II Ca 615/21

Sygn. akt II Ca 615/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 września 2021 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Jarosław Gołębiowski po rozpoznaniu w dniu 1 września 2021 r. w Piotrkowie Trybunalskim na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) z siedzibą w P. przeciwko (...) z siedzibą w W. o odszkodowanie na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 czerwca 2021 r. sygn. akt I (...) 1501/20 1. oddala apelację; 2. zasądza od pozwanego (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) z siedzibą w P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za instancję odwoławczą. Jarosław Gołębiowski Sygn. akt II Ca 615/21 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim po rozpoznaniu sprawy z powództwa (...) przeciwko (...) w W. o odszkodowanie z tytułu wypadku komunikacyjnego 1. zasądził od pozwanego (...) w W. na rzecz powoda (...) kwotę 4.427,50zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 19.11.2019 roku do dnia zapłaty; 2. oddalił powództwo w pozostałej części; 3. rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania przedstawił do rozpoznania Referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się wyroku przyjmując zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły przytoczone poniżej ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego. W dniu 2 października 2019 r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd V. (...) o nr rej. (...) . Pojazd ten był własnością T. D. . Sprawcą wypadku był kierujący innym pojazdem posiadający polisę OC w firmie pozwanego. Szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 3 października 2019 r. Pozwany co do zasady uznał swą odpowiedzialność i przystąpił do likwidacji szkody. Pozwany zawiadomił poszkodowanego o szkodzie całkowitej w dniu 16 października 2019 r., a odszkodowanie wpłynęło w dniu 21 października 2019 r. Poszkodowany T. D. , który razem z żoną na co dzień użytkował uszkodzony pojazd, na czas postępowania likwidacyjnego, wynajął od powoda auto zastępcze o zbliżonych parametrach do auta uszkodzonego tj. S. (...) . W czasie trwania likwidacji pojazd zastępczy wynajmowany był przez poszkodowanego u powoda od dnia 3 października 2019 r. do dnia 28 października 2019 r., razem 25 dni. Samochód który został uszkodzony w wypadku został zaparkowany na parkingu powoda w dniu 3 października 2019 r. Usługa parkingowa świadczona była od dnia szkody do dnia odebrania wraku z parkingu, tj. 28 października 2019 r., łącznie 25 dni. Wynajęty przez poszkodowanego pojazd zastępczy odpowiadał wcześniejszemu używaniu własnego samochodu. Nie dysponował on innym pojazdem do wykorzystywania. Po zakończeniu umowy najmu powód wystawił fakturę VAT na łączną kwotę 6.717,50 zł, obejmującą m. in. kwotę 5.227,50 zł za najem pojazdu (25 dni x 209,10 zł brutto) oraz kwotę 875,00 zł za miejsce parkingowe (25 dni x 35,00 zł). Powód dokonał rozbrojenia uszkodzonego pojazdu, którego koszt wyniósł 123 zł. Pozwany odmówił zapłaty powyższej kwoty. Z uszkodzonego pojazdu korzystał T. D. oraz jego żona. Konieczność najmu wynikała z faktu, iż poszkodowany z rodziną mieszkają poza P. , w którym pracuje żona poszkodowanego. Auto było również potrzebne do dowożenia dzieci do szkół. Poszkodowany zdecydował się na najem auta zastępczego u powoda, pomimo otrzymania propozycji od ubezpieczyciela, z uwagi na fakt, że powód przedstawił mu korzystniejsze warunki najmu, polegające m. in. na tym, że auto mogłaby również prowadzić jego żona, co nie było możliwe u ubezpieczyciela. Oferta powoda nie wprowadzała ograniczeń w użytkowaniu samochodu. Poszkodowany naprawił auto we własnym zakresie, po otrzymaniu odszkodowania. Koszty naprawy były większe niż przyznane odszkodowanie, co spowodowało, że poszkodowany, chcąc zaoszczędzić, naprawił auto we własnym zakresie. W dniu 28 października 2019 r. poszkodowany zawarł z powodem (...) umowę cesji, na podstawie której, przelał na jego rzecz