VIII Ca 203/13

Sygn. akt VIII Ca 203/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodnicząca SSO Hanna Matuszewska (spr.), Sędziowie SO Małgorzata Kończal, SO Jadwiga Siedlaczek po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2013 r. w Toruniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. J. i E. J. przy uczestnictwie B. D. o wpis własności w księdze wieczystej na skutek apelacji uczestniczki B. D. od wpisu Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 19 lutego 2013 r. Dz. Kw. TO1C/00000367/13 nr kw (...) postanawia: 1. oddalić apelację, 2. ustalić, że każdy z uczestników ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Chełmnie wpisał T. J. i E. J. na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej jako właścicieli nieruchomości gruntowej kw nr (...) w miejsce dotychczasowej właścicielki B. D. , nadto wykreślił z tej księgi wieczystej służebności osobiste, wzmianki o wszczęciu egzekucji oraz hipoteki. Podstawą wpisu własności było postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 9 października 2012 r. nr (...)- (...) o przyznaniu własności wymienionej nieruchomości, opatrzone klauzulą Komornika Skarbowego stwierdzającą jego ostateczność. Uczestniczka B. D. wniosła apelację od powyższego postanowienia, domagając się wykreślenia wpisu i zasądzenia na jej rzecz od wnioskodawcy kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 9 października 2012 r. o przyznaniu własności nie mogło stanowić podstawy wpisu, gdyż zostało zaskarżone do sądu administracyjnego sygn. akt I SA/Bd 58/13. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna. Uczestniczka kwestionuje dopuszczalność wpisu własności na podstawie postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości, które jej zdaniem nie jest ostateczne. Stanowisko to nie jest jednak trafne. W myśl art. 112b § 3 zd. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015) „Postanowienie o przyznaniu własności, które stało się ostateczne, przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub podlega złożeniu do zbioru dokumentów”. Pojęcie decyzji ostatecznej definiuje art. 16 § 1 k.p.a. , zgodnie z którym „decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne”. Za ostateczną należy więc uznawać decyzję organu pierwszej instancji, w stosunku do której upłynął termin do złożenia odwołania i nie został przywrócony w przepisanym trybie, decyzję wydaną przez organ odwoławczy (organ drugiej instancji) oraz decyzje ostateczne z mocy wyraźnego przepisu prawa materialnego (A. Wróbel, Komentarz do art.16 Kodeksu postępowania administracyjnego , Lex). Ostateczność decyzji oznacza więc, że decyzja taka nie może zostać zakwestionowana za pomocą zwykłych środków zaskarżenia. Zmiana, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest dopuszczalna wyłącznie w jednym z trybów nadzwyczajnych lub w wyniku wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Na gruncie niniejszej sprawy brak przesłanek do stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 9 października 2012 r. nie jest ostateczna. Skarżąca do apelacji dołączyła odpis skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 30 listopada 2012 r. nr EA-7240-37/122, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. nr (...)- (...) . Oznacza to, że postanowienie z dnia 9 października 2012 r., będące podstawą wpisu własności, stało się ostateczne z uwagi na utrzymanie w mocy przez organ drugiej instancji. Nie służy bowiem od niego odwołanie w administracyjnym toku instancji ani wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto wbrew stanowisku apelującej, w świetle art. 16 § 1 k.p.a. zaskarżenie postanowienia organu drugiej instancji do sądu administracyjnego nie pozbawia postanowienia pierwszoinstancyjnego cechy ostateczności. Dlatego też, uznając wpis własności za prawidłowy, Sąd Okręgowy postanowił jak w sentencji ( art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 520 § 1 k.p.c. ).