I C 213/18

Sygn. akt I C 213/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2019 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia SR Wioletta Sychniak Protokolant: aplikant aplikacji sędziowskiej Justyna Kucharska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2019 roku w Łodzi sprawy z powództwa (...) Bank Spółki Akcyjnej we W. przeciwko P. K. (1) o zapłatę zasądza od P. K. (1) na rzecz (...) Bank Spółki Akcyjnej we W. kwotę 21 370,01 zł (dwadzieścia jeden tysięcy trzysta siedemdziesiąt złotych i jeden grosz): - z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od kwoty 18 583,32 zł (osiemnaście tysięcy pięćset osiemdziesiąt trzy złote i trzydzieści dwa grosze) od dnia 8 listopada 2017 roku do dnia zapłaty, - z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od kwoty 2749,09 zł (dwa tysiące siedemset czterdzieści dziewięć złotych i dziewięć groszy) od dnia 16 listopada 2017 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 286,97 zł (dwieście osiemdziesiąt sześć złotych i dziewięćdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 213/18 UZASADNIENIE Pozwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym z 16 listopada 2017 roku (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od P. K. (2) kwoty 21 370,01 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty w zakresie kwoty 2 749,09 zł i odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 8 listopada 2017 roku w zakresie kwoty 18 583,32 zł oraz zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazano, że między stronami została zawarta umowa kredytu. Pozwany nie spłacił całości należności, wskutek czego powód wypowiedział umowę i postawił należność w stan natychmiastowej wykonalności. Mimo wielokrotnych wezwań do zapłaty pozwany nie zaspokoił świadczenia. Dochodzona pozwem kwota stanowi sumę niespłaconego kapitału (18 583,32 zł), odsetek karnych za nieterminową spłatę (2 749,09 zł) i opłat za pakiet usług bankowych (4,70 zł miesięcznie, łącznie 37,60 zł). /pozew k. 3-4/ Nakazem zapłaty z dnia 10 stycznia 2018 roku żądanie powoda zostało uwzględnione w całości. /nakaz zapłaty k. 5v/ Pozwany skutecznie zaskarżył wydany nakaz zapłaty, zarzucając powodowi nieudowodnienie roszczenia poprzez niezłożenie wymienionych w pozwie dokumentów oraz wniósł o oddalenie powództwa w całości. Na mocy postanowienia z 22 lutego 2018 roku sprawa została przekazana do tut. Sądu. /sprzeciw k.6, postanowienie k. 8v/ W piśmie z dnia 12 lipca 2018 roku powód uzupełnił materiał dowodowy poprzez złożenie dokumentacji wskazanej w pozwie. /pismo z załącznikami k. 12 – 26/ Zarządzeniem z dnia 20 września Sąd wezwał pozwanego do ustosunkowania się w terminie 14 dni do stanowiska powoda poprzez wskazanie, czy według niego dług istnieje, a jeżeli tak – w jakiej wysokości, oraz zgłosi wszystkie stwierdzenia i dowody na poparcie swojego stanowiska. W piśmie z dnia 23 listopada 2018 roku pozwany zarzucił powodowi brak udowodnienia podstawy dochodzenia roszczenia poprzez brak złożenia m.in. wezwania do zapłaty, wypowiedzenia umowy i rozliczenia kredytu. /zarządzenie k. 28, pismo k. 42/ Na rozprawie w dniu 29 maja 2019 roku nie stawiła się żadna ze stron. /protokół k. 61/ Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 12 sierpnia 2016 roku P. K. (2) zawarł z (...) Bank S.A. we W. umowę kredytu gotówkowego nr (...) w wysokości 18 583,32 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 23 671,94 zł (+ 282 zł opłat dodatkowych), płatna w 60 ratach do 10. dnia każdego miesiąca. W razie nieterminowej spłaty kredytu od wymagalnej kwoty kapitału pobierane są odsetki karne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (ust. III pkt 1 umowy). W razie utrzymywania się przez co najmniej 5 dni przeterminowanego zadłużenia bank w pierwszej kolejności wysyła wezwanie do zapłaty listem zwykłym bądź telefonicznie (ust. ust III pkt 4 umowy). W przypadku nieuregulowania w terminie dwóch pełnych rat kredytu bank może wypowiedzieć umowę po uprzednim wezwaniu kredytobiorcy do zapłaty zadłużenia w terminie nie krótszym niż 14 dni. Okres wypowiedzenia umowy wynosi 30 dni (ust. III pkt 9 umowy). /umowa kredytowa k. 17 – 18/ Pozwany od początku nie uiszczał należnych rat. Powód kontaktował się z dłużnikiem w drodze korespondencji oraz telefonicznie (rozmowa z zakładem pracy). Pismami z dni 8 listopada 2016 roku, 16 czerwca 2017 roku i 20 stycznia 2017 roku powód wzywał pozwanego do uiszczenia zadłużenia. Z dniem 15 lutego 2017 roku sporządził oświadczenie o wypowiedzeniu przedmiotowej umowy. Pismem z dnia 29 maja 2017 roku bank poinformował pozwanego o upłynięciu czasu na polubowne uregulowanie sprawy i wezwał do natychmiastowej wpłaty całości zadłużenia na dzień 29 maja 2017 wynoszącej 20 285,24 zł. /informacja k. 19, wypowiedzenie k. 49, wezwania k. 54 – 57/ Na dzień 7 listopada 2017 roku zadłużenie pozwanego wynosiło łącznie 21 370,01, w tym 18 583,32 zł kwoty kapitału, 1 597,22 zł naliczonych odsetek karnych, 1 169,87 zł naliczonych odsetek umownych, oraz 37,60 zł opłaty za pakiet usług bankowych w okresie od 10 września 2016 roku do 10 kwietnia 2017 roku w wymiarze 4,70 zł miesięcznie. /rozliczenie k. 16, umowa kredytowa k. 17-18/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego złożonego do akt sprawy. Jako, że całość materiału dowodowego stanowiły dokumenty kredytowe przedstawione przez powoda, Sąd przyjął za prawdziwy wynikający z nich przebieg sprawy. Rzetelność dokumentów nie była kwestionowana przez pozwanego, który ograniczył się jedynie do wskazania szeregu dokumentów jego zdaniem potrzebnych do ustalenia realiów sprawy. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo podlega uwzględnieniu w całości. Powód dochodzi wskazanej w pozwie sumy tytułem zawartej z pozwanym umowy kredytu gotówkowego. Na dowód zasadności swojego roszczenia przedstawił dokumentację kredytową, w szczególności umowę kredytową, wezwania do zapłaty oraz pismo zawierające wypowiedzenie umowy. Sąd zauważa, że powodowi nie udało się wykazać dokładnej daty doręczenia pozwanemu wypowiedzenia umowy, jako że przestawiony wyciąg ze spisu przesyłek nadawanych jest niejasny, nieczytelny i nie wynika z niego numer przesyłki korespondujący z załączonym wydrukiem ze śledzenia paczki. Dokładna data wypowiedzenia umowy nie była jednak kwestionowana przez stronę pozwaną. Niesporny był także fakt nadania w placówce pocztowej pism kierowanych do powoda, jako że każde z nich opatrzone jest datą i miejscem nadania i kodem QR. Pozwany swoją aktywność procesową ograniczył do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty i wskazania dokumentów, jakie winien złożyć powód, by udowodnić swe roszczenie. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 505 32 § 1 k.p.c. w pozwie w elektronicznym postępowaniu upominawczym powód powinien wskazać dowody na poparcie swoich twierdzeń, natomiast samych dowodów nie dołącza się do pozwu. Bezpodstawny jest zatem zarzut pozwanego, iż powód nie udowodnił swojego roszczenia poprzez niezałączenie do pozwu materiału dowodowego. W toku procesu powód przedstawił powoływany przez siebie materiał dowodowy, w tym oczekiwane przez pozwanego dokumenty. Pozwany jednak ograniczył się jedynie do enumeratywnego wskazania dowodów, jakie w jego ocenie potrzebne są do udowodnienia roszczenia. Nie przestawił on żadnych własnych wniosków dowodowych, nie ustosunkował się do dowodów złożonych przez stronę powodową, ani nie zakwestionował stanowiska strony przeciwnej. Pozwany właściwie nie zajął merytorycznego stanowiska w sprawie, co mógł zrobić przedstawiając własne wnioski dowodowe, czy chociażby stawiając się na wyznaczony termin rozprawy i składając informacyjne wyjaśnienia. Przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego , rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 k.p.c. ). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( art. 3 k.p.c. ), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Stanowisko takie zawarł Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z 17 grudnia 1996 r. sygn. akt I CKU 45/96 (opubl. OSNC z 1997 r., z.6 - 7, poz.76). To na stronach spoczywa ciężar wykazania swoich racji. Na gruncie niniejszej sprawy powód przedstawił wystarczający materiał dowodowy na poparcie swojego stanowiska. Pozwany natomiast ograniczył się do wniesienia sprzeciwu i ogólnikowego wskazania, że roszczenie nie zostało udowodnione. Nie przedstawił jednak żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska, ani też nie podważył prawdziwości złożonych przez stronę powodową dokumentów. Mimo wezwania do zajęcia stanowiska w sprawie pozwany w istocie nie wskazał nawet, jaka jest według niego wysokość istniejącego zadłużenia, ograniczając się jedynie do wniosku o oddalenie powództwa. Rolą stron w procesie jest przedstawienie stwierdzeń i dowodów na poparcie swojego stanowiska, natomiast to sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału ( art. 233 k.p.c. ). W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł przesłanek do kwestionowania zasadności żądania powoda, a przedstawiony przez niego materiał dowodowy uznał za wiarygodny. Powództwo podlega więc uwzględnieniu w całości. W zakresie należnych odsetek Sąd orzekł zgodnie z żądaniem powoda, natomiast podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. Od kwoty 2 749,09 zł Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 16 listopada 2017 roku, natomiast od kwoty 18 583,32 zł odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 8 listopada 2017 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 359 § 2 1 k.c. maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. , stosując zasadę odpowiedzialności stron za wynik procesu. Powód wygrał sprawę w całości, należy mu się więc zwrot całości poniesionych kosztów procesu. W toku postępowania powód wydatkował łącznie kwotę 286,97 zł, w tym 268 zł tytułem opłaty od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 1,97 zł tytułem kosztów notarialnego uwierzytelnienia dokumentów przedłożonych do sprawy (k. 21v).