wierzytelność o odszkodowanie (w tym wynajmu pojazdu zastępczego i opłaty za parking), jaką posiadał wobec pozwanego w związku z uszkodzeniem swojego pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) . Pozwany uznał za zasadne 15 dni najmu po stawce 70,00 zł brutto, wypłacając powodowi kwotę 1.050,00 zł tytułem zwrotu kosztów najmu. Pozwany uznał częściowo koszt parkowania, przyznając poszkodowanemu kwotę 625 zł, tj. za 25 dni parkowania wg stawki 25 zł za dobę. Umowa najmu miejsca parkingowego w P. wynosi przeciętnie dobowo 35,00 zł. W segmentacji stosowanej przez wypożyczalnie pojazd wynajęty S. (...) oraz pojazd uszkodzony V. (...) należą do segmentu (...) . Stawka dobowa za wynajem pojazdu zastępczego w formie bezgotówkowej w roku 2019 r. dla segmentu (...) wynosiła od 165,00 zł brutto do 279,00 zł brutto. Stawki za każdą rozpoczętą dobę parkowania wśród firm świadczący usługi autopomocy drogowej połączonej z parkowaniem rozbitych pojazdów dla pojazdu o (...) do 3,5 tony kształtowały się w roku 2019 r. w przedziale 32-35 zł brutto. Usługi parkowania na terenie warsztatów samochodowych kształtowały się w graniach od 15 zł netto do 25 zł netto za dobę. Niektóre warsztaty nie pobierały opłaty za parkowanie uszkodzonego pojazdu. Uszkodzenia pojazdu były widoczne i zostały zakwalifikowane podczas pierwszych oględzin pojazdu. Brak było konieczności demontażu uszkodzonych elementów celem powyższego. Przy oględzinach dodatkowych z pojazdu były zdemontowane zderzak przedni, reflektor i kierunkowskaz przedni lewy – koszt takiego demontażu kształtował się w granicach pomiędzy 75-87,50 zł netto (92,25 – 107,62 zł brutto). Sąd Rejonowy zważył, iż powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części. Wskazać należy, że powód uzyskał wobec pozwanej roszczenie odszkodowawcze na skutek umowy przelewu wierzytelności, co ma podstawę w art. 509 k.c. i w art. 510 § 1 k.c. Nie było to przedmiotem sporu pomiędzy stronami. Dodatkowo zaznaczyć należy, że w toku swoich zeznań bezpośrednio poszkodowana właściciel uszkodzonego pojazdu – cedent – potwierdził fakt zawarcia umowy przelewu wierzytelności ze stroną powodową. Bezpośrednią podstawą prawną zgłoszonego roszczenia jest art. 436 § 2 k.c. w zw. z art. 415 k.c. Wobec tego, że pozwano ubezpieczyciela sprawcy zdarzenia, odpowiedzialność pozwanego ma podstawę również w art. 805 § 1 i § 2 punkt 1 k.c. , art. 821 k.c. i art. 822 § 1 - 4 k.c. oraz w przepisach ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych – art. 19 ust. 1, art. 34 ust. 1. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 powołanej ustawy z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani – na podstawie przepisów prawa cywilnego – do odszkodowania za wyrządzoną szkodę w związku z ruchem tego pojazdu, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. W myśl zaś art. 35 tej ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Stosownie zaś do treści art. 36 ust. 1 ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Do przyjęcia zatem odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń – wystarczy samo stwierdzenie obowiązku naprawienia szkody przez kierującego. Powyżej wskazany zakres odszkodowania obejmuje również rekompensatę za brak możliwości korzystania przez poszkodowanego z własnego pojazdu, uszkodzonego na skutek zdarzenia. Możliwości korzystania z samochodu osobowego nie należy traktować jako luksusu, gdyż w obecnych czasach jest normą posiadanie pojazdu osobowego. Poszkodowana w niniejszej sprawie wskazała, że samochód zastępczy był jej niezbędny do użytku prywatnego oraz zawodowego. Okoliczność niezbędności korzystania przez poszkodowaną z pojazdu zastępczego została wykazana w toku postępowania. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w chwili zdarzenia z 2 października 2019 roku, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód marki V. (...) o nr rej. (...) , a sprawcę wypadku łączyła z pozwanym umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu. Okolicznością bezsporną w rozważanej sprawie jest także to, że w związku z zawartą umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ze sprawcą wypadku, strona pozwana ponosi odpowiedzialność za szkodę powstałą na skutek wskazanego powyżej zdarzenia z 2 października 2019 roku. Z treści art. 361 § 1 k.c. wynika, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W niniejszej sprawie bezpośrednim skutkiem zdarzenia z 2 października 2019 roku było uszkodzenie samochodu. Regułą wyrażoną w art. 361 § 2 k.c. jest zasada pełnego odszkodowania. Zgodnie z tą regułą naprawienie szkody obejmuje zarówno straty, jakie poszkodowany poniósł, jak i korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W przedmiotowej sprawie bezspornym między stronami były następujące okoliczności: zawarcie umowy ubezpieczenia sprawcy z pozwaną, wystąpienie zdarzenia powodującego szkodę, powstanie szkody, związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zdarzeniem, objęcia ubezpieczeniem zdarzenia powodującego szkodę. Nie była zatem kwestionowana zasada odpowiedzialności pozwanej. Spór między stronami postępowania sprowadzał się do de facto do wysokości szkody, a dokładniej wysokości kosztów najmu pojazdu zastępczego i kosztów parkingu dla auta uszkodzonego. Odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego w wysokości 4.177,50 zł należało uznać za uzasadnione, podobnie jak koszty parkowania pojazdu uszkodzonego. Najem auta zastępczego przez 25 dni był uzasadniony potrzebami poszkodowanego, analogicznie rzecz miała się do zasadności zaparkowania uszkodzonego pojazdu u powoda przez okres 25 dni. Okres pomiędzy 3 października 2019 r., a dniem 28 października 2019 r. obejmował czas od dnia szkody do momentu wypłacenia odszkodowania, po dodaniu 7 dni na zorganizowanie nowego pojazdu. Decyzja pozwanego o odszkodowaniu za szkodę całkowitą zapadła w dniu 16 października 2019 r., a odszkodowanie za szkodę całkowitą wypłacone zostało poszkodowanemu w dniu 21 października 2019 r. Zatem zakończenie trwania najmu w dniu 28 października 2019 r. było uzasadnione, gdyż okres najmu mieścił w przyjmowanych przez sąd ramach czasowych w analogicznych sprawach, kiedy to poszkodowany ma czas, aby zakupić auto, które w założeniu ma służyć mu do podobnych celów co auto uszkodzone. Nie miał racji pełnomocnik pozwanego ubezpieczyciela, podnosząc, iż powód popełnił błąd zwlekając z zakupem innego pojazdu, skoro o decyzji w której poinformowano go o szkodzie całkowitej dowiedział się w dniu 16 października 2019 r. Oczekiwanie od poszkodowanego, że przystąpi do realizacji zakupu nowego pojazdu bez otrzymania od ubezpieczyciela określonego odszkodowania, należało uznać za nietrafne, gdyż nielogicznym jest, aby ubezpieczyciel, na którym spoczywa odpowiedzialność za zdarzenie szkodowe, zakładał, że każdy poszkodowany posiada własne środki pieniężne, które może wyłożyć w dowolnej chwili na zakup nowego auta, jednocześnie spokojnie oczekując na to, że ubezpieczyciel odda mu pieniądze w dogodnym dla niego momencie. Zważania pozwanej dotyczące tego, że auto nie musiało korzystać z ochrony jaką daje zaparkowanie na obiekcie strzeżonym , należało uznać za całkowicie chybione i stanowiące jedynie nieudolną próbę uniknięcia odpowiedzialności za poniesioną szkodę. Pozwana, ani nikt inny, nie jest w stanie przewidzieć, czy auto nie budziłoby zainteresowania potencjonalnego złodzieja np. celem sprzedaży części, a nadto nie ustaliła ona, czy poszkodowana miała możliwość zaparkowania uszkodzonego pojazdu w miejscu, w którym nie są pobierane opłaty za parking. Praktyka zaparkowania pojazdu w warsztacie naprawczym nie budzi wątpliwości Sądu, a to że w trakcie postępowania likwidacyjnego okazało się, że szkoda jaka nastąpiła w aucie została zakwalifikowana jako całkowita, pozostało bez wpływu na zasadność zaparkowania pojazdu u powoda. Zresztą, jak wynika z decyzji pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym, ubezpieczyciel