VIII K 1291/24

WYROK Z UZASADNIENIEM Sygn. akt: VIII K 1291/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2025 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Joanna Sobczak Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Kukla-Karpus w obecności oskarżyciela ---- po rozpoznaniu dnia 27 października 2025 roku sprawy: D. G. s. M. i B. z domu P. ur. (...) w T. oskarżonego o to, że: 1. 
        W dniu 28 kwietnia 2020 roku około godziny 17:15 w T. przy ul. (...) używając słów wulgarnych powszechnie uznawanych za obelżywe znieważył fukcjonariusza Policji J. Ł. podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 226 § 1 kk 2. 
        W tym samym miejscu i czasie używając słów wulgarnych powszechnie uznawanych za obelżywe znieważył funkcjonariusza Policji M. K. podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 226 § 1 kk 3. 
        W dniu 21 maja 2020 roku w okresie od godziny 19:30 do godziny 19:50, w T. przy ul. (...) , w salonie (...) , zabrał ze stolika wydrukowany przez T. T. paragon z kodem (...) , stanowiący klucz do wypłaty wygranej w kwocie 1500 złotych, a następnie nie będąc do tego uprawnionym, przy pomocy wymienionego paragonu, pokonał zabezpieczenia bankomatu do wypłaty wygranych w innym lokalu (...) w T. przy ul. (...) , skąd pobrał gotówkę w kwocie 1500 złotych działając na szkodę T. , tj. o przestępstwo określone w art. 279 § 1 kk ORZEKA: stosując w myśl art. 4 § 1 kk przywołane przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. 1. 
        Oskarżonego D. G. uznaje za winnego tego, że w dniu 28 kwietnia 2020 roku około godziny 17:15 w T. przy ul. (...) używając słów wulgarnych i powszechnie uznawanych za obelżywe znieważył funkcjonariuszy Policji J. Ł. i M. K. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, tj. przestępstwa z art. 226§1 kk i za to na podstawie art. 226§1 kk wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 2. 
        Oskarżonego D. G. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie 3 aktu oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 279§1 kk i za to na podstawie art. 279 § 1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; 3. 
        Na podstawie art. 85§1 kk i art. 86 § 1 kk w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonego D. G. w punktach 1 i 2 wyroku wymierza karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; 4. 
        Na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego D. G. do zapłaty kwoty 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych na rzecz pokrzywdzonego T. T. w związku ze skazaniem w punkcie 2 wyroku tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; 5. 
        Zwalnia oskarżonego od opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygnatura akt VIII K 1291/24 UZASADNIENIE W dniu 28 kwietnia 2020 roku funkcjonariusze Policji J. Ł. i M. K. pełnili wspólnie służbę w patrolu pieszym na terenie T. . Około godziny 17.15 patrolując tereny zielone przy ul. (...) zauważyli mężczyznę – D. G. , który zaczął uciekać na ich widok w kierunku ul. (...) . J. Ł. i M. K. podjęli pościg za mężczyzną. Gdy go dogonili D. G. był agresywny, nie wykonywał ich poleceń, stawiał bierny i czynny opór, szarpał się z nimi. W pewnym momencie zaczął używać wobec nich słów wulgarnych i powszechnie uznawanych za obelżywe wobec funkcjonariuszy: „ (...) , ty (...) , mam na ciebie (...) , (...) ”. J. Ł. i M. K. założyli mu kajdanki i wezwali radiowóz. Dowody: wyjaśnienia D. G. k. 385v, zeznania J. Ł. k. 9-10 , zeznania M. K. k.   11; W dniu 21 maja 2020 roku pomiędzy godziną 19:30, a godziną 19:50 D. G. przebywał w salonie (...) w T. przy ul. (...) . Będąc tam zabrał ze stolika wydrukowany przez inną osobę - T. T. paragon z kodem (...) , stanowiący klucz do wypłaty wygranej w kwocie 1500 złotych. Następnie nie będąc do tego uprawnionym, przy pomocy wymienionego paragonu, pokonał zabezpieczenia bankomatu do wypłaty wygranych w innym lokalu (...) w T. przy ul. (...) , skąd pobrał gotówkę w kwocie 1500 złotych działając na szkodę T. T. . Dowody: wyjaśnienia D. G. k. 385v, zeznania T. T. k. 233-234, 414v; D. G. ( (...) lat) jest kawalerem, na utrzymaniu ma jedno dziecko. Posiada wykształcenie podstawowe, nie ma wyuczonego zawodu, pracuje dorywczo na budowach. W przeszłości był karany sądownie. Dowód: wyjaśnienia D. G. 385, karta karna k. 330-342; D. G. przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, nie kwestionował swego sprawstwa, a jego wyjaśnienia znalazły pełne potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Nie mniej jednak ze względu na to, że po raz kolejny naruszył on porządek prawny, to jego twierdzenia, jakoby żałował swojego postępowania jawiły się jako mało przekonujące. Okoliczności popełnienia przypisanych mu czynów prowadziły bowiem do wniosku, że do tej pory niewiele robił on sobie z obowiązujących norm społecznych i prawnych. Sąd nie znalazł podstaw aby kwestionować zeznania świadków J. Ł. i M. K. . Świadkowie ci kontakt z oskarżonym mieli jedynie na gruncie zawodowym, nie pozostawali też z nim w osobistym konflikcie. Nie mieli oni zatem żadnych podstaw do tego aby bezzasadnie go pomawiać. Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego T. T. gdyż są spójne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z wyjaśnieniami oskarżonego. Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów i protokołów zgromadzonych w toku postępowania, uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując podstaw do kwestionowania ich autentyczności. Zdaniem Sądu na podstawie zebranego materiału dowodowego wina oskarżonego została wykazana w sposób nie budzący wątpliwości. *** Art. 226§1 kk penalizuje zachowanie polegające na znieważeniu m.in. funkcjonariusza publicznego podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Nie ulega wątpliwości, że D. G. kierując do policjantów w trakcie prowadzonej przez nich interwencji słowa wulgarne i powszechnie uznawane za obelżywe: „ (...) , ty (...) , mam na ciebie (...) , (...) ” znieważył funkcjonariuszy publicznych. J. Ł. i M. K. są funkcjonariuszami publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 7 kk . Ponieważ opisane wyżej zachowanie oskarżonego miało miejsce w tym samym miejscu i czasie, cechowało się jednym zamiarem, sąd przyjął że był to jeden czyn godzący w dobro dwóch osób pokrzywdzonych, a nie jak zarzucono w akcie oskarżenia – 2 odrębne czyny. Przestępstwo z art. 279§1 kk polega na zabraniu cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia w następstwie usunięcia przeszkody. Występek kradzieży z włamaniem jest zatem przestępstwem dwuaktowym polegającym na uprzednim przełamaniu zabezpieczenia, a następnie dokonaniu zaboru w celu przywłaszczenia. Sąd doszedł do wniosku, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie dostarczyło dowodów pozwalających na przypisanie oskarżonemu D. G. czynu zarzuconego mu w punkcie 3 aktu oskarżenia ponieważ w dniu 21 maja 2020 roku w okresie od godziny 19:30 do godziny 19:50, w T. przy ul. (...) , w salonie (...) , zabrał ze stolika wydrukowany przez T. T. paragon z kodem (...) , stanowiący klucz do wypłaty wygranej w kwocie 1500 złotych, a następnie nie będąc do tego uprawnionym, przy pomocy wymienionego paragonu, pokonał zabezpieczenia bankomatu do wypłaty wygranych w innym lokalu (...) w T. przy ul. (...) , skąd pobrał gotówkę w kwocie 1500 złotych działając na szkodę T. T. . Tym samym oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa kradzieży z włamaniem. *** Przestępstwo z art. 226§1 kk zagrożone jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Przestępstwo z art. 279§1 kk zagrożone jest karą pozbawienia wolności od roku do 10 lat. Rozważając w tych ramach wymiar kar jednostkowych wobec oskarżonego Sąd uwzględnił na niekorzyść oskarżonego jego uprzednią wielokrotną karalność i popełnienie przez oskarżonego przestępstwa z art. 226§1 kk bez usprawiedliwionych przyczyn (w ten sposób należy bowiem ocenić zachowanie oskarżonego w związku z podjętą próbą legitymowania go), zaś na jego korzyść Sąd przyjął to, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw i nie utrudniał postępowania. Mając na względzie wszystkie powyżej opisane okoliczności Sąd uznał, że wobec oskarżonego należało orzec: - za czyn z art. 226§1 kk karę 4-ech miesięcy pozbawienia wolności; - za czyn z art. 279§1 kk karę 1-go roku pozbawienia wolności. Wymiar tych kar jednostkowych odpowiada zdaniem Sądu stopniowi społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego, który należy ocenić jako znaczny. W ocenie Sądu w odniesieniu do oskarżonego, który w przeszłości był wielokrotnie karany tylko kary pozbawienia wolności mają szanse spełnić cele kary i jednocześnie rodzaj i wymiar tych kar nie przekracza stopnia jego winy, który należy uznać za znaczny. Uprzednia karalność D. G. przemawia też za tym, że czyny, które on popełnił nie miały charakteru wyjątkowego i stanowiły wyraz tendencji oskarżonego do lekceważenia obowiązującego porządku prawnego. W świetle tych okoliczności nie ulega zatem wątpliwości, że dla powstrzymania oskarżonego przed popełnieniem innego lub podobnego przestępstwa za konieczne należało uznać wymierzenie kar najsurowszego rodzaju czyli kar pozbawienia wolności. Wymierzane wobec niego w przeszłości kary łagodniejszego rodzaju nie wpłynęły na zmianę jego postawy i okazały się niewystarczającą przestrogą by osiągnąć prewencyjne cele kary i zapobiec jego powrotowi do przestępstwa. W ocenie Sądu kary orzeczone wobec oskarżonego zdają się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym i 2-gim sentencji wyroku. Mając na uwadze przesłanki, jakimi należy kierować się przy wymiarze kary łącznej, na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk w miejsce jednostkowych kar ograniczenia wolności orzeczonych w punktach 1 i 2 wyroku sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roku i 2-ch miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę łączną Sąd zastosował zasadę absorpcji mając na uwadze zbieżność czasową między poszczególnymi czynami i bliską więź podmiotową (przestępstwa przypisane oskarżonym zostały popełnione z winy umyślnej i z zamiarem bezpośrednim). Analizując z kolei relacje przedmiotowe pomiędzy poszczególnymi czynami, sąd miał na uwadze, że są to przestępstwa godzące w różne dobra prawne – działalność instytucji państwowych i mienie. Kara łączna orzeczona wobec oskarżonego w takim wymiarze powinna spełnić swe cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także spełnić potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W punkcie 4-tym wyroku sąd na podstawie art. 46 § 1 kk - w związku ze skazaniem w punkcie 2 wyroku - zobowiązał oskarżonego D. G. do zapłaty kwoty 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych na rzecz pokrzywdzonego T. T. tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Na podstawie art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. z 1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. Sąd w punkcie 5-tym wyroku zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zwolnił także go od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa. Podejmując takie rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie okoliczność, że w niniejszej sprawie orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności.