VIII CA 176/13

Sprawa dotyczyła apelacji powoda S. S. (1) od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu, który oddalił jego powództwo o podwyższenie alimentów od ojca, S. S. (2). Sąd pierwszej instancji ustalił, że obowiązek alimentacyjny wygasł wyrokiem z 2009 r. i nie może odżyć na nowo. Ponadto, sąd uznał, że powód, mimo ukończenia 23 lat i posiadania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, nie znajduje się w niedostatku. Wskazano na jego wielokrotne przerywanie nauki, powtarzanie klasy i możliwość podjęcia pracy zarobkowej, która mogłaby zapewnić mu środki do życia i dalszą edukację (np. zaoczną). Powód w apelacji zarzucił naruszenie prawa materialnego (art. 133 § 2 k.r.o.) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, twierdząc, że nie jest w stanie podjąć pracy z powodu niepełnosprawności i trudności w nawiązywaniu kontaktów, a nauka w szkole specjalnej jest dla niego jedyną możliwością. Zarzucił również naruszenie prawa procesowego (art. 233 § 1 kpc) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego. Sąd Okręgowy oddalił apelację, uznając ustalenia Sądu Rejonowego za prawidłowe. Podkreślono, że powód był skreślany z listy uczniów z własnej winy (wagary, znajomość z dziewczyną), co podważa jego twierdzenia o szczerej chęci nauki i braku możliwości zarobkowych. Sąd wskazał, że powód dwukrotnie był skreślany z listy uczniów, a jego chęć do nauki odżyła dopiero dwa lata po opuszczeniu szkoły i przed wytoczeniem powództwa, co sugeruje, że podjął naukę w celu uzyskania świadczeń alimentacyjnych. Sąd uznał, że powód zawinił nieukończenie szkoły w terminie i nie wykorzystuje swoich możliwości zarobkowych, a minimalne wynagrodzenie pozwoliłoby mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Podkreślono również, że lekki stopień upośledzenia umysłowego nie jest równoznaczny z niezdolnością do pracy, a powód w przeszłości pracował i sprawnie komunikował swoje żądania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający