VIII GZ 81/16

Sąd Okręgowy w Szczecinie rozpoznał zażalenie pozwanego ubezpieczyciela na postanowienie Sądu Rejonowego, które odmówiło odrzucenia pozwu. Powód, będący cesjonariuszem wierzytelności poszkodowanego w wypadku komunikacyjnym, który miał miejsce w Niemczech, dochodził zapłaty od pozwanego ubezpieczyciela OC. Sąd Rejonowy uznał swoją jurysdykcję, powołując się na art. 13 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia nr 1215/2012, który pozwala pozwać ubezpieczyciela OC przed sądem właściwym dla miejsca zamieszkania poszkodowanego. Pozwany zarzucił jednak, że przepisy te mają zastosowanie do poszkodowanego jako osoby słabszej, a nie do powoda, który jest profesjonalnym podmiotem zajmującym się dochodzeniem odszkodowań. W celu rozstrzygnięcia wątpliwości co do wykładni prawa unijnego, Sąd Okręgowy zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym. TSUE orzekł, że osoba fizyczna, której działalność zawodowa polega między innymi na dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli i która powołuje się na umowne nabycie wierzytelności, nie może skorzystać z przywileju jurysdykcyjnego przewidzianego w art. 13 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia nr 1215/2012. W świetle tego orzeczenia, Sąd Okręgowy uznał, że polski sąd nie posiada jurysdykcji krajowej do rozpoznania sprawy. W konsekwencji, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżone postanowienie, odrzucając pozew na podstawie art. 1099 § 1 k.p.c. w zw. z art. 386 § 1 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie to skutkowało zasądzeniem od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obie instancje.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający