VII Ua 3/24

Sygn. akt VII Ua 3/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2025r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2025 roku w Warszawie sprawy T. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. zasiłek chorobowy przy udziale J. K. w związku z odwołaniem T. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 24 grudnia 2019r., znak: (...) na skutek apelacji organu rentowego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 września 2023 roku, sygn. akt VI U 85/20 1. oddala apelację; 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. na rzecz T. K. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia wyroku zobowiązanemu do dnia zapłaty. sędzia Agnieszka Stachurska UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w W. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy T. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. , przy udziale zainteresowanego J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi (...) w W. o zasiłek chorobowy, wydał wyrok, w którym zmienił zaskarżoną decyzję z dnia 24 grudnia 2019 roku, znak: (...) , w ten sposób, że przyznał T. K. prawo do zasiłku chorobowego od dnia 2 czerwca 2019 roku do dnia 11 grudnia 2019 roku. Ponadto, w punkcie 2 wyroku, zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. na rzecz T. K. kwotę 180,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sąd Rejonowy ustalił, że T. K. była niezdolna do pracy z powodu choroby od 3 stycznia 2018r. do 3 lipca 2018r. z powodu dolegliwości sklasyfikowanych symbolami K80, J30, F33. Z dniem 3 lipca 2018r. wyczerpała 182 dni okresu zasiłku chorobowego, przechodząc na świadczenie rehabilitacyjne w wymiarze 270 dni, które pobierała od 4 lipca 2018r. do 30 marca 2019r. Odwołująca się na przełomie marca i kwietnia 2019r. rozpoczęła pracę na stanowisku szefa kuchni w restauracji, gdzie zmianę rozpoczynała o godz. 09:00, a kończyła około godz. 23:00. W związku z wystąpieniem kolejnej niezdolności do pracy, spowodowanej jednostką chorobową o symbolu F33, wystąpiła do ZUS z wnioskiem o wypłatę zasiłku chorobowego za okres od 2 czerwca 2019r. do 11 grudnia 2019r. Niezdolność do pracy odwołującej się występowała w okresach: 3 stycznia 2018r. - 9 stycznia 2018r. (K80), 10 stycznia 2018r. - 16 stycznia 2018r. (J20), 17 stycznia 2018r. - 22 stycznia 2018r. (J20), 22 stycznia 2018r. - 26 lutego 2018r. (K80), 27 lutego 2018r. - 12 marca 2018r. (K80), 13 marca 2018r. - 22 marca 2018r. (F33), 23 marca 2018r. - 1 kwietnia 2018r. (F33), 2 kwietnia 2018r. - 11 kwietnia 2018r. (F33), 12 kwietnia 2018r. - 27 kwietnia 2018r. (F33), 28 kwietnia 2018r. - 18 maja 2018r. (F33), 19 maja 2018r. - 1 czerwca 2018r. (F33), 2 czerwca 2018r. - 18 czerwca 2018r. (F33), 17 czerwca 2018r. - 3 lipca 2018r. (F33), 2 czerwca 2019r. - 1 lipca 2019r. (F33), 2 lipca 2019r. - 31 lipca 2019r. (F33), 1 sierpnia 2019r. - 30 sierpnia 2019r. (F33), 31 sierpnia 2019r. - 27 września 2019r. (F33), 28 września 2019r. - 11 października 2019r. (F33), 12 października 2019r. - 13 listopada 2019r. (F33), 14 listopada 2019r. - 11 grudnia 2019r. (F33). T. K. z zaburzeniami natury psychiatrycznej zmaga się od 2012r. Dwukrotnie była hospitalizowana na oddziale dziennym (...) Szpitala Wojewódzkiego (...) w Z. , co miało miejsce w okresach maj - sierpień 2018r. i maj - czerwiec 2013r. z powodu pogorszenia samopoczucia psychicznego, nasilenia niepokoju, płaczliwości, drażliwości, obniżenia nastroju i napędu, drżenia rąk, kłopotów z mobilizacją, aktywnością w domu, zaburzeń snu, myśli rezygnacyjnych. Schorzenia psychiczne odwołującej się to nerwica wegetatywna i depresja nawracająca w zależności od spraw życiowych i osobistych. T. K. stale pozostaje pod opieką psychiatry, przyjmuje leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne, które stabilizują jej stan. Nerwowe