VII SAB/WA 196/22

VII SAB/Wa 196/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Podsiadło
Włodzimierz Kowalczyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 806/23 - Wyrok NSA z 2023-11-23
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 35, art. 36 par. 1, art. 37 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Asesor WSA Michał Podsiadło, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nieważnościowego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oddala skargę
Uzasadnienie
1. M. N. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 28 października 2022 r. (nadanym: 29 października 2022 r.), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nieważnościowego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ") w sprawie wniosku skarżącej z 22 sierpnia 2022 r. (data wpływu do ww. organu: 23 sierpnia 2022 r.) o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z 1 sierpnia 2016 r., znak: DOA.7110.540.2016.MDO.RTU, utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej: "Wojewoda") z 15 kwietnia 2016 r., znak: IR-IV.7840.11.2016.9, umarzającą, wszczęte na wniosek skarżącej oraz R. O., P. B., K. S. i R. J. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") z [...] września 2015 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. K. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w K. Skarżąca wniosła o:
a) wydanie stosownego orzeczenia przez GINB bez zbędnej zwłoki tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.");
b) uwzględnienie skargi na bezczynność i przewlekłość GINB zobowiązanie GINB do załatwienia przedmiotowej sprawy, w określonym przez Sąd terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez GINB w trybie autokontroli (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.);
c) stwierdzenie, że GINB dopuścił się bezczynności i przewlekłości (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.);
d) stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.);
e) przyznanie od GINB na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Skarżąca podała, że przyznanie wymienionej sumy pieniężnej nie ma charakteru odszkodowawczego i nie ma służyć wyrównaniu szkody – dla jej przyznania wystarczy sam fakt bezczynności;
f) zasądzenie od GINB na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że 23 sierpnia 2022 r., wpłynął do organu jej wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji GINB z 1 sierpnia 2016 r., znak: DOA.7110.540.2016.MDO.RTU. Wyjaśniła, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: "k.p.a.") "datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej", co oznacza, że postępowanie "nieważnościowe" zostało wszczęte 23 sierpnia 2022 r.
Stwierdziła, że od tego czasu minęły ponad dwa miesiące, a sprawa nie została załatwiona, choć powinna być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a już na pewno w ciągu miesiąca. GINB dwukrotnie wskazywał nowy termin załatwienia sprawy tj. do 26 września 2022 r. oraz do 26 października 2022 r. Żadnego z ww. terminów nie dotrzymał, co w ocenie skarżącej świadczy o bezczynności. Natomiast nieuzasadnione przedłużanie sprawy świadczy o przewlekłości.
Skarżąca dodała, że przedmiotowa skarga skierowana do tut. Sądu została poprzedzona ponagleniem z 29 września 2022 r. (data wpływu do organu: 3 października 2022 r.), które do tej pory nie zostało rozpoznane, choć powinno być jej zdaniem rozpatrzone w ciągu tygodnia (art. 37 § 5 k.p.a.).
2. W odpowiedzi na skargę, GINB (pismem z 30 listopada 2022 r.), uznał ww. skargę za bezzasadną i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stanowiska organ opisał przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił, że 23 sierpnia 2022 r., wpłynął wniosek skarżącej z 22 sierpnia 2022 r., o stwierdzenie nieważności jego własnej decyzji z 1 sierpnia 2016 r., znak: DOA.7110.540.2016.MDO.RTU, utrzymującej w mocy decyzję Wojewody z 15 kwietnia 2016 r., znak: IR-IV.7840.11.2016.9, umarzającą, wszczęte na wniosek skarżącej oraz R. O., P. B., K. S. i R. J., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] września 2015 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w K.
Pismem z 25 sierpnia 2022 r., znak: DOA.7210.53.2022.MML/DKA, organ wystąpił do WSA w Warszawie o wypożyczenie - na okres 30 dni - będących w posiadaniu Sądu kompletnych akt administracyjnych organu wojewódzkiego oraz organu stopnia powiatowego, dotyczących ww. sprawy. Jednocześnie, stosownie do art. 36 § 1 k.p.a., poinformował skarżącą, że rozpatrzenie wniosku i wydanie stosownego rozstrzygnięcia nastąpi po otrzymaniu ww. dokumentów, oraz o możliwości wniesienia ponaglenia.
W dniu 12 września 2022 r., do organu wpłynęło pismo NSA z 9 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2366/19, informujące o przekazaniu pisma z 25 sierpnia 2022 r., znak: DOA.7210.53.2022.MML/DKA wraz z aktami do WSA w Warszawie.
Następnie 21 września 2022 r., do organu wpłynęło pismo WSA w Warszawie z 14 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2144/18, przy którym Sąd zwrócił do GINB akta ww. sprawy.
Wobec powyższego, pismem z 26 września 2022 r., znak: DOA.7210.53.2022.MML, organ zawiadomił strony o wszczęciu, na wniosek skarżącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 1 sierpnia 2016 r.
Po wystosowaniu pisma z 26 września 2022 r., znak: DOA.7210.53.2022.MML, do organu wpłynęło ponaglenie skarżącej z 29 września 2022 r. (data wpływu: 3 października 2022r.).
Kolejno, w dniu 20 października 2022 r., do organu wpłynęło pismo H. P. (strony postępowania), reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika z 18 października 2022 r., o przesłanie wniosku skarżącej z 22 sierpnia 2022 r. Organ przy piśmie z 21 października 2022 r., znak: DOA.7210.53.2022.MML, przesłał stronie postępowania ww. wniosek z 22 sierpnia 2022 r., wraz z załącznikami.
Następnie pismem z 26 października 2022 r., znak: DOA.7210.53.2022.MML, zawiadomił, że w związku z okolicznością, że nie upłynął 14-dniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do złożenia pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawie przez strony postępowania - zaszła konieczność przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z 1 sierpnia 2016 r. Jednocześnie poinformował o możliwości wniesienia ponaglenia.
W dniu 2 listopada 2022 r. do organu wpłynęła przedmiotowa skarga, wniesiona pismem z 28 października 2022 r.
Następnie 21 listopada 2022 r., do organu wpłynęło pismo H. P., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika z 18 listopada 2022 r., wraz z pismem z 25 października 2022 r., stanowiącym stanowisko strony postępowania w sprawie z wniosku skarżącej.
GINB wyjaśnił, że po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z 22 sierpnia 2022 r., decyzją z 25 listopada 2022 r., znak: DOA.7210.53.2022.MML, odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z 1 sierpnia 2016 r. znak: DOA.7110.540.2016.MDO. RTU. Jego zdaniem, mając na uwadze fakt, że wszystkie opisane powyżej czynności GINB były niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 1 sierpnia 2016r. - brak było podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do bezczynności w załatwieniu sprawy.
Jednocześnie (powołując się na orzecznictwo sądu administracyjnego) dodał, że przewlekłość postępowania ma miejsce, jeżeli organ prowadzący postępowanie nie podejmuje czynności niezbędnych do załatwienia sprawy lub dokonuje czynności zbędnych (niepotrzebnych) do jej załatwienia, a więc wtedy gdy pozoruje swoją aktywność. W jego ocenie, w niniejszej sprawie, brak było podstaw do stwierdzenia, aby pozostawał w bezczynności i prowadził ją w sposób przewlekły.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
1. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: "p.p.s.a.") przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa dotyczy skargi na
"bezczynność i przewlekłość GINB". Już takie zakreślenie skargi prze profesjonalnego pełnomocnika może budzić uzasadnione wątpliwości.
Ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r., zmieniono Kodeks postępowania administracyjnego m.in. w ten sposób, że zdefiniowano pojęcia bezczynności i przewlekłości. Definicje te zostały zamieszczone w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), w którym stanowi się, że "(s)tronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość)". W ocenie NSA, z przytoczonych definicji wynika, że bezczynność jest związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, zarówno terminów określonych w ustawach, jak i wskazanych przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość nie łączy się z przekroczeniem żadnych terminów. Inaczej mówiąc bezczynność zachodzi wówczas, gdy terminy ustawowe oraz wskazane przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, zaś przewlekłość występuje wtedy, gdy terminy ustawowe oraz wskazane na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. jeszcze nie upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, mimo że z uwagi na swój charakter mogła być już załatwiona (por. wyrok NSA z 7 września 2022 r., sygn. akt II OSK 871/22).
Taką wykładnię art. 37 § 1 k.p.a. w zakresie zamieszczonych w tym przepisie definicji bezczynności i przewlekłości potwierdza uzasadnienie projektu ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, w którym w zakresie nowelizacji powołanego przepisu wyjaśniono, że "(p)rzez
rozumie się niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z przepisów prawa ani w terminie wyznaczonym dodatkowo zgodnie z art. 36 k.p.a. Natomiast stan
występuje, gdy postępowanie prowadzone jest dłużej niż jest to konieczne do załatwienia sprawy. Przewlekłość obejmuje zatem przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania". (Druk sejmowy nr 1183 Sejmu VIII kadencji.) Za takim rozumieniem bezczynności i przewlekłości opowiedział się też NSA w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdzając w jej uzasadnieniu, że "(z) treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Nadto, w powołanej uchwale stwierdzono, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw pojęcia bezczynności i przewlekłości uzyskały "odmienny znaczeniowo sens". Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że z art. 37 § 1 k.p.a. wynika, że bezczynność i przewlekłość są pojęciami rozłącznymi, co oznacza, że w tej samej sprawie nie może występować zarówno bezczynność, jak i przewlekłość.
2. Mając na uwadze przedstawione rozumienie bezczynności i przewlekłości (przewlekłego prowadzenia postępowania) stwierdzić należy, że w świetle ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsce ani bezczynność, ani też przewlekłe prowadzenie postępowania.
W pierwszej kolejności wskazać należy na istotne okoliczności faktyczne (w szczególności daty tych czynności), które miały zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie:
- 23 sierpnia 2022 r. wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z 1 sierpnia 2016 r.;
- 25 sierpnia 2022 r. organ wystąpił do Sądu o wypożyczenie kompletnych akt administracyjnych organu wojewódzkiego oraz organu stopnia powiatowego dotyczących ww. sprawy; stosownie do art. 36 § 1 k.p.a., skarżąca została poinformowana, że rozpatrzenie wniosku i wydanie stosownego rozstrzygnięcia nastąpi po otrzymaniu ww. dokumentów, oraz o możliwości wniesienia ponaglenia;
- 12 września 2022 r., do GUNB wpłynęło pismo NSA z 9 września 2022 r. (sygn. akt II OSK 2366/19) informujące o przekazaniu pisma GUNB z 25 sierpnia 2022 r. wraz z aktami do WSA w Warszawie;
- 21 września 2022 r., do GUNB wpłynęło pismo WSA w Warszawie z 14 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2144/18, przy którym Sąd zwrócił do GUNB akta ww. sprawy;
- pismem z 26 września 2022 r. GUNB zawiadomił strony o wszczęciu, na wniosek skarżącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji GINB z 1 sierpnia 2016 r,;
- 3 października 2022 r. do GUNB wpłynęło ponaglenie skarżącej z 29 września 2022 r.;
- 20 października 2022 r., do GUNB wpłynęło pismo innej strony postępowania z 18 października 2022 r. o przesłania wniosku skarżącej z 22 sierpnia 2022 r.;
- przy piśmie z 21 października 2022 r. GUNB przesłał stronie postępowania ww. wniosek z 22 sierpnia 2022 r. wraz z załącznikami;
- pismem z 26 października 2022 r. GUNB zawiadomił, że w związku z okolicznością, że nie upłynął 14-dniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do złożenia pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawie przez strony postępowania, zaszła konieczność przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z 1 sierpnia 2016 r. (do 28 listopada 2022 r.); organ poinformował o możliwości wniesienia ponaglenia;
- 2 listopada do GUNB wpłynęła skarga skarżącej z 28 października 2022 r. do WSA w Warszawie;
- 21 listopada 2022 r., do GUNB wpłynęło pismo H. P. z 18 listopada 2022 r. wraz z pismem z 25 października 2022 r. stanowiącym stanowisko strony postępowania w sprawie wniosku skarżącej;
- 25 listopada 2022 r. GINB po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z 22 sierpnia 2022 r., decyzją odmówił stwierdzenia nieważności decyzji GINB z 1 sierpnia 2016 r.
3. Biorąc pod uwagę powyższe daty poszczególnych czynności podejmowanych w niniejszej sprawie wskazać należy na następujące wnioski.
Z bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie dokonuje czynności przewidzianych przepisami prawa. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Podkreślić bowiem należy, że pomimo wniosku skarżącej z 23 sierpnia 2022 r. akta sprawy, na podstawie których organ mógł podejmować dane (wnioskowane) rozstrzygnięcie wpłynęły dopiero 21 września 2022 r. Tak wiec dopiero od tego momentu należało oceniać, czy organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły czy też pozostawał w bezczynności. Nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 158/18). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu, pomimo braku rozróżnienie przez profesjonalnego pełnomocnika pojęcia "bezczynności" i "przewlekłości" skarga (nota bene bardzo zdawkowa) nie była zasadna. Przypomnieć trzeba, że strona może wnieść skargę tylko na bezczynność lub tylko na przewlekłość postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 1593/16).
W niniejszej sprawie organ w sposób prawidłowy zawiadomił strony, że zaszła konieczność przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z 1 sierpnia 2016 r. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). W zawiadomieniu wskazano termin załatwienia sprawy (28 listopada 2022 r.) a wnioskowaną decyzję GINB wydał 25 listopada 2022 r. W związku z tym, sprawa została "załatwiona" w terminie wskazanym w art. 36 § 1 k.p.a. Ustanowiona w art. 36 k.p.a. możliwość przedłużania terminu załatwienia sprawy ma charakter wyjątkowy i nie powinna być przez organy nadużywana. W tej sprawie takie nadużycie jednak nie wystąpiło. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 lutego 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 245/21).
Dodatkowo należy wyraźnie wskazać, że w niniejszej sprawie (oprócz wydania wnioskowanej przez skarżącą decyzji) wszelkie działania organu były uzasadnione. Oczywistym pozostaje to, że elementy składające się na skomplikowany charakter sprawy nie zwalniają organu od powinności zakończenia jej w ustawowym terminie. Z drugiej jednak strony, organ nie może orzekać bez akt sprawy (lub mając do dyspozycji jedynie cześć akt sprawy), które w niniejszej sprawie pozostawały w innych organach i sądach.
4. Podsumowując, skarga i wszelkie żądania w niej zawarte były niezasadne. W niniejszej sprawie GINB otrzymał pełne akta sprawy umożliwiające podjęcie wnioskowanej decyzji 21 września 2022 r. Dopiero więc od tej daty należy badać ewentualną bezczynność organu. Organ wydał decyzję 25 listopada 2022 r. (a więc przed upływem 2 miesięcy od zgromadzenia pełnych akt sprawy). W sposób prawidłowy powiadomił również o konieczności przedłużenia terminu do załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ustawodawca nie określił katalogu przyczyn, z uwagi na które dopuszczalne jest wydłużenie terminu załatwienia sprawy w trybie art. 36 k.p.a. Z unormowania tego przepisu można jedynie pośrednio wysnuć ogólny wniosek, że powinny to być przyczyny "uzasadnione" (por. wyrok NSA z 10 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 515/20). Takie też przyczyny wystąpiły w niniejszej sprawie.
5. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.