VII U 1586/14

Sygn. akt VII U 1586/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 marca 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia S.O. Grażyna Cichosz Protokolant sekretarz sądowy Anna Łempicka po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2016 roku w Lublinie sprawy S. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do emerytury na skutek odwołania S. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 09 czerwca 2014 roku znak: (...) I. zmienia zaskarżoną decyzję i ustala S. G. prawo do emerytury od dnia (...) roku, II. zasądza od Zakładu (...) Oddziału w L. na rzecz S. G. kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt VII U 1586/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 9 czerwca 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił S. G. przyznania prawa do emerytury, gdyż wnioskodawca nie udokumentował 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. G. domagając się jej zmiany i przyznania prawa do emerytury. Podniósł, że wykonywał prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych w wymaganym przez przepisy okresie. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: S. G. urodzony (...) w dniu (...) roku złożył wniosek o emeryturę. Nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Przed organem rentowym udowodnił 28 lat, 11 miesięcy i 11 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 4 lata, 2 miesiące i 13 dni stażu pracy w warunkach szczególnych (okoliczności bezsporne). Od dnia 12 listopada 1977r oku do dnia 31 marca 1993 roku wnioskodawca był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu w Przedsiębiorstwie (...) w L. (świadectwo pracy – akta osobowe – k. 27). Pracę rozpoczął w dniu 12 listopada 1977 roku na stanowisku pomocnika operatora (umowa o pracę – ao). Od dnia 1 maja 1978 roku został awansowany na stanowisko operatora (zaświadczenie kwalifikacyjne – ao). Pracował jako operator spycharki (...) oraz (...) , a także (...) i (...) (umowa z dnia 1 lipca 1985 roku – ao, świadectwo – ao). Z dniem 1 lipca 1986 roku został przeniesiony na stanowisko mechanika objazdowego, które zajmował do dnia 31 marca 1993 roku (angaż – ao). Jako operator wnioskodawca kierował spycharką i wykonywał roboty drogowe związane z budową melioracji. Jako pomocnik operatora wykonywał te same czynności z tą różnicą, że robił to pod nadzorem operatora (zeznania W. B. – k. 75v-76, zeznania J. B. – k. 76, zeznania M. S. – k. 76v, zeznania wnioskodawcy – k. 63v, 76v) W dniu 7 października 1995 roku wnioskodawca został zatrudniony w Cukrowni (...) S.A. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku operatora spychacza (umowa o pracę – k. 3 akt osobowych – k. 21). Pracował tam do 12 grudnia 1995 roku (świadectwo pracy – k. 5 ao). Ponownie został zatrudniony z dniem 4 października 1996 roku na czas trwania skupu buraków na stanowisku operatora spychacza i pracował do dnia 30 grudnia 1996 roku (umowa o pracę – k. 9 ao, świadectwo pracy – k. 10 ao, zeznania wnioskodawcy – k. 63v, 76v). W okresie od dnia 5 kwietnia 1993 roku do dnia 7 maja 1994 roku pracował w Zakładzie Budowlano- (...) w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku operatora spycharki (...) (umowa o pracę, świadectwo pracy – akta osobowe – k. 33, zeznania W. B. – k. 75v-76, zeznania J. B. – k. 76, zeznania M. S. – k. 76v, zeznania wnioskodawcy – k. 63v, 76v). W okresie od dnia 29 stycznia 1997 roku do dnia 31 grudnia 2006 roku wnioskodawca pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. w L. jako operator spychacza. W świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych wskazano m.in., że pracę tę wnioskodawca wykonywał od dnia 29 stycznia 1997 roku do dnia 27 listopada 1997 roku i od dnia 1 marca 1998 roku do dnia 18 października 1999 roku (świadectwo pracy, świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych – akta osobowe – k. 33, zeznania wnioskodawcy – k. 63v, 76v). Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie powołanych dowodów. Akta osobowe wnioskodawcy z poszczególnych zakładów pracy zostały wystawione przez pracodawców i były autentyczne. Nie były kwestionowane przez strony. Sąd uznał je za wiarygodne w całości. Przesłuchani w sprawie świadkowie to osoby obce dla wnioskodawcy. W. B. , J. B. i M. S. pracowali razem z wnioskodawcą w Przedsiębiorstwie (...) w L. oraz Zakładzie (...) .- M. . W. B. i M. S. byli kierowcami, a J. B. początkowo operatorem koparki, a następnie mechanikiem objazdowym. Świadkowie pracowali wspólnie z wnioskodawcą i mieli możliwość zaobserwowania wykonywanych przez niego obowiązków w trakcie pracy. Zeznawali logicznie, spontanicznie i szczerze. Niektórych szczegółów nie byli w stanie sobie przypomnieć jednak jest to zrozumiałe z uwagi na znaczny upływ czasu. Treść tych zeznań w powiązaniu z twierdzeniami wnioskodawcy oraz treścią akt osobowych wnioskodawcy pozwoliła na jednoznaczne ustalenie faktycznie wykonywanych przez wnioskodawcę czynności w trakcie poszczególnych okresów zatrudnienia. Należy zaznaczyć, że Sąd nie jest związany żadnymi ograniczeniami w postępowaniu dowodowym w sprawach ubezpieczeń społecznych, które obowiązują w postępowaniu przed organem rentowym. Zasadniczym celem tego postępowania jest rozstrzygnięcie sprawy po dostatecznym, wszechstronnym wyjaśnieniu jej okoliczności spornych. Przepis art. 473 k.p.c. wprost stanowi, że w postępowaniu przed sądem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i przesłuchania stron. Powyższe oznacza, że każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które Sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe. Z kolei ustalenie przez Sąd w toku postępowania odwoławczego, że dana praca była wykonywana w szczególnych warunkach jest wystarczającą podstawą do uznania wykonywanej pracy za pracę tego rodzaju (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997 roku, II UKN 186/97, OSNP z 1998 roku, Nr 11, poz. 342; z dnia 21 września 1984 roku, III UZP 48/84, LEX nr 14630; z dnia 10 marca 1984 roku III UZP 6/84, LEX nr 14625). W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako operator spycharki w okresach od dnia 12 listopada 1977 roku do dnia 30 czerwca 1986 roku, od dnia 5 kwietnia 1993 roku do dnia 7 maja 1994 roku, od dnia 7 października 1995 roku do dnia 12 grudnia 1995 roku, od dnia 4 października 1996 roku do dnia 30 grudnia 1996 roku, od dnia 29 stycznia 1997 roku do dnia 27 listopada 1997 roku i od dnia 1 marca 1998 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku wskazaną w wykazie A, dziale V poz. 3 Prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych, załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), łącznie 11 lat, 9 miesięcy i 25 dni. Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.), mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Od 1 stycznia 2013 roku nie jest wymagane rozwiązanie stosunku pracy przez ubezpieczonego będącego pracownikiem. Według art. 32. ust. 2 za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Jednocześnie przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego wnioskodawca udowodnił staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 11 lat, 9 miesięcy i 25 dni, co w połączeniu z okresem bezspornym wynoszącym 4 lata, 2 miesiące i 13 dni prowadzi do uznania, że spełnia przesłankę 15-letniego staży pracy w warunkach szczególnych. Tym samym spełnia on wymagane przesłanki do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku. Zaskarżoną decyzję należało zatem zmienić i ustalić S. G. prawo do emerytury od dnia (...) roku tj. od dnia ukończenia 60 roku życia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu uzasadnia przepis art. 98 k.p.c. oraz §11 ust. 2 w zw. z §2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu . (Dz.U.2013.490 j.t.). Ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika przy przyjęciu minimalnej stawki Sąd miał na uwadze rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład jego pracy, który nie przekraczał przeciętnych norm przyjętych w tego typu sprawach. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.