sytuacje doprowadzają do obniżenia jej nastroju, a także reakcji organizmu w postaci trzęsienia się, słabnięcia, uczucia zatkania w gardle i konieczności zażycia leków na nagły stan nerwowy. W trakcie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego odwołująca się zażywała farmaceutyki, uczęszczała na terapię w ramach szpitalnego oddziału dziennego, pracując nad umiejętnością wyciszenia i koncentracji. Nadto, zażywa środki przeciwbólowe (leczenie somatyczne). T. K. , po okresie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, w marcu 2019r. odnotowała zmianę nastroju i uspokojenie, skutkujące istotną poprawą stanu psychicznego. W kwietniu 2019r. jej stan psychiczny ustabilizował się. Odzyskała zdolność do pracy, w związku z czym podjęła pracę zawodową. W okresie od 1 kwietnia 2019 roku do 1 czerwca 2019 roku wykonywała pracę w restauracji na stanowisku szefa kuchni. W tym czasie czuła się dobrze, nie miała załamań nerwowych, zaburzeń koncentracji, mogła wykonywać w pełni swoje obowiązki pracownicze jako szef kuchni. W dniu 2 czerwca 2019 roku z powodu złego zachowania jej przełożonego („krzyków, docinek i dogadywania”), jej stan psychiczny znacznie się pogorszył do tego stopnia, że musiała wyjść z pracy. Następnego dnia odbyła wizytę u lekarza psychiatry. W dniu 3 czerwca 2019 roku lekarz psychiatra M. D. z (...) następująco opisał jej stan zdrowia: „przygnębiona, połącznia, wiąże to z mobbingiem w pracy, wczoraj wyszła z pracy. (...) 02.06-1.07 br.” Wskazano na rozpoznanie F33- zaburzenia depresyjne nawracające. Niezdolność do pracy powstała w dniu 2 czerwca 2019r. była spowodowana tą samą chorobą, co niezdolność do pracy w okresie od dnia 1 lipca 2018r. do 30 marca 2019r. Zaburzenia u odwołującej się przebiegają z okresami remisji i zaostrzeń, więc jej stan zdrowia jest zmienny. Sąd Rejonowy ustalił wskazany stan faktyczny na podstawie dokumentów z akt organu rentowego i akt sprawy oraz w oparciu o zeznania świadków i opinie biegłego psychiatry. Autentyczność dokumentów nie była kwestionowana przez strony. Zeznania świadków K. B. , A. P. i M. P. oraz zeznania odwołującej się T. K. zostały ocenione jako wiarygodne i wzajemnie się uzupełniające. Zeznania pierwszego z wymienionych świadków dostarczyły informacji na okoliczność zatrudnienia odwołującej się w restauracji, pracy na stanowisku szefa kuchni od kwietnia 2019r., wykonywania obowiązków pracowniczych, a także trwania stosunku pracy w czerwcu 2019r. Nadto wskazany świadek unaocznił trudności zdrowotne, z którymi borykała się odwołująca się w trakcie pracy - ból głowy, nerwowość. Z kolei świadek A. P. dostarczył informacji odnośnie obecności odwołującej się w restauracji, pracującej w kuchni od marca 2019r. Również świadek M. P. wskazał na wykonywanie pracy przez odwołującą się w restauracji w miesiącach marzec 2019r. - czerwiec 2019r. Sąd I instancji, nie posiadając wiedzy medycznej, dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu psychiatrii M. L. . Biegła w opinii głównej i uzupełniającej przedstawiła szczegółową analizę dokumentacji medycznej z szeroko uzasadnionymi wnioskami. Ponadto w opiniach uzupełniających odniosła się do zarzutów podniesionych przez ZUS. W tej sytuacji brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii, która zmierzałaby tylko do przedłużenia postępowania. Sąd Rejonowy oddalił wniosek ZUS o przesłuchanie w charakterze świadka lekarza, który wystawił odwołującej się zwolnienie poczynając od dnia wolnego od pracy oraz o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego psychiatry. Przeprowadzenie dowodu z zeznań M. D. zmierzałoby jedynie do przedłużenia postępowania, ponieważ wbrew temu, co twierdził ZUS, dostępny jest opis wizyty lekarskiej z dnia 3 czerwca 2019 roku oraz potwierdzenie, że odwołująca się w dniu 2 czerwca 2019 roku wyszła