VII U 3528/13

Sygn. akt VII U 3528/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2014 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Stachurska Protokolant: protokolant sądowy Marcin Kamionowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. w Warszawie sprawy W. K. wspólnika (...) Spółki Cywilnej przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o podleganie ubezpieczeniom społecznym z udziałem K. D. , G. K. i A. W. na skutek odwołania W. K. wspólnika (...) Spółki Cywilnej od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 24 września 2013 r., znak: (...) oddala odwołanie. UZASADNIENIE W. K. - wspólnik (...) spółki cywilnej złożył do protokołu odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 24 września 2013r., znak (...) , stwierdzającej, że K. D. jako pracownik u płatnika składek Biuro (...) s.c. ” nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia 8 kwietnia 2013r. Odwołujący wskazał, że nie posiada zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do podjęcia pracy przez K. D. , ponieważ nie sądził, że takie będzie potrzebne. Praca w/w polegała na zbieraniu dokumentów od klientów i poszukiwaniu nowych klientów i nie wymagała ani nadzwyczajnych kwalifikacji, ani nadzwyczaj dobrego zdrowia. Potwierdzeniem jej wykonania jest zaksięgowanie w ewidencji prowadzonej przez biuro dokumentów zebranych przez K. D. . Obecnie sam odwołujący wykonuje pracę, którą wcześniej wykonywał K. D. , a ponieważ nie jest znany termin jego powrotu do pracy, to na to stanowisko nie został zatrudniony nikt nowy (odwołanie z dnia 14 listopada 2013r., k. 2 – 3 a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wskazał, że K. D. został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych od dnia 8 kwietnia 2013r. z tytułu zatrudnienia u płatnika składek Biuro (...) s.c. ”, a dokument zgłoszeniowy został przekazany dopiero w dniu 12 czerwca 2013r. Z uwagi na fakt powstania niezdolności do pracy niecałe dwa miesiące od momentu zatrudnienia i jeszcze przed przesłaniem do ZUS dokumentu zgłoszeniowego, organ rentowy wszczął postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy praca była faktycznie świadczona przez K. D. i czy umowa o pracę nie została zawarta jedynie dla pozoru. W toku postępowania ustalono, że K. D. został zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku przedstawiciela handlowego z wynagrodzenie 1.600 zł brutto i to stanowisko zostało stworzone specjalnie dla niego. Strony nie przedstawiły wiarygodnych dowodów potwierdzających wykonywanie pracy przez K. D. . Płatnik przedstawił jedynie kopie dokumentacji kadrowej, podatkowej i ubezpieczeniowej, które stanowią tylko środek uwiarygodnienia działania stron, które poprzez zawartą umowę dążyły do obejścia przepisów prawa. Dodatkowo nie zostały wskazane wymierne korzyści dla firmy z tytułu zatrudnienia K. D. , a także po jego odejściu na zwolnienie lekarskie, na jego stanowisko nie został zatrudniony nowy pracownik. Z tego wynika, że pełnoetatowy pracownik na takim stanowisku nie był potrzebny. Wobec powyższego decyzją z dnia 24 września 2013r. organ rentowy stwierdził, że K. D. od dnia 8 kwietnia 2013r. nie podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w Biurze (...) s.c. ” (odpowiedź na odwołanie z dnia 16 grudnia 2013r., k. 4 – 6 a.s.). Zainteresowany K. D. na rozprawie w dniu 8 października 2014r. przyłączył się do stanowiska odwołującego W. K. (protokół rozprawy z dnia 8 października 2014r., k. 56 a.s.). Zainteresowani G. K. i A. W. nie zajęli stanowiska w sprawie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Biuro (...) mieszczące się w C. przy ulicy (...) działa w formie spółki cywilnej, w której wspólnikami są: G. K. – z udziałem 14,5 %, A. W. – z udziałem 30% i W. K. – z udziałem 55,5% (umowa spółki cywilnej, k. 12 a.s.). Spółka zatrudnia kilkunastu pracowników na podstawie umów o pracę, a ich wynagrodzenia wynoszą od 1.600 zł do 2.240 zł miesięcznie (badanie płatnika w zakresie obowiązku składania dokumentu ZUS IWA, k. 7 a.r., listy płac, k. 41 – 55 a.r.). Przedmiotem działania spółki jest świadczenie usług dla około 300 klientów z W. oraz powiatów (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , dla których właściwe są różne urzędy skarbowe (około 20) położone na obszarze województwa (...) . Wspólnicy spółki podzieli pomiędzy siebie klientów i A. W. zajmuje się rozliczeniami klientów w Urzędzie Skarbowym w G. i O. , G. K. obsługuje klientów rozliczających się w Urzędzie Skarbowym w M. , a W. K. zajmuje się pozostałymi klientami, a dodatkowo jest pełnomocnikiem w około 40 różnych postępowaniach, które zdarza się, iż trwają nawet kilka lat (zeznania W. K. , k. 61 i 58 a.s., protokół przesłuchania W. K. przed organem rentowym, k. 33 – 37 a.r.). Praca W. K. oprócz załatwiania różnych spraw w biurze, polegała również na kontakcie z klientami i odbieraniu od nich dokumentów. Dodatkowo, jeśli po zaksięgowaniu dokumentów okazało się, że klient musi zapłacić jakiś podatek, W. K. dostarczał klientowi dane do przelewu i albo klient płacił sam, albo przekazywał W. K. pieniądze celem dokonania wpłaty. Wykonywanie w/w czynności było czasochłonne, gdyż wiązało się z koniecznością dojazdu do klientów, a nie wymagało szczególnych kwalifikacji, nie było bowiem złożone. W związku z tym W. K. , aby mieć więcej czasu na pracę w biurze, postanowił zatrudnić osobę, która będzie odbierała dokumenty od klientów (zeznania W. K. , k. 61 i 58 a.s., protokół przesłuchania W. K. przed organem rentowym, k. 33 – 37 a.r.). K. D. i W. K. znali się od pewnego czasu, mają wspólnego znajomego o nazwisku M. . K. D. prowadził działalność gospodarczą i zajmował się handlem na bazarze. W. K. zawarł z K. D. umowę o pracę w dniu 8 kwietnia 2013r., na czas określony do dnia 11 kwietnia 2014r., na stanowisku przedstawiciela handlowego w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 1.600 zł brutto. K. D. nie prowadził już wówczas działalności gospodarczej. Pracodawca przed zawarciem umowy o pracę nie skierował K. D. na badania wstępne i K. D. nie przedstawił zaświadczenia lekarskiego, że jest zdolny do pracy na powierzonym mu stanowisku ( zeznania W. K. , k. 61 i 58 a.s., zeznania K. D. , k. 60 – 61 i 57 a.s., umowa o pracę z dnia 8 kwietnia 2013r., a/o). K. D. nigdy nie poznał A. W. i G. K. – pozostałych wspólników spółki cywilnej (...) , nigdy nie był też w biurze rachunkowym w C. przy ulicy (...) . Wszystkie sprawy załatwiał ze wspólnikiem W. K. ( zeznania W. K. , k. 61 i 58 a.s., zeznania K. D. , k. 60 – 61 i 57 a.s.). Do zakresu zadań K. D. należało odbieranie dokumentów od klientów biura rachunkowego oraz poszukiwanie nowych klientów. Wskazane obowiązki zainteresowany realizował jeżdżąc do stałych klientów biura na terenie W. , miał ich około 12 – 15. Klienci prowadzili punkty m.in. na bazarku pod U. (3), na placu (...) (1), w P. przy ulicy (...) (1), przy ulicy (...) (1), na bazarze na S. (1) i w dzielnicy W. (1). Dodatkowo zainteresowany odbierał dokumenty od jednego z klientów na budowie. Zadaniem zainteresowanego był dojazd raz w miesiącu (w razie konieczności dwa razy) do wskazanych mu klientów i odbieranie od nich lub od sprzedawców dokumentów, które później w miejscu jego zamieszkania były odbierane przez W. K. . W. K. przekazywał także zainteresowanemu dokumenty, które zainteresowany dostarczał klientom. Dodatkowo K. D. zbierał informacje wśród znajomych czy w sklepach, aby W. K. zyskał nowych klientów. Przekazywał je potem W. K. ( zeznania W. K. , k. 61 i 58 a.s., zeznania K. D. , k. 60 – 61 i 57 a.s., zeznania świadka B. G. , k. 59 a.s., zeznania świadka J. D. , k. 59 – 60 a.s., oświadczenia A. B. , B. G. i J. D. , k. 65 – 69 a.r.). Wykonywanie w/w czynności zajmowało K. D. około 3 dni w miesiącu. Pracodawca nie wskazywał zainteresowanemu ilości godzin jego pracy, ani godziny, o której powinien zaczynać i kończyć pracę. Pory dnia, kiedy zainteresowany udawał się do klientów po dokumenty ustalał on sam, wcześniej telefonicznie uzgadniając je z