobiegawczych celów kary, jak również pozwoli na właściwe oddziaływanie na oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego. Sąd przypisał oskarżonemu popełnienie czynu w warunkach ciągu przestępstw z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Zgodnie z art. 91 § 1 k.k. – przy spełnieniu warunków do przypisania popełnienia czynu warunkach ciągu przestępstw – Sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Natomiast stosownie od art. 64 § 1 k.k. Sąd był zobowiązany do wymierzenia kary powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, które w przypadku występku z art. 279 § 1 k.k. wynosi rok. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności za w pełni adekwatną i odpowiadającą dyrektywom wymiaru kary z art. 53 k.k. Wobec wymierzenia kary w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. , sąd stosownie do dyspozycji art. 53 § 2d w zw. z § 2a k.k. nie kwalifikował uprzedniej karalności jako okoliczności obciążającej. K. G. (1) II II Sąd na podstawie art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd wymierzając karę uwzględnił dyrektywy wymiaru kary – stosownie do art. 53 k.k. Sąd miał na uwadze znaczny stopień winy. Oskarżony jest osobą dorosłą, w pełni poczytalną, posiadającą już odpowiednie doświadczenie życiowe. K. G. (1) miał pełną świadomość bezprawności i naganności czynów, których się dopuścił. Nadto, w toku procesu nie ustalono okoliczności, które mogłyby wyłączyć jego winę. Sąd, uwzględniając przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, ocenił stopień społecznej szkodliwości jako znaczny. Czyn oskarżonego godził w dobro prawne jakim jest ochrona mienia, prawa własności. Oskarżony pod osłoną nocy dostał się na teren posesji należącej do pokrzywdzonego. Od początku jego działanie było ukierunkowane na pozyskanie rzeczy przedstawiających wartość majątkową, aby następnie je spieniężyć i pozyskać środki pieniężne. Miał pełną świadomość, że niszczy cudzą rzecz, mimo to w podjął decyzję i działania zmierzające do urzeczywistnienia swojego zamiaru. Niszcząc piec dążył do wyjęcia miedzianej nagrzewnicy, aby wejść w posiadanie rzeczy nadającej się do sprzedaży, a zabór całego pieca przekraczał możliwości fizyczne oskarżonego. Sąd uwzględnił również wartość pieca jako rozmiar wyrządzonej szkody. W ocenie Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążających, nie przekracza stopnia winy, a także pozwoli osiągnąć cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze w stosunku do skazanego. W przekonaniu Sądu, jedynie kara pozbawienia wolności będzie stanowiła odpowiednią dolegliwość i skłoni oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. W ocenie Sądu, kara pozbawienia wolności w orzeczonej wysokości. pozwoli osiągnąć cele kary określone w art. 53 § 1 k.k. i w najlepszy sposób zabezpieczy realizację zapobiegawczych celów kary, jak również pozwoli na właściwe oddziaływanie na oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego. Sąd zgodnie z art. 64 § 1 k.k. był zobowiązany do wymierzenia kary powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, które w przypadku występku z art. 288 § 1 k.k. wynosi 3 miesiące. Wobec wymierzenia kary w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. , sąd stosownie do dyspozycji art. 53 § 2d w zw. z § 2a k.k. nie kwalifikował uprzedniej karalności jako okoliczności obciążającej. K. G. (1) III I, II Sąd na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. w miejsce orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności w pkt 1 i 2 wyroku wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Sąd biorąc po uwagę wymierzone kary jednostkowe, mógł wymierzyć oskarżonemu karę łączną w granicach od 1 roku i 11 miesięcy pozbawienia wolności (powyżej najsurowszej jednostkowej kary) do 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności (sumy kar podlegających łączeniu). Sąd uznał, że adekwatną karą łączną będzie kara 2 lat pozbawienia wolności. Wymierzając karę łączną powyżej górnej granicy kary łącznej, Sąd wziął pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze. W ocenie Sądu orzeczona kara będzie właściwie oddziaływać na oskarżonego, czynić zadość celom kary. Oskarżony przyznał się do zarzucanych mu czynów, jednakże należy mieć na względzie, iż popełnił je w warunkach powrotu do przestępstwa. Nadto, popełnienie czynów zabronionych zbliżonych rodzajowo miało miejsce w krótkich odstępach czasu było uwarunkowane chęcią łatwego uzyskania środków pieniężnych. Pomiędzy czynami zachodził bliski związek przedmiotowo – podmiotowy łączący te czynu oraz krótki odstęp czasu. K. G. (1) IV I, II Na podstawie art. 46 § 1 kk . Sąd zobowiązał oskarżonego do zapłaty: - kwoty 3 700 zł na rzecz pokrzywdzonego M. G. w związku ze skazaniem w pkt 1 i 2 wyroku, - kwoty 1 150 zł na rzecz pokrzywdzonego Z. L. w związku ze skazaniem w pkt 3 wyroku tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Zgodnie z art. 46 § 1 k.k. w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Ustalenia poczynione w toku niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, iż w wyniku popełnienia przez oskarżonego czynu zabronionego pokrzywdzeni ponieśli szkodę majątkową – M. G. w łącznej wysokości 3 700 zł, Z. L. w łącznej wysokości 1 150 zł. Pokrzywdzeni nie odzyskali utraconych (w tym zniszczonych) rzeczy, ani też nie uzyskali żadnego ekwiwalentu od oskarżonego. W związku z tym, Sąd nałożył na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości na rzecz pokrzywdzonych. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. G. (1) 5 1 i 2 W toku postępowania sądowego na wniosek oskarżonego został dla niego na podstawie art. 78 § 1 k.p.k. obrońca z urzędu w osobie adwokat A. G. . Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1564) w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763 z późn. zm.) zasądzono na rzecz adwokat A. G. kwotę 840 zł plus 23% VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. 6. inne zagadnienia W tym miejscu  sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego od opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciążył Skarb Państwa. Sąd uwzględnił, że K. G. (1) aktualnie przebywa w Zakładzie Karnym i odbywa karę pozbawienia wolności. W związku z tym, zasadnym było zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych. 1Podpis za