VII SA/Wa 961/14

VII SA/Wa 961/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska /przewodniczący/
Krystyna Tomaszewska
Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 77, 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. L. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. L. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...].12.2013 r. nakazującej M. L. doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem lokalu nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] w [...] poprzez zlikwidowanie - w terminie 30 dni od dnia kiedy decyzja ta stanie się ostateczna - instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym z indywidualnych butli zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), z jednoczesnym wskazaniem, iż roboty winny być wykonane pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane z zachowaniem przepisów bhp i p.poż. – utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w związku z pisemnym wystąpieniem Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...].06.2013 r., przedstawiciel PINB [...] dokonał w dniu [...].07.2013 r. czynności kontrolnych w zakresie instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym z indywidualnej butli znajdującej się w lokalu użytkowym nr [...] usytuowanym na parterze budynku przy ul. [...] w [...], w którym prowadzona jest działalność gospodarcza - bar orientalny [...]. Ze sporządzonego na tę okoliczność protokołu nr [...] wynika, że ww. lokal użytkowy składa się z sali dla klientów, zaplecza kuchennego, szatni dla personelu i WC. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że lokal ten nie jest wyposażony w instalację zasilaną z sieci gazowej, natomiast w kuchni znajdują się dwie butle z gazem propan-butan obsługujące cztery palniki. Ponadto stwierdzono, że lokal ten jest wyposażony w wentylację mechaniczną. Powyższy lokal jest wynajmowany przez P. [...] na podstawie umowy najmu zawartej w dniu [...].06.2009 r. z P. M. L.. Do powyższego protokołu załączono kserokopię ww. umowy najmu, protokołu regulacji wydajności instalacji wentylacji z dnia [...].10.2009 r., wyników pomiarów wydajności wentylacji mechanicznej z dnia [...].05.2011 r., protokołu kontroli instalacji i aparatów gazowych nr [...] z dnia [...].04.2013 r. oraz protokołu z okresowej-rocznej kontroli Zakładu Usług Kominiarsko-Gazowych [...] nr [...] z dnia [...].04.2013 r. W protokole PINB [...] [...] dodatkowo stwierdzono, że istnieje potencjalne zagrożenie bezpieczeństwo ludzi i mienia z uwagi na zapis § 157 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).
Organ powiatowy, w oparciu o ww. Ustalenia wydał w dniu [...].12.2013 r. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 61 ustawy Prawo budowlane decyzję, o której była mowa na wstępie.
Od powyższej decyzji pierwszoinstancyjnej odwołał się w ustawowym terminie M. L..
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpznając sprawę w postepowaniu odwoławczym wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego instalacja gazowa zasilana gazem płynnym z indywidualnej butli znajdująca się w lokalu użytkowym nr [...]usytuowanym w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], w którym prowadzona jest działalność gospodarcza w formie baru orientalnego [...]. Jak to wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w pomieszczeniu kuchennym znajdują się dwie butle z gazem propan-butan obsługujące cztery palniki, zaś lokal jest wyposażony jest w wentylację mechaniczną.
W piśmie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...].03.2013 r. wskazano, iż budynek położony przy ul. [...] w [...] jest budynkiem o zróżnicowanej wysokości od 8 do 10 kondygnacji, zaś lokal użytkowany jako bar usytuowany jest na parterze w średniowysokiej części budynku, zaś dokumentacja projektowa, na podstawie której wybudowany został ten budynek nie zakładała wyposażenia go w instalację gazową, w tym instalację na propan-butan, co stanowi naruszenie wymogów wynikających z § 157 ust. 5 ww. rozporządzenia, a także stwarza realne zagrożenie w przypadku powstania pożaru.
W związku z powyższym organ powiatowy, działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 61 ustawy Prawo budowlane, nakazał właścicielowi ww. lokalu użytkowego nr [...] doprowadzenie go w wyznaczonym terminie do stanu zgodnego z prawem poprzez zlikwidowanie instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym z indywidualnych butli zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W ocenie organu odwoławczego powyższy obowiązek nałożony decyzją jest prawidłowy i w żaden sposób nie narusza obowiązujących przepisów prawa materialnego.
Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy: " W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia
lub środowisku, albo
3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo
4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia
właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. ".
Oznacza to, że jeśli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w ust. 1 tego przepisu, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony ale i zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie lub jego części. Przez obiekt budowlany zgodnie z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Zauważyć również należy, że przepis art. 66 Prawa budowlanego nie wyklucza nakazania wykonania określonych czynności również w lokalu położonym w obiekcie budowlanym, zwłaszcza w sytuacji, gdy instalacja gazowa znajdująca się w tym lokalu może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia. A istnienie takiego realnego zagrożenia zostało stwierdzone w protokole PINB [...] z dnia [...].07.2013 r., jak również w piśmie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...].03.2013 r.
Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z brzmieniem § 156 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie instalację gazową zasilaną gazem płynnym z indywidualnej butli, znajdującej się wewnątrz budynku, stanowi butla gazowa, urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem, a także urządzenie gazowe wraz z przewodami spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi, jeżeli stanowią one element składowy urządzeń gazowych. Tak określona definicja stanowi, iż znajdujące się w lokalach wewnątrz budynku kuchnie gazowe [palniki] zasilane z indywidualnych butli gazowych są instalacjami gazowymi. A zatem kuchenka gazowa [palnik] podłączony przewodem do butli gazowej jest instalacją gazową w rozumieniu ustawy Prawo budowlane oraz przywołanego powyżej rozporządzenia wykonawczego.
Zdaniem organu odwoławczego istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma wskazana w piśmie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...].03.2013 r. okoliczność, iż dokumentacja projektowa, na podstawie której wybudowany został budynek przy ul. [...] w [...] nie zakładała wyposażenia tego obiektu w instalację gazową, w tym instalację na propan-butan. A zatem późniejsze wyposażenie lokalu użytkowego nr [...] znajdującego się na parterze w średniowysokiej części tego budynku w instalację gazową zasilaną gazem płynnym z indywidualnej butli pozostaje w sprzeczności z wymogiem wynikającym § 157 ust. 5 ww. rozporządzenia, stanowiącym, iż instalacje gazowe zasilane gazem płynnym mogą być wykonywane tylko w budynkach niskich, czyli w budynkach mieszkalnych o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie.
W świetle powyższego przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy nie może zostać uwzględniona dokumentacja przedstawiona przez najemcę lokalu w toku postępowania pierwszoinstancyjnego w postaci protokołów dotyczących wentylacji mechanicznej czy też instalacji i aparatów gazowych, w które został wyposażony lokal użytkowy nr [...]. Miałaby ona znaczenie jedynie w sytuacji, gdyby nie doszło do naruszenia wymogów § 157 ust. 5 ww. rozporządzania.
W ocenie [...]WINB obowiązek wynikający z decyzji PINB [...] nr [...]. został nałożony na właściwy podmiot. W myśl art. 61 ustawy Prawo budowlane obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których jest mowa w art. 5 ust. 2 ww. ustawy [w niniejszym przypadku części obiektu, jakim jest lokal użytkowy nr [...]] spoczywa na właścicielu lub zarządcy. Właścicielem tego lokalu jest P. M. L., co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych I instancji. Najemca natomiast nie może być traktowany jako strona postępowania administracyjnego, z uwagi na brak interesu prawnego w rozumieniu art. 28 Kpa.
Częściowo organ odwoławczy zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika strony skarżącej, iż organ powiatowy, prowadząc postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, uchybił przepisom procedury administracyjnej, tj. art. 79 § 1 w związku z art. 10 § 1 Kpa, jednakże naruszenie to w ocenie [...]WINB nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. M. L. nie brał udziału w czynnościach kontrolnych, jakie miały miejsce w dniu [...].07.2013 r., to jednak zaraz potem zostało mu doręczone zawiadomienie organu powiatowego z dnia [...].10.2013 r. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, wskutek czego zapoznał się on z aktami sprawy w siedzibie PINB [...] w dniu [...].11.2013 r. oraz zajął stanowisko w sprawie przed wydaniem decyzji nr [...], co znajduje potwierdzenie wjego piśmie z dnia [...].11.2013 r.
Skargę na tę decyzję złożył M. L..
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7, 77 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy istotnie instalacja znajdująca się w przedmiotowym lokalu zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwa mienia lub jest w nieodpowiednim stanie technicznym, oraz
b) art. 28 kpa poprzez przyznanie statusu strony Skarżącemu M. L. dopiero na ostatnim etapie postępowania I-instancyjnego, przy jednoczesnej odmowie przyznania takiego przymiotu Panu [...], podczas gdy zarówno z umowy najmu zawartej pomiędzy Skarżącym a Panem [...], jak i z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie sprawy ma wpływ nade wszystko na jego sytuację prawną, to Pan [...] powinien być stroną przedmiotowego postępowania, a także
c) art. 79 § 1 w związku z art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie przez Organ Skarżącemu wzięcia czynnego udziału w sprawie, tj. czynnościach kontrolnych, jakie miały miejsce w dniu [...] lipca 2013 roku, czym naruszył jego prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania.
Naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. § 8 i § 157 pkt 5 w zw. z § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku1 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż normy w/w rozporządzenia są adresowane do użytkowników budynków, podczas gdy jego przepisy stosuje się jedynie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także związanych z nimi urządzeń budowlanych.
Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w skażonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga M. L. zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.
W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przy czym Sąd podziela ustalenia organu co do stanu faktycznego, nie akceptuje zaś wniosków wyciągniętych z tych ustaleń.
Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.10.2001; I SA 1110/01, LEX 75 516).
W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja, której podstawę materialnoprawną stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Przepis ten określa przypadki, w których organ nadzoru budowlanego powinien nakazać doprowadzenie użytkowanego obiektu do odpowiedniego stanu technicznego. Decyzje wydawane w oparciu o niniejszy przepis mają charakter związany, co oznacza, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści omawianego przepisu, to organ nadzoru budowlanego jest obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (zob. Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, 3 wydanie, Warszawa 2009, s. 635-636). Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu nie wystarczy bowiem ogólne stwierdzenie przez organ, że zachodzą przesłanki określone w art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2. Dlatego też organ nadzoru budowlanego opierając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 musi jednoznacznie sprecyzować, jakie nieprawidłowości występują oraz któremu z dóbr wymienionych w pkt 1 lub 2 zagrażają i dlaczego. Przesłanka ta dotyczy sytuacji, w której obiekt budowlany samym swoim istnieniem (swoja istotą, warunkami technicznymi) powoduje opisane w niniejszym przepisie zagrożenie. Jednocześnie należy mieć na względzie, że zagrożenie to musi istnieć w momencie orzekania przez organ, gdyż przepisu nie można stosować w sytuacji, w której zagrożenie jeszcze nie powstało.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji w wydanych decyzjach w gruncie rzeczy nie uzasadniły dlaczego w ich ocenie wystąpiły przesłanki określone w pkt 1 i 2 ust. 1 art. 66 Prawa budowlanego. Powołały się one bowiem jedynie na okoliczność, iż zgodnie z brzmieniem § 157 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie instalacje gazowe zasilane gazem płynnym mogą być wykonywane tylko w budynkach niskich, czyli w budynkach mieszkalnych o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. Zdaniem organu odwoławczego istotne znaczenie w niniejszej sprawie miała również wskazana w piśmie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...].03.2013 r. okoliczność, iż dokumentacja projektowa, na podstawie której wybudowany został budynek przy ul. [...] w [...] nie zakładała wyposażenia tego obiektu w instalację gazową, w tym instalację na propan-butan.
Zdaniem Sądu takie ogólnikowe twierdzenia nie są wystarczające do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Przy czym należy podkreślić, że organy obu instancji uznają potencjalne zagrożenie bezpieczeństwo ludzi i mienia z uwagi na zapis § 157 ust. 5 ww. rozporządzenia i opierają swoje w rozstrzygnięcia na pkt 1 i 2 ust. 1 art. 66 Prawa budowlanego.