klientem. Pracodawca nie interesował się liczbą godzin przepracowanych przez K. D. , istotny był dla niego rezultat pracy. K. D. nie podpisywał listy obecności, a wynagrodzenie odbierał od W. K. i podpisywał listę płac ( zeznania W. K. , k. 61 i 58 a.s., zeznania K. D. , k. 60 – 61 i 57 a.s., listy płac, k. 41 – 55 a.r.). Poczynając od dnia 3 czerwca 2013r. K. D. był niezdolny do pracy. Pracodawca w dniu 12 czerwca 2013r. przesłał do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dokument ZUS ZUA – zgłoszenie do ubezpieczeń i w związku z niezdolnością pracownika do pracy początkowo płacił mu wynagrodzenie za czas choroby, a potem przekazał do organu rentowego wniosek o zasiłek chorobowy (ZUS ZUA – k. 11 a.r., zeznania K. D. , k. 60 – 61 i 57 a.s.) . W okresie niezdolności K. D. do pracy jego zadania wykonywał W. K. , a po zakończeniu choroby aż do dnia, w którym upłynął okres, na jaki została zawarta umowa o pracę, K. D. realizował zadania powierzone mu przez W. K. . Obecnie realizuje je syn odwołującego, który mieszka w W. i jeździ do klientów, by odbierać od nich dokumenty lub im je dostarczać ( zeznania W. K. , k. 61 i 58 a.s., zeznania K. D. , k. 60 – 61 i 57 a.s., zeznania świadka B. G. , k. 59 a.s., zeznania świadka J. D. , k. 59 – 60 a.s., świadectwo pracy z dnia 11 kwietnia 2014r., a/o). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z uwagi na wniosek o wypłatę K. D. zasiłku chorobowego wszczął postępowanie wyjaśniające (pismo z dnia 26 lipca 2013r., k. 19 i 23 – 25 a.r.). Po jego przeprowadzeniu w dniu 24 września 2014r. została wydana decyzja nr (...) , w której organ rentowy stwierdził, że K. D. jako pracownik u płatnika składek Biuro (...) s.c. ” nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia 8 kwietnia 2013r. W uzasadnieniu wskazanej decyzji zostało podniesione, że K. D. został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych od dnia 8 kwietnia 2013r. przy czym zgłoszenie wpłynęło do organu rentowego 12 czerwca 2013r., a więc po ustawowym terminie. Nadto, w komplecie rozliczeniowym za kwiecień 2013r. K. D. nie został wykazany w raportach imiennych, a korekty dokumentów rozliczeniowych, w których uwzględniono zainteresowanego, zostały przekazane dopiero 14 czerwca 2013r. Dodatkowo organ rentowy podniósł, że zakres obowiązków K. D. nie został określony na piśmie, a informacje dotyczące powierzonych obowiązków zostały przekazane ustnie. Pracodawca nie okazał jednak żadnych dowodów na potwierdzenie wykonywania czynności przez K. D. , a wyjaśnienia, jakie zostały złożone nie są wiarygodne, ponieważ pracownik został przyjęty na nowe stanowisko pracy. Pracodawca na takim stanowisku i z takim zakresem obowiązków nikogo nie zatrudniał wcześniej, a od czerwca 2013r., tj. od kiedy pracownik przebywa na zwolnieniu lekarskim, nie została z nikim podpisana umowa o podobnym charakterze. To sugeruje, że pracownik na takim stanowisku nie był i nie jest potrzebny (decyzja z dnia 24 września 2013r., nr (...) , k. 79 – 83 a.r.). W. K. – wspólnik (...) spółki cywilnej złożył odwołanie od wskazanej decyzji. Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie powołanych dowodów z dokumentów oraz w oparciu o zeznania złożone przez zainteresowanego K. D. i odwołującego W. K. oraz świadków B. G. i J. D. . Dowody z dokumentów zostały ocenione jako wiarygodne, gdyż korespondowały ze sobą oraz z osobowymi źródłami dowodowymi i tworzyły spójny stan faktyczny. Zeznaniom świadków i stron Sąd w pełni dał wiarę, gdyż były spójne oraz wzajemnie się potwierdzały i uzupełniały, a ponadto były zgodne z tym, na co wskazują dowody z dokumentów. Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie świadka A. B. (protokół rozprawy z dnia 8 października 2014r., k. 60 a.s.) , ponieważ okoliczności, co do których miała złożyć zeznania wskazana osoba, zostały już dostatecznie wyjaśnione zeznaniami świadków B. G. i J. D. oraz stron. Dodatkowo A. B. przed organem rentowym złożyła oświadczenie na piśmie, a zatem nie było potrzeby, by przedłużać postępowanie sądowe i powtórnie wzywać A. B. celem złożenia zeznań, które niczego nowego nie wniosłyby do sprawy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie W. K. – wspólnika (...) spółki cywilnej od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 24 września 2013r., znak: (...) , jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną, wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu było to, czy K. D. realizował umowę o pracę, jaką zawarł ze spółką cywilną (...) , którą reprezentował wspólnik W. K. , bo od tego uzależnione jest objęcie go ubezpieczeniem emerytalnym, rentowym, wypadkowym i chorobowym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1442; zm.) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9 , osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są pracownikami, z wyłączeniem prokuratorów. W myśl art. 13 pkt 1 ustawy następuje to od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania. Definicję pracownika zawiera art. 2 kodeksu pracy . Wskazuje on, że pracownikiem jest osoba zatrudniona między innymi na podstawie umowy o pracę. Użyty w powołanym przepisie zwrot „zatrudniona” oznacza istnienie między pracownikiem a pracodawcą szczególnej więzi prawnej o charakterze zobowiązaniowym, tj. stosunku pracy. Istotą tegoż stosunku jest – w świetle art. 22 § 1 k.p. – uzewnętrznienie woli umawiających się stron, z których jedna deklaruje chęć wykonywania pracy określonego rodzaju w warunkach podporządkowania pracodawcy, natomiast druga – stworzenia stanowiska pracy i zapewnienia świadczenia pracy za wynagrodzeniem. Celem i zamiarem stron umowy o pracę winna być faktyczna realizacja treści stosunku pracy, przy czym oba te elementy wyznaczają: ze strony pracodawcy – realna potrzeba ekonomiczna i umiejętności pracownika, zaś ze strony pracownika – ekwiwalentność wynagrodzenia uzyskanego za pracę. O zakwalifikowaniu zatrudnienia jako czynności pracowniczych rozstrzygają każdorazowo przepisy charakteryzujące stosunek pracy. W ich świetle wymagane jest więc stwierdzenie, czy praca wykonywana przez pracownika na rzecz pracodawcy była dostosowana do charakteru stosunku pracy, czyli polegała na wykonywaniu pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem ( art. 22 § 1 k.p. ). W rozważanym przypadku strony zawarły umowę o pracę na piśmie i nastąpiło zgłoszenie pracownika do ubezpieczeń społecznych, lecz przesłankę nawiązania stosunku ubezpieczenia oraz wynikające z tego stosunku prawo do świadczeń stanowi nie samo zawarcie umowy o pracę, lecz zatrudnienie, a więc faktyczne wykonywanie pracy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2010r., sygn. akt I UK 74/10) . To ono bowiem, a nie samo zawarcie umowy w ramach stosunku pracy, zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.: Dz. U. z 2013r., poz. 1440, ze zm.) oraz ustawą z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( t.j.: Dz. U. z 2013r. poz. 1442; ze zm.), uprawnia do świadczeń przewidzianych we wskazanych przepisach (m.in. do świadczeń chorobowych, świadczeń emerytalno- rentowych). Należy wskazać, że przepis art. 22 § 1 k.p. nie stwarza prawnego domniemania zawarcia umowy o pracę, a zatrudnienie nie musi mieć charakteru pracowniczego. Praca – rozumiana szeroko jako wszelkiego rodzaju działalność ludzka - może być świadczona także na podstawie umów cywilnoprawnych i to także należy mieć na uwadze przy rozstrzyganiu kwestii podlegania ubezpieczeniom społecznym. W rozpoznawanej sprawie organ rentowy wskazywał, że brak jest dowodów potwierdzających faktyczne świadczenie pracy przez K. D. , a zawarta umowa jest nieważna. Sąd zgadza się z takim stanowiskiem, ale tylko w tej części, która dotyczy nieważności umowy o pracę z dnia 8 kwietnia 2013r., bo twierdzenie, że zainteresowany nie wykonywał pracy jest bezpodstawne. Z materiału dowodowego, który był przedstawiony już na etapie postępowania wyjaśniającego przed organem rentowym wynika, że K. D. bywał u klientów Biura (...) spółki cywilnej ” i