VIII K 1174/25

Sąd Rejonowy w ToruniuToruń2026-02-16
SAOSKarneprzestępstwa przeciwko rodzinie i opieceNiskarejonowy
alimentyniealimentacjaprzestępstwokara pozbawienia wolnościdzieciobowiązek alimentacyjnyzaległości alimentacyjnefundusz alimentacyjny

Podsumowanie

Sąd Rejonowy w Toruniu skazał mężczyznę za przestępstwo niealimentacji, wymierzając mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Oskarżony P. R. został uznany winnym uchylania się od obowiązku alimentacyjnego wobec swoich dzieci w okresie od sierpnia 2024 r. do maja 2025 r., co skutkowało powstaniem zaległości przekraczającej trzy świadczenia okresowe. Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres zatrzymania. Oskarżony został zwolniony z opłat sądowych ze względu na trudną sytuację majątkową.

Sąd Rejonowy w Toruniu wydał wyrok skazujący P. R. za przestępstwo niealimentacji (art. 209 § 1a kk). Oskarżony uchylał się od obowiązku alimentacyjnego na rzecz dwójki dzieci w okresie od 2 sierpnia 2024 r. do 23 maja 2025 r., nie wpłacając zasądzonych kwot po 500 zł miesięcznie na każde dziecko. Zaległość przekroczyła równowartość trzech świadczeń okresowych, a matka dzieci, będąca osobą bezrobotną, otrzymywała świadczenia z funduszu alimentacyjnego, co jednak nie pozwalało na zaspokojenie podstawowych potrzeb dzieci. Oskarżony, który był wcześniej karany za podobne przestępstwa, po opuszczeniu zakładu karnego podejmował prace dorywcze, ale nie regulował w pełni obowiązku alimentacyjnego. Sąd uznał jego winę i społeczną szkodliwość czynu za wysokie, biorąc pod uwagę długi okres uchylania się od obowiązku oraz naruszenie dobra prawnego. Wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet czas zatrzymania. Ze względu na trudną sytuację materialną oskarżonego, zwolniono go z opłat sądowych, a koszty postępowania obciążyły Skarb Państwa.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Tak, uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego w opisanych okolicznościach stanowi przestępstwo z art. 209 § 1a kk.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że oskarżony P. R. w okresie od sierpnia 2024 r. do maja 2025 r. uchylał się od obowiązku alimentacyjnego na rzecz swoich dzieci, co doprowadziło do powstania zaległości przekraczającej równowartość trzech świadczeń okresowych. Mimo podejmowania prac dorywczych, nie łożył środków na utrzymanie dzieci, narażając je na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, co jest znamieniem kwalifikowanego typu przestępstwa niealimentacji.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

skazanie

Strona wygrywająca

oskarżony P. R.

Strony

NazwaTypRola
P. R.osoba_fizycznaoskarżony
dzieci (...) i (...)osoba_fizycznauprawniony do alimentów
matka dzieciosoba_fizycznaprzedstawiciel ustawowy uprawnionych

Przepisy (3)

Główne

k.k. art. 209 § 1a

Kodeks karny

Przepis ten statuuje typ kwalifikowany przestępstwa niealimentacji, którego znamieniem kwalifikującym jest skutek polegający na narażeniu uprawnionego do alimentów na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Uchylanie się od obowiązku wymaga wykazania, że sprawca miał obiektywną możliwość dostarczania środków utrzymania, lecz tego nie czynił. Znamiona przestępstwa zostaną wyczerpane, gdy łączna wysokość powstałych zaległości stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych.

Pomocnicze

k.k. art. 63 § 1

Kodeks karny

Zaliczenie okresu zatrzymania na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności.

k.p.k. art. 624 § 1

Kodeks postępowania karnego

Zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej w przypadku trudnej sytuacji majątkowej.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Oskarżony uchylał się od obowiązku alimentacyjnego przez okres blisko 10 miesięcy. Powstała zaległość alimentacyjna przekroczyła równowartość trzech świadczeń okresowych. Zachowanie oskarżonego naraziło dzieci na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Oskarżony był świadomy obowiązku i miał obiektywną możliwość jego wykonania (prace dorywcze).

Godne uwagi sformułowania

uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku łożenia na utrzymanie dzieci doprowadził do powstania zaległości alimentacyjnej przekraczającej równowartość 3 świadczeń okresowych narażając jednocześnie uprawnionego na niemożność zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych wina i społeczna szkodliwość czynów kształtowały się na stosunkowo wysokim poziomie zaniechanie w zakresie obowiązku alimentacyjnego godzi nie tylko bezpośrednio w dobro osoby uprawnionej do tego świadczenia, lecz także w szerszym ujęciu prowadzi do przerzucenia odpowiedzialności w tym zakresie na instytucje państwowe

Skład orzekający

Angelika Kurkiewicz

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Niska

Powoływalne dla: "Potwierdzenie kwalifikacji prawnej czynu z art. 209 § 1a kk oraz zasad wymiaru kary w sprawach o niealimentację."

Ograniczenia: Sprawa dotyczy indywidualnego przypadku i nie wprowadza nowych interpretacji prawnych.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy powszechnego problemu niealimentacji i jego konsekwencji prawnych, co może być interesujące dla szerszego grona odbiorców, zwłaszcza rodziców i osób zainteresowanych prawem rodzinnym.

6 miesięcy więzienia za niepłacenie alimentów – sąd wydał wyrok.

0

Sektor

inne

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych
Dogłębna analiza z powołaniem na źródła
Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

WYROK Z UZASADNIENIEM Sygn. akt: VIII K 1174/25 4075-4 Ds 1516.2025 1.WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Angelika Kurkiewicz Protokolant  st. sekretarz sądowy Wojciech Rydzio bez obecności prokuratora , po rozpoznaniu dnia 16 lutego 2026 r. sprawy P. R. , s. E. i B. z domu Ś. ur. (...) r. w T. oskarżonego o to, że: w okresie od 02 sierpnia 2024 roku do dnia 23 maja 2025 roku w m. (...) uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku łożenia na utrzymanie dzieci (...) i (...) kwoty po 500 zł miesięcznie na każde z dzieci ustalonej wyrokiem (...) o sygn. akt. (...) z dnia (...) roku, czym doprowadził do powstania zaległości alimentacyjnej przekraczającej równowartość 3 świadczeń okresowych narażając jednocześnie uprawnionego na niemożność zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych, tj. o czyn z art. 209 § 1a kk orzeka: I. 
        uznaje oskarżonego P. R. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 209§1a kk i za to na podstawie art. 209§1a kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. 
        na podstawie art. 63§1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania od dnia 6 listopada 2025 roku od godz. 06,05 do dnia 6 listopada 2025 roku do godz. 07,45 przyjmując, iż jeden dzień zatrzymania jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia ; III. 
        zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt VIII K 1174/25 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) P. R. W okresie od 02 sierpnia 2024 roku do dnia 23 maja 2025 roku w m. (...) , uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku łożenia na utrzymanie dzieci (...) i (...) kwoty po 500 zł miesięcznie na każde z dzieci ustalonej wyrokiem (...) o sygn. akt (...) z dnia (...) , czym doprowadził do powstania zaległości alimentacyjnej przekraczającej równowartość 3 świadczeń okresowych narażając jednocześnie uprawnionego na niemożność zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych, tj. o czyn z art. 209 § 1a kk . Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Wyrokiem z dnia (...) r. w sprawie o sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w T. ustalił wobec P. R. rentę alimentacyjną na rzecz małoletnich dzieci (...) i (...) w kwocie po 500 zł na rzecz każdego z nich. Wyrok SR (...) k. 4 W okresie od 2 sierpnia 2024 r. do 23 maja 2025 r. P. R. uchylał się od uiszczania zasądzonej ww. wyrokiem renty alimentacyjnej, czym doprowadził do powstania zaległości przekraczającej równowartość 3 świadczeń okresowych. Wobec bezskuteczności egzekucji, świadczenia alimentacyjne wypłacane były matce dzieci z funduszu alimentacyjnego. Decyzja (...) k. 2 Zaświadczenie o (...) k. 3 Dokumentacja (...) k.38-44 P. R. był wcześniej karany, w tym za przestępstwa z art. 209 § 1a kk . W sierpniu 2024 r. opuścił zakład karny, w którym odbywał karę pozbawienia wolności. Po opuszczeniu zakładu karnego podejmuje prace dorywcze, osiągając dochód miesięczny w wysokości około 3000 zł. Aktualnie utrzymuje kontakt z dziećmi i czyni im drobne prezenty. Zaczął wpłacać na rzecz komornika kwoty na poczet zadłużenia alimentacyjnego. Matka dzieci (...) jest osobą bezrobotną. Otrzymuje świadczenie alimentacyjne w kwocie 1000 zł wypłacane z funduszu, świadczenie 800+ na każde z dzieci oraz świadczenie rodzinne w kwocie około 130 zł. Sytuacja materialna nie pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych dzieci. Wyjaśnienia P. R. k. 72-73 Zeznania A. F. k. 17-18, k. 50-51 Potwierdzenia przelewów k. 75-80 Dokumentacja (...) k.38-44 Karta karna k. 87-98 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Wyjaśnienia P. R. Oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach wskazał, że po opuszczeniu zakładu karnego w sierpniu 2024 r. podejmuje prace dorywcze, uzyskując dochód. Ponadto, utrzymuje kontakt z dziećmi, czyni im drobne prezenty i uczestniczy w ich wychowaniu. Sąd dał wiarę tym depozycjom, albowiem znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadka A. F. , która opisała aktualny udział oskarżonego w życiu dzieci. Przedłożone przez niego potwierdzenia przelewów dowodzą z kolei, iż zaczął regulować zaległości alimentacyjne. Zeznania A. F. Zeznania świadka sąd uznał za wiarygodne, albowiem przedstawiona przez nią relacja była spójna i korespondująca z wyjaśnieniami oskarżonego. Pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentacji komorniczej, przedłożonych potwierdzeń przelewów, kopii wyroku oraz decyzji (...) i danych o karalności sąd uznał za wiarygodny i nie znalazł powodów do poddawania w wątpliwość ich autentyczności. Wskazane dokumenty sporządzone zostały we właściwej formie, przez uprawnione organy i osoby. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 1.3. 
        ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I P. R. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej P. R. stanął pod zarzutem czynu z art. 209 § 1a kk . Przepis ten statuuje typ kwalifikowany przestępstwa niealimentacji określonego w art. 209 § 1 kk , którego znamieniem kwalifikującym jest skutek polegający na narażeniu uprawnionego do alimentów na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych ( art. 209 § 1a k.k. ). Przedmiotem ochrony przestępstwa z art. 209 § 1 kk jest prawo do zabezpieczenia materialnego osób, które nie są w stanie samodzielnie się utrzymywać, prawo do godnych warunków egzystencji. Znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. wyczerpuje sprawca, który uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego. Uchylanie się nakłada obowiązek wykazania, że sprawca miał obiektywną możliwość dostarczania środków utrzymania, lecz tego nie czynił (zob. wyrok SN z 9.05.1995 r., III KRN 29/95, OSNKW 1995/9–10, poz. 64). Brak możliwości wykonania obowiązku łożenia może wynikać z tego, że sprawca w okresie objętym zarzutem miał status bezrobotnego bez prawa do zasiłku, że nie było dla niego ofert pracy w urzędzie pracy, że był obłożnie chory albo wymagał kosztownego leczenia, na które musiał przeznaczyć środki, którymi dysponował. Źródłem niemożliwości wykonania obowiązku mogą być również liczne zobowiązania publicznoprawne, powstałe zwłaszcza przed okresem niealimentacji, a przede wszystkim zajęcia komornicze oraz toczące się egzekucje dotyczące tych zobowiązań. Znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. zostaną wyczerpane, gdy łączna wysokość powstałych wskutek uchylania się zaległości stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych albo jeśli opóźnienie zaległego świadczenia innego niż okresowe wynosi co najmniej 3 miesiące. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Niewątpliwym pozostaje bowiem, że w okresie objętym zarzutem ciążył na nim obowiązek alimentacyjny, określony co do wysokości (tj. w kwocie po 500 zł na każde z małoletnich dzieci) orzeczeniem sądowym, którym był wyrok Sądu (...) z dnia (...) r. wydany w sprawie (...) Oskarżony uchylał się od wykonania tego obowiązku, co poskutkowało powstaniem zaległości które przekroczyły równowartość trzech świadczeń okresowych, o czym świadczy przede wszystkim dokumentacja komornicza. Sam fakt, że po opuszczeniu zakładu karnego zaczął uczestniczyć w życiu dzieci, czynił im prezenty lub przekazywał drobne kwoty nie świadczy o wypełnianiu obowiązku alimentacyjnego. Ponadto, sumy które łożył na poczet zaległości alimentacyjnych u komornika w okresie objętym zarzutem nie pokrywały zobowiązania. Matka małoletnich dzieci (...) i (...) jest osobą bezrobotną i utrzymuje się ze świadczeń socjalnych. Wobec tego, zachowanie oskarżonego uchylającego się od realizacji obowiązku alimentacyjnego w istocie spowodowało narażenie dzieci na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego (...) w okresie od sierpnia 2024 r. do maja 2025 r. posiadał obiektywną możliwość dostarczania środków utrzymania dzieciom, bowiem jak sam podkreślał podejmował prace dorywcze, uzyskując z tego tytułu dochód, czego jednak w pełni nie czynił. 1.4. 
        ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 1.5. 
        ☐Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 1.6. 
        ☐Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania 1.7. 
        ☐Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. R. I I Wymierzając oskarżonemu karę za zarzucane mu przestępstwo sąd miał na uwadze, iż wina i społeczna szkodliwość czynów kształtowały się na stosunkowo wysokim poziomie. W ocenie sądu czyn przypisany oskarżonemu charakteryzuje się znaczną społeczną szkodliwością, co wynika z charakteru naruszonego dobra prawnego. Zaniechanie w zakresie obowiązku alimentacyjnego godzi nie tylko bezpośrednio w dobro osoby uprawnionej do tego świadczenia, lecz także w szerszym ujęciu prowadzi do przerzucenia odpowiedzialności w tym zakresie na instytucje państwowe. Tym samym narusza nie tylko interes jednostkowy, lecz także interes społeczny. Co więcej, w niniejszym przypadku na stopień społecznej szkodliwości czynu wpływa także stosunkowo długi okres trwania inkryminowanego czynu, albowiem oskarżony przez okres blisko 10 miesięcy nie realizował obowiązku alimentacyjnego. Oskarżony był świadomy ciążącego na nim obowiązku i nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub umniejszające stopień jego zawinienia. Okolicznością obciążającą była uprzednia karalność oskarżonego, w tym za analogiczne przestępstwa. Z kolei jako okoliczności łagodzące sąd uznał przyznanie się do winy oraz wyrażoną skruchę. Sąd uznał, że tylko kara bezwzględnego pozbawienia wolności spełni w stosunku do oskarżonego zakreślone kary w zakresie indywidualnego oddziaływania oraz prewencji generalnej. Kary wolnościowe przewidziane za to przestępstwo w realiach niniejszej sprawy oraz faktu kilkukrotnej karalności oskarżonego za przestępstwa podobne nie zapewniłyby dostatecznego efektu resocjalizacyjnego i prewencyjnego w stosunku do oskarżonego. 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. R. II I Na podstawie art. 63 § 1 k.k. sąd na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie tj. od dnia 6 listopada 2025 r. od godz. 06:05 do dnia 6 listopada do godz. 7:45 przyjmując, iż jeden dzień zatrzymania jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Sąd uwzględniając trudną sytuację majątkową oskarżonego, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, a wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa. 1.1Podpis

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę