VII U 214/19

Sygn. akt VII U 214/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2021 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Monika Rosłan-Karasińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. w Warszawie sprawy O. D. (poprzednio K. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym z udziałem zainteresowanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na skutek odwołania O. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 4 grudnia 2018 r. znak (...) 1. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 4 grudnia 2018 r. znak (...) w ten sposób, że stwierdza, iż O. K. (obecnie D. ) jako pracownik u płatnika składek (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu, wypadkowemu od 05 lutego 2018 r., 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. na rzecz odwołującej się O. D. kwotę 180, 00 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. SSO Monika Rosłan-Karasińska Sygn. akt VII U 214/19 UZASADNIENIE O. D. w dniu 17 stycznia 2019 r. złożyła do Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. , odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 4 grudnia 2018 r. nr: (...) , stwierdzającej, że, jako pracownik u płatnika składek (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie podlega ona obowiązkowo ubezpieczeniom/u: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia 5 lutego 2018 r. (decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z 4 grudnia 2018 r. nr: (...) – nienumerowane karty akt organu rentowego). W uzasadnieniu odwołania ubezpieczona podniosła, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, wskazując, że organ rentowy niesłusznie uznał, że stosunek pracy łączący ją z płatnikiem składek nie był faktycznie realizowany. Skarżąca zaprzeczyła ustaleniom organu rentowego, jakoby umowa o pracę z dnia 5 lutego 2018 r. została zawarta dla pozoru, a praca nie była w rzeczywistości świadczona. Ubezpieczona wskazała, że od momentu zatrudnienia jej w w/w Spółce do chwili przejścia na zwolnienie lekarskie normalnie wykonywała wszystkie powierzone jej obowiązki zawodowe, a pracodawca świadczenie to przyjmował. Zaznaczyła przy tym, że żadne przepisy prawa nie uzależniają istnienia stosunku pracy, jak również wynikającego z niego stosunku zobowiązaniowego od czasu trwania umowy o pracę, jak również od stanu zdrowia pracownika. Z uwagi zatem na bezsprzeczny fakt istniejącej ważnej umowy o pracę, pracownik jest uprawniony do korzystania ze świadczeń społecznych. Dodała, że organ rentowy nie uwzględnił materialnych dowodów potwierdzających fakt, że praca była przez nią świadczona, jak również zeznań świadków. Wskazała, że w toku postępowania przed organem rentowym przedłożyła kserokopię prowadzonej z klientami Spółki korespondencji e-mail, kserokopię zwartych umów o świadczenie usług, kserokopię tablic kalkulacyjnych w ramach umów zawartych z klientami, wydruki ofert lokali z rynku pierwotnego i wtórnego, a także wydruk ze skrzynki pocztowej potwierdzający monitorowanie przez nią na wielu stronach internetowych rynku nieruchomości, licytacji komorniczych i przetargów prowadzonych przez syndyków. Nadmieniła, że zgodnie z treścią umowy o pracę została zatrudniona w Spółce na stanowisku kierownika biura. Do jej głównych obowiązków należała organizacja pracy biura, organizacja spotkań z klientami, pozyskiwanie klientów przez media społecznościowe, a także reklamę, tworzenie krótkoterminowych i strategicznych planów działania i przedstawianie ich Zarządowi, opracowywanie ofert z zakresu obsługi rachunkowo-księgowej dla klientów biura, prowadzenie rachunkowości dla klientów Spółki, przygotowywanie materiałów prawnych i dokumentów księgowych potrzebnych do wykonywania działalności biura, sporządzanie sprawozdań finansowych, przygotowywanie danych statystycznych i informacji dotyczących inwestycji w nieruchomości, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, a także współpraca z instytucjami zewnętrznymi m.in. Urzędem Skarbowym, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, Głównym Urzędem Statystycznym i Narodowym Bankiem Polskim. Wskazała, że nie miała ściśle ustalonych godzin pracy, gdyż jej czas pracy był ustalany wedle uznania pracodawcy, w zależności od aktualnych potrzeb. Ponadto świadczona przez nią praca była stale zlecana oraz nadzorowana przez Prezesa Zarządu w/w Spółki (...) . W związku z tym, powoływany przez Zakład zarzut pozorności czynności prawnej jest całkowicie bezzasadny i jako taki nie może zasługiwać na uwzględnienie. Skoro bowiem po zawarciu umowy o pracę pracownik podjął pracę i ją wykonywał, natomiast pracodawca świadczenie to przyjmował, to nie można mówić o pozorności złożonych oświadczeń woli w zakresie zawarcia umowy o pracę. Odnosząc się w dalszej kolejności do argumentacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych wpłynęło po obowiązującym terminie, ubezpieczona podniosła, że było to spowodowane wyłącznie zaniedbaniem ze strony płatnika składek, za co ona nie może ponosić odpowiedzialności. Ponadto w jej ocenie, nie sposób też zgodzić się ze stwierdzeniem, że została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych na krótko przed powstaniem niezdolności do pracy. Jak wynika bowiem z załączonego do akt postępowania wyjaśniającego, zaświadczenia lekarskiego, przewidywany termin porodu został ustalony na 5 stycznia 2019 r. Początek ciąży przypadał natomiast na dzień 1 maja 2018 r., a niezdolność do wykonywania pracy miała miejsce dopiero w dniu 29 maja 2018 r. Tym samym w dniu podpisywania umowy o pracę nie była w ciąży i nie mogła przypuszczać, że w tą ciążę w najbliższym czasie zajdzie i z uwagi na stan zdrowia będzie zmuszona udać się na zwolnienie lekarskie. Wskazała również, że posiadała wszelkie kwalifikacje do zatrudnienia jej na stanowisku kierownika biura, a nadto była osobą zaufaną z racji wcześniejszego świadczenia usług na rzecz (...) Sp. z o.o. , reprezentowanej przez R. G. , w ramach prowadzenia własnej pozarolniczej działalności gospodarczej. Zdaniem ubezpieczonej, nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że (...) Sp. z o.o. w chwili jej zatrudnienia była spółką nowoutworzoną i dopiero rozwijającą się. Zatrudnianie nowych pracowników i tworzenie nowych miejsc pracy jest więc w tej sytuacji zjawiskiem celowym i w pełni zrozumiałym. W odniesieniu do zarzutu niezatrudnienia nowego pracownika, który przejąłby zakres jej obowiązków z chwilą odejścia na zwolnienie lekarskie, zaakcentowała, że uprawnienie w tym zakresie należy do wyłącznych kompetencji pracodawcy i ona, jako szeregowy pracownik nie może o tym decydować. Dodała, że brak ciągłości zatrudnienia oraz podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w jej przypadku wynikał wyłącznie z trudności, jakie miała ze znalezieniem pracy. Powyższe nie może skutkować uznaniem zawartej umowy o pracę za pozorną. Z kolei kwota otrzymywanego przez nią wynagrodzenia była adekwatna do rodzaju powierzonych jej obowiązków, a także posiadanych umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Ubezpieczona nadmieniła też, że przed zawarciem umowy o pracę, strony dopełniły wszelkich formalności, takich jak skierowanie na badania medycyny pracy, przeprowadzenie szkolenia z dziedziny bhp, natomiast od należnego wynagrodzenia za pracę były odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne. Ustalenie zaś, że pracownik świadczył pracę określonego rodzaju na rzecz pracodawcy w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym oraz pod jego kierownictwem, natomiast pracodawca zatrudniał ją za wynagrodzeniem, powinno wykluczać możliwość kwestionowania zawartej umowy o pracę. W konkluzji odwołania, ubezpieczona wniosła więc o zmianę zaskarżonej decyzji organu rentowego z dnia 4 grudnia 2018 r. nr: (...) poprzez uznanie, że podlega ona obowiązkowo ubezpieczeniom/u: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia 5 lutego 2018 r. (odwołanie z dnia 17 stycznia 2019 r. k. 3-6 a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. Zdaniem organu rentowego, brak dowodów na świadczenie pracy, brak ochrony ubezpieczeniowej przed powstaniem niezdolności do pracy, oraz zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych w krótkim czasie przed powstaniem niezdolności do pracy dają asumpt dla twierdzenia, że stanowisko pracy odwołującej zostało stworzone w celu zgłoszenia jej do ubezpieczeń społecznych. Ponadto odwołująca została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych po obowiązującym terminie. Organ rentowy podkreślił również, że jak wynika ze złożonych wyjaśnień, odwołująca miała być odpowiedzialna za kontakty z klientami Spółki, tworzyć dokumenty oraz współpracować z instytucjami państwowymi. W toku postępowania strony nie przedstawiły jednak żadnych dowodów na to, że odwołująca wykonywała pracę w ramach powierzonego jej zakresu obowiązków. Strony nie wskazały także żadnego klienta Spółki, który potwierdziłby kontakty służbowe z odwołująca. Zakład dodał też, że bezpośrednio przed zgłoszeniem do ubezpieczeń społecznych przez płatnika składek, O. D. nie posiadała jakiegokolwiek tytułu do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podniósł dodatkowo, że samo zawarcie umowy o pracę nie stwarza tytułu do objęcia ubezpieczeniem społecznym i w związku z tym nie daje prawa do świadczeń. Jeżeli czynność prawna zawarcia umowy o pracę została dokonana jedynie w celu uzyskania świadczeń pieniężnych z tytułu ochrony ubezpieczeniowej, jaką przepisy o ubezpieczeniach społecznych zapewniają osobie wykonującej pracę na podstawie umowy o pracę, umowę taką należy uznać za nieważną, jako zawartą dla pozoru. W ocenie organu rentowego, zachowanie ubezpieczonej w niniejszej sprawie z całą pewnością można uznać za zachowanie naganne i nieobojętne społecznie, gdyż wkład wyżej wymienionej wyrażający się składkami na ubezpieczenie chorobowe opłaconymi z tego tytułu był niewielki, jak też wypłata świadczeń odbędzie się kosztem pozostałych uczestników systemu ubezpieczeń społecznych, którzy przez lata uczciwie odprowadzali składki od uzyskiwanych dochodów. Fakt ten potwierdza analiza konta ubezpieczonej, z której wynika, że O. D. nie tylko nie posiadała w przeszłości u żadnego płatnika tak wysokiej podstawy wymiaru składek, a wręcz nie była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych z jakiegokolwiek tytułu. Powołując się na powyższe okoliczności, organ rentowy stwierdził, że O. D. od dnia 5 lutego 2018 r. nie podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę zawartej z w/w płatnikiem składek i uznał, że zaskarżona decyzja jest prawnie oraz faktycznie uzasadniona (odpowiedź na odwołanie z dnia 14 lutego 2019 r. k. 86-88 a.s.). Postanowieniem z dnia 27 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy (...) Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 ( 11 ) § 2 k.p.c. zawiadomił zainteresowanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. o toczącym się postępowaniu z odwołania O. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. oraz o tym, że w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia, może przystąpić do sprawy (postanowienie z dnia 27 lutego 2019 r. k. 90 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: O. D. (z domu K. ), ur. (...) , pochodzi z Białorusi. W latach 2002-2007 ukończyła Państwową Instytucję Wyższego Szkolnictwa Zawodowego, będącą jednostką (...) Białorusko-Rosyjskiego w specjalizacji finanse i kredyt. W 2013 r. odbyła kurs księgowości od podstaw przeznaczony do samodzielnego księgowania, uzyskując dyplom Palcówki (...) Ustawicznego GoWork.pl. W latach 2008-2010 była zatrudniona w (...) z siedzibą w M. na stanowisku głównego ekonomisty działu księgowego, a w latach 2011-2012 pracowała w Biurze (...) Sp. z o.o. jako specjalista ds. księgowych i podatkowych. W latach 2009-2015 była zatrudniona w firmie (...) .com” z siedzibą w M. na stanowisku kreatora i głównego specjalisty ds. finansów. Następnie w latach 2013-2015 prowadziła własną działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w W. , świadcząc usługi z zakresu sprzedaży oraz usługi konsultacyjne. W latach 2009-2016 odbyła szereg kursów z zakresu księgowości, rachunkowości, marketingu, a także samokształcenia i samorealizacji. Ubezpieczona biegle włada językiem polskim, posiada umiejętność obsługi komputera, w tym pakietów (...) , programu księgowego (...) , a także portali internetowych, posiada także prawo jazdy kategorii B i własny samochód (CV, odpisy dyplomów, umowa na świadczenie usług reklamowych z dnia 3 maja 2014 r., rachunki i faktury – dokumentacja zawarta w aktach osobowych odwołującej załączonych do akt sprawy, wyciąg z (...) dokumentacja załączona do akt organu rentowego). R. G. od 6 października 2017 r. prowadzi własną działalność gospodarczą pod nazwą (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. . W ramach powyższej działalności świadczy usługi z zakresu księgowości, rachunkowości oraz doradztwa podatkowego, a także z zakresu pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Ponadto od 2014 r. jest także Prezesem Zarządu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. . Zainteresowany poznał odwołującą O. D. w dniu 3 maja 2014 r. przy okazji zawierania z nią umowy o świadczenie usług reklamowo-marketingowych na rzecz (...) Sp. z o.o. w W. , którą reprezentował. W okresie od dnia 1 lutego 2017 r. do dnia 21 lipca 2017 r. odwołująca pracowała w B.P.O. (...) Sp. z o.o. w oparciu o umowę zlecenia i poszukiwała stałego zatrudnienia. Przeglądając oferty pracy zamieszczone na portalach stron internetowych, znalazła ogłoszenie zamieszczone przez R. G. i postanowiła wysłać swoją aplikację. W toku prowadzonego postępowania rekrutacyjnego, zainteresowany zaprosił odwołującą na rozmowę kwalifikacyjną i z uwagi na fakt wcześniejszej współpracy, postanowił ją zatrudnić u siebie w firmie na stanowisku kierownika biura. Zaprezentował jej wówczas charakter stanowiska pracy i przedstawił swoje oczekiwania pod kątem świadczenia pracy. W związku z tym, że (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. była Spółką nową, dopiero wkraczającą na rynek, zainteresowany był na etapie poszukiwania pracowników do firmy i zależało mu na tym, aby zatrudnić jak najlepszych kandydatów, którzy pomogliby mu rozwinąć działalność i przejęliby część jego obowiązków. Z racji posiadanego doświadczenia zawodowego z obszaru rachunkowości i księgowości, a także nabytych do tej pory umiejętności zawodowych, to ją Prezes Zarządu Spółki postanowił na stanowisku kierownika biura. Ponadto odwołująca była osobą zaufaną, gdyż wcześniej współpracowała już z płatnikiem składek i świadczyła na jego rzecz usługi w ramach zawartej umowy o współpracy (odpis z KRS k. 146-151, zeznania odwołującej k. 315-320, zeznania zainteresowanego k. 351-358 a.s., , umowa na świadczenie usług reklamowych z 3 maja 2014 r. – dokumentacja zawarta w aktach osobowych odwołującej załączonych do akt sprawy). W dniu 5 lutego 2018 r. O. D. zawarła z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. , reprezentowaną przez Prezesa Zarządu R. G. , umowę o pracę na czas nieokreślony i z tego tytułu została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych. Od wskazanej powyżej daty została zatrudniona jako kierownik biura w wymiarze pełnego etatu, a także za wynagrodzeniem w kwocie 10.500,00 zł. Jako termin rozpoczęcia pracy wskazano dzień 5 lutego 2018 r., a jako miejsce jej wykonywania wskazano siedzibę Spółki przy ul. (...) w W. . Zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych wpłynęło do Zakładu w dniu 26 lutego 2018 r., a więc po upływie 7-dniowego terminu, co wynikało z przeoczenia pracodawcy. W złożonych dokumentach rozliczeniowych płatnik składek wykazał następujące podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za odwołującą: za luty 2018 r. – 9.449,92 zł, za okres od marca do kwietnia 2018 r. – po 10.500,00 zł, za maj 2018 r. – 9.450,00 zł oraz za okres od czerwca do października 2018 r. – 0,00 zł (decyzja ZUS z dnia 4 grudnia 2018 r., umowa o pracę z dnia 5 lutego 2018 r., zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych z dna 26 lutego 2018 r. – nienumerowana dokumentacja akt organu rentowego, zaświadczenie o zatrudnieniu k. 9 a.s.). Do obowiązków służbowych O. D. na stanowisku pracy kierownika biura należało sporządzanie sprawozdań finansowych według określonych standardów (zgodnie z ustawą o rachunkowości , (...) , US (...) ), ponoszenie odpowiedzialności za opracowanie planu kont zgodnie z określonymi standardami sprawozdawczymi, wymogami kontrolingu oraz prawem podatkowym, ponoszenie odpowiedzialności za procedurę potwierdzania sald z kontrahentami, rozliczanie inwentaryzacji aktywów firmy, prowadzenie wszystkich ewidencji księgowych, przygotowywanie sprawozdań i raportów na potrzeby zarządu, banków i instytucji zewnętrznych, nadzór nad prawidłowym obiegiem dokumentów księgowych, kontaktowanie się i współpraca z instytucjami zewnętrznymi (US, ZUS, GUS, NBP), sprawowanie nadzoru nad prawidłowością rozliczeń podatkowych, nadzór merytoryczny i organizacyjny nad działem księgowości, analiza rynku nieruchomości oraz pośrednictwo w obrocie nieruchomościami. Prowadząc korespondencję e-mail z kontrahentami i klientami Spółki, ubezpieczona korzystała ze skrzynki służbowej gmail.com swojego pracodawcy, do której miała dostęp. W pozostałych sprawach, dotyczących pośrednictwa w obrocie nieruchomościami korzystała ze swojego maila prywatnego. Ubezpieczona na bieżąco raportowała pracodawcy swoje wyniki pracy i wysyłała mu przygotowane dokumenty bądź wprowadzała dane do systemu, za pomocą, którego R. G. wiedział, jakie zadania wykonała konkretnego dnia oraz jakie są jej efekty pracy. Ubezpieczona doprowadziła m.in. do zawarcia umowy o współpracę w zakresie świadczenia usług badania rynku nieruchomości z D. N. , nadzorowała wykonanie operatu szacunkowego lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) w W. , wykonywała optymalizacje podatkowe nieruchomości, a także monitorowała na bieżąco rynek nieruchomości, w tym licytacje komornicze i przetargi prowadzone przez syndyków i uzyskane informacje przesyłała do przełożonego i klientów firmy. Zajmowała się także obsługą księgową firmy prowadzonej przez K. K. . Obowiązki służbowe ubezpieczona wykonywała w siedzibie firmy, ale także zdalnie z domu za pomocą komputera i telefonu. Jej czas pracy był ewidencjonowany na podstawie list obecności, na których się podpisywała każdego dnia pracy. Wszystkie powierzone zadania odwołująca O. D. wykonywała pod bezpośrednim nadzorem Prezesa Zarządu Spółki R. G. . Z kolei wynagrodzenie za pracę otrzymywała w formie przelewu na wskazany numer rachunku bankowego (listy obecności k. 10-13, umowa o świadczenie usług z dnia 7 marca 2018 r k. 14-15, operat szacunkowy k. 16-34, optymalizacje podatkowe k. 35-44, korespondencja e-mail k. 47-70, przelewy wynagrodzeń k. 76-84, zeznania świadka P. N. k. 312-313, zeznania odwołującej k. 315-320, zeznania świadka D. N. k. 323-326, zeznania świadka K. K. k. 339-342, zeznania zainteresowanego k. 351-358 a.s., kalendarz, wydruki korespondencji e-mail – dokumentacja załączona do akt organu rentowego). Na początku maja 2018 r. ubezpieczona dowiedziała się, że jest w ciąży. W dniu 29 maja 2018 r. z uwagi na złe samopoczucie udała się na zwolnienie lekarskie. W trakcie jej nieobecności w pracy, zainteresowany R. G. nie zatrudnił nikogo na jej miejsce i sam przejął wykonywane przez nią obowiązki. Po zakończeniu urlopu macierzyńskiego, na początku czerwca 2020 r. ubezpieczona powróciła do pracy w Spółce i jest w niej zatrudniona do chwili obecnej. W dniu 1 czerwca 2020 r. strony aneksowały umowę o pracę z dnia 5 lutego 2018 r. w ten sposób, że ubezpieczonej powierzono nowe stanowisko pracy kierownika biura rachunkowego. Pozostałe warunki zatrudnienia, w tym wysokość wynagrodzenia pozostały bez zmian (zeznania odwołującej k. 315-320, zeznania zainteresowanego k. 351-358 a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jako organ uprawniony do kontroli i weryfikacji podstawy wymiaru składek i prawidłowości zgłoszenia do systemu ubezpieczeń społecznych, wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie ustalenia obowiązku podlegania przez O. D. ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na podstawie o pracę u płatnika składek (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. . W oparciu o wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ rentowy uznał, że umowa o pracę na podstawie, której ubezpieczona została zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych przez w/w płatnika składek została zawarta w celu obejścia przepisów prawa ubezpieczeń społecznych. Zdaniem Zakładu takie ustalenia jak krótki okres od zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych do powstania niezdolności do pracy i brak materialnych dowodów świadczenia pracy wskazują, że dokonanie zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych miało na celu wyłącznie uzyskanie prawa do wypłaty świadczeń, a nie faktyczne wykonywanie zatrudnienia. Tym samym analiza faktyczna zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym dowodów uzasadnia stwierdzenie, że ubezpieczona nie podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia u wyżej wymienionego pracodawcy, gdyż zawarta 5 lutego 2018 r. umowa o pracę, jako czynność zmierzająca do obejścia prawa jest nieważna (zawiadomienie o wszczęciu postępowania wezwanie do złożenia wyjaśnień, zawiadomienie o zakończeniu postępowania – dokumentacja załączona do akt organu rentowego). W oparciu o powyższe ustalenia, Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. , na podstawie art. 83 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 1 , art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 423 z późn. zm.) w związku z art. 58 § 2 i art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.) oraz art. 22 § 1 i art. 300 k.p. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320) wydał w dniu 4 grudnia 2018 r. decyzję nr: (...) , w której stwierdził, że O. D. , jako pracownik u płatnika składek (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia 5 lutego 2018 r. (decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 4 grudnia 2018 r. nr: (...) – nienumerowane karty akt organu rentowego). Od powyższej decyzji organu rentowego, ubezpieczona złożyła odwołanie do Sądu, inicjując tym samym niniejsze postępowanie (odwołanie z dnia 17 stycznia 2019 r. k. 3-6 a.s.). Powyższy stan faktyczny, Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym w aktach rentowych i osobowych O. D. oraz w oparciu o zeznania świadków: P. N. (k. 312-313), D. N. (k. 323-326) oraz K. K. (k. 339-342) oraz zeznania odwołującej O. D. (315-320) i zeznania zainteresowanego R. G. (k. 351-358) . Dowody z dokumentów zostały ocenione jako wiarygodne, gdyż korespondowały ze sobą, a także z osobowymi źródłami dowodowymi i tworzyły spójny stan faktyczny. Co istotne, strony, w tym organ rentowy, nie kwestionowały ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a zatem okoliczności wynikające z treści tych dokumentów, należało uznać za udowodnione. Sąd Okręgowy dał wiarę zeznaniom świadków P. N. , D. N. oraz K. K. , a także zainteresowanego R. G. i słuchanej w charakterze strony odwołującej O. D. , którzy wskazali na okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczące charakteru pracy odwołującej na stanowisku kierownika biura. Zeznania odwołującej oraz zainteresowanego były szczere, logiczne i korespondowały z zeznaniami świadków i znalazły potwierdzenie w dowodach z dokumentów, w załączonych do akt sprawy umowach, kalendarzu oraz prowadzonej korespondencji e-mail z kontrahentami Spółki. Świadek P. N. , będący pracownikiem Spółki, jak również jej kontrahenci D. N. i K. K. potwierdzili, że odwołująca była zatrudniona w Spółce i wykonywała wszystkie opisane powyżej obowiązki. Wskazali również, że będąc osobiście w siedzibie Spółki widywali odwołującą przy pracy oraz mieli z nią kontakt zarówno mailowy, jak i telefoniczny. Relacje świadków odnośnie świadczenia pracy przez odwołującą u płatnika składek zostały oparte na własnych obserwacjach. Także zainteresowany R. G. , który był bezpośrednim przełożonym odwołującej wskazał, że to on wydawał jej polecenia służbowe i nadzorował jej pracę. Ponadto wskazał również na racjonalne powody, dla których zatrudnił ubezpieczoną w Spółce. W ocenie Sądu Okręgowego zeznania wszystkich wskazanych osób są wiarygodne, gdyż wzajemnie ze sobą korespondują, wspólnie tworzą jednolity, logiczny i nie budzący wątpliwości w świetle zasad doświadczenia życiowego obraz okoliczności sprawy. Relacje świadków, odwołującej i zainteresowanego, znajdują również potwierdzenie w treści zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów osobowych. Strony w sposób nie budzący wątpliwości, wewnętrznie spójnie, a także zgodnie z dokumentami, przedstawiły motywy zawarcia umowy o pracę, wskazały na zakres obowiązków, a także określiły sposób ich realizacji. Odnośnie wskazanych okoliczności Sąd nie miał wątpliwości, uwzględniając przede wszystkim to, że strony przedstawiły dokumenty na potwierdzenie prezentowanych tez, a częściowo potwierdzili je świadkowie. Zeznaniom stron i świadków należało więc dać wiarę, gdyż brak było podstaw do tego, aby kwestionować ich wiarygodność w jakiejkolwiek części. Na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. Sąd pominął dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości, zgłoszony przez organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie, na okoliczność, czy zatrudnienie odwołującej z wynagrodzeniem 10.500 zł było uzasadnione ekonomicznie. Zdaniem Sądu ww. okoliczność nie miała znaczenia przesądzającego w sprawie, szczególnie, jeśli istniały inne okoliczności wskazujące na zasadność odwołania. Sąd miał także na uwadze, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie istnienia samego tytułu do ubezpieczeń społecznych, a nie ustalenie podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia. W związku z tym przeprowadzenie powyższego dowodu zmierzałoby wyłącznie do przedłużenia niniejszego postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie O. D. (z domu K. ) od decyzji organu rentowego z dnia 4 grudnia 2018 r. nr: (...) jest zasadne i jako takie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zważyć, że zgodnie z art. 148 1 § 1 kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 11) Sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Analizując treść złożonych przez strony i zgromadzonych w aktach rentowych dokumentów, Sąd uznał, że okoliczności faktyczne nie były w sprawie sporne. Spór nie dotyczył faktów lecz prawa, wobec czego Sąd na podstawie art. 148 1 § 1 k.p.c. uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie, czy umowa o pracę zawarta przez odwołującą O. D. z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 5 lutego 2018 r. stanowi ważną i skuteczną umowę o pracę, czy też - jak twierdzi ZUS - umowa ta została zawarta jedynie dla pozoru, w związku z czym nie wywołała ona i nie wywołuje skutków w zakresie podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia. Przystępując do oceny prawnej przedmiotu sporu, w pierwszej kolejności przyznać należy, że dokonywana przez organ rentowy kontrola zgłoszeń do ubezpieczenia oraz prawidłowości i rzetelności obliczenia składki oznacza przyznanie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych kompetencji do badania samego tytułu ubezpieczenia wynikającego z zawarcia umowy o pracę, a zatem badania również ważności takiej umowy (por. postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2013 r., III AUa 1039/12 oraz z dnia 25 września 2012 r., III AUa 398/12). Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt. 1, art. 11 ust.1, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423 ze zm.) , obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym: emerytalno-rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegają pracownicy w okresie od momentu nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania. Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem ( art. 22 § 1 k.p. ). W ujęciu art. 22 § 1 k.p. stosunek pracy to relacja prawna łącząca pracodawcę i pracownika, na której treść składają się wzajemne prawa i obowiązki. Zgodnie z treścią powołanego przepisu zasadniczym elementem konstrukcyjnym stosunku pracy jest zobowiązanie pracownika do wykonywania pracy pod kierownictwem pracodawcy w czasie i miejscu przez niego wyznaczonym za wynagrodzeniem. Swoistość stosunku pracy wyraża się w jego specyficznych cechach, które odróżniają go od stosunków cywilnoprawnych, a także zwyczajowej, okazjonalnej pomocy członków najbliższej rodziny świadczonej na rzecz określonego przedsiębiorcy, w ramach których świadczona jest praca. Do tych właściwości stosunku pracy należą: dobrowolność zobowiązania, zarobkowy charakter stosunku pracy, osobisty charakter świadczenia pracy oraz podporządkowanie pracownika co do miejsca, czasu i sposoby wykonywania pracy, wyrażające się również w możliwości wydawania pracownikowi poleceń dotyczących pracy. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że sformułowany przez organ rentowy zarzut pozorności umowy o pracę w oparciu o przepis art. 58 § 2 k.c. w związku z art. 83 § 2 k.c. w zw. z 300 k.p. był chybiony. Jak trafnie wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2013 r. (II PK 299/12) oświadczenie woli jest złożone dla pozoru, jeżeli jest symulowane. Symulacja ta musi się składać z dwóch elementów. Po pierwsze, strony, które dokonują symulowanej czynności prawnej, próbują wywołać wobec osób trzecich przeświadczenie (niezgodne z rzeczywistością), że ich zamiarem jest wywołanie skutków prawnych, objętych treścią ich oświadczeń woli. Po drugie między stronami musi istnieć tajne, niedostępne osobom trzecim porozumienie, że te oświadczenia woli nie mają wywołać zwykłych skutków prawnych (akt konfidencji). A zatem jest to porozumienie, co do tego, że zamiar wyrażony w treści symulowanych oświadczeń woli nie istnieje lub że zamiar ten jest inny niż ujawniony w symulowanych oświadczeniach. Niezgodność rzeczywistego zamiaru stron z treścią czynności prawnej musi odnosić się do jej skuteczności prawnej oraz woli powołania do życia określonego stosunku prawnego. Sąd Najwyższy zwraca w tym orzeczeniu uwagę, że przepis art. 83 § 1 k.c. opisuje dwie różne postaci pozorności. Pierwsza z nich dotyczy sytuacji, gdy strony dokonują czynności prawnej dla pozoru i jej dokonanie nie służy ukryciu innej czynności prawnej. Można tu mówić o pozorności zwykłej, bezwzględnej lub o symulacji absolutnej, bezwzględnej. Druga dotyczy sytuacji, gdy strony dokonują czynności prawnej pozornej w celu ukrycia innej czynności prawnej (dysymulowanej), której skutki prawne rzeczywiście chcą wywołać. Czynność prawna pozorna, wyrażająca oświadczenie woli pozorne, nie ukrywające innej czynności prawnej, nie wywołuje między stronami skutków prawnych, gdyż jest nieważna w świetle art. 83 § 1 k.c. Oświadczenie woli stron nie może wywołać skutków prawnych odpowiadających jego treści, ponieważ same strony tego nie chcą (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 1986 r., I CR 45/86). Osoba, która zawarła fikcyjną umowę o pracę, nie podlega ubezpieczeniu społecznemu i nie nabywa prawa do świadczeń wynikających z tego ubezpieczenia (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., II UKN 32/96 oraz z dnia 17 marca 1998 r., II UKN 568/97) . Fakt, że oświadczenia stron umowy zawierają określone w art. 22 k.p. formalne elementy umowy o pracę, nie oznacza jednak, że umowa taka jest ważna. Jeżeli bowiem strony nie zamierzały osiągnąć skutków wynikających z umowy, w szczególności jeżeli nie doszło do podjęcia i wykonywania pracy, a jedynym celem umowy było umożliwienie pracownikowi skorzystania ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, umowa taka jest pozorna ( art. 83 k.c. ). W świetle ustalonego stanu faktycznego w sprawie, nie ulega wątpliwości, że O. D. świadczyła pracę na podstawie umowy o pracę zawartej z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 5 lutego 2018 r. Potwierdzają to w sposób jednoznaczny nie tylko zeznania stron niniejszego postępowania, ale również wiarygodne zeznania świadków P. N. , D. N. oraz K. K. . Świadkowie, składając pisemne zeznania w niniejszej sprawie wskazali, że do zakresu obowiązków ubezpieczonej należało zajmowanie sprawami księgowymi Spółki oraz pośrednictwo w obrocie nieruchomościami. Świadek P. N. , będący pracownikiem Spółki wskazał, że widywał odwołującą w firmie w trakcie kiedy wykonywała ona obowiązki służbowe przy komputerze. Ponadto również kontrahenci Spółki (...) potwierdzili, że mieli z odwołującą styczność zarówno osobistą, jak i mailową i telefoniczną i to z nią załatwiali sprawy służbowe. Fakt ten potwierdza szereg załączonych do akt spraw dokumentów, w tym przede wszystkim zawartych umów, wystawionych rachunków, jak również prowadzona przez odwołującą korespondencja e-mail. Ubezpieczona doprowadziła m.in. do zawarcia umowy o współpracę w zakresie świadczenia usług badania rynku nieruchomości z D. N. , nadzorowała wykonanie operatu szacunkowego lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) w W. , wykonywała optymalizacje podatkowe nieruchomości, a także monitorowała na bieżąco rynek nieruchomości, w tym licytacje komornicze i przetargi prowadzone przez syndyków i uzyskane informacje przesyłała do przełożonego i klientów firmy. Zajmowała się także obsługą księgową firmy prowadzonej przez K. K. . Ponadto ubezpieczona na bieżąco raportowała pracodawcy swoje wyniki pracy i wysyłała mu przygotowane dokumenty bądź wprowadzała dane do systemu, za pomocą, którego R. G. wiedział, jakie zadania wykonała konkretnego dnia oraz jakie są jej efekty pracy. Tym samym - wbrew ocenie organu rentowego – istnieją fizyczne, materialne dowody na potwierdzenie faktu świadczenia przez odwołującą pracy na rzecz ww. płatnika składek, co prowadzi do przyjęcia, że umowa o pracę z dnia 5 lutego 2018 r. została zawarta zgodnie z przepisami prawa pracy. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie potwierdzają zatem, aby celem zawartej umowy o pracę był brak woli rzeczywistego jej świadczenia z jednej strony i brak woli korzystania z tej pracy przez drugą stronę. O czynności prawnej mającej na celu obejście ustawy można mówić wówczas, gdy czynność taka pozwala na uniknięcie zakazów, nakazów lub obciążeń wynikających z przepisu ustawy i tylko z takim zamiarem została dokonana. Nie jest natomiast obejściem prawa dokonanie czynności prawnej w celu osiągnięcia skutków, jakie ustawa wiąże z tą czynnością prawną. Skoro z zawarciem umowy o pracę ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych wiąże obowiązek ubezpieczenia emerytalno-rentowego, chorobowego i wypadkowego, podjęcie zatrudnienia w celu objęcia ubezpieczeniem i ewentualnego korzystania ze świadczeń z tego ubezpieczenia nie może być kwalifikowana jako obejście prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2008 r. II UK 334/07). W ocenie Sądu Okręgowego, poza samym faktem świadczenia pracy przez odwołującą, została wykazana także racjonalność i ekonomiczna potrzeba zatrudnienia O. D. . W związku z tym, że (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. była Spółką nową, dopiero wkraczającą na rynek, zainteresowany był na etapie poszukiwania pracowników do firmy i zależało mu na tym, aby zatrudnić jak najlepszych kandydatów, którzy pomogliby mu rozwinąć działalność i przejęli część jego obowiązków. Z racji posiadanego doświadczenia zawodowego z obszaru rachunkowości i księgowości oraz nabytych do tej pory umiejętności zawodowych, to właśnie odwołująca okazała się najlepszą kandydatką do zatrudnienia. Ponadto odwołująca była osobą zaufaną, gdyż wcześniej współpracowała już z płatnikiem składek i świadczyła na jego rzecz usługi w ramach zawartej umowy o współpracy. Tym samym zainteresowany znał jej osobę oraz posiadane kompetencje i mógł jej powierzyć tak odpowiedzialne stanowisko pracy. Ubezpieczona była bowiem nie tylko osobą doświadczoną, posiadającą wykształcenie z obszaru księgowości i rachunkowości, ale też pracownikiem godnym zaufania. Zainteresowany miał zatem prawo i racjonalne podstawy do tego, aby przypuszczać, że zatrudnienie kogoś tak wykwalifikowanego, kto kompleksowo zajmie się prowadzeniem biura, zapewni Spółce sprawne funkcjonowanie i przyniesie pozytywne efekty dla jej wyników finansowych, a nadto pozwoli również rozwinąć początkującą działalność. Zdaniem Sądu za pozornością zawartej umowy nie przemawia również fakt opóźnienia w zgłoszeniu O. D. do ubezpieczeń społecznych. Sąd przyjął jako wiarygodne oświadczenie płatnika składek złożone w toku postępowania wyjaśniającego przed organem rentowym, że opóźnienie to wynikało wyłącznie z przeoczenia właściciela firmy. Z dokumentów załączonych do akt sprawy, a zwłaszcza z umowy o pracę wynika, że odwołująca od dnia 5 lutego 2018 r. rozpoczęła świadczenie pracy na rzecz płatnika składek. Należy zatem przyjąć, że strony nawiązały stosunek pracy w dacie wynikającej z umowy. Wobec tego nie można podzielić stanowiska ZUS, że zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych po terminie świadczy o zamiarze stron nawiązania stosunku pracy, który był pozorny. Skoro praca była realizowana – co potwierdzili również świadkowie – to oznacza, że wyjaśnienia zainteresowanego odnośnie przyczyn spóźnionego zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych są wiarygodne. Sąd oceniając, że umowa nie była pozorna, wiązł pod uwagę, że za taką nie można uznać umowy, która w rzeczywistości była wykonywana, tj. takiej, w ramach której pracownik faktycznie świadczy na rzecz pracodawcy pracę podporządkowaną. Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 lutego 2001 r. (sygn. akt UK 244/00) wskazując, że o fikcyjności umowy o pracę świadczy zamiar nawiązania stosunku ubezpieczenia społecznego bez rzeczywistego wykonywania tej umowy. Dodatkowo, jak wynika z poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w innym wyroku z dnia 13 czerwca 2006 r. (sygn. akt II UK 202/05), nie jest istotne, czy strony zawierające umowę o pracę miały realny zamiar wzajemnego zobowiązania się przez pracownika do świadczenia pracy, a przez pracodawcę do zapewnienia pracy i wynagrodzenia za nią, lecz to, czy taki zamiar stron został w rzeczywistości zrealizowany. Zaakcentować przy tym należy, że przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych nie uzależniają także skuteczności nawiązania stosunku pracowniczego od czasookresu trwania konkretnej umowy, od długości wcześniej przysługującej ochrony ubezpieczeniowej, czy też od stanu zdrowia pracownika. Z tego wynika, że nagłe przerwanie relacji z pracodawcą bądź nieprzystąpienie do realizacji umowy o pracę w ustalonym czasie z powodu pogorszenia stanu zdrowia pracownika, nie może wpływać negatywnie na powstały stosunek ubezpieczenia społecznego i skutki z niego wynikające. Dla powstania wskazanych skutków konieczne jest bowiem skuteczne nawiązanie umowy o pracę. Skutku takiego nie rodzi zawarcie przez strony umowy o pracę bez woli jej realizacji, nawet jeżeli strony podejmują jakieś czynności, które mają na zewnątrz pozorować realizację umowy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 15 maja 2014r., III AUa 826/13). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że O. D. była podporządkowana swojemu pracodawcy. Wykonywała pracę w miejscu przez niego wskazanym, a więc w siedzibie Spółki, bądź zdalnie z domu. Jej czas pracy był również ewidencjonowany na podstawie list obecności. Prezes Zarządu Spółki R. G. był jej bezpośrednim przełożonym i to on nadzorował jej pracę i wydawał polecenia służbowe. Odwołująca pracę wykonywała od poniedziałku do piątku, jednak nie miała z góry ustalonych godzin pracy, które uzależnione były od ilości zadań do wykonania oraz liczby kontrahentów. Jej czas pracy był elastyczny i to Prezes Zarządu Spółki decydował o tym, kiedy ma się stawić w firmie, a kiedy może wykonywać obowiązki z domu. Pracując zdalnie w domu, odwołująca cały czas była do dyspozycji pod telefonem i odpisywała na wiadomości e-mail. Z tego też względu w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy uznać należy, że ziściły się przesłanki przewidziane w treści art. 22 § 1 k.p. Ponadto wskazać należy, że w dniu podpisania umowy o pracę ubezpieczona nie była w ciąży. Niezależnie od tego nie można zapominać, że nawet w przypadku, kiedy kobieta będąca w ciąży poszukuje ochrony ubezpieczeniowej, może dojść do nawiązania ważnego stosunku pracy. Na przeszkodzie temu nie stoi nawet zaawansowana ciąża, jeśli stosunek pracy faktycznie jest realizowany. Wynika to z tego, że fakt ciąży nie przekreśla aktywności zawodowej. Również przepisy prawa nie zawierają żadnych ograniczeń w tym względzie i nie wskazują, w jakim czasie może dojść do nawiązania stosunku pracy, ani przez jaki okres powinny być opłacane składki na ubezpieczenia społeczne, by późniejsza wypłata świadczeń związanych z chorobą i macierzyństwem nie naruszała zasad solidaryzmu, równego traktowania ubezpieczonych, ochrony interesów i nie pokrzywdzenia innych ubezpieczonych oraz nieuszczuplania środków zgromadzonych w ramach ubezpieczenia. Sama chęć uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego, jako motywacja do podjęcia zatrudnienia, nie świadczy więc o zamiarze obejścia prawa, podobnie jak i inne cele stawiane sobie przez osoby zawierające umowy o pracę, takie jak chociażby chęć uzyskania środków utrzymania (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2013r., I UK 472/12; z dnia 11 września 2013r., II UK 36/13; także: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 marca 2017r., III AUa 1003/16; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 lutego 2017r., III AUa 1270/16; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 lipca 2018r., III AUa 297/18; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2018r., III AUa 858/17). Nawet zawarcie umowy o pracę wyłącznie w celu uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego, nie powoduje samo w sobie nieważności takiej czynności prawnej, jako mającej na celu obejście ustawy, czy też jej pozorności, o ile na jej podstawie praca w reżimie określonym w przepisie art. 22 § 1 k.p. faktycznie jest wykonywana. Innymi słowy, motywacja skłaniająca do zawarcia umowy o pracę nie ma znaczenia dla jej ważności przy założeniu rzeczywistego świadczenia pracy zgodnie z warunkami określonymi w w/w przepisie (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2018r., III AUa 141/18). Istotne jest jednak to, że po porodzie i zakończeniu urlopu macierzyńskiego, odwołująca powróciła do pracy w Spółce i jest w niej zatrudniona do chwili obecnej na stanowisku kierownika biura rachunkowego. Powyższe przeczy zatem ustaleniom organu rentowego, że umowa o pracę z dnia 5 lutego 2018 r. została zawarta wyłącznie w celu obejścia ustawy i uzyskania korzyści z ubezpieczenia społecznego. W związku z powyższym, nawet gdyby O. D. celowo zawarła umowę, aby uzyskać świadczenia w związku z chorobą i macierzyństwem, to nie czyni to umowy o pracę pozorną, gdyż była realizowana. Wbrew twierdzeniom organu rentowego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, by doszło do naruszenia w rozważanym przypadku zasad współżycia społecznego. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że O. D. nie jest osobą, która nie podlegała ubezpieczeniom społecznym w przeszłości i dopiero w związku z faktem zajścia w ciążę, podjęła działania, aby uzyskać status osoby ubezpieczonej. W przypadku odwołującej sytuacja jest odmienna, ponieważ odwołująca z niewielkimi przerwami była ubezpieczona poczynając od roku 2008, zatem trudno mówić o tym, by zgłoszenie do ubezpieczeń od 5 lutego 2018 r. i wiążące się z tym wystąpienie o zasiłek chorobowy, a potem o zasiłek macierzyński, miało odbywać się z pokrzywdzeniem innych ubezpieczonych i być oceniane jako niesprawiedliwe. Co prawda po upływie nieco ponad 3 miesięcy pracy nastąpiła niezdolność odwołującej do pracy, ale i ta okoliczność nie świadczy o nieważności umowy o pracę, gdyż kobieta w ciąży – tak jak i ta, która w takim stanie nie pozostaje – ma prawo podjąć zatrudnienie i to nawet, jeśli wie o ciąży. Ponadto należy zaznaczyć, że ciąża może być też zaawansowana i nie stoi na przeszkodzie nawiązaniu stosunku pracy, jeśli faktycznie jest on realizowany. W takiej sytuacji nie ma podstaw, by z uwagi na stan, w jakim ubezpieczona się znajdowała, czynić zarzuty nawiązania nieważnego, bo pozornego stosunku pracy. Jednocześnie płatnik składek nie zdecydował się zatrudnić nikogo na miejsce ubezpieczonej, gdyż oczekiwał na jej powrót do pracy i nie chciał powierzać tak odpowiedzialnych obowiązków związanych, choćby z finansami Spółki przypadkowej osobie, co jest działaniem logicznym i zrozumiałym. Jeśli chodzi zaś o wysokość wynagrodzenia O. D. , to Sąd nie rozważał, czy było ono wygórowane, gdyż czym innym jest określenie podstawy składki oraz wymiar świadczeń z ubezpieczenia społecznego i czym innym jest sam tytuł podlegania ubezpieczeniom społecznym. Zaskarżona decyzja w rozpoznawanej sprawie ma za przedmiot tylko podleganie ubezpieczeniom społecznym i nie obejmuje wysokości świadczenia z ubezpieczenia społecznego, stąd sama wysokość zgłoszonej podstawy wymiaru składek nie ma znaczenia. Organ rentowy, jeśli stwierdziłby, że jest ona wygórowana, ale umowa faktycznie była realizowana, ma możliwość ukształtowania stosunku pracy za wynagrodzeniem niższym niż ustalone przez strony. Nie istnieje natomiast możliwość, by zbyt wysoką podstawę wymiaru składek czynić powodem wykluczenia z ubezpieczeń społecznych. Mając na względzie poczynione ustalenia faktyczne i zaprezentowaną argumentację, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. , zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyjął, że O. D. jako pracownik u płatnika składek (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia 5 lutego 2018 r. O kosztach zastępstwa procesowego, Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , zasądzając od organu rentowego na rzecz odwołującej kwotę 180 zł, której wysokość została ustalona na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1797) . ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i aktami organu rentowego doręczyć (...) organu rentowego. M.St.