VII SA/WA 954/21

VII SA/Wa 954/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Monika Kramek /sprawozdawca/
Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Sygn. powiązane
II OSK 967/22 - Wyrok NSA z 2023-06-15
II OSK 968/22 - Wyrok NSA z 2025-01-09
VII SA/Wa 2010/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-12-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J.I. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. I. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) z dnia 3