odbierał bądź dostarczał określone dokumenty. Już choćby z tego powodu nie można twierdzić, że praca nie była wykonywana. Mimo to umowa o pracę jest nieważna na podstawie art. 58 k.c. , gdyż została zawarta w celu obejścia przepisów prawa, a mianowicie art. 22 k.p. Strony zawarły tą umowę w sytuacji, kiedy konstytutywne cechy stosunku pracy nie występowały. Do tych konstytutywnych cech, określonych przez przepisy Kodeksu pracy , odróżniających stosunek pracy od innych stosunków prawnych, należą: dobrowolność, osobiste świadczenie pracy w sposób ciągły, podporządkowanie, wykonywanie pracy na rzecz pracodawcy ponoszącego ryzyko związane z zatrudnieniem i odpłatny charakter zatrudnienia. W świetle powyższego o pracowniczym charakterze zatrudnienia nie decyduje sam rodzaj pracy czy umowy, ale wykonywanie jej w warunkach podporządkowania poleceniom pracodawcy, konkretyzującego czynności, które w ramach umówionego rodzaju pracy ma wykonywać pracownik, a także sposób oraz czas i miejsce wykonywania czynności. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 12 lutego 2013r. „podporządkowanie organizacyjne pracownika pracodawcy stanowi konstytutywną cechę stosunku pracy, a contrario brak tej cechy decyduje w niniejszej sprawie o ustaleniu stosunku cywilnoprawnego z umowy o dzieło jako obowiązującego pomiędzy stronami niniejszego procesu. Dodatkowymi cechami stosunku pracy jest dobrowolność podjęcia pracy przez pracownika i odpłatność świadczonej przez niego pracy. Ponadto istotnym - w ramach umowy o pracę - jest konieczność kumulatywnego wystąpienia powyższych przesłanek, charakteryzujących umowę o pracę. Zasadnym jest więc stwierdzenie, że brak choćby jednej z powyższych przesłanek decyduje o odmowie uznania łączącego strony stosunku prawnego jako umowy o pracę.” (III AUa 1068/12, Lex nr 1321996). W przedmiotowej sprawie z całą pewnością zaistniały takie elementy w stosunku łączącym strony jak dobrowolność czy odpłatność. Nie przesądza to jednak o istnieniu więzi o charakterze pracowniczym, gdyż zdaniem Sądu brak było bardzo istotnego, jednego z podstawowych, koniecznych elementów, a mianowicie podporządkowania pracodawcy. Dla stwierdzenia, że podporządkowanie pracownika pracodawcy występuje w treści stosunku prawnego z reguły wskazuje się na takie elementy jak: określony czas pracy i miejsce wykonywania czynności, podpisywanie listy obecności, podporządkowanie pracownika regulaminowi pracy oraz poleceniom kierownictwa co do miejsca, czasu i sposobu wykonywania pracy oraz obowiązek przestrzegania norm pracy, obowiązek wykonywania poleceń przełożonych, wykonywanie pracy zmianowej i stała dyspozycyjność, dokładne określenie miejsca i czasu realizacji powierzonego zadania oraz ich wykonywanie pod nadzorem kierownika. Ogólna kontrola osoby zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej (np. zlecenia), dokonywana przez zleceniodawcę z punktu widzenia rezultatów działalności nie świadczy o podporządkowaniu pracowniczym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2011 r., II UK 20/11, LEX nr 885004; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 17 września 2013r., III AUa 135/13; Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2013r., III AUa 226/13). Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie zakres podporządkowania K. D. poleceniom pracodawcy był w istocie znikomy. W wykonywaniu czynności na stanowisku przedstawiciela handlowego zainteresowany miał bardzo szeroki zakres samodzielności. Nikt nie wydawał mu poleceń służbowych, nie wskazywał czasu pracy, godziny rozpoczęcia pracy i jej zakończenia czy czynności koniecznych do zrealizowania w danym dniu. W. K. jedynie ogólnie wprowadził K. D. w zakres wykonywanych czynności, przedstawił klientom, u których zainteresowany miał bywać i później nie rozliczał pracownika z efektów jego pracy, z tego co wykonał i w jakim czasie. Dla W. K. – jak sam przyznał w zeznaniach – istotny był rezultat pracy w postaci odebranych od klientów bądź dostarczonych im dokumentów. Inne elementy jak choćby sposób realizacji tych zadań, czas ich wykonania, nie były istotne, co świadczy o nieistnieniu pomiędzy stronami stosunku pracy. Dodatkowym potwierdzeniem tego jest okoliczność, że choć umowa o pracę została zawarta na pełny etat, a zatem z uwzględnieniem czasu pracy wynikającego z art. 128 i nast. k.p. , to zainteresowany swoje zadania realizował w ciągu około 3 dni w miesiącu. Ponadto, przystępując do pracy nie został skierowany na badania wstępne i nie dysponował stosowanym zaświadczeniem lekarskim, jakie powinien mieć pracownik. Wprawdzie pracodawca nie uważał, by takie zaświadczenie było konieczne, lecz obowiązek jego przedstawienia nie jest pozostawiony uznaniu pracodawcy i nie zależy od jego potrzeb, ale wynika wprost z przepisów. K. D. tymczasem takiego dokumentu nie posiadał. Nie był również zobowiązany do podpisywania listy obecności, gdyż – jak już było wskazywane – godziny jego pracy nie miały dla pracodawcy żadnego znaczenia. Zainteresowany był zobowiązany jedynie odebrać od klientów biura dokumenty i w razie konieczności dostarczyć im dokumenty z biura, a to, kiedy i w jaki sposób te czynności realizował, nie było dla pracodawcy ważne. Podsumowując Sąd Okręgowy uznał, że w rozważanym przypadku nie może być mowy o istnieniu stosunku pracy z uwagi na brak podstawowego elementu podporządkowania pracodawcy. Dodatkowo należy wskazać, iż pracodawca wyznaczył zainteresowanemu konkretne zadania do wykonania, co sprawia, że zawarta umowa o pracę w istocie bliższa jest umowie cywilnoprawnej. Umowa o pracę ze swej istoty wiąże się z zobowiązaniem pracownika do starannego działania, a nie do uzyskania określonego rezultatu. Tymczasem umowa łącząca strony nie łączyła się z takim starannym działaniem, ale z realizacją konkretnych, określonych zadań, które wiązały się z rezultatem w postaci dostarczonych czy odebranych dokumentów. To także powoduje, że stosunku łączącego strony nie można uznać za stosunek pracy. Nie zawiera on w przeważającym stopniu cech charakterystycznych dla stosunku pracy, lecz wykazuje cechy umowy cywilnoprawnej. W związku z powyższym umowa o pracę z dnia 8 kwietnia 2013r. została oceniona przez Sąd jako nieważna zgodnie z art. 58 § 1 k.c. Powołany przepis wskazuje, że czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Czynność prawna mająca na celu obejście ustawy polega na takim ukształtowaniu jej treści, które z formalnego punktu widzenia nie sprzeciwia się ustawie, ale w rzeczywistości zmierza do zrealizowania celu, którego osiągnięcie jest przez ustawę zakazane. Pojęcia obejścia prawa i pozorności są sobie znaczeniowo bliskie i niejednokrotnie pokrywają się. Ustalenie, czy umowa zmierza do obejścia prawa, czy jest pozorna wymaga poczynienia konkretnych ustaleń faktycznych dotyczących okoliczności jej zawarcia, celu jaki strony zamierzały osiągnąć, charakteru wykonywanej pracy i zachowania koniecznego elementu stosunku pracy, jakim jest wykonywanie pracy podporządkowanej (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1995r., I PZP 7/95, OSNAPiUS 18/95, poz. 227, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1997r., I PKN 276/97, OSNAPiUS13/98, poz. 397). Postępowanie dowodowe w rozpoznawanej sprawie wykazało, że K. D. wykonywał pewne czynności na rzecz spółki cywilnej (...) , jednakże jego praca nie wypełniała cech stosunku pracy, tj. podporządkowania pracodawcy, świadczenia pracy w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę. Sąd Okręgowy uznał, że zatrudnienie K. D. było więc czynnością prawną zmierzającą do obejścia art. 22 k.p. i w związku z tym zainteresowany jako pracownik u płatnika składek Biuro (...) spółka cywilna ” nie może podlegać obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu i chorobowemu. Mając na względzie przedstawioną argumentację Sąd Okręgowy ocenił, że zaskarżona decyzja organu rentowego jest prawidłowa i dlatego na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. , należało oddalić odwołanie. ZARZĄDZENIE (...)