Podkreślić w związku z tym należy, że sama niezgodność z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie przesądza jeszcze o realnym stanie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska albo, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku.
Odnosząc się zaś do przedmiotowej instalacji gazowej wskazać należ, że co do zasady używanie tego rodzaju urządzeń nie jest zabronione i przepisy dopuszczają możliwość ich instalacji. Wynika z tego, iż sama instalacja jako taka nie stwarza zagrożenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Nawet z powoływanego przez organy przepisu zapis § 157 ust. 5 ww. rozporządzenia wynika, że tego rodzaju urządzenia mogą być instalowane w budynkach niskich. Wobec tego nie można przyjąć, że w zależności od wysokości budynku przedmiotowa instalacja gazowa będzie stwarzała zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska lub nie.
W związku z tym za nieuzasadnione należy uznać stanowisko organów nadzoru budowlanego wskazujące na to, że samo naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, w szczególności § 157 ust. 5 jest wystarczające do nałożenia obowiązków w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.
Zaistniałą w przedmiotowej sprawie sytuację można było rozpatrywać w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ale ze względu na jednoznacznie powołaną postawę prawną przez organy nadzoru budowlanego i stanowisko prezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji rozważania odnośnie tej kwestii wychodziły by poza zakres rozpoznawanej sprawy.
Skoro więc w przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie poczyniły szczegółowych ustaleń, oraz nie wyjaśniły dlaczego i które konkretnie w ich ocenie przesłanki określone w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 prawa budowlanego zaistniały i dlaczego powstanie instalacji gazowej powoduje stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska albo, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, to tym samym należy stwierdzić, że nie wykazały one zgodnie z regułami postępowania administracyjnego wynikającymi z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i art. 107 ust. 3 k.p.a. powodów wydania nakazu z art. 66 ust. 1 prawa budowlanego. Tylko jednoznaczne i wyczerpujące ustalenie wskazanych w uzasadnieniu wyroku okoliczności pozwoli wydać prawidłowe rozstrzygniecie w sprawie.
W tym stanie rzeczy za częściowo uzasadnione należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procesowych. Odnosząc się do pozostałych należy uznać, że nie są one uzasadnione.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosunek najmu nie rodzi interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu przed powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 66 Prawa budowlanego. Jedynie przymiot właściciela lokalu w budynku, którego części dotyczy postępowanie, uzasadnia udział w postępowaniu na prawach strony. Najemca niewątpliwie jest zainteresowany prawidłowym stanem technicznym budynku oraz bezpiecznym użytkowaniem mieszkania, które zajmuje zgodnie z umową najmu. Oznacza to jednak tylko tyle, że posiada on wyłącznie interes faktyczny w domaganiu się wydania decyzji w trybie art. 66.
Organ I instancji, prowadząc postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, uchybił przepisom procedury administracyjnej, tj. art. 79 § 1 w związku z art. 10 § 1 Kpa, jednakże naruszenie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący nie brał udziału w czynnościach kontrolnych, jakie miały miejsce w dniu [...].07.2013 r., jednak aktywnie uczestniczył w toku dalszego postępowania administracyjnego, zapoznał się z treścią protokołu kontroli, nie kwestionował jej ustaleń, mógł też składać wszelkie dowody, w tym co do stanu przedmiotowej instalacji gazowej.
Odnosząc się do zarzutu na ruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazać należy, że nie jest on zasadny.
Zgodnie z § 2 ust. 1 (1) przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Montaż instalacji gazowej niewątpliwie stanowi przebudowę budynku i w związku z tym podlega reżimowi ww. rozporządzenia. Nie mówiąc już o tym, że z samych zapisów rozporządzenia wynika, iż ma ono zastosowanie w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o niewykonalności zaskarżonej decyzji wynika z art. 152 wskazanej ustawy.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów wyroku Sądu. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy precyzyjnie i dokładnie wyjaśnić dlaczego w ocenie organu wystąpiły przesłanki określone w art. 66 prawa budowlanego i które konkretnie z nich, uwzględniając nadto aktualny stan faktyczny istniejący przy ponownym rozpoznaniu sprawy.