VII SA/Wa 966/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę stodoły z powodu rażącego naruszenia przepisów proceduralnych przez organy administracji.
Skarżący J.F. zaskarżył decyzję Wojewody utrzymującą w mocy pozwolenie na rozbiórkę stodoły, argumentując, że inwestorzy nie są właścicielami obiektu. Sąd administracyjny uznał skargę za zasadną, stwierdzając rażące naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez organy obu instancji, które nie wyjaśniły stanu faktycznego i nie zebrały materiału dowodowego. W szczególności, organy zignorowały dowody wskazujące, że stodoła stanowi własność ojca skarżącego, a nie inwestorów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę J.F. na decyzję Wojewody, która utrzymała w mocy pozwolenie na rozbiórkę stodoły wydane przez Starostę. Skarżący zarzucał organom administracji brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ignorowanie jego twierdzeń, że inwestorzy nie są właścicielami spornej stodoły. Sąd stwierdził, że zarówno decyzja Wojewody, jak i Starosty, zapadły z rażącym naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 77 § 1, 80 kpa). Sąd podkreślił, że organy nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy, nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Wskazano, że ojciec skarżącego nabył część działki i wybudował na niej stodołę w 1974 r., a inwestorzy kupili sąsiednią działkę w 1990 r., wiedząc, że stodoła nie wchodzi w jej skład. Sąd uznał, że organy powinny były nabrać wątpliwości co do własności stodoły przez inwestorów, zwłaszcza że art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga zgody właściciela obiektu. Sąd zwrócił uwagę na pośpieszne działanie organu I instancji oraz długie zwlekanie organu II instancji z rozpatrzeniem odwołania, a także na fakt, że w obiegu prawnym było już nieprawomocne postanowienie sądu stwierdzające zasiedzenie działki ze stodołą przez ojca skarżącego. W związku z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organy administracji dopuściły się rażącego naruszenia przepisów kpa, nie wyjaśniając stanu faktycznego i nie rozpatrując całego materiału dowodowego, w tym dowodów dotyczących własności stodoły.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organy powinny były zbadać kwestię własności stodoły, zwłaszcza w świetle przedstawionych przez skarżącego dowodów (umowy, postanowienie o zasiedzeniu), a także wymogu uzyskania zgody właściciela obiektu na jego rozbiórkę.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (10)
Główne
P.b. art. 33 § 4
Prawo budowlane
Wymóg zgody właściciela obiektu na rozbiórkę.
PPSA art. 145 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji przez sąd administracyjny.
PPSA art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Pomocnicze
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek działania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa.
k.p.a. art. 8
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek działania w sposób prawdy obiektywnej.
k.p.a. art. 77 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
k.p.a. art. 80
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek oceny materiału dowodowego.
k.p.a. art. 138 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji.
k.p.a. art. 107 § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
Wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji.
P.b. art. 31 § 1
Prawo budowlane
Warunki udzielenia pozwolenia na rozbiórkę.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Inwestorzy nie są właścicielami spornej stodoły. Organy administracji nie przeprowadziły należytego postępowania wyjaśniającego. Organy zignorowały dowody dotyczące własności stodoły przez ojca skarżącego.
Godne uwagi sformułowania
zapadły z rażącym naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego nie chodzi więc tylko o zgodę właściciela nieruchomości, na której obiekt jest posadowiony akt zemsty, którego realizację umożliwiło wysoce naganne działanie organów administracji publicznej
Skład orzekający
Wojciech Mazur
przewodniczący
Bogusław Moraczewski
sprawozdawca
Elżbieta Zielińska-Śpiewak
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Naruszenie przez organy administracji zasad postępowania administracyjnego, w szczególności obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania materiału dowodowego, nawet w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę/rozbiórkę, gdy pojawiają się wątpliwości co do własności."
Ograniczenia: Dotyczy spraw administracyjnych, gdzie kluczowe jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak błędy proceduralne organów administracji mogą prowadzić do rażącej niesprawiedliwości i jak ważne jest dokładne badanie stanu faktycznego, nawet w pozornie prostych sprawach.
“Organy administracji umożliwiły rozbiórkę cudzej stodoły przez błędy proceduralne.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyVII SA/Wa 966/05 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2005-12-15 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-07-22 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Bogusław Moraczewski /sprawozdawca/ Elżbieta Zielińska-Śpiewak Wojciech Mazur /przewodniczący/ Symbol z opisem 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę stodoły I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2004r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Uzasadnienie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania J.F., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. udzielającą W. i L.G. pozwolenia na rozbiórkę stodoły na działce nr ew. [...] w I. gm. N. Organ odwoławczy uznał, że spełnione zostały warunki z art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego do udzielenia właścicielom działki nr [...] pozwolenia na rozbiórkę stodoły, a twierdzenia J.F. "nie znajdują (...) potwierdzenia w zgromadzonym materiale". Wymienioną decyzję organu odwoławczego J. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, że w sprawie nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego mimo, że informował on organ, że "p. G. nie są właścicielami spornej stodoły". Podniósł, że jego ojciec Z.F. "nabył prywatną umową część działki nr [...] i postawił na niej stodołę zgodnie z pozwoleniem na budowę wydanym dnia [...] czerwca 1974 r.". Tę część działki ojciec nabył przez zasiedzenie, co stwierdza nieprawomocne postanowienie Sadu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie [...] W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W dniu [...] sierpnia 2005 r. skarżący złożył do akt sprawy fotokopię postanowienia z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie [...] Pismem z dnia 10 sierpnia 2005 r. (data wpływu dn. 22.08.2005 r.) organ odwoławczy powiadomił Sąd, że "nie znajduje podstaw faktycznych i prawnych do wstrzymania wykonania" zaskarżonej decyzji w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 26 lipca 2005 r. skierowanym do Wojewody [...] w tej kwestii. W dniu 16 listopada 2005 r. skarżący uzupełnił materiał dowodowy przez złożenie fotokopii postanowienia z dnia [...] maja 2005 r. wraz z uzasadnieniem, postanowienia Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie [...] oddalającego apelację W. G. od wymienionego postanowienia, mapy sytuacyjnej nieruchomości, dwóch umów dotyczących sprzedaży działki o pow. 150m² z dnia [...] maja 1974 r., pozwolenia na budowę stodoły, zatwierdzonego projektu budowlanego, dwóch fotografii z dnia 24 grudnia 2004 r. przedstawiających wygląd techniczny stodoły oraz dziewięciu fotografii z dnia 28 lipca 2005 r. ilustrujących dewastację obiektu w wyniku przystąpienia do prac rozbiórkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga J.F. zasługuje na uwzględnienie ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z rażącym naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W toku przedmiotowego postępowania nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego. Powszechnie było wiadomo, że ojciec skarżącego tzw. prywatną umową w 1974 r. kupił od R. W. cześć jego działki nr ew. [...] o pow. 150m² w celu wybudowania na niej stodoły oraz ją wybudował na podstawie udzielonych mu pozwoleń na budowę. L. i W. G. w dniu [...] lutego 1990 r. kupili działkę nr [...] o pow. 2,26ha od małż. W. i wiedzieli, że w skład jej faktycznie nie wchodzi teren o pow. 150m² pod istniejącą stodołą, stanowiącą własność Z.F. Wynika to również z § 1 aktu notarialnego Rep. [...], gdzie R. i M. W. wyraźnie stwierdzili, że przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość rolna, która "zabudowana jest znacznie zniszczonym murowanym domem mieszalnym". Nie ulega więc wątpliwości, że umowa z dnia [...] lutego 1990 r. nie obejmowała murowanej stodoły w dobrym stanie technicznym. Gdyby oba organy dołożyły minimum staranności, to musiałyby nabrać co najmniej wątpliwości co do tego czy małż. G. są faktycznie właścicielami obiektu, który zamierzają rozebrać. Podkreślić należy, że art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga zgody właściciela obiektu. Nie chodzi więc tylko o zgodę właściciela nieruchomości, na której obiekt jest posadowiony. W świetle wskazanych faktów wiarygodnie brzmi stwierdzenie skarżącego, na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r., że usiłował wyjaśnić organowi I instancji, że małż. G. nie są właścicielami stodoły ale "p. K. pracownik starostwa kazał mi zabrać załączniki i wykreślić z odwołania, stwierdził, że nie będzie moim listonoszem". W odwołaniu jest bowiem skreślone ostatnie zdanie "Do odwołania dołączam materiały dowodowe". Fakt ten w powiązaniu z treścią odwołania i § 1 aktu notarialnego z dnia [...] lutego 1990 r., obligował organ odwoławczy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą pozyskiwania zaufania z art. 7 i art. 8 kpa. Organ odwoławczy zignorował obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w sposób bezkrytyczny podzielił stanowisko organu I instancji. Kilka zdań uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie spełnia minimum wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Dla Wojewody [...] winna być zastanawiająca szybkość działania organu I instancji. Wniosek o rozbiórkę stodoły małż. G. złożyli w dniu [...] listopada 2004 r. i już tego dnia została wydana decyzja nakazująca jej rozbiórkę. Odwołanie J.F. od tej decyzji wpłynęło do organu II instancji w dniu 14 grudnia 2004 r., a z niewiadomych przyczyn Wojewoda [...] rozstrzygnął sprawę dopiero w dniu [...] czerwca 2005 r. (w decyzji jest błąd co do daty). Wtedy w obiegu prawnym było już nieprawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie [...] stwierdzające, że H. i Z. małż. F. nabyli przez zasiedzenie z dniem [...] maja 2004 r. własność spornej działki nr ew. [...] o pow. 153m². Sąd ten m.in. ustalił, że w dniu zakupu nieruchomości od małż. W. "uczestniczka W.G. widziała stodołę i garaż stojące na gruncie" i że "przez te wszystkie lata nie korzystała z tych obiektów". Rażące naruszenie przez organ odwoławczy podstawowych zasad postępowania administracyjnego umożliwiło małż. G. przystąpienie do rozbiórki stodoły. W okolicznościach sprawy można to ocenić jedynie jako akt zemsty, którego realizację umożliwiło wysoce naganne działanie organów administracji publicznej. Z tych też powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI