VII SA/Wa 965/23

VII SA/Wa 965/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rudnicki /sprawozdawca/
Paweł Konicki
Tomasz Janeczko /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 59 ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 162 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) asesor WSA Paweł Konicki Protokolant: specjalista Sylwia Rosińska-Czaykowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lutego 2023 r. nr 224/23 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Zaskarżoną decyzją z 23 lutego 2023r. Nr 224/23 Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania "Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" w W. (dalej: "Spółdzielnia") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej: "PINB") z 20 maja 2021 r. Nr II OT/116/U/2021 - utrzymał w mocy decyzję I instancji.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z 21 lutego 2008 r. nr IIOT/82/U/2008 PINB, powołując się na art. 59 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.") udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym [...] przy ul. [...] w W., pod warunkiem wykonania brakujących miejsc postojowych w terminie do 31 marca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowy budynek został zrealizowany na podstawie decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] czerwca 1998r nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany osiedla mieszkaniowego [...] i zezwolono Spółdzielni na budowę budynków: [...] - mieszkalno - usługowych, wielorodzinnych, z parkingami w podziemiu, [...] - parkingu wielopoziomowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanych na działce [...] przy ul. [...] w W.
Zgodnie z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z kwietnia 1996 r. nr 182/98 w zatwierdzonym projekcie osiedla zaprojektowano 1,3 miejsca parkingowego na jedno mieszkanie. Zrealizowano trzy budynki mieszkalne [...] (posiadają pozwolenie na użytkowanie) oraz [...]. Nie zrealizowano budynku garażowego [...], który miał zapewnić rozwiązanie problemu parkowania osiedla mieszkaniowego [...]. Inwestor – Spółdzielnia – uzgodnił z Zarządem Dróg Miejskich zmniejszenie wskaźnika do 1, 0 miejsca parkingowego na jedno mieszkanie. Jednak nie rozwiązało to całkowicie niedoboru miejsc parkingowych dla całego osiedla. PINB jednakże uznał, że możliwe jest dopuszczenie rozpatrywanego budynku do użytkowania pod warunkiem wykonania brakujących miejsc parkingowych w określonym w decyzji terminie.
Prezydent [...] decyzją z [...] czerwca 2008 r. nr [...] stwierdził wygaśnięcie ww. decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998r o pozwoleniu na budowę, ponieważ budowa budynku [...] nie została rozpoczęta, a tym samym budowa osiedla mieszkaniowego została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Pismem z 29 marca 2013r. inwestor tj. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] złożyła pismo wnoszące o zmianę ww. decyzji PINB z dnia 21 lutego 2008 r. w zakresie przedłużenia terminu realizacji brakujących miejsc postojowych do końca roku 2015r.
Decyzją z 16 lipca 2013r. nr IIOT/238/U/2013 PINB zmienił termin wykonania warunku wykonania brakujących miejsc postojowych z 31 marca 2012 r. na 31 grudnia 2015 r. Następnie, 1 lutego 2016 r., Spółdzielnia złożyła kolejny wniosek o zmianę terminu wykonania brakujących miejsc postojowych na 31 grudnia 2020 r. Po rozpatrzeniu wniosku, PINB decyzją z 4 lutego 2016r nr IIOT/78/U/2016 zmienił ostateczną decyzję z 21 lutego 2008 r., Nr IIOT/82/U/2008 zmienioną decyzją z 16 lipca 2013r. nr IIOT/238/U/2013 w zakresie terminu wykonania warunku brakujących miejsc postojowych z 31 marca 2015 r. na 31 grudnia 2020 r.
3 września 2020 r. do organu I instancji wpłynął kolejny wniosek Spółdzielni o przedłużenie terminu realizacji brakujących miejsc postojowych z 31 grudnia 2020 r. na dzień 31 grudnia 2025 r. Spółdzielnia uzasadniła swój wniosek tym, iż 21 września 2015 r. złożyła wniosek do Sądu Rejonowego [...] w W. o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną stanowiącą działkę ew. [...] przy ul. [...] w W., polegającej na wykonaniu na przedmiotowej nieruchomości miejsc postojowych w zakresie umożliwiającym ziszczenie się warunku wynikającego z decyzji PINB nr [...] z 21 lutego 2008r.. Postępowanie sądowe toczące się przed Sądem Rejonowym [...] w W. w sprawie o sygn. akt [...] nie uległo zakończeniu m. in. z uwagi na bardzo dużą ilość uczestników (ponad 400 osób). W sprawie odbyła się do tej pory tylko jedna rozprawa [...] sierpnia 2016 r. Sąd nie wyznaczył jeszcze kolejnego terminu rozprawy. Zdaniem Spółdzielni, mając na uwadze przewidywany długotrwały termin rozpatrzenia sprawy przez sąd, w pełni uzasadniony jest niniejszy wniosek o zmianę terminu wykonania brakujących miejsc postojowych z 31 grudnia 2020 r. na 31 grudnia 2025 r. Sprawa sądowa będzie trwała jeszcze kilka lat, a bez jej pozytywnego zakończenia Spółdzielnia nie może zrealizować brakujących miejsc postojowych. W konsekwencji zmiana przedmiotowej decyzji PINB leży w słusznym interesie Spółdzielni będącej inwestorem, jak również nie sprzeciwiają się temu konkretne racje interesu społecznego.
W odpowiedzi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. decyzją z 20 maja 2021r. Nr IIOT/115/U/2021 odmówił zmiany ostatecznej decyzji z 21 lutego 2008r. Nr IIOT/82/U/2008. Następnie po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni MWINB decyzją z 22 lipca 2021r Nr 900/21 utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 listopada 2021r. sygn. akt VII SA/Wa 1757/21 oddalił skargę na ww. rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego (orzeczenie nieprawomocne).
Decyzją z 20 maja 2021r. Nr IIOT/116/U/2021 PINB po rozpoznaniu wniosku Spółdzielni" z 3 września 2020r. na podstawie art. 162 § 2 i art. 104 k.p.a. zw. z art. 59 ust 3 oraz art. 83 ust. 1 Pr. bud. uchylił własną decyzję z 21 lutego 2008r. nr IIOT,/82/U/2008, którą udzielono Spółdzielni pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym [...] w osiedlu mieszkaniowym [...] przy ul. [...] w W. pod warunkiem wykonania w terminie do 31 marca 2012r. brakujących miejsc postojowych, zmienioną następnie decyzją z 16 lipca 2013 r. nr IIOT/238/U/2013 oraz z 4 lutego 2016r., nr IIOT/78/U/2016. Odwołanie od ww. decyzji złożyła Spółdzielnia, reprezentowana przez r.pr. T. M.
Po rozpoznaniu odwołania MWINB wskazaną na wstępie decyzją z 23 lutego 2023r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, co jest przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym (decyzja PINB z 20 maja 2021 r. Nr IIOT/116/U/2021). Zatem organ dokonywał oceny tylko i wyłącznie postępowania pierwszoinstancyjnego w zakresie uchylenia decyzji PINB z 21 lutego 2008 r. Nr IIOT/82/U/2008 w trybie art. 162 § 2 k.p.a. MWINB podkreślił, że postępowanie takie jest postępowaniem w nowej sprawie, odrębnej od tej, w której zapadła decyzja, której uchylenie jest stwierdzane. MWINB nie ma możliwości dokonania oceny prawidłowości decyzji o pozwoleniu na użytkowanie lub czy niewykonanie przez inwestora robót budowlanych określonych w decyzji z 21 lutego 2008 r. Nr IIOT/82/U/2008 umożliwia użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Wykonanie w zakreślonym terminie określonych robót budowlanych stanowiło warunek, który był ściśle związany z samą decyzją z 21 lutego 2008 r. Nr IIOT/82/U/2008 Powyższa decyzja wskazywała wprost na udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestycji pod warunkiem wykonania określonych robót budowlanych. Bezsporne jest także, iż obowiązek wykonania brakujących miejsc parkingowych nie został zrealizowany pomimo wielokrotnego przesunięcia terminu.
Powyższą okoliczność podniosła sama skarżąca, zarówno we wniosku z 31 sierpnia 2020 r., jak i w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu powiatowego. Z tego też powodu MWINB stwierdził, że nie ma innych możliwości prawnych, jak utrzymanie w mocy decyzji organu powiatowego Nr IIOT/116/U/2021, gdyż przepisy prawa nie przewidują możliwości odstąpienia od uchylenia decyzji, w trybie art. 162 § 2 k.p.a. w przypadku niewykonania przez inwestora robót budowlanych warunkowych.
Zdaniem organu odwoławczego, powyższe uzasadniało stwierdzenie przez organ powiatowy, że strona nie wykonała wskazanych w ww. decyzji robót budowlanych, co stanowiło podstawę do zastosowania przez PINB dla m. W. art. 162 § 2 w zw. z art. 162 § 3 k.p.a. i uchylenie decyzji.
MWINB podkreślił, że z art. 162 § 2 k.p.a. wynika, że decyzję uchyla się w każdej sytuacji, gdy nie wykonano czynności, co do których wykonania obowiązany był jej adresat. Regulacja zawarta ww. przepisie jest jednoznaczna i bezwarunkowa.
Zdaniem MWINB, ustalenia dokonane przez organ I instancji są prawidłowe oraz poparte materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Organ powiatowy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia prawidłowo stwierdził, że niewykonanie w oznaczonym terminie nałożonego obowiązku realizacji konkretnych robót budowlanych, od których wykonania uzależnione zostało, na mocy art. 59 ust. 3 Pr. bud., wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego stwarza konieczność uchylenia w oparciu o art. 162 § 2 k.p.a. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z powodu niedopełnienia przez stronę warunku zawartego w tej decyzji.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na wydanie ww. decyzji z 21 lutego 2008 r. Nr IIOT/82/U/2008. w oparciu o art. 59 ust. 2 Pr. bud., wskazał, iż podstawę wydania decyzji z 21 lutego 2008 r. stanowiły art. 59 ust. 1, 2 i 3 Pr. bud. Przytoczył brzmienie przepisu na dzień wydania ww. rozstrzygnięcia, tj. 21 lutego 2008 i wskazał, iż decyzją z 21 lutego 2008r. organ powiatowy udzielił pozwolenia na użytkowanie pod warunkiem wykonanie brakujących miejsc parkingowych w określonym terminie, co niewątpliwie wypełnia dyspozycję art. 59 ust. 3 Pr. bud. nie zaś ust. 2 tego przepisu. Tak sformułowanego w ww. decyzji obowiązku nie można utożsamiać z uzależnieniem użytkowania, czy też określeniem warunków użytkowania, bowiem te pojęcia dotyczą możliwości nałożenia na adresata dodatkowych czynności. W niniejszym zaś przypadku chodzi o roboty budowlane przewidziane w pozwoleniu na budowę, czyli prace, do których wykonania inwestor był zobowiązany. Roboty te mieszczą się zatem w pojęciu "niewykonanych robót budowlanych związanych z obiektem", o których mowa w art. 59 ust. 3 Pr. bud. Ponadto, organ odwoławczy podniósł, że w decyzji z 21 lutego 2008 r. Nr IIOT/82/U/2008 wprost wskazano, iż w przypadku niewykonania nałożonego obowiązku ww. rozstrzygnięcie zostanie uchylone zgodnie z art. 162 § 2 k.p.a.
Z opisaną wyżej decyzją MWINB nie zgodziła się Spółdzielnia wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 27 marca 2023 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Ponadto, pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek skargi kasacyjnej Spółdzielni od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2021r., sygn. akt VII SA/Wa 1757/21.
Pełnomocnik skarżącej zarzucił decyzji naruszenie art. 162 § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 3 Pr. bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółdzielni wskazał, że od wyroku WSA w Warszawie z 25 listopada 2021r. sygn. akt VII SA/Wa 1757/21 oddalającego skargę na decyzję MWINB z 22 lipca 2021r. nr 900/21 skarżąca wniosła skargę kasacyjną do NSA. Skarga ta nie została rozpoznana jeszcze przez NSA. W tym stanie rzeczy - zdaniem pełnomocnika skarżącej - sprawa administracyjna z wniosku o zmianę decyzji PINB z 21 lutego 2008 r. nr IIOT/82/U/2008 w zakresie zmiany terminu wykonania brakujących miejsc postojowych z 31 grudnia 2020 r. (ustalonego decyzją PINB dla m.st. Warszawy z 4 lutego 2016 r nr IIOT/78/U/2016) na 31grudnia 2025 r. nie została jeszcze prawomocnie zakończona. Natomiast rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed NSA na skutek ww. skargi kasacyjnej. Skarżąca podniosła, że w przypadku uwzględnienia przez NSA skargi kasacyjnej z uwagi na zaistnienie uzasadnionych podstaw określonych w art. 155 k.p.a., do zmiany ostatecznej decyzji PINB z 21 lutego 2008 r. w zakresie terminu wykonania brakujących miejsc postojowych brak będzie merytorycznych podstaw do uchylenia decyzji z 21 lutego 2008 r., na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. w zw. z art 59 ust. 3 Prawa budowlanego. Wyrok NSA będzie miał decydujący wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, w której "Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego odnoszącego się do kwestii merytorycznej zasadności wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] o przedłużenie terminu na wykonanie brakujących miejsc postojowych do dnia 31 grudnia 2025 r.".
Niezależnie od powyższego, skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w postępowaniu przed organami administracji I i II instancji, iż zgodnie z wyrokiem NSA z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 12/11 niewykonanie w oznaczonym terminie nałożonego obowiązku realizacji robót budowlanych, od których wykonania zostało uzależnione pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego (art 59 ust 2 pr. bud.) stanowi przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na zasadzie art 162 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu niedopełnienia przez stronę warunku zawartego w tej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W toku postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powziął informację o ogłoszeniu przez Sąd Rejonowy [...] upadłości skarżącej, na podstawie postanowienia z [...] października 2023 r., sygn. akt [...], które wpłynęło do tut. Sądu 2 listopada 2023 r. W piśmie procesowym z 9 listopada 2023 r. profesjonalny pełnomocnik M. G. , syndyka masy upadłości skarżącej, oświadczył, że "będzie występował w przedmiotowym postępowaniu w charakterze pełnomocnika skarżącego". Wobec powyższego tut. Sąd postanowieniem z 8 stycznia 2024r. zawiesił postępowanie sądowe (pkt 1) i jednocześnie w pkt 2 podjął zawieszone postępowanie sądowe - z udziałem syndyka masy upadłości Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w upadłości w W., M. G.
Na rozprawie przed tut. Sądem 11 stycznia 2024 r. pełnomocnik syndyka podtrzymał skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w sposób opisany powyżej.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zarówno hipoteza art. 59 ust. 3 Pr. bud., jak i art. 162 § 2 k.p.a. nie nasuwa wątpliwości co do treści tych przepisów. Zgodnie z pierwszym z nich, jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w art. 59 ust. 1 Pr. bud., pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Drugi zaś przepis stanowi, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 162 § 1 k.p.a., uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie.
Zastosowanie art. 162 § 2 k.p.a. związane jest z nałożeniem na stronę postępowania administracyjnego obowiązku dopełnienia określonych czynności, których strona jednak nie wykonała. Zastrzeżenie dopełnienia tych czynności musi wynikać z treści decyzji administracyjnej, i ten warunek został spełniony w decyzji PINB z 21 lutego 2008 r. nr IIOT/82/U/2008, której podstawa był art. 59 ust. 1, 2 i 3 Pr. bud., udzielającej Spółdzielni pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym "[...] przy ul. [...] w W. - ale pod warunkiem wykonania brakujących miejsc postojowych w terminie do 31 marca 2012 r.
Termin wykonania ww. obowiązku był kilkakrotnie przez organ przesuwany, zaś decyzją z 20 maja 2021 r. Nr IIOT/115/U/2021 PINB odmówił kolejnej zmiany ostatecznej decyzji Nr IIOT/82/U/2008. MWINB decyzją z 22 lipca 2021 r. Nr 900/21 utrzymał w mocy to postanowienie, więc stało się ostateczne w toku postępowania administracyjnego.
Niezrealizowanie warunku z art. 59 ust. 3 Pr. bud. implikuje konieczność uchylenia przez organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. (w odróżnieniu od sytuacji unormowanej w art. 59 ust. 2 Pr. bud., gdyż wówczas zaniechanie strony pociąga za sobą konieczność stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a.).
W sprawie nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą (obecnie syndyka masy upadłości) niewykonanie do dnia dzisiejszego nałożonego na (jeszcze wówczas Spółdzielnię) w ww. decyzji PINB z 2008 r. obowiązku wykonania brakujących miejsc postojowych w terminie przedłużonym decyzją PINB z 4 lutego 2016 r. nr IIOT/78/U/2016 do 31 grudnia 2020 r. Oczywistym jest więc prawnie, że podmiot, będący obecnie w upadłości, zobowiązany decyzją z 2008 r., która została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności nie dopełnił tych czynności w wyznaczonym na 31 grudnia 2020 r. terminie. Tym samym PINB zobowiązany był do uchylenia decyzji własnej z 21 lutego 2008 r. nr IIOT/82/U/2008, którą udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w W.
Wyjaśnić należy, że decyzja PINB z 20 maja 2021r. Nr IIOT/115/U/2021, którą organ ten odmówił zmiany swej ostatecznej decyzji z 21 lutego 2008 r. w zakresie przedłużenia terminu wykonania obowiązków stała się ostateczna 22 lipca 2021 r, gdyż w tym dniu MWINB utrzymał w mocy tą decyzję PINB. Tym samym, zaistniały wszelkie przesłanki z art. 162 § 2 k.p.a. i PINB nie mógł – zgodnie z obowiązkiem tego organu, wynikającym z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. – odstąpić od uchylenia decyzji z 21 lutego 2008 r. nr IIOT/82/U/2008.
Trafnie wyjaśnił w swej decyzji pierwszoinstancyjnej PINB, że art. 59 ust. 3 Pr. bud. stanowi wyjątek od zasady, że do użytkowania obiektu można przystąpić po wykonaniu całości robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Jeżeli więc beneficjent decyzji o pozwoleniu na użytkowaniu nie wykonuje w terminie nałożonego nań obowiązku, to takie działanie nie zasługuje na ochronę prawną.
Zarzut skarżącej, podtrzymany przez syndyka masy upadłości Spółdzielni, naruszenia art. 162 § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 3 Pr. bud. przez ich "niewłaściwe zastosowanie" był więc nietrafny.
Wyjaśnić dodatkowo należy – odnosząc się do twierdzeń skargi – że zawisłość sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu kasacyjnym od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2021r. sygn. akt VII SA/Wa 1757/21, oddalającego skargę na decyzję MWINB z 22 lipca 2021 r. nr 900/21 nie tylko nie jest prejudykatem w sprawie niniejszej (w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), ale nie ma też i znaczenia dla oceny ziszczenia się przesłanek z art. 162 § 2 k.p.a. W sprawie niniejszej bezspornym bowiem jest, że termin wykonania nałożonych decyzją z 2008 r. obowiązków upłynął bezskutecznie 31 grudnia 2020 r.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.