II SAB/Lu 71/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na bezczynność Starosty w sprawie wydzielenia wkładu gruntowego z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.
Sprawa dotyczyła skargi H. L. na bezczynność Starosty w postępowaniu o wydzielenie wkładu gruntowego. Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia, nie wnosząc uprzednio zażalenia do Wojewody na niezałatwienie sprawy w terminie. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została odrzucona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznał skargę H. L. na bezczynność Starosty w postępowaniu dotyczącym wydzielenia wkładu gruntowego. Sąd, działając na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2005 r., postanowił odrzucić skargę. Uzasadnienie opiera się na przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 PPSA, sądy administracyjne kontrolują bezczynność organów, gdy te są zobowiązane do wydania decyzji lub postanowienia. Jednakże, wniesienie skargi na bezczynność jest dopuszczalne dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia przewidzianych w art. 37 § 1 k.p.a., czyli po wniesieniu zażalenia do organu wyższego stopnia. W przypadku starosty, organem wyższego stopnia jest wojewoda. Skarżąca H. L. wniosła skargę na bezczynność Starosty, ale nie poprzedziła jej zażaleniem do Wojewody Lubelskiego. Tym samym, nie spełniła formalnoprawnej przesłanki dopuszczalności skargi, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie poprzedził jej wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a.
Uzasadnienie
Wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalne po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., który stanowi, że stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. W przypadku starosty, organem wyższego stopnia jest wojewoda. Niewniesienie takiego zażalenia stanowi formalnoprawną przesłankę niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (5)
Główne
PPSA art. 58 § § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
PPSA art. 3 § § 2 pkt 8
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 37 § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 17 § pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
u.s.i.g. art. 3 § ust. 1
Ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niedopuszczalność skargi na bezczynność organu z powodu niewyczerpania trybu zażalenia do organu wyższego stopnia.
Godne uwagi sformułowania
formalnoprawna dopuszczalność skargi formalnoprawną przesłanką dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej I instancji
Skład orzekający
Jerzy Stelmasiak
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Proceduralne wymogi dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji niewyczerpania trybu zażalenia w kontekście postępowania scaleniowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy standardowej interpretacji przepisów o dopuszczalności skargi. Nie zawiera nietypowych faktów ani przełomowych rozstrzygnięć.
Sektor
rolnictwo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SAB/Lu 71/05 - Postanowienie WSA w Lublinie Data orzeczenia 2005-10-05 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-09-23 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Jerzy Stelmasiak /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6162 Scalanie i wymiana gruntów Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Skarżony organ Starosta Treść wyniku Odrzucono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 58 par. 1 pkt 6 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. L. na bezczynność Starosty w przedmiocie wydzielenia wkładu gruntowego, w zakresie formalnoprawnej dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę. Uzasadnienie Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 to jest w sprawach, w których organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym i inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W dniu 16 sierpnia 2005 r. (data stempla pocztowego) H. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty w prowadzonym postępowaniu o wydzielenie wkładu gruntowego. Wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalne po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stanowiącym, że na niezałatwienie sprawy w terminie (...) stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz.U. z 2003 r., Nr 178, poz. 1749 ze zm.) postępowanie scaleniowe lub wymienne przeprowadza starosta, jako zadanie z zakresu administracji rządowej ze środków budżetu państwa, z zastrzeżeniem ust. 5-7 oraz art. 4 ust. 2. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starosty w sprawach z tego zakresu jest wojewoda. Organami wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.a. będzie więc Wojewoda . Mając na względzie powyższe skarżąca powinna poprzedzić wniesienie skargi na bezczynność Starosty wniesieniem zażalenia na niezałatwienie przez niego sprawy w terminie do Wojewody . Wniesienie zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. jest formalnoprawną przesłanką dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej I instancji. Z akt sądowo - administracyjnych oraz administracyjnych sprawy wynika, że H. L. nie poprzedziła wniesienia skargi na bezczynność Starosty do tutejszego sądu administracyjnego wniesieniem do Wojewody Lubelskiego zażalenia na niezałatwienie przez tenże organ administracji publicznej sprawy w terminie. Tym samym działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę H. L. na bezczynność Starosty jako niedopuszczalną należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI