VIII GZ 39/15

Sygn. akt VIII Gz 39/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2015r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący Sędziowie SSO Wiesław Łukaszewski - sprawozdawca SO Wojciech Wołoszyk SO Barbara Jamiołkowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: (...) SA w W. przeciwko: L. P. i B. F. o Zapłatę na skutek zażalenia powoda (...) SA w W. od punktu 1. a) zarządzenia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2014r. sygn. akt VIII GC 2239/14 postanawia : oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2014 r. w punkcie 1 a) na podstawie art. 505 37 § 1 kpc Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wezwał pełnomocnika powoda do uiszczenia uzupełniającej opłaty od pozwu w kwocie 46 zł w terminie 14 dni pod rygorem umorzenia postępowania. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi powoda 31 grudnia 2014 r. (k. 16). W uzasadnieniu tego zarządzenia sporządzonym w związku ze złożonym przez powoda zażaleniem Sąd Rejonowy wskazał, że pozew był wniesiony 16 lipca 2014 r. do Sądu Rejonowego w Lublinie w postępowaniu elektronicznym. Wartość przedmiotu sporu to kwota 1500,29 zł (powinno być po zaokrągleniu 1501 zł). Powód uiścił opłatę sądową w kwocie 30 zł. Jako podstawę prawną roszczenia powołał przepis art. 299 ksh . Sąd w Lublinie przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy wskazując na przeszkody do wydania nakazu zapłaty. W tej sytuacji obowiązkiem Sądu było na podstawie art. 505 37 § 1 kpc wezwać m. in. do uiszczenia opłaty uzupełniającej od pozwu. Sąd I instancji podkreślił, że przedmiotowa sprawa toczy się w postępowaniu zwykłym i dlatego znajduje zastosowanie przepis art. 18 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.). Pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. pełnomocnik powoda wniósł zażalenie i zaskarżył powołane zarządzenie Sądu Rejonowego w przedmiocie ustalenia wymiaru należnej opłaty sądowej na kwotę 76 zł, co w konsekwencji skutkowało wezwaniem do uiszczenia uzupełniającej opłaty sądowej od pozwu w kwocie 46 zł. Zarzucił naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, podczas gdy zastosowane powinny być przepisy art. 28 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy, polegające na niezasadnym przyjęciu, iż od pozwu wniesionego w niniejszej sprawie należy się opłata stosunkowa 5% wartości przedmiotu sporu, podczas gdy powód uiścił opłatę od pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym w kwocie 30 zł. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zdaniem powoda ze względu na wartość przedmiotu sporu sprawa podlega rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu uproszczonym, dlatego opłatę należy ustalić na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy. Sąd Okręgowy zważył, że: Zażalenie jest bezzasadne. Wobec występujących początkowo w judykaturze Sądu Najwyższego istotnych rozbieżności co do gwarancyjnego (zobacz m. in. wyroki SN z dnia 6 czerwca 1997 r., III CKN 65/97 i z dnia 18 kwietnia 2007 r., V CSK 55/07), a z drugiej strony odszkodowawczego charakteru odpowiedzialności z art. 299 ksh zagadnienie to rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2008 r. sygn. akt III CZP 72/08 przyjmując, że do roszczeń wierzycieli spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko członkom jej zarządu ( art. 299 ksh ) mają zastosowanie przepisy o przedawnieniu roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym. Pomimo, iż uchwale tej nie nadano mocy zasady prawnej, pod wpływem wszechstronnej argumentacji, od chwili jej podjęcia, utrzymuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolity pogląd o odszkodowawczym charakterze odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 299 ksh (tak m. in. postanowienie SN z 8 grudnia 2008 r., III CZP 112/08, wyrok z 17 marca 2010 r., II CSK 506/09, wyrok SN z 12 kwietnia 2012 r., II CSK 390/11, wyrok SN z 25 kwietnia 2012 r., II CSK 410/11 i wyrok S.A. w Warszawie z 25 czerwca 2013 r., VI ACa 1193/12). Nie ma zatem racji skarżący, że przedmiotowe roszczenie może być rozpoznane według przepisów o postępowaniu uproszczonym – art. 505 1 kpc , który wyczerpująco omówił Sąd I instancji w uzasadnieniu zarządzenia. Zasadniczo postępowanie uproszczone jest bowiem przewidziane dla roszczeń z umów i to w ograniczonych kwotowo wysokościach. W konsekwencji Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił wysokość opłaty sądowej na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy. W tej sytuacji zażalenie jako oczywiście bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 kpc w zw. z art.397 § 1 kpc .