nie negował samej konieczności parkowania, czy też okresu parkowania, a jedynie zaniżył stawkę zastosowaną przez powoda. Stawki za najem i parkowanie zastosowane przez powoda mieściły się w przeciętnych stawkach, jakie obowiązywały w dniu zdarzenia, co potwierdził powołany w sprawie biegły, oraz o czym Sąd posiada wiedzę również na podstawie analogicznych spraw przez niego rozpatrywanych. Pozwana nie udowodniła, że przedstawiła poszkodowanemu równie atrakcyjne warunki wynajmu auta, jak powód, co podniósł pierwotnie poszkodowany T. D. w czasie składania zeznań. Zgodnie z ogólną zasadą ciężaru dowodu wynikającą z art. 6 k.c. , obowiązek wykazania, że wysokość stawki najmu pojazdu zastępczego oraz długość okresu najmu pojazdu zastępczego wynikająca z dokumentów przedłożonych przez powoda, jest nieuzasadniona należał do strony pozwanej. Pełnomocnik pozwanego nie sprostał jednak spoczywającemu na nim obowiązkowi i nie dostarczył wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Dobowa stawka najmu zastosowana przez powoda w zawartej z poszkodowanym umowie najmu pojazdu zastępczego (209,10 zł brutto) w ocenie Sądu była stawką rynkową i nie była wygórowana, a uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego określony w fakturze powoda na 25 dni był z przyczyn wskazanych powyżej w pełni uzasadniony. Nadto, zdaniem Sądu, istotnym jest, by stawka obowiązująca u danego usługodawcy nie była stawką nadmierną i to rażąco. Takie zarzutu powodowi poczynić nie można. Zatem koszty 4.177,50 zł za najem pojazdu zastępczego oraz 250 zł za najem miejsca parkingowego również uznać należało za zasadne, przy uwzględnieniu, że pozwana wypłaciła powodowi 1.050,00 zł tytułem odszkodowania za najem pojazdu zastępczego w postępowaniu likwidacyjnym oraz 625 zł tytułem odszkodowania za koszty parkingu. Mając na uwadze powyższe, Sąd zasądził od pozwanego (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) w P. kwotę 4.427,50 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 19.11.2019 r. do dnia zapłaty. Odsetki określono na podstawie art. 481 § 2 k.c. , w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016r., począwszy od dnia 19 listopada 2019 r. do dnia zapłaty z uwagi na określony w fakturze VAT nr (...) termin zapłaty, który upływał w dniu 18 listopada 2019 r. Sąd oddalił powództwo w zakresie kwoty 123 zł tytułem kosztów rozbrojenia, co wynika wprost z opinii biegłego, który stwierdził, że brak było konieczności demontażu uszkodzonych elementów celem dokonania oględzin pojazdu. O kosztach procesu w punkcie 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. , pozostawiając szczegółowe rozliczenie referendarzowi sądowemu w trybie art. 108 § 1 zdanie drugie k.p.c. Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany zarzucając mu: 1) naruszenie prawa procesowego, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia tj. art. 233 § 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceną dowodu z zeznań świadka T. D. , skutkującą ustaleniem faktu niezgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy, iż powód zaproponował świadkowi korzystniejsze warunki najmu pojazdu zastępczego od pozwanego ubezpieczyciela, polegające między innymi na możliwości prowadzenia pojazdu przez żonę świadka, podczas gdy informacje taką świadek uzyskał od powoda, któremu zależało na tym, aby świadek nie wynajął pojazdu zastępczego za pomocą zakładu ubezpieczeń, świadek w żaden sposób nie zweryfikował tych informacji, a nadto nie ma żadnego dokumentu określającego warunki najmu pojazdu zastępczego u powoda, wobec czego zeznań świadka w tym zakresie nie można uznać za wiarygodne; 2) naruszenie prawa procesowego, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną ocenę dowodu z zeznań świadka T. D. polegającą na nienadaniu odpowiedniego znaczenia zeznaniom świadka w zakresie, w jakim zeznał on, iż uszkodzony pojazd naprawił, podczas gdy naprawa pojazdu pomimo stwierdzenia jej nieopłacalności przez zakład ubezpieczeń i rozliczenia szkody jako całkowitej oznacza, że poszkodowany w ogóle nie miał zamiaru podejmować czynności zmierzających do nabycia nowego pojazdu; 3) naruszenie prawa procesowego, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. art. 245 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędną oceną dowodu z dokumentu w postaci Formularza zgłoszenia szkody i nieustalenie faktu istotnego dla rozstrzygnięcia, iż to powód, który wynajmował pojazd zastępczy poszkodowanemu, dokonał zgłoszenia szkody, oraz że zaznaczył on w formularzu, iż nie potrzebuje pojazdu zastępczego od ubezpieczyciela, co było w jego interesie. 4) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, to jest art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie wybiórczej oceny dowodu z opinii biegłego i pominięcie dowodu z opinii w zakresie, w jakim biegły wskazał, że_Usługi parkingowe na terenie warsztatów samochodowych były wyceniane dużo niżej. Część warsztatów w ogóle nie naliczała opłat za przetrzymywanie uszkodzonego pojazdu, który był później w danej firmie naprawiany. Pozostałe warsztaty fakturowały koszty postoju pojazdu od około 15 zł netto doba do ok. 25 zł netto za dobę (opinia biegłego str. 11), co skutkowało uznaniem stawki za dobę parkowania w rażąco zawyżonej wysokości. 5) naruszenie prawa materialnego, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. art. 6 k.c. w zw. z 232 k.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż to na pozwanej ciążył obowiązek wykazania zaproponowania korzystniejszych od powoda warunków najmu pojazdu zastępczego, który to obowiązek nie został spełniony, podczas gdy to na powodzie ciążył obowiązek wykazania, iż najem pojazdu zastępczego za jego pośrednictwem jest korzystniejszy, czego nie uczynił, a poszkodowany nie poczynił żadnych starań w celu chociażby porównania obu propozycji najmu pojazdu zastępczego; 6) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 362 k.c. w zw. z 354 § 2 k.c. oraz w zw. z art. 826 § 1 k.c. oraz w zw. art. 16 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 361 § 1 k.c. - przez jego błędną interpretację, a w konsekwencji niezastosowanie, w sytuacji gdy poszkodowany nie miał rzeczywistej woli wynajęcia pojazdu zastępczego za pośrednictwem ubezpieczyciela, co narusza zasadę minimalizacji szkody i współpracy wierzyciela z dłużnikiem. 7) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 362 k.c. w zw. z 354 § 2 k.c. oraz w zw. z art. 826 § 1 k.c. oraz w zw. art. 16 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 361 § 1 k.c. poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji niezastosowanie i nieuwzględnienie zasady współpracy wierzyciela z drugą stroną stosunku zobowiązaniowego oraz zasady minimalizacji szkody, co skutkowało uznaniem stawki za dobę najmu pojazdu zastępczego zastosowanej przez powoda, w sytuacji gdy zakład ubezpieczeń zaproponował zorganizowanie najmu za stawkę znacznie korzystniejszą; 8) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 361 § 1 i 2 k.c. , poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że poszkodowanemu należy się odpowiednie odszkodowanie za okres najmu uwzględniający dzień wypłaty odszkodowania za uszkodzenie pojazdu oraz 7 dni na podjęcie czynności organizacyjnych w celu nabycia nowego pojazdu, podczas gdy w przypadku dokonania naprawy pojazdu pomimo jej zakwalifikowania jako szkody całkowitej, poszkodowany w ogóle nie miał zamiaru podejmowania jakichkolwiek czynności zmierzających do nabycia nowego pojazdu, w związku z czym uzasadniony okres najmu winien wynosić maksymalnie do dnia wypłaty odszkodowania za naprawę pojazdu; 9) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 361 § 1 i 2 k.c. , poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie za zasadne kosztów parkowania pojazdu w stawce 35 zł za dobę, podczas gdy średnia stawka za dobę parkowania kształtowała się na poziomie 25 zł. Wskazując na powyższe wnosił o: a. zmianę rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżenia poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części, b. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa procesowego w zakresie postępowania w I instancji, stosownie do wyniku postępowania i zasady odpowiedzialności strony za wynik sprawy, c. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja pozwanego nie jest uzasadniona, a podnoszone w niej zarzuty obrazy zaskarżonym wyrokiem prawa procesowego i materialnego nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wbrew twierdzeniom skarżącego lektura akt i zgromadzonego w nim materiału dowodowego nie prowadzi do wniosku, że nastąpiło naruszenie przepisu art. 233 § 1 kpc . Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy nie jest dowolna, mieści się w granicach swobodnej. Roztrząsając dowody Sąd nie naruszył reguł logicznego rozumowania i zasad wynikających z doświadczenia życiowego. W oparciu o przeprowadzone dowody Sąd meriti dokonał prawidłowych ustaleń, które Sąd Okręgowy akceptuje i przyjmuje za własne. Zarzucając wadliwą ocenę zeznań świadka T. D. , skarżący nie wskazał na czym ona polega, w czym tkwi w tym zakresie naruszenie reguł logicznego rozumowania i zasad wypływających z doświadczenia życiowego. Apelant nie zaoferował Sądowi I instancji żadnego dowodu, który by podważył jakiekolwiek twierdzenia świadka. Trafne jest stwierdzenie, że nieopłacalność naprawy przedmiotowego pojazdu na początku postępowania likwidacyjnego nie była okolicznością oczywistą. O tym, że odszkodowanie zostanie wypłacone w ramach likwidacji szkody całkowitej poszkodowany dowiedział się znacznie później. Nie można więc czynić mu zarzutu, że zdecydował się na skorzystanie z pojazdu zastępczego. Twierdzenia apelacji, że poszkodowany od samego początku nie miał zamiaru naprawy pojazdu są gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami. Tylko na marginesie podnieść należy, iż w judykaturze prezentowany jest pogląd, że z pojazdu zastępczego może skorzystać także ten poszkodowany, który oczekuje - wobec uszkodzenia pojazdu- na zakup nowego samochodu. To zaś oznacza, że ma uprawnienie do skorzystania z auta zastępczego do czasu upływu rozsądnego terminu po dacie wypłaty odszkodowania. Nie można zgodzić się z zarzutami, że zaskarżony wyrok narusza art. 278 § 1 kpc . Ocena opinii biegłego dokonana przez Sąd Rejonowy nie jest wybiórcza. Zgodzić się należało z biegłym, że dopuszczalne i ekonomicznie uzasadnione w realiach konkretnej sprawy mogą być koszty wygenerowane na parkowanie pojazdu w miejscu, w którym ma nastąpić jego naprawa. Poszkodowany nie przyczynił się do zwiększenia szkody. Przeciwnie jej zapobiegł. Auto nie zabezpieczone w miejscu nie strzeżonym byłoby narażone na grabież jego części. Stawki najmu - co wynika z opinii - zaproponowane przez zakład naprawczy nie były wygórowane i mieściły się w granicach występujących w praktyce. Tezy, że oferowane przez pozwany zakład warunki wynajmu pojazdu były korzystniejsze, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził. Nie można czynić zarzutu poszkodowanemu, że nie współdziałał z pozwanym w trakcie wykonywania zobowiązania. Wypełnił on bowiem wszystkie powinności związane z likwidacją szkody. W prawidłowym terminie szkoda na odpowiednim formularzu została zgłoszona. Auto udostępniono likwidatorowi, celem jego oględzin. Co podniesiono wyżej wynajem auta zastępczego był w rozsądnych granicach czasowych. Jest to upływ 7 dni po dacie wypłaty odszkodowania. Umożliwia ten okres podjęcie skutecznych starań na nabycie nowego pojazdu. Z tych przyczyn nie można się dopatrywać naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego wskazanych w apelacji. Mając zatem przedstawione ustalenia i rozważania należało orzec jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach procesu za instancję odwoławczą na podstawie art. 98 kpc stosując zasadę w nim wyrażoną odpowiedzialności strony za wynik procesu. Jarosław Gołębiowski