VIII GC 560/15

Powód A. B. złożył pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty przeciwko pozwanemu C. N. .V. w A. na kwotę 36.130,14 euro, dochodząc roszczenia z umowy o dzieło. Po wydaniu nakazu, pozwany wniósł sprzeciw, podnosząc zarzut braku jurysdykcji sądu polskiego i wnosząc o odrzucenie pozwu. Pozwany argumentował, że jego ogólne warunki umów (OWU) wskazują na wyłączną jurysdykcję Sądu w Antwerpii, a strony miały świadomość istnienia OWU i poddania sporów prawu belgijskiemu. Powód zaprzeczył zawarciu umowy oddającej sprawę pod osąd innego sądu niż polski. Sąd Okręgowy w Szczecinie, rozpatrując wniosek o odrzucenie pozwu, odwołał się do art. 1099 kpc i art. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1215/2012 (Bruksela I bis). Sąd podkreślił, że pojęcie umowy w rozumieniu rozporządzenia jest autonomiczne, a kluczowe znaczenie dla jurysdykcji ma miejsce wykonania zobowiązania. W przypadku umowy o dzieło, jako świadczenia usług, właściwy jest sąd miejsca, w którym usługi były świadczone lub miały być świadczone. Sąd ustalił, że dzieło było wykonywane w Polsce. Następnie sąd zbadał zarzut pozwanego dotyczący umowy jurysdykcyjnej zgodnie z art. 25 Rozporządzenia. Wymogi formy umowy jurysdykcyjnej (pisemna, elektroniczna, zgodna z praktyką stron lub zwyczajem handlowym) nie zostały spełnione. Pozwany powoływał się na OWU dostępne na stronie internetowej, jednak brak było dowodów na to, że powód zapoznał się z nimi i zaakceptował klauzulę jurysdykcyjną. Odesłanie do OWU w stopce zamówienia nie było wystarczające do uznania umowy jurysdykcyjnej za skuteczną. Sąd uznał, że strony nie zawarły umowy jurysdykcyjnej, a zatem właściwy jest sąd polski jako miejsce wykonania umowy. Wniosek o odrzucenie pozwu został oddalony.

Zagadnienia prawne (3)