VII W 27/14

Sygnatura akt VII W 27/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie w składzie: Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki Protokolant Monika Nowak po rozpoznaniu w dniach 4 września 2015 r. i 4 lutego 2015 r. sprawy A. D. , córki J. i G. z domu C. , urodzonej (...) w B. obwinionej o to, że w okresie od miesiąca lipca 2013 r. do dnia 29 września 2013 r. w W. przy ul. (...) poprzez stukanie w grzejniki złośliwie niepokoiła J. i M. C. , tj. o czyn z art. 107 kw ****************** I. uznaje obwinioną A. D. za winną popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 107 kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza jej karę nagany; II. na podstawie art. 119 kpw w związku z art. 624 §1 kpk zwalnia obwinioną od ponoszenia kosztów postępowania, a na podstawie art. 119 kpw w związku z art. 617 kpk i art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwalnia ją od opłaty. Sygn. akt VII W 27/14 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: A. D. zamieszkuje z matką G. D. w mieszkaniu położonym w W. przy ul. (...) . W mieszkaniu powyżej zamieszkują J. i M. C. z córką. W okresie od lipca 2013 r. do 29 września 2013 r. A. D. poprzez stukanie w grzejniki i powodowanie tym samym hałasu w mieszkaniu znajdującym się piętro wyżej, złośliwie i w celu dokuczenia niepokoiła J. i M. C. . Dowód: - notatka urzędowa, k. 1, - zeznania J. C. , k. 3-4, 38, 48, - zeznania M. C. , k. 6, 39, - zeznania J. Z. , k. 7, 40, - nagranie, k. 9, - zeznania P. Ł. , k. 10, 37-38, - wyjaśnienia A. D. , k. 13, 37, - zeznania J. L. , k. 14, 39-40, - zeznania G. D. , k. 43-44. W toku postępowania sprawdzającego i sądowego A. D. nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu i złożyła wyjaśnienia. Sąd zważył: W świetle zebranych dowodów sprawstwo i wina obwinionej nie budziły wątpliwości sądu. Ustalając stan faktyczny, sąd oparł się na dowodach w postaci wyjaśnień obwinionej i zeznań świadków, a także na treści notatki urzędowej i zapisu nagrania przedłożonego przez pokrzywdzonych. Wyjaśnieniom obwinionej nie dano wiary w tej części, w której odbiegały one od ustalonego przez sąd stanu faktycznego. Przedstawiona przez obwinioną, jej siostrę J. L. oraz matkę G. D. wersja wydarzeń stała w sprzeczności z zeznaniami świadków J. C. , M. C. , J. Z. , P. Ł. oraz treścią notatki urzędowej i nagrania. Ze zgromadzonych dowodów wynika, że w bloku, w którym mieszkają pokrzywdzeni i obwiniona, występuje duża przenikalność odgłosów. W wyniku takiej konstrukcji bloku jego mieszkańcy słyszą odgłosy, które wynikają z normalnego zamieszkiwania i korzystania z mieszkań, takie jak odgłosy telewizora, rozmów, chodzenia, upadku przedmiotów, czy nawet puszczania wody w łazience. Okoliczność powyższą potwierdzają wyjaśnienia obwinionej oraz zeznania pokrzywdzonych, a także zeznania matki i siostry obwinionej. Z zeznań J. C. wynika, że obwiniona stwierdziła, że słyszy nawet, gdy dziecko pokrzywdzonej chodzi w kapciach. Sama obwiniona mówiła o hałasach polegających na stukaniu o podłogę, chodzeniu w obcasach, puszczaniu głośno wody. Stwierdziła nawet, że słyszy o czym pokrzywdzeni rozmawiają. Zebrane dowody, w szczególności zeznania pokrzywdzonych, zeznania J. Z. , P. Ł. oraz treść notatki urzędowej i nagrania, wskazują na to, że obwiniona interpretuje odgłosy towarzyszące zwykłemu zamieszkiwaniu, jako odgłosy nadmierne, jako powodowane z premedytacją hałasy, czy też nawet (jak opisała odgłosy z 29 września 2013 r.) niesamowite hałasy. Z zeznań pokrzywdzonych i J. Z. wynika, że odgłosy, które obwiniona traktuje jako nadmierne i uciążliwe, to odgłosy takie, jak puszczanie wody, upadek na podłogę jakiegoś przedmiotu, uklęknięcie dziecka na podłogę, czy bieganie dziecka. Zdaniem sądu tego rodzaju odgłosy, mając na uwadze konstrukcję bloku, w którym zamieszkują strony, nie powinny być traktowane przez obwinioną jako nadmierne, czy powodowane specjalnie. W wyniku takiej interpretacji obwiniona kilka razy w tygodniu o różnych porach dnia stukała w grzejniki, powodując tym samym hałas w mieszkaniu pokrzywdzonych. Dowodem na to są zeznania pokrzywdzonych i świadka J. Z. . Pokrzywdzona zeznała nawet, że po powrocie z pracy nie bierze prysznica, a stukanie trwa niekiedy minutę, a niekiedy nawet pół godziny. M. C. potwierdził zeznania złożone przez żonę i dodał, że sąsiadce przeszkadza nawet, gdy po 22 spuści wodę w łazience. J. Z. bywała u pokrzywdzonych w mieszkaniu i jak zeznała była zdziwiona tym, że dzieci zachowywały się cicho, układały puzzle, a sąsiadka stukała w grzejniki. Nadto, gdy dziecko usiadło na kolanach na podłodze, od razu rozpoczęło się stukanie. Sąd nie dał wiary twierdzeniom obwinionej, że w grzejniki stukała tylko raz. Przeczy temu treść notatki, z której wynika, że obwiniona stukała, a nie stuknęła w rury. Przeczy temu również treść odtworzonego na rozprawie nagrania, gdzie w czasie 1:20 tego nagrania słychać, jak obwiniona wypowiada słowa: „I będę stukała cały czas, dopóki się nie uspokoicie”. Przeczą temu wreszcie zeznania pokrzywdzonych. Nie dano wiary zeznaniom siostry obwinionej i jej matki. Osoby te, co wynika z treści zeznań, są emocjonalnie zaangażowane w konflikt, a siostra obwinionej miała nawet sama w dniu 29 września 2013 r. nakłaniać obwinioną do stukania. Nadto z zeznań siostry obwinionej i jej matki również wynika, że nadinterpretują one dochodzące z mieszkania powyżej odgłosy, jako uciążliwe hałasy. Nie dziwi zatem stwierdzenie świadka J. L. , że wcześniej mieszkali tam (w mieszkaniu pokrzywdzonych) starsi ludzie i nigdy nie było z nimi problemów. Oczywistym jest bowiem, że para starszych osób swoim zamieszkiwaniem powoduje inne odgłosy niż osoby młode, aktywne, zamieszkujące z małym dzieckiem. Na małą wiarygodność wyjaśnień obwinionej wpłynął również widoczny dla sądu bardzo emocjonalny stosunek do sprawy i konfliktu z sąsiadami. Widoczne było to nie tylko w toku rozprawy, ale wynika również z treści odsłuchanego na rozprawie nagrania. Nadto, z zeznań pokrzywdzonych wynika, że obwiniona miała zawiadomić odpowiednie organy o tym, że pokrzywdzeni rzekomo wyciągnęli z podłogi płytę wyciszeniową, co ostatecznie okazało się nieprawdą, a naraziło pokrzywdzonych na niepotrzebne koszty. Mając na uwadze treść art. 107 kw, sąd uznał, że zachowanie obwinionej przyjęło formę działania w celu dokuczenia pokrzywdzonym oraz formę złośliwego niepokojenia. Natężenie powodowanych przez obwinioną stuków, tj. stukanie kilka razy w tygodniu przez czas nawet 30 min. pokazuje, że działanie to miało na celu nie tylko zwrócenie uwagi na dobiegające z mieszkania powyżej odgłosy, ale również dokuczenie zamieszkującym tam osobom, poprzez złośliwe „zrewanżowanie” się hałasem. Dano wiarę zeznaniom policjanta, który potwierdzał wersję wydarzeń przedstawianą przez pokrzywdzonych. Ponadto z zeznań policjanta wynika, że nigdy nie stwierdzono, wbrew wyjaśnieniom obwinionej i jej matki, aby u pokrzywdzonych odbywały się spotkania towarzyskie, podczas których spożywano w nadmiernych ilościach alkohol i powodowano hałasy. Brak jest w sprawie wiarygodnych dowodów potwierdzających takie zdarzenia. Wskazać również trzeba, że prawidłowym postępowaniem obwinionej, jeśli stwierdzała nadmierność dochodzących z mieszkania powyżej odgłosów, winno było być zawiadomienie policji, czego obwiniona nie czyniła. Z uwagi na fakt, że obwiniona nie jest osobą, która wchodzi w konflikt z prawem, a strony będą zmuszone nadal zamieszkiwać ze sobą w jednym bloku i pod jednym adresem, sąd uznał za wystarczające wymierzenie obwinionej kary nagany. Kara taka winna skłonić obwinioną do zmiany postępowania i zasygnalizować jej, że zamieszkiwanie w bloku wiąże się z przenikaniem odgłosów z innych mieszkań i obowiązkiem ich znoszenia. Mając na uwadze sytuację osobistą i majątkową obwinionej, zwolniono ją od zapłaty kosztów sądowych.