VIII K 1094/12

Sygn. akt: VIII K 1094/12 1 Ds 828/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Legnicy VIII Wydział Karny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Paweł Sosa Protokolant: sekretarz sądowy Izabela Mazan z udziałem prokuratora Przemysława Turaja i oskarżyciela posiłkowego – P. H. po rozpoznaniu na rozprawach w dniach: 13.02.2013r., 05.03.2013r. i 08.04.2013r. sprawy M. M. c. A. i H. ur. (...) w L. oskarżonej o to, że w dniu 03.10.2012r. w L. , kierując samochodem marki V. (...) numer rejestracyjny (...) , jadąc ul. (...) w kierunku miejscowości K. , nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że wykonując manewr skrętu w prawo w ul. (...) przy nadawanej zielonej strzałce do warunkowego skrętu w prawo nie zachowała szczególnej ostrożności znajdując się w bezpośredniej bliskości przejścia dla pieszych na ul. (...) , po czym wjechała na to przejście nie ustępując znajdującemu się tam pieszemu P. H. , który przechodził przez to przejście przy nadawanym zielonym świetle w wyniku czego potrąciła go czym spowodowała u niego obrażenia ciała w postaci złamania nasady bliższej kości piszczelowej lewej, które to obrażenia skutkują rozstrojem zdrowia na okres powyżej dni siedmiu w myśl art. 157 § 1 kk , tj. o czyn z art. 177 § 1 kk , I. uznaje oskarżoną M. M. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, opisanego w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 177 § 1 kk orzeka wobec niej karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonej na okres próby 2 (dwóch) lat; III. na podstawie art. 46 § 2 kk zasądza od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonego P. H. nawiązkę w kwocie 2.000,00 (dwóch tysięcy) złotych; IV. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 727,19 (siedmiuset dwudziestu siedmiu 19/100) złotych i wymierza jej opłatę w kwocie 120 (stu dwudziestu) złotych. ___________________________________________________________________ Sygn. akt VIII K 1094/12 UZASADNIENIE Sąd poczynił w sprawie następujące ustalenia faktyczne: W dniu 03.10.2012r. oskarżona M. M. poruszała się ul. (...) samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) . Na skrzyżowaniu z ul. (...) zatrzymała się na wydzielonym pasie dla skręcających w prawo. Gdy zapaliła się zielona strzałka oskarżona ruszyła. Ulica (...) była dwupasmowa (dla kierunku jazdy oskarżonej). Oskarżona nie trzymała się prawego pasa, lecz zaczęła zjeżdżać na pas lewy. Mniej więcej w tym samym czasie kiedy ruszyła oskarżona na przejście dla pieszych na ul. (...) wszedł pokrzywdzony P. H. . Uczynił to po naciśnięciu specjalnego przycisku przy sygnalizatorze dla pieszych i po zapaleniu się zielonego światła. Gdy zbliżał się do wysepki, na wysokości przedostatniego pasa zebry, został potrącony przez pojazd oskarżonej (lewą przednią częścią). Dowody: - wyjaśnienia oskarżonej M. M. – k. 27, 94-95, - zeznania pokrzywdzonego P. H. – k. 96-97, 98, - zeznania Z. M. – k. 32, 95-96, - protokół oględzin miejsca zdarzenia – k. 2-3, 6, 11-12 - protokół oględzin pojazdu V. (...) – k. 4-5, - schemat organizacji świetlnej ruchu na skrzyżowaniu – k. 36-63, - opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego – k. 64-68, - protokół z wizji lokalnej – k. 108-109, 112. Wskutek potrącenia P. H. doznał obrażeń ciała w postaci złamania nasady bliższej kości piszczelowej lewej. Obrażenie to skutkowało naruszeniem narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni. Dowody: - opinia biegłego lekarza medycyny – k. 21, - karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 14. Warunki pogodowe w czasie zdarzenia były sprzyjające. Oskarżona prowadząc pojazd była trzeźwa. Pieszy również był trzeźwy. Bezpośrednio po zdarzeniu oskarżona zabrała pokrzywdzonego do swojego pojazdu i przewiozła go do szpitala. Dowody: - protokół oględzin miejsca zdarzenia – k. 2-3, - protokoły badań trzeźwości – k. 7 i 8. M. M. była w przeszłości karana za czyn z art. 13§ 1 kk w zw. z art. 286 § 3 kk i inne. Dowody: - karta karna – k. 29, - odpis wyroku skazującego – k. 85. Powyższych ustaleń Sąd dokonał w oparciu o wyjaśnienia oskarżonej, zeznania pokrzywdzonego, oględziny miejsca zdarzenia i pojazdu oraz opinii biegłych z zakresu medycyny i wypadków drogowych. Na podstawie przywołanych dowodów Sąd ocenił, że wina oskarżonej w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Do zdarzenia doszło wskutek nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, określonych w przepisach art. 3 ust. 1 oraz art.22 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997r. – Prawo o ruchu drogowym . Wjeżdżając na skrzyżowanie oskarżona nie zachowała należytej ostrożności, tj. nie obserwowała należycie przejścia dla pieszych i odbywającego się na nim ruchu. W następstwie tego od razu zaczęła zjeżdżać na lewy pas dwupasmowej jezdni i to właśnie ten zajęty przez pieszego. Gdyby oskarżona trzymała się prawego pasa, minęła by się z pokrzywdzonym całkowicie bezkolizyjnie. Ponieważ oskarżona zmierzała do pracy w szpitalu, Sąd powziął przekonanie, że od razu chciała zająć pas, z którego następnie miała skręcić w lewo, do szpitala właśnie. Odbyło się to jednak mechanicznie, na pamięć, bez należytej obserwacji przejścia dla pieszych. Oskarżona widząc zieloną strzałkę założyła, że na przejściu nie mogą znajdować się piesi. Gdyby tak w istocie było, to oskarżona ruszając pojazdem winna była i tak cały czas mieć na względzie zasadę ograniczonego zaufania do innych uczestników ruchu. Godzi się zauważyć, że w dniu zdarzenia sygnalizacja świetlna była tak zsynchronizowana, że pomimo zapalenia się zielonej strzałki, dla pieszego nadawany był jeszcze sygnał zielony - uprawniający do przejścia. W realiach niniejszej sprawy oskarżona miała niczym nieograniczoną możliwość zaobserwowania pieszego na przejściu. Gdyby należycie obserwowała ruch na jezdni miała również możliwość uniknięcia potrącenia poprzez wjazd na prawy, skrajny pas jezdni. W świetle powyższego oraz uwzględniając skutek naruszenia wskazanych zasad bezpieczeństwa w postaci spowodowania obrażeń ciała pokrzywdzonego (powyżej siedmiu dni), Sąd ocenił, że oskarżona zachowaniem swoim wyczerpała ustawowe znamiona występku z art. 177 § 1 kk . Rozstrzygając o karze w stosunku do oskarżonej, Sąd doszedł do przekonania, że kara czterech miesięcy pozbawienia wolności, będzie karą adekwatną do stopnia winy oskarżonej i społecznej szkodliwości jej czynu. Nieumyślne naruszanie elementarnych norm prawa o ruchu drogowym , które doprowadziło do skutku, przed którym mają one ustrzec innych uczestników ruchu, winno spotkać się z restrykcyjną reakcją wymiaru sprawiedliwości. Uwzględniając dotychczasową niekaralność oskarżonej, a także postawę oskarżonej po popełnieniu występku (oskarżona odwiozła pokrzywdzonego do szpitala), Sąd ocenił, że przedmiotowe w sprawie zachowanie miało charakter incydentalny. W związku z tym istnieją podstawy co do pozytywnej prognozy w zakresie przestrzegania w przyszłości porządku prawnego przez oskarżoną. Ponadto oskarżona w toku postępowania przyznała się do zarzuconego jej czynu, wykonuje stałą pracę zarobkową i okazała żal z powodu swego zachowania. Tego rodzaju postawa oskarżonej pozwala stwierdzić, że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat, osiągnie pokładane w niej cele, w tym zapobiegnie popełnianiu przez oskarżoną kolejnych występków. Kara w orzeczonym wymiarze, poza rolą zapobiegawczo-wychowawczą względem samej oskarżonej, wypełni również pokładane w niej cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, zwłaszcza kręgu osób znających oskarżoną, zwłaszcza jako kierowcę pojazdów mechanicznych. Niezależnie od powyższego, Sąd - na podstawie art. 46 § 2 kk - zasądził od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonego P. H. kwotę 2.000,00 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznana krzywdę. Oskarżony był hospitalizowany, cierpiał w związku z wypadkiem i operacją, a wreszcie poniósł własne koszty w wysokości ok. 1.000zł (k. 97). Biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonej, w tym dochody na poziomie 2.500 -3.000,00 zł, Sąd – na podstawie art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych - zasądził koszty postępowania w wysokości 803,86 zł i wymierzył jej opłatę w kwocie 180,00 zł.