VII Ua 23/24

Sygn. akt VII Ua 23/24 Sygn. akt VII Ua 24/24 Sygn. akt VII Uz 12/24 Sygn. akt VII Uz 13/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2025 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior Protokolant st. sekr. sąd. Marta Jachacy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2025 r. w Warszawie sprawy M. L. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. oraz Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o zasiłek chorobowy, zwrot zasiłku chorobowego na skutek apelacji i zażaleń wniesionych przez organ rentowy od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt VI U 458/19 oraz od postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt VI U 458/19 1. oddala obie apelacje, 2. zasądza na rzecz M. L. (1) od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. kwotę 360,00 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) oraz od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych), wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia za czas po upływie tygodnia od dnia ogłoszenia niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, 3. oddala oba zażalenia, 4. zasądza rzecz M. L. (1) od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych), wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia za czas po upływie tygodnia od dnia ogłoszenia niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. R. G. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu sprawy z odwołania M. L. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. , Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. o zasiłek chorobowy na skutek odwołania M. L. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z dnia 30 sierpnia 2019 r. znak: (...) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z dnia 19 września 2019 r. znak: (...) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 10 października 2019 r. znak: (...)- (...) - (...) przy udziale zainteresowanego (...) S.A. z siedzibą w P. , wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r., zmienił zaskarżone decyzje w ten sposób, że przyznał odwołującej M. L. (1) prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 2 lipca 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. i uznał, że nie jest ona zobowiązana do zwrotu kwoty 6.232,20 złotych wraz z ustawowymi odsetkami. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego: Odwołująca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 grudnia 2017 roku do 31 sierpnia 2019 roku w spółce (...) S.A. w P. . W dniu 30 lipca 2019 roku kontrolerzy ZUS przeprowadzili kontrolę prawidłowości wykorzystania przez odwołującą zwolnienia lekarskiego - pod adresem ul. (...) w W. . Na miejscu kontroli nie zastano powódki. Pismem z dnia 2 sierpnia 2019 roku ZUS zwrócił się do odwołującej o wyjaśnienie w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma powodu jej nieobecności pod adresem zamieszkania w dniu przeprowadzonej kontroli. Pismem z dnia 13 sierpnia 2019 roku złożonym przez odwołującą osobiście w ZUS poinformowała ona, że jej adresem aktualnym jest ul. (...) w W. oraz, że nie ma konieczności przebywania w domu. W dniu 23 sierpnia 2019 roku ZUS przeprowadził kontrolę zwolnienia lekarskiego za okres od 1 do 31 sierpnia 2019 roku. Kontrolerzy ZUS udali się pod adres ul. (...) w W. , gdzie otrzymywali informację, że odwołująca tam nie mieszka. Kontrolerzy pojawili się również pod adresem ul. (...) gdzie nie zastano odwołującej. Odwołująca jest osobą aktywnie uprawiającą sport od czasów akademickich na poziomie wyczynowym - triathlon (pływnie, kolarstwo oraz bieganie na różnych dystansach). Aktywność sportowa wymagała od wnioskodawczym intensywnego wysiłku fizycznego na poziome ekstremalnym. Odwołująca od 31 maja 2019 roku leczyła się u psychiatry. Po raz pierwszy zgłosiła się do lekarza z powodu podniesionego stresu w pracy i działań mobingowych. Odczuwała zaburzenia adaptacyjne, napięcie, pogorszenie snu, podwyższony poziom lęku przed pracą. Otrzymała zwolnienie lekarskie do 28 czerwca 2019 roku. W dniu 25 czerwca 2019 roku po raz drugi odwołująca była u lekarza psychiatry, który nie stwierdził poprawy jej stanu zdrowia. Podczas wizyty odwołująca skarżyła się na złą, jakość snu, napięcie i przygnębienie, miała tendencję do zamartwiania się i była subdepresyjna z poczuciem bezkarności i żalu. Włączono leczenie farmakologiczne, a odwołująca otrzymała zwolnienie lekarskie na okres od 29 czerwca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku. Otrzymała również zalecenia lekarskie w trakcie leczenia: ograniczenie bodźców przez odsunięcie się od pracy, aktywność sportową oraz farmakoterapię. Odwołująca była niezdolna do pracy w okresie od 29 czerwca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku. W okresie zwolnienia lekarskiego w okresie od 29 czerwca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku odwołująca brała udział w zawodach sportowych — 30 czerwca 2019 (...) (zawody ironman - triathlon), 7 lipca 2019 M. M. (...) W. (jazda rowerem), 31 lipca 2019 T. R. R. 2019 (jazda rowerem), 15 sierpnia 2019 roku G. Północy. Przed przystąpieniem do zawodów odwołująca miała odpowiednie przygotowanie fizyczne do ekstremalnego wysiłku fizycznego. Kolejną wizytę u psychiatry odwołująca miała w dniu 29 lipca 2019 roku. Utrzymywały się u niej nadal objawy zaburzeń adaptacyjnych związanych z pracą. Lekarz psychiatra wystawił jej zwolnienie lekarskie do 31 sierpnia 2019 roku. W dniu 22 października 2019 roku odwołująca zgłosiła się po raz kolejny do lekarza. Stan zdrowia psychicznego odwołującej poprawił się znacznie, doszło do wyrównania stanu zdrowia, co było związane z poprawą sytuacji życiowej (możliwość zmiany środowiska pracy). Sugerowano odwołującej dalszą aktywność fizyczną. Zawody, w których uczestniczyła odwołująca motywowały ją do maksymalnego wysiłku fizycznego, wyjścia i przebywania z ludźmi. Odwołująca w okresie zwolnienia lekarskiego poza uczestnictwem w zawodach sportowych spędzała czas na otwartej przestrzeni otaczając się rodziną oraz przyjaciółmi. Uczestnictwo w zawodach rowerowych i maratonach triathlonowych I. w okresie od 29 czerwca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku miały pozytywny wpływ na odwołującą i nie powodowało przedłużenia okresu niezdolności do pracy. Uczestnictwo w zawodach mogło skrócić czas niezdolności do pracy z powodu pozytywnego wpływu na jej zdrowie psychiczne. Odwołująca miała zalecenia, aby być aktywną i zmienić środowisko. Uczestnictwo w zawodach sportowych powodowało odizolowanie się od środowiska stresowego (pracy) i było tym, co odwołująca lubiła robić, ponieważ zmniejszało to jej stres, napięcie i zmiany adaptacyjne. Uprawianie sportu wymagało dużej intensywności oraz reżimu treningowego u odwołującej, który trwał kilkanaście lat, więc przygotowanie do zawodów nie wymagało ciężkiej pracy. Odwołująca nie korzystała z pomocy psychiatry w związku ze stresem, jaki mogła odczuwać przygotowując się do zawodów, które miały miejsce w okresie niezdolności do pracy do 29 czerwca 2019 roku do 30 lipca 2019 roku tylko w związku z sytuacją panującą w pracy. Odwołująca za okres od 29 do 30 - czerwca 2019 roku otrzymała wynagrodzenie na podstawie art. 92 k.p. od pracodawcy (...) Sp. z o.o. Za okres od 2 lipca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku zasiłek chorobowy wypłacony był przez ZUS z funduszu chorobowego w kwocie 6.232,20 zł. Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie dokumentów z akt sprawy oraz akt ZUS których autentyczność nie była kwestionowana przez strony procesu. Sąd I instancji dał wiarę również w całości zeznaniom świadków M. L. (2) , M. S. , U. D. oraz odwołującej M. L. (1) . Zeznania tych osób pozostawały zbieżne w zakresie tego jak przebiegało leczenie odwołującej się oraz jaki wpływ miał na nią udział w zawodach sportowych. Również spójne zeznania były odnośnie tego, jakie odwołująca miała zalecenia od lekarza psychiatry, który ją leczył. Strony nie wnosiły o przesłuchanie innych osób niż wskazane wyżej. Odnośnie tego, jaki wpływ na stan zdrowia, niezdolność do pracy i proces leczenia odwołującej miało uczestnictwo w zawodach ironman, triathlon oraz zawodach jazdy na rowerze, Sąd Rejonowy nie mając wiedzy medycznej zasięgnął opinii biegłego psychiatry P. W. (1) ze specjalności psychologii sportu. Opinia tego biegłego była przekonująca dla Sądu I instancji, zawierała szerokie omówienie historii leczenia odwołującej, wpływu na stan zdrowia psychicznego uczestnictwa w zawodach sportowych oraz tego czy miało to negatywny wpływ na przedłużenie niezdolności do pracy. Strona odwołująca się i zainteresowany nie kwestionowali opinii biegłych. Odnośnie zarzutów ZUS formułowanych w stosunku do opinii głównej i pierwszej opinii uzupełniającej tego biegłego Sąd Rejonowy stwierdził, że biegły szeroko uzasadnił swoje stanowisko z powołaniem się na literaturę naukową psychiatryczną. Odniósł się poza tym do każdego z aspektów związanych z leczeniem odwołującej i wpływu na jej organizm wysiłku fizycznego. Odnośnie zarzutów do drugiej opinii uzupełniającej sformułowanych przez ZUS (k. 257-257v) w ocenie sądu stanowiły one jedynie polemikę z opinią biegłego psychiatry, jako całości. I sprowadzały się do twierdzeń, że odwołująca nie mogła brać udziału w zawodach sportowych będąc niezdolną do pracy z przyczyn psychiatrycznych. Biegły z zakresu psychiatrii sportu podkreślił, że odwołująca miała zaleconą aktywność fizyczną, jako formę leczenia, więc wykorzystała tylko swoje predyspozycje do udziału w zawodach. Nie ma całkowicie znaczenia kwestia podnoszona przez pozwanego, że odwołująca posiadała wysokie kwalifikacje zawodowe, albowiem zwolnienie dotyczyło zaburzeń adaptacyjnych w związku z pracą i zachowaniami mobbingowymi. Poza tym ZUS nie uzasadnił, dlaczego wysokie kwalifikacje miałyby zabezpieczać ją przed mobbingiem. W ocenie sądu są to gołosłowne twierdzenia. Z powodu braku przekonujących argumentów ZUS-u Sąd Rejonowy nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego lekarza psychiatry, ponieważ zmierzałoby to do przedłużenia postępowania. Poza tym wszelkie potrzebne fakty zostały ustalone na podstawie wydanej opinii i innych źródeł dowodowych jak dokumenty i zeznania świadków. Sąd I instancji nie dał wiary opinii biegłej M. L. (3) , a rozstrzygnięcie oparł o opinie biegłego psychiatry z zakresu sportu P. W. (2) , ponieważ była pełniejsza i zawierała bardziej szczegółowe omówienie wniosków i ich uzasadnienie. Strony nie składały dodatkowych wniosków dowodowych, konieczność uzupełniania postępowania dowodowego nie zachodziła również z urzędu. Sąd Rejonowy zważył, że odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w całości. Przedmiotem rozpoznania Sądu Rejonowego było odwołanie od trzech decyzji ZUS które łącznie odmawiały odwołującej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 lipca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku i za ten okres zobowiązywały ją do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oraz odmawiały prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 sierpnia 2019 roku do 31 sierpnia 2019 roku. Sąd Rejonowy wskazał, że podstawą odmowy prawa do zasiłku chorobowego za cały okres od 1 lipca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku oraz od 1 sierpnia 2019 roku do 31 sierpnia 2019 roku było to, że odwołująca wykorzystywała zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego przeznaczeniem. Sąd I instancji przywołał treść art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2020 r. poz. 870 ze zm.), wskazując, że przez wykorzystywanie zwolnienia w sposób niezgodny z jego celem należy rozumieć wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy. O ile praca zarobkowa odnosi się do ekonomicznej strony życia człowieka, to wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem może dotyczyć każdej działalności ubezpieczonego. Przesłanka ta koncentruje się na relacji między sposobem zachowania ubezpieczonego a celem zwolnienia od pracy. Celem zwolnienia lekarskiego jest odzyskanie przez ubezpieczonego zdolności do pracy. W osiągnięciu tego celu przeszkodą może być, zatem zarówno wykonywanie pracy zarobkowej (co przesądził ustawodawca), jak i inne zachowania ubezpieczonego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję, w tym wykonywanie pracy niezarobkowej. Nie ma tutaj katalogu zamkniętego odnośnie działalności niezarobkowej. Za zachowania niezgodne z celem zwolnienia w orzecznictwie uznano: nadużywanie alkoholu, podejmowanie działań, których chory powinien unikać (wyrok SA w Katowicach z dnia 30 lipca 1991 r., III AUr 144/91, OSA 1991, z. 4, poz. 12), wzięcie udział w wycieczce zagranicznej - pielgrzymce do W. (wyrok SN z dnia 21 października 1999 r., I PKN 308/99, OSNP 2001, nr 5, poz. 154; M. Prawn. 2001, nr 7, s. 408), wzięcie udziału w imprezie towarzyskiej czy rozrywkowej, jak również demontaż okien w budynku należącym do spółdzielni mieszkaniowej w celu wykorzystania ich dla potrzeb własnych (wyrok SN z dnia 21 stycznia 1999 r., I PKN 553/98, OSNP 2000, nr 5, poz. 185). W piśmiennictwie wskazuje się, że zachowania niezgodne z celem zwolnienia to nieprzestrzeganie wskazań lekarskich, na przykład nakazu leżenia w łóżku, zakazu wykonywania różnych prac domowych, praca w ogrodzie lub gospodarstwie rolnym - a także wręcz wykorzystywanie tego zwolnienia dla innych celów niż leczenie ( Z. S. , N. przepisy..., s. 16). Sąd Rejonowy wskazał, że przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy ZUS twierdził, że odwołująca w okresie zwolnienia lekarskiego uczestniczyła w zawodach sportowych 30 czerwca 2019 (...) (zawody ironman - triathlon), 7 lipca 2019 M. M. (...) W. (jazda rowerem), 31 lip ca 2019 T. R. R. 2019 (jazda rowerem), 15 sierpnia 2019 roku G. Północy. Niewątpliwie udział w tych zawodach wymagało ekstremalnego wysiłku fizycznego i odpowiedniego przygotowania. Postępowanie dowodowe wykazało, że odwołująca jest osobą czynną i aktywnie od wielu lat uprawia sport, i jest to część jej życia. Ma także odpowiednie przygotowanie fizyczne do tego typu zawodów, co wynika z opinii biegłego psychiatry sportu. W czasie zwolnienia lekarskiego nie odczuwała stresu związanego z przygotowaniem do udziału w zawodach i uczestnictwem w nich. Nie bez znaczenia dla oceny sprawy jest fakt, że zwolnienia lekarskie za okresy od 29 czerwca 2019 roku do 31 sierpnia 2019 roku było wystawione odwołującej z przyczyn psychiatrycznych. Odwołująca leczyła się na zaburzenia adaptacyjne będące wynikiem atmosfery panującej w środowisku w pracy, a mianowicie odczuwała lęk i napięcie w związku z zachowaniami mobbingowymi. Z dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że odwołująca podczas wizyt lekarskich otrzymała zalecenie odcięcia się od pracy, ale także uprawianie aktywności sportowej, ponieważ stan jej zdrowia psychicznego nie kolidował z uprawianiem sportu ekstremalnego Następnie, Sąd Rejonowy dokonał oceny wpływu udziału odwołującej w zawodach sportowych. Sąd I instancji na podstawie opinii biegłego z zakresu psychologii sportu P. W. (2) ustalił, że uczestnictwo w przypadku odwołującej (uprawiającej aktywnie sport), w zawodach sportowych ekstremalnych w okresie niezdolności do pracy z przyczyn psychiatrycznych na pewno nie pogorszyło jej stanu zdrowia. Również nie spowodowało, że wydłużył się jej okres niezdolności do pracy. Wręcz przeciwnie, udział w zawodach triathlonowych oraz rowerowych i ironman miało na nią pozytywny wpływ. Powodowało to, że mogła odciąć się od miejsca pracy, warunków stresowych, przebywać w dużej grupie pozytywnie nastawionych do niej ludzi. Z opinii biegłego wynika, że mogło to skrócić jej czas niezdolności do pracy. Na pewno nie wpłynęło to na wydłużenie okresu niezdolności do pracy. Sąd Rejonowy odniósł się także do zarzutu pozwanego, który twierdził, że takie uczestnictwo w zawodach związanych ze sportami ekstremalnymi było dla odwołującej dodatkowym obciążeniem psychicznym. Sąd Rejonowy ustalił na podstawie opinii biegłego z zakresu psychiatrii sportu i zeznań odwołującej, że uczestnictwo w zawodach nie wiązało się z dodatkowym stresorem, nie wymagało wysiłku psychicznego, aby się do zawodów przygotować. Również odwołująca miała przygotowanie fizyczne do udziału w zawodach ekstremalnych, co wynika z jej zeznań. Sąd I instancji miał na uwadze fakt, że odwołująca jest osobą od kilkunastu lat uprawiającą aktywnie sport, zatem wysportowaną i mogła brać aktywny udział w zawodach kolarskich, biegu, pływaniu i jazdy na rowerze na długich dystansach ( I. ). Odwołująca nie korzystała z pomocy psychiatry w związku ze stresem jaki mogłaby odczuwać przygotowując się do zawodów, które miały miejsce w okresie niezdolności do pracy. Zawody, w których uczestniczyła odwołująca były dla niej motywacją do kontaktu z ludźmi i współzawodnictwa z nimi. Nie powodowało to przedłużenia jej niezdolności do pracy z przyczyn psychiatrycznych w okresie do 29 czerwca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku oraz od 1 sierpnia 2019 roku do 31 sierpnia 2019 roku (okres, kiedy miała kontrolowane zwolnienie lekarskie). Bezsporne jest, że od 1 sierpnia 2019 roku do 31 sierpnia 2019 roku odbyła się kontrola zwolnienia lekarskiego przez ZUS, który wobec niezastania odwołującej w domu 30 lipca 2019 roku oraz 13 sierpnia 2019 roku uznał, że odwołująca wykorzystuje zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem. Odnosząc się do uzasadnienia decyzji ZUS z dnia 19 września 2019 Sąd I instancji stwierdził należy, że odmowa przyznania prawa do zasiłku chorobowego związana była z nieobecnością odwołującej w domu podczas kontroli pracowników ZUS, a nie jej udziałem w dniu 15 sierpnia 2019 roku w zawodach - G. Północy (maraton rowerowy). ZUS nie powoływał się na to, że odwołująca swoją nieobecnością pod adresem zamieszkania utrudniła lub uniemożliwiła skontrolowanie zwolnienia lekarskiego, ale na art. 17 ustawy zasiłkowej, a konkretnie, że odwołująca wykorzystywała zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem, co w ocenie sądu jest tylko przytoczeniem przepisu ustawy bez wskazania konkretnych faktów uzasadniających powołanie się na taką podstawę prawną. Reasumując, Sąd Rejonowy stwierdził, że uczestnictwo w kilku zawodach sportowych w okresie niezdolności do pracy w okresie od 29 czerwca 2019 roku do 31 sierpnia 2019 roku nie było wykorzystywaniem zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem, a wręcz przyczyniało się do poprawy stanu zdrowia psychicznego odwołującej. Sąd I instancji przytoczył treść art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych , wskazując, że odwołująca zachowała prawo do zasiłku chorobowego za okres od 2 lipca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku, więc wypłacona kwota 6.232,20 zł była kwotą należną. Odwołujący zachowuje prawo do zasiłku chorobowego za okres, o którym mowa wyżej. Reasumując Sąd Rejonowy stwierdził, że ZUS wszystkie trzy decyzje oparł na błędnej podstawie faktycznej uznając niezgodnie z prawdą, że odwołująca zwolnienia lekarskie wykorzystywała niezgodnie z ich celem. Sąd I instancji stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 17 ustawy zasiłkowej odnośnie odmowy odwołującej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 2 lipca 2019 roku do 31 sierpnia 2019 roku i za ten okres przyznał odwołującej prawo do zasiłku chorobowego. Wobec nie spełnienia przesłanki z art. 84 ust. 1 ustawy systemowej i w związku z tym Sąd I instancji w orzeczeniu na podstawie art. 477 (14) § 2 k.p. ustalił, że odwołującą nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty 6.232,20 zł. Mając na względzie powyższe Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji wyroku (wyrok z dnia 30 stycznia 2024 r. – k. 326 a.s.; uzasadnienie – k. 335-338 a.s.). Apelacje od ww. wyroku złożyli Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. (apelacja z dnia 12 marca 2024 r. – k. 355-359 a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. zaskarżył ww. wyrok w części dot. decyzji wydanej przez (...) Oddział w P. , tj. przyznania prawa do zasiłku chorobowego za okres od 2 lipca 2019 r. do 31 lipca 2019 r. oraz uznającej, że M. L. (1) nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty 6.232,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Organ rentowy wniósł o uchylenie do ponownego rozpoznania zaskarżonego wyroku, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa (tj. Dz. U z 2022r. poz. 1732) poprzez błędne zastosowanie polegające na wyłączeniu z pojęcia pracy zarobkowej czynności polegających na regularnym udziale ubezpieczonej w zawodach sportowych oraz poprzez błędne uznanie, iż przygotowanie i udział w zawodach sportowych można zakwalifikować do czynności, które mogą być realizowane podczas zwolnienia lekarskiego, - naruszenie art. 66 ust. 2 i 3 ustawy o z dnia 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa (tj. Dz. U z 2022r. poz. 1732) poprzez niezastosowanie go do świadczeń nienależnie pobranych z winy ubezpieczonej lub wskutek okoliczności, o których mowa w art. 17, - naruszenie art. 84 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U z 2022r. poz. 1009) polegające na pominięciu przesłanki świadomego wprowadzenia w błąd organu rentowego poprzez nieujawnienie udziału w zawodach sportowych w trakcie zwolnienia lekarskiego, - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało błędnym ustaleniem, że ubezpieczona będąc na zwolnieniu lekarskim prawidłowo je wykorzystywała. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy wskazał, że Sąd w żaden sposób nie ustalił jaki wpływ miały ekstremalne zawody sportowe na stan zdrowia odwołującej. Nie ustalił z jakich powodów zalecenia „ograniczenie bodźców” były na pierwszej wizycie i dopiero na wizycie w dniu 29.07.2019 r., czyli po najtrudniejszych zawodach. Sąd również nie ustalił dlaczego dopiero na wizycie w dniu 22.10.2019 r., czyli po wszystkich zawodach, po kilkumiesięcznym leczeniu, lekarz prowadzący jako zalecenia dał „umiarkowaną systematyczną aktywność fizyczną”. Sąd nie powziął wątpliwości czytając opinie biegłych czy przygotowania oraz udział w ekstremalnych zawodach można określić jako „umiarkowaną aktywność fizyczną”, która była zalecana dopiero w październiku 2019 r. Żaden z biegłych nie odniósł się do tych zmian w zaleceniach, nie ustalone zostało dlaczego dopiero po czasie takie zalecenia miały miejsce. Należy zauważyć, że triathlon jako dyscyplina wytrzymałościowa ma własne, konkretne wymagania. Długotrwałe i liczne jednostki treningowe, dostosowywanie treningu do rozwijania trzech różnych dyscyplin sportowych, szykowanie formy do sezonu z uwzględnieniem szczytu formy podczas konkretnej imprezy docelowej, dbanie o regenerację, by optymalnie znosić obciążenia treningowe i wiele innych. Z psychologicznego punktu widzenia, można zauważyć, jak ważnymi umiejętnościami mentalnymi będzie tu motywacja, koncentracja, pewność siebie, radzenie sobie ze stresem, regulacja emocjonalna. Organ rentowy wskazał, że Triathlon wymaga efektywnego zarządzania czasem, radzenia sobie ze zmęczeniem fizycznym i psychicznym, radzenia sobie z intensywnością treningową, utrzymania motywacji podczas długich sesji treningowych. Wskazywać by to mogło, że przygotowania i uczestnictwo w zawodach miało negatywny wpływ na zdrowie odwołującej. Poza tym lekarz prowadzący nie miał pełnego obrazu aktywności odwołującej co dawało mu mylny pogląd na leczenie. W żaden sposób również nie zweryfikowane zostało czy odwołująca stosowała się do zaleceń lekarza, tj. czy skorzystała z pomocy psychologa, z rozmowy psychoedukacyjnej. Ustalenie tych faktów dałoby dopiero prawidłowy obraz czy odwołująca prawidłowo wykorzystywała zwolnienie lekarskie, czy z uwagi na przygotowania do zawodów i uczestniczenie w nich nie było kosztem zaleceń lekarza prowadzącego uczestniczenia w terapii, a tym samym przedłużyło proces leczenia. Skoro zalecenia zmieniały się to lekarz prowadzący widział również zmiany w stanie zdrowia odwołującej, dopiero w październiku uznał za wskazane uprawianie umiarkowanie sportu. Fakty te zupełnie zostały pominięte w postępowaniu. Nie zostało również ustalone dlaczego odwołująca nie poinformowała lekarza prowadzącego o przygotowaniach i o udziale w zawodach. Pełen wywiad daje dopiero możliwość prawidłowego leczenia i podjęcia decyzji co do niezdolności do pracy i stosowania odpowiednich form leczenia. Ponadto, zdaniem organu rentowego Sąd w żadnej mierze nie ustalił jakie gratyfikacje odwołująca by osiągnęła wygrywając którekolwiek zawody. Co stanowiłoby wykonywanie pracy zarobkowej. Zatem ustalenie tej okoliczności powinno być istotną częścią postępowania dowodowego. Sąd nie ustalił jakie profity odwołująca uzyskała startując w zawodach w trakcie zwolnienia lekarskiego, czy była w jakikolwiek sposób zobligowana do uczestnictwa w nich, np. przez przyszłego pracodawcę. Sąd nieprawidłowo ustalając stan faktyczny nie mógł w pełni ustalić czy była przestrzegana zasada celowości zasiłku chorobowego. Sąd I instancji pominął w wyroku zasadę sprawiedliwości społecznej, na którą nierzadko powołuje się Sąd Najwyższy oraz celowości zasiłku chorobowego, uznając, iż osoba będąca na zwolnieniu lekarskim i pracująca na zwiększenie swoich dochodów nie wykonuje pracy zarobkowej oraz w sposób prawidłowy korzysta ze zwolnienia lekarskiego. Zdaniem organu rentowego, z całości sprawy wyłania się obraz, że odwołująca przebywała na zwolnieniu lekarskim w celu przygotowania się do zawodów i uczestniczenia w nich. Nie można dawać do takiego zachowania przyzwolenia. Zwolnienie lekarskie ma określony cel, w tym przypadku jednym z nich było uczestniczenie w terapii u psychologa. Sąd winien ustalić czy ten cel był realizowany. Organ rentowy wskazał, że ubezpieczona nie stosując się do zaleceń lekarza prowadzącego podjęła ryzyko przedłużenia procesu leczenia, nie mogła przewidzieć skutków tego postępowania i nie mają one znaczenia w tego typu sytuacjach (apelacja z dnia 19 marca 2024 r. – k. 361-363 a.s.). W odpowiedzi na apelację M. L. (1) wniosła o oddalenie apelacji organu rentowego w całości jako bezzasadnej oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującej zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym, w tym zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska ubezpieczona wskazała, że całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań odwołującej, zeznań świadków U. D. , M. S. , M. L. (2) , a przede wszystkim kompleksowych opinii biegłych, tj. M. L. (3) i P. W. (3) niewątpliwie dowodzi, że zaskarżone decyzje są wadliwie, zaś odwołania złożone przez odwołująca zasługują w pełni na uwzględnienie. Odwołująca się wskazała, że biegli M. L. (3) i P. W. (3) oraz świadek U. D. wbrew twierdzeniom organu rentowego potwierdzili, iż charakter dolegliwości towarzyszących odwołującej w żadnym stopniu nie wymagał od odwołującej pozostawania w miejscu zamieszkania. Dolegliwości chorobowe, tj. zaburzenia depresyjno-adaptacyjne mają charakter mocno abstrakcyjny i medycyna nie przewiduje w stosunku do nich wdrożenia ściśle określonego leczenia. Odwołującą uczestnicząc w zawodach sportowych wyizolowała czynnik stresowy, zmieniła środowisko, co w konsekwencji w sposób pozytywny wpłynęło na jej stan zdrowia. Biegli w swoich opiniach wyraźnie uwypuklili, iż w procesie leczenia i zdrowienia pacjentów mających zaburzenia psychiczne jak najbardziej zaleca się aktywność fizyczną w tym udział w zawodach sportowych i tego typu czynności z całą mocą uznać za część procesu rekonwalescencji. Zarówno biegła M. L. (3) , jak i biegły P. W. (3) doszli do prawidłowych wniosków, iż uczestnictwo odwołującej w zawodach sportowych miało pozytywny wpływ na zdrowie Odwołującej i mogło przyczynić się jedynie do skrócenia okresu chorobowego. Jedynie na marginesie, ubezpieczona wskazała, że wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego do pozostawania w domu i bezczynnego leżenia w łóżku byłoby dla odwołującej niekorzystne, a w konsekwencji znacząco wydłużyłoby okres choroby. Odwołująca pozostając w domu nie odpoczęłaby od czynnika stresowego, nie zmieniłaby środowiska, a w konsekwencji jej dolegliwości chorobowe mogłyby się pogłębić, a okres zwolnienia wydłużyć. Ubezpieczona podkreśliła, że biorąc udział w zawodach sportowych działała zgodnie z zaleceniami jej lekarza psychiatry. Nadto, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, odwołująca jest osobą od kilkunastu lat uprawiającą aktywnie sport, zatem wysportowaną i mogła brać aktywny udział w zawodach kolarskich, biegu, pływaniu i jazdy na rowerze na długich dystansach. Odwołująca nie korzystała z pomocy psychiatry w związku ze stresem jaki mogłaby odczuwać przygotowując się do zawodów, które miały miejsce w okresie niezdolności do pracy. Zawody, w których uczestniczyła odwołująca były dla niej motywacją do kontaktu z ludźmi i współzawodnictwa z nimi (odpowiedź na apelację z dnia 21 maja 2024 r. – k. 393-395 a.s.). Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 29 lutego 2024 roku w punkcie 1. zasądził od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. na rzecz odwołującej M. L. (1) kwotę 360,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz w punkcie 2. zasądził od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. na rzecz odwołującej M. L. (1) kwotę 180,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie M. L. (1) odwoływała się m.in. od dwóch decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. mianowicie: od decyzji z dnia 30 sierpnia 2019 r. znak (...) oraz od decyzji z dnia 19 września 2019 r. znak (...) . Sąd Rejonowy w wyroku wydanym w niniejszej sprawie w dniu 30 stycznia 2024 roku zmienił obie zaskarżone decyzje uwzględniając odwołanie w ten sposób, między innymi, że przyznał odwołującej M. L. (1) prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 2 lipca 2019 r. do dnia 31 lipca 2019 r. i uznał, że nie jest ona zobowiązana do zwrotu kwoty 6.232,20 złotych wraz z ustawowymi odsetkami. Mając powyższe na względzie Sąd I instancji stwierdził, że odwołująca M. L. (1) jest stroną wygrywającą w sprawie odwołania od dwóch wyżej wskazanych decyzji, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. jest stroną przegrywającą. Tak, więc organ rentowy obowiązany jest zwrócić koszty procesu odwołującej. Zgodnie z art. 99 k.p.c. stronom reprezentowanym przez radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata. Odwołująca się w tej sprawie była reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru w osobie adwokata. Mając to na względzie oraz fakt, że odwołanie dotyczyło m.in. dwóch decyzji wydanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. Sąd Rejonowy zasądził kwotę 360 zł (2x 180 zł). Na tę kwotę składają się koszty zastępstwa procesowego w sprawie odwołania od dwóch decyzji po 180 zł na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Mając na względzie powyższe Sąd Rejonowy orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia (postanowienie z dnia 29 lutego 2024 roku – k. 341 a.s.; uzasadnienie pkt 1 orzeczenia – k. 349 a.s.). Zażalenie na powyższe orzeczenie złożył Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. , zaskarżając ww. postanowienie w części, tj. co do pkt 1 orzeczenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. poprzez zasądzenie kosztów procesu w sytuacji, gdy orzeczenie rozstrzygające merytorycznie sprawę jest nieprawomocne. Wskazując na powyższe podstawy, organ rentowy wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie z odwołania od decyzji (...) Oddział w P. z dnia 30 sierpnia 2019 r. i 19 września 2019 r. raz w sytuacji oddalenia odwołania przez Sąd II instancji, organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i nieobciążanie (...) Oddział w P. kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy wskazał, że w niniejszej sprawie wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w W. z dnia 30 stycznia 2024 r. został zaskarżony apelacją wniesioną w dniu 13 marca 2024 r. Zatem nie można ostatecznie na obecnym etapie postępowania ustalić która strona jest stroną przegrywającą (zażalenie z dnia 26 marca 2024 r. – k. 368 a.s.). W odpowiedzi na zażalenie organu rentowego M. L. (1) wniosła o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującej zwrotu kosztów procesu w postępowaniu zażaleniowym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na zażalenie wskazała, że postanowienie Sądu I instancji jest prawidłowe i winno się ostać w obrocie prawny. W związku z tym, że odwołująca była stroną wygrywającą postępowanie przed Sądem I instancji, Sąd w sposób prawidłowy, w ślad za wnioskiem pełnomocnika powódki o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów postępowania, zasądził od organów rentowych na rzecz odwołującej zwrotu kosztów postępowania w łącznej kwocie 540 zł. Odwołująca się wskazała, że z uwagi na to, że odwołanie dotyczyło trzech decyzji wydanych przez ZUS, tj. dwóch przez (...) Oddział w P. i jednej przez ZUS Oddział (...) w W. , Sąd I instancji prawidłowo zasądził odpowiednio od (...) Oddział w P. kwotę 360 zł, zaś od ZUS Oddział (...) w W. kwotę 180 zł (odpowiedź na zażalenie z dnia 6 czerwca 2024 r. k. 408-409 a.s.). Na rozprawie apelacyjnej w dniu 5 marca 2025 r. pełnomocnik organu rentowego poparł apelację wniesioną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. oraz zażalenie wniesione przez tenże Oddział w P. oraz wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję w postępowaniu apelacyjnym i zażaleniowym, natomiast odwołująca się wniosła o oddalenie apelacji i zażalenia organu rentowego oraz wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję (protokół rozprawy apelacyjnej z dnia 5 marca 2025 r. – k. 455-456 a.s.). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego podlegała oddaleniu. Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktycznie, przeprowadził wystarczające postępowanie dowodowe, a następnie dokonał właściwej oceny zebranych dowodów i wyciągnął poprawne wnioski, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. W konsekwencji Sąd Okręgowy, oceniając jako prawidłowe ustalenia faktycznie dokonane przez Sąd I instancji, przyjął je za własne, co oznacza, że zbędne jest ich szczegółowe powtarzanie. Odnosząc się do sformułowanych przez organ rentowy zarzutów w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa , ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. W ust. 1 powołanego przepisu określone są dwie przesłanki, które powodują utratę prawa do zasiłku chorobowego: wykonywanie pracy zarobkowej w okresie orzeczonej niezdolności do pracy oraz wykorzystywanie zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia. Przesłanki te mają samoistny charakter, co oznacza, że spełnienie którejkolwiek z nich powoduje bezwzględną utratę prawa do zasiłku chorobowego. Sąd II instancji zważył, że zarzut wystosowany w apelacji przez skarżącego w zakresie naruszenia przepisu prawa materialnego był niezasadny i nie podlegał uwzględnieniu. Sąd Okręgowy w pełni podzielił ustalenia Sądu I instancji, że przeprowadzone postępowanie dowodowego wykazało, że odwołująca się faktycznie w okresie objętym zwolnieniem lekarskim uczestniczyła w zawodach sportowych 30 czerwca 2019 r. (...) , 7 lipca 2019 r. M. M. (...) W. (jazda rowerem), 31 lipca 2019 T. R. R. 2019 r. (jazda rowerem), 15 sierpnia 2019 roku G. Północy. W ocenie Sądu z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że jak najbardziej istniały podstawy co do tego, aby odwołująca w okresie od 2 lipca 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim i korzystała z możliwości pobierania zasiłku chorobowego. Wskazać należy, że M. L. (1) w ww. okresie towarzyszyły dolegliwości chorobowe w postaci zaburzeń adaptacyjnych oraz zaburzeń snu, które to zaburzenia miały związek ze stresem doznawanym przez odwołującą w pracy. Lekarz wystawiający zwolnienie lekarskie, tj. U. D. , doszła do słusznego wniosku, że istnieje potrzeba odsunięcia odwołującej od czynnika stresogennego. Słusznie Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na fakt, że z dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że odwołująca podczas wizyt lekarskich otrzymała zalecenie odcięcia się od pracy, ale także uprawianie aktywności sportowej, ponieważ stan jej zdrowia psychicznego nie kolidował z uprawianiem sportu ekstremalnego. Podkreślenia wymaga, że odwołująca uprawia sport od czasów akademickich na poziomie wyczynowym – triathlon. Mając na względzie fakt, że celem zwolnienia od pracy jest odzyskanie przez ubezpieczoną zdolności do pracy, Sąd Okręgowy dokonał oceny wpływu udziału odwołującej w zawodach sportowych na proces leczenia i rekonwalescencję. W tym zakresie Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że słusznie Sąd I instancji podzielając wnioski płynące z opinii biegłego sądowego z zakresu psychiatrii - psychologii sportu P. W. (2) ustalił, że w przypadku odwołującej uczestnictwo w zawodach sportowych ekstremalnych w okresie niezdolności do pracy z przyczyn psychiatrycznych na pewno nie pogorszyło jej stanu zdrowia, nadto nie spowodowało wydłużenia okresu tej niezdolności do pracy. Z opinii biegłego wynika, że udział w zawodach triathlonowych oraz rowerowych i ironman miał na nią pozytywny wpływ. Ubezpieczona mogła odciąć się od miejsca pracy, warunków stresowych, przebywać w dużej grupie pozytywnie nastawionych do niej ludzi. Zdaniem Sądu, niewątpliwie sport ma korzystny wpływ na psychikę, pomaga w radzeniu sobie ze stresem. Aktywność fizyczna obniża poziom kortyzolu (hormonu stresu) i zwiększa wydzielanie endorfin, które poprawiają nastrój. Sąd podziela twierdzenia strony odwołującej się wskazane w odpowiedzi na apelację, że zarzuty wywiedzione przez organ rentowy do opinii biegłego są oderwane od okoliczności istotnych dla przedmiotowej sprawy, w żaden sposób nie wpływają na fachowości opinii, a tym samym nie pozbawiają jej przymiotu dowodu specjalistycznego mogącego stanowić podstawę do czynienia ustaleń faktycznych. Biegły psychiatra P. W. (2) wydał opinię po gruntownej analizie akt sprawy, uwzględniając całą dostępną dokumentację lekarską. Wskazana opinia została sporządzona w sposób rzetelny i fachowy. Ponadto prezentowane przez biegłego wnioski, że odwołująca wykorzystała zwolnienie lekarskie zgodnie z jego przeznaczeniem, zaś udział w zawodach sportowych miał pozytywny wpływ na zdrowie odwołującej i skrócił jej okres rekonwalescencji, mają charakter stanowczy i jednoznaczny, a poza tym zostały przekonująco i logicznie uzasadnione oraz są spójne. Nadto, Sąd ustalił potrzebne fakty na podstawie dokumentów i zeznań świadków. Stąd też, dalsze prowadzenie postępowania dowodowego i przychylenie się do zgłoszonego w apelacji wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego psychiatry niż P. W. (2) było bezzasadne, zatem Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. pominął go jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania . Niewątpliwie, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji dokonał właściwej, wnikliwej i trafnej oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i zastosował regułę ciężaru dowodu. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia szeroko i z przytoczeniem właściwych konkretnych argumentów Sąd I instancji wyjaśnił co było przesądzające do rozpoznania istoty sporu. Z argumentami tymi należy się zgodzić. Na etapie postępowania orzeczniczego, a przede wszystkim przed Sądem I instancji organ rentowy nie wykazał aby czynności podejmowane przez ubezpieczoną stanowiły wykonywanie pracy zarobkowej lub też, co wywodził w apelacji były niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego. W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy ocenił zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. jako chybiony. Sąd I instancji, zdaniem Sądu Okręgowego, dokonał właściwych ustaleń faktycznych. Wszystkie ustalenia faktyczne jakie ten Sąd poczynił znajdują przy tym oparcie w prawidłowo powołanych dowodach. Sąd oparł się na opinii biegłego psychiatry, dokumentacji medycznej ubezpieczonej, zeznaniach świadków, w tym lekarza wystawiającego skierowanie oraz zeznaniach odwołującej, które doprowadziły do wniosku, że M. L. (1) prawidłowo wykorzystywała zwolnienie lekarskie, zaś jej udział w sportowych skrócił okres rekonwalescencji. Sąd miał również na uwadze, że odwołująca się w odpowiedzi na apelację wyjaśniła, że zawody I. w których brała udział, czy T. R. R. są zawodami, w których może brać udział każdy niezależnie od poziomu wytrenowania, wystarczy tylko zapłacić wpisowe. Rejestracja do zawodów nie wymaga zakwalifikowania się, żadnego minimum czasowego lub przedstawienia wyników z poprzednich startów. Rejestracja jest otwarta dla wszystkich. W przypadku rangi przytoczonych zawodów I. (są to zawody amatorskie w przypadku startów w tzw. (...) ) nie ma takiego czegoś jak dopuszczenie do udziału, którego to terminu używa organ rentowy. Aby wziąć udział w zawodach odwołująca zapłaciła wpisowe, podpisała regulamin, odebrała pakiet startowy, wstawiła rower i zostawiła buty do biegania w wyznaczonych godzinach do strefy zmian. Żaden lekarz czy komisja nie sprawdza przed startem dyspozycji zdrowotnej uczestników. Zatem każdy mógł wziąć udział w tego typu zawodach. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny wskazuje, że nie ma zatem żadnych podstaw do stwierdzenia, że odwołująca się korzystała ze zwolnień od pracy niezgodnie z ich celem, a co za tym idzie, że nie przysługuje jej prawo do zasiłku chorobowego. W tym też kontekście dokonaną przez Sąd Rejonowy wykładnię wspomnianego przepisu należało uznać za w pełni prawidłową. Rozstrzygnięcie kwestii braku przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej zasadnie skutkowało uznaniem, że wypłacony odwołującej się zasiłek chorobowy za sporny okres był należny, a tym samym nie podlega zwrotowi w rozumieniu art. 84 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Mając na uwadze powyższe rozważania, wbrew zarzutom organu rentowego, nie można przyjąć, że ubezpieczona świadomie wprowadziła organ rentowy w błąd poprzez nieujawnienie udziału w zawodach sportowych w trakcie zwolnienia lekarskiego. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że brak było również podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 66 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa . W świetle wspomnianej wyżej argumentacji oraz mając na względzie ustalony w sprawie stan faktyczny Sąd Okręgowy podzielił zatem stanowisko Sądu Rejonowego, nie znajdując podstaw do zmiany lub uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia. Organ rentowy nie wykazał zasadności swojej argumentacji, zaś podniesione w apelacji zarzuty stanowiły jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. jako bezzasadną, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , zasądzając od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. na rzecz M. L. (1) kwotę 360 zł (2x180 zł) ustaloną na podstawie § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 § ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). Odnosząc się do zażalenia organu rentowego, wskazać należy, że zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Natomiast art. 108 § 1 k.p.c. stanowi, że Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Mając na uwadze fakt, że wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy zmienił zaskarżoną decyzję i brak było rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania w orzeczeniu kończącym postępowanie, słusznie I instancji wydał postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania. W ocenie Sądu II instancji, mając na uwadze, że odwołująca była stroną wygrywającą postępowanie przed Sądem I instancji, to organ rentowy powinien zwrócić przeciwnikowi koszty zastępstwa procesowego, gdyż przeciwnik był reprezentowany przez adwokata i wnioskował o zasądzenie takich kosztów. Odwołanie dotyczyło dwóch decyzji wydanych przez (...) Oddział w P. , wobec czego, prawidłowo Sąd I instancji zasądził od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. na rzecz M. L. (1) kwotę 360,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. jako bezzasadne, o czym orzekł w punkcie 3. sentencji wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 4. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , zasądzając od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. na rzecz M. L. (1) kwotę 240,00 zł (2 x 120,00 zł) ustaloną na podstawie § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). Wskazana kwota zasądzona została wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi za czas po upływie tygodnia od dnia wyroku do dnia zapłaty ( art. 98 § 1 1 k.p.c. ). R. G.