wcześniej z pracy. Następnie Sąd Rejonowy wskazał, że uzupełniająca opinia biegłego z zakresu psychiatrii była zbędna, ponieważ opinie dotychczas sporządzone zawierają pełne wnioski. Ponadto samo niezadowolenie stron z niekorzystnej dla nich opinii biegłego, wobec braku przekonujących argumentów, nie stanowi podstawy do dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego. Dokonując rozważań prawnych, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 8 i 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej jako: ustawa zasiłkowa), zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni. Do okresu, o którym mowa w art. 8 , zwanego dalej "okresem zasiłkowym", wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2. Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej, a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Kwestią kluczową w niniejszej sprawie było to, czy zastosowanie ma art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej. Sąd Rejonowy, w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, ustalił, że odwołująca się w okresie od 1 kwietnia 2019 roku do 1 czerwca 2019 roku była zdolna do pracy i ją wykonywała. Organ rentowy twierdził, że T. K. była niezdolna do pracy stale oraz że jej niezdolność do pracy w okresie od 2 czerwca 2019r. do 11 grudnia 2019r. spowodowana była tym samym schorzeniem, z powodu którego przyznano jej świadczenie rehabilitacyjne do dnia 30 marca 2019r. Organ rentowy podkreślał, że mało prawdopodobne jest odzyskanie przez odwołującą się z dniem 30 marca 2019r. pełnej zdolności do pracy. Nie mając wiedzy medycznej, Sąd Rejonowy zasięgnął opinii biegłego psychiatry, który po analizie dokumentacji medycznej wskazał, że niezdolność do pracy T. K. powstała w dniu 2 czerwca 2019r. i była spowodowana tą samą chorobą, co niezdolność do pracy istniejąca w okresie od 1 lipca 2018r. do 30 marca 2019r., natomiast w okresie pomiędzy datami 30 marca 2019 roku i 2 czerwca 2019 roku była ona osobą zdolną do pracy. Z ustaleń biegłego, które Sąd Rejonowy w całości podzielił oraz przyjął za własne, wynika, że odwołująca się pracowała i nie wykazywała objawów zaostrzenia schorzeń depresyjnych. Natura występujących u niej schorzeń charakteryzuje się tym, że zaburzenia depresyjne przebiegają okresowo z zaostrzeniami, kiedy staje się niezdolna do pracy oraz okresami remisji. Nie jest to stan zdrowia ustabilizowany, dlatego w ocenie Sądu I instancji niezasadne jest twierdzenie ZUS, że mało prawdopodobnym jest, że w okresie kiedy odwołująca się nie miała wystawionych zwolnień lekarskich, to odzyskała zdolność do pracy. W tym okresie nie były opisywane na wizytach w PZP żadne nasilenia objawów, a pojawienie się nowych nasilonych objawów, związanych z mobbingiem w pracy, opisano w dniu 3 czerwca 2019 roku ze wskazaniem, że powstały one dzień wcześniej. Tak więc, w ocenie Sądu Rejonowego, brak było podstaw do przyjęcia, że odwołująca się, po wykorzystaniu świadczenia rehabilitacyjnego, pobieranego do 30 marca 2019 roku, była po tym dniu dalej niezdolna do pracy. Przeciwnie, odzyskała zdolność do pracy, pracowała zawodowo, a ponowna niezdolność powstała dopiero po 61 dniach, licząc od 30 marca 2019 roku, czyli w dniu 2 czerwca 2019 roku. Mając na uwadze brak spełnienia przesłanek z art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej, czyli wystąpienie wymaganej przerwy przekraczającej 60 dni miedzy okresami niezdolności do pracy z tej samej przyczyny, Sąd Rejonowy zmienił zaskarżoną decyzję, przyznając T. K. prawo do zasiłku chorobowego za cały sporny okres. O kosztach procesu Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 98 i art. 99 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, uznając, że stroną wygrywającą w całości jest odwołująca się ( wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe z dnia 26 września 2023r. wraz z uzasadnieniem, k. 196, 209-214 a.s. ). Apelację od powyższego wyroku wniósł organ rentowy, zaskarżając go w całości i zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, tj. uznanie, za opinią biegłego, że odwołująca się nie była stale niezdolna do pracy, co skutkowało błędnie ustalonym stanem faktycznym w postaci uznania, że odwołująca się po wykorzystaniu świadczenia rehabilitacyjnego z dniem 30 marca 2019r. była po tym dniu zdolna do pracy, podczas gdy z przesłanek medycznych wynika, że schorzenie trwało w sposób nieprzerwany i pomimo pewnej poprawy wymagało ambulatoryjnego leczenia psychiatrycznego; - naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 227 i 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. poprzez pominięcie wniosków dowodowych organu rentowego o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego psychiatry, a tym samym nie rozpoznanie istotnych okoliczności dla potrzeb właściwej subsumpcji prawa materialnego, wskutek czego Sąd Rejonowy przyjął sporządzoną w sprawie opinię biegłej M. L. za wystarczającą do przyznania odwołującej się prawa do zasiłku chorobowego od 2 czerwca 2019r. do 11 grudnia 2019r.; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa) w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie, tj. do 31 grudnia 2021r., poprzez jego niezastosowanie wskutek błędnego dokonania ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że odwołująca się w okresie od 1 kwietnia 2019r. do 1 czerwca 2019r. była zdolna do pracy w sytuacji, gdy z przesłanek medycznych wynika, że zdolności do pracy od 1 kwietnia 2019r. nie odzyskała, a tym samym niezdolność do pracy przed i po 1 kwietnia 2019r. powinna być zaliczona do tego samego okresu zasiłkowego. W związku z powyższym organ rentowy, na podstawie art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. w związku z art. 386 § 1 k.p.c. wniósł o zmianę wyroku poprzez oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od odwołującej się kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych. Ponadto zgłoszony został wniosek o przeprowadzenie przez Sąd II instancji dowodu z opinii kolejnego biegłego psychiatry z uwagi na fakt, że jest to dowód istotny i przez to mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając apelację, organ rentowy wskazał, że Sąd Rejonowy pominął wniosek o przeprowadzenie kolejnego dowodu z opinii biegłego psychiatry uznając, że dowód ten zmierza do przedłużenia postępowania. W ocenie organu rentowego, przeprowadzenie takiego dowodu było konieczne, bowiem z przesłanek medycznych wynika, że odwołująca się nie odzyskała zdolności do pracy od 1 kwietnia 2019r., a tym samym niezdolność przed i po 1 kwietnia 2019r. powinna być zaliczona do tego samego okresu zasiłkowego. W ocenie organu rentowego oparcie się przez Sąd I instancji na opinii jednego biegłego psychiatry i pominięcie wniosku o kolejnego biegłego psychiatrę skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie, co spowodowało niewłaściwą subsumpcje prawa materialnego. Następnie apelujący wskazał następujące względy medyczne, które w jego ocenie przemawiają za uznaniem nieprzerwanej niezdolności do pracy: ⚫ odwołująca objęta jest przewlekłym leczeniem psychiatrycznym od 2014r. Posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z przyczyn psychiatrycznych, wydane 21 lutego 2019r., co świadczy o przewlekłości zaburzeń psychicznych. Orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności potwierdzono naruszenie sprawności organizmu z przyczyn psychiatrycznych i nie jest to orzeczenie obejmujące okres zwolnień, lecz mające charakter długotrwały; ⚫ w czasie po podjęciu zatrudnienia leczenie odwołującej się trwało nadal. W dniu 25 kwietnia 2019r. odbyła wizytę psychiatryczną z wpisem psychiatry: ostatnio miała dużo nerwów związanych z diagnostyką somatyczną, czasami dobiera dodatkowy C. , sypia na lekach, N. bierze codziennie. Zlecono S. E. i 75, T. C. 75mg, C. 50mg, N. I. z postawieniem rozpoznania F33, czyli zaburzenia depresyjne nawracające. Leczenie wielolekowe; ⚫ biegły podaje, że leczenie psychiatryczne trwa od 2014 roku, a z karty informacyjnej leczenia szpitalnego D. (pobyt od 14 maja 2018r. do 14 sierpnia 2018r., czyli kilkumiesięczny) wynika leczenie psychiatryczne od 2010 roku, z hospitalizacją w oddziale dziennym w 2013r. i kontynuacją leczenia ambulatoryjnego. W ocenie organu rentowego z powyższych faktów jasno wynika przewlekły charakter schorzenia psychiatrycznego, najmniej 9-cio letni, gdzie pomimo okresów pewnej poprawy, schorzenie trwało w sposób nieprzerwany i wymagało leczenia psychiatrycznego ambulatoryjnego. Podjęcie zatrudnienia w omawianym okresie dotyczyło osoby niepełnosprawnej z przyczyn psychicznych. Organ rentowy wskazał, że trudno uznać w tej sytuacji odzyskanie zdolności do pracy. W ocenie organu rentowego schorzenie psychiczne miało wpływ na reakcję na obciążenie w pracy i związane z tym relacje z pracodawcą i mogło skutkować reakcją nadmierną, jako pracownika kuchni ( apelacja organu rentowego, k. 217-218 a.s. ). W odpowiedzi na apelację T. K. wniosła o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia je zasądzającego do dnia zapłaty. T. K. wskazała, że zarzuty apelującego nie zasługują na uwzględnienie bowiem z materiału dowodowego wynika, że ustalenia Sądu pierwszej instancji są prawidłowe ( odpowiedź na apelację, k. 229-230 a.s. ). Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu. Zarzuty zgłoszone w apelacji, choć dotyczące przepisów prawa materialnego i procesowego, odnoszą się jedynie do kwestii nieprawidłowego ustalenia przez Sąd Rejonowy okoliczności odzyskania przez T. K. zdolności do pracy w okresie od 1 kwietnia 2019r. do 1 czerwca 2019r. Zdaniem Sądu II instancji ustalenie to znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż na okoliczność wykonywania pracy w tym czasie przez T. K. wskazują zeznania świadków A. P. , K. B. i M. P. . Wymienieni świadkowie, których zeznań w apelacji nie zakwestionowano, potwierdzili, że T. K. w ww. okresie była pracownicą J. K. , świadcząc pracę na stanowisku szefa kuchni. Zarazem, uznając za istotny aspekt medyczny, Sąd Rejonowy przeprowadził dowód z opinii biegłej sądowej z dziedziny psychiatrii, która w łącznie czterech opiniach wydanych w sprawie, potwierdziła, że T. K. w okresie od 1 kwietnia 2019r. do 1 czerwca 2019r. nie była niezdolna do pracy. Zdaniem Sądu Okręgowego, wbrew stanowisku Zakładu, wskazane opinie psychiatry M. L. odpowiadają wymogom, jakie spełniać powinna rzetelna opinia biegłego. Zanim jednak zostanie przedstawiona ich szczegółowa analiza w kontekście zarzutów, jakie zgłosił organ rentowy, konieczne jest przypomnienie, że Sąd Najwyższy (postanowienie z dnia 27 września 2023r., (...) 340/22, LEX nr 3608111 ) przyjmuje, że dowód z opinii biegłego podlega ocenie - przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. - na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 listopada 2000r., I CKN 1170/98, OSNC 2001 Nr 4, poz. 64). Opinia biegłego nie ma w sprawie znaczenia rozstrzygającego i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak z uwzględnieniem poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, sposobu motywowania sformułowanego stanowiska, stopnia stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje do celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego. Sąd, nie podzielając merytorycznych poglądów biegłego lub zastępując je własnymi stwierdzeniami bez zasięgnięcia opinii innego biegłego lub w drodze uzupełnienia stanowiska biegłego, który wydał odmienną opinię, narusza art. 278 w związku z art. 233 § 1 k.p.c. (wyrok Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2016r., IV CSK 223/15, LEX nr 1994283). Dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, gdyż korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych ( art. 278 § 1 k.p.c. ). Z tego względu nie mają do niego zastosowania wszystkie zasady dotyczące postępowania dowodowego, w tym art. 217 k.p.c. W świetle bowiem art. 286 k.p.c. , sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dodatkowej opinii tych samych lub innych biegłych, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona do sprawy zawiera istotne braki, sprzeczności, względnie nie wyjaśnia istotnych okoliczności (wyrok Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2015r., I UK 345/14, LEX nr 1771399). Nie można przyjąć, że sąd zobowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony (wyroki Sądu Najwyższego: z 15 lutego 1974r., II CR 817/73, LEX nr 7404; z 18 lutego 1974 r., II CR 5/74, LEX nr 7407; z 15 listopada 2001r., II UKN 604/00, PPiPS 2003 Nr 9, poz. 67) . Potrzeba powołania innego biegłego powinna zatem wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii (wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1974r., I CR 562/74, LEX nr 7607) . Przy czym potrzebą taką nie może być przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla niej tezy (wyroki Sądu Najwyższego: z 27 czerwca 2001r., II UKN 446/00, OSNP 2003 Nr 7, poz. 182; z 29 listopada 2016r., II PK 242/15, LEX nr 2202494). Opinie biegłych, podobnie jak reszta materiału dowodowego, podlegają ocenie sądów rozpoznających sprawę, zgodnie z zasadą swobodnego uznania sędziowskiego. Sądy mają zatem prawo ocenić, czy zebrane w toku sprawy opinie biegłych wystarczająco wyjaśniają wymagające wiadomości specjalnych kwestie istotne przy rozstrzyganiu sprawy, czy też konieczne jest zasięgnięcie opinii innych biegłych (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2021r., I (...) 60/21, LEX nr 3245381). Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z opinii dalszych biegłych, gdy zachodzi taka potrzeba, w szczególności, gdy przeprowadzona już opinia zawiera istotne luki, jest nieprzekonująca, niekompletna, pomija lub wadliwie przedstawia istotne okoliczności, jest niejasna, nienależycie uzasadniona czy nieweryfikowalna (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2013r., I CSK 20/13, LEX nr 1396359). W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił opinie biegłej M. L. . Przede wszystkim podkreślić należy, że wskazana biegła, wydając opinie zgodnie ze zleceniem Sądu Rejonowego, dysponowała pełnym materiałem istotnym z punktu widzenia oceny odzyskania przez odwołującą się zdolności do pracy w okresie od 1 kwietnia 2019r. do 1 czerwca 2019r. Sąd I instancji przeprowadził dowód z zeznań świadków oraz samej odwołującej się, w których został opisany sposób jej funkcjonowania w ww. okresie i biegła M. L. takim materiałem dowodowym dysponowała w czasie, gdy wydawała opinie. Ponadto, a może przede wszystkim, biegłej zostały udostępnione dokumenty medyczne dotyczące leczenia T. K. tak w okresie, który podlegał ocenie, jak i wcześniej oraz później. Na tej podstawie biegła oceniła, że stan odwołującej się w okresie od 1 kwietnia 2019r. do 1 czerwca 2019r. wskazywał na zdolność do pracy. Istotne dla dokonania takiej oceny było to, że odwołująca się w tym czasie podjęła pracę. Wcześniej, zanim do tego doszło, bo już podczas wizyty u psychiatry w dniu 4 marca 2019r. odnotowano zauważalną poprawę samopoczucia i plany na przyszłość, które robiła odwołująca się, na nastrój i napęd w normie, dobrą aktywność oraz spokojny i rzeczowy kontakt. Podczas kolejnej wizyty, która odbyła się w okresie świadczenia przez odwołującą się pracy (25 kwietnia 2019r.), a taka była tylko jedna, lekarz odnotował z kolei, jak wskazał pełnomocnik ZUS w apelacji, że odwołująca się miała ostatnio dużo nerwów związanych z diagnostyką somatyczną oraz że czasem dobiera dodatkowy C. , sypia na lekach i lek N. bierze codziennie. Zarazem jednak podczas wskazanej wizyty wpisano w dokumentacji, że T. K. jest spokojna, w rzeczowym kontakcie, a jej nastrój i napęd są w normie. Nie odnotowano więc żadnych niepokojących objawów. Takimi nie są zgłoszone podczas wizyty stany zdenerwowania związane z diagnostyką somatyczną, które występują również u osób zdrowych, nie leczących się psychiatrycznie, które wobec możliwości postawienia przez lekarzy niekorzystnej diagnozy mogą znajdować się w stanie silnego stresu. Tego rodzaju stan, niepowodujący jednak zmian samopoczucia i dalszych objawów, a tak właśnie było u odwołującej się, nie jest dowodem niezdolności do pracy. O tym, że u T. K. taka niezdolność do pracy nie występowała świadczy to, że odwołująca się od 1 kwietnia do 1 czerwca 2019r. odbyła tylko jedną wizytę psychiatryczną – tą, która została opisana. Z innych porad psychiatry nie korzystała. To zaś, że w tym czasie przyjmowała leki, nie świadczy o występującej niezdolności do pracy. Niezdolność do pracy wiąże się bowiem nie tyle z występowaniem określonego schorzenia czy nawet przyjmowaniem leków, ile ze stanem, w którym objawy takich schorzeń oraz farmakoterapia uniemożliwiają świadczenie pracy. U T. K. tak nie było. Mimo, że odwołująca się od wielu lat leczy się psychiatrycznie, ma orzeczony z tego powodu stopień niepełnosprawności, przyjmuje stale leki, była hospitalizowana, a jej stan jest niestabilny, bo choroba przebiega z okresami zaostrzenia czy remisji, to nie można mówić o stale, bez przerw, trwającej niezdolności do pracy. Gdyby zaaprobować tok rozumowania organu rentowego, to T. K. z powodów, o których była mowa, byłaby osobą stale, bez przerw, niezdolną do wykonywania pracy, bez względu na jej samopoczucie. Tymczasem kwestia samopoczucia i występujących objawów jest niezwykle istotna, nawet przy chorobach przewlekłych, których specyfiką może, ale nie musi być stale występująca niezdolność do pracy. O takiej niezdolności każdorazowo decyduje aktualny stan konkretnej osoby i to analizowała biegła w okresie od 1 kwietnia 2019r. do 1 czerwca 2019r., akcentując nie tyle te okoliczności, które uwypuklił ZUS w apelacji, ile to, jak odwołująca się funkcjonowała we wskazanym okresie. Organ rentowy na takim funkcjonowaniu mniej się skupił, podkreślając przede wszystkim przewlekłość schorzenia i jego niestabilny charakter. Zarazem zwrócił uwagę na zapisy z wizyty u psychiatry w dniu 25 kwietnia 2019r., przywołując jednak tylko tę ich część, która dla stanowiska Zakładu była korzystna. Pominięty został natomiast dalszy opis, w którym lekarz psychiatra odnotował, że odwołująca się jest spokojna, w rzeczowym kontakcie, a jej nastrój i napęd są w normie. Zarazem, co także jest istotne z punktu widzenia twierdzeń apelacji, w opisie z ww. wizyty nie odnotowano problemów odwołującej się w pracy. T. K. nie skarżyła się na atmosferę w pracy i zachowanie jej pracodawcy, co wydaje się istotne, biorąc pod uwagę jej problemy zdrowotne i podatność na tego rodzaju sytuacje. Dopiero w dniu 3 czerwca 2019r. odwołująca się poskarżyła się lekarzowi na to, co wydarzyło się w pracy i spowodowało pogorszenie jej stanu psychicznego, przy czym nie ma w tym zakresie miejsca na spekulacje, jakie czyni organ rentowy w apelacji. Nie ma podstaw, by przyjąć za organem rentowym, że sytuacja dla odwołującej się niekorzystana, niekomfortowa musiała rozwijać się już wcześniej i powodować u niej określone objawy czy dolegliwości. Na tę okoliczność brak jest dowodów, czy to osobowych, czy w postaci dokumentacji medycznej, w której już wcześniej byłoby odnotowywane złe samopoczucie T. K. i zła atmosfera w miejscu pracy. Zdaniem Sądu Okręgowego, organ rentowy tworzy obraz sytuacji pożądany z punktu widzenia trwającego sporu w sposób niemający oparcia w dokumentach, a raczej odwołujący się do przypuszczeń. Uwzględniając powołane okoliczności, Sąd Okręgowy ocenił, że opinie biegłej sądowej M. L. zostały ocenione przez Sąd I instancji poprawnie. Zarazem Sąd Rejonowy słusznie przyjął, że skoro biegła M. L. wyjaśniła w sposób poprawnie uzasadniony i przekonujący kwestie istotne z punktu widzenia toczącego się sporu, to nie ma podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego psychiatry. Z tych samych przyczyn dowód ten nie został przeprowadzony w postępowaniu apelacyjnym, o co organ rentowy wnioskował w apelacji. Skoro dowód, który przeprowadził Sąd I instancji został poprawnie oceniony i był wystarczający, to Sąd II instancji wskazany wniosek strony apelującej pominął. Tym samym ustalenia Sądu Rejonowego, odwołujące się opinii psychiatrycznych biegłej M. L. , zostały poczynione zgodnie z zasadą wynikają z art. 233 § 1 k.p.c. Sąd I instancji wskazanego przepisu nie naruszył, o czym świadczą przedstawione argumenty. Odwołując się do nich, Sąd II instancji nie stwierdził również naruszenia w postępowaniu pierwszo instancyjnym art. 9 ust. 2 ustawy z 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 645 – dalej jako ustawa zasiłkowa). Wobec faktu, iż odwołująca się w okresie od 1 kwietnia 2019r. do 1 czerwca 2019r. była zdolna do pracy, to niezdolność do pracy, która powstała od 2 czerwca 2019r., a więc po ponad 60 dniowej przerwie od czasu poprzedniej niezdolności do pracy, nie może być uwzględniona do tego samego okresu zasiłkowego, który rozpoczął się wcześniej. Nowy okres zasiłkowy, z uwagi na wskazaną przerwę, otworzył się dla odwołującej się właśnie z dniem 2 czerwca 2019r., dlatego zasiłek chorobowy przyznany przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku był jej należny. Nie zmieniają tego sygnalizowane przez organ rentowy wątpliwości dotyczące daty, od której zwolnienie lekarskie w dniu 3 czerwca 2019r. zostało T. K. wystawione. Biegła M. L. nie potrafiła w tym zakresie udzielić odpowiedzi, co skłoniło ZUS do zgłoszenia wniosku o przesłuchanie świadka – lekarza psychiatry, który taki dokument wystawił. W ocenie Sądu II instancji nie było potrzeby przeprowadzenia takiego dowodu, jak słusznie ocenił Sąd Rejonowy, a ww. sytuacja, którą organ rentowy uznał za wymagającą wyjaśnień, jest prosta do wytłumaczenia. T. K. pracowała w dniu 2 czerwca 2019r. Ten dzień to była niedziela, co w przypadku gastronomii nie jest zaskakujące. Do lekarza, w związku ze złym samopoczuciem, mogła udać się dopiero w kolejnym dniu. Wówczas lekarz, wobec okoliczności, że pogorszenie stanu zdrowia nastąpiło w miejscu pracy i to dzień wcześniej, wystawił odwołującej się zaświadczenie lekarskie od dnia 2 czerwca 2019r. i to właśnie w tej dacie, a nie wcześniej – jak wskazuje organ rentowy – doszło, po ponad 60 dniowej przerwie, do ponownego powstania niezdolności do pracy, co uprawniało Sąd I instancji do zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania T. K. zasiłku chorobowego za okres od 2 czerwca 2019r. do 11 grudnia 2019r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy ocenił, że brak podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Organ rentowy nie wykazał zasadności swojej argumentacji, zaś podniesione w apelacji zarzuty stanowiły jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego. Na podstawie art. 385 k.p.c. apelacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podlegała więc oddaleniu jako bezzasadna. O kosztach zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.), zasądzając je od przegrywającego spór organu rentowego na rzecz odwołującej się T. K. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi za czas po upływie tygodnia od daty doręczenia wyroku zobowiązanemu do dnia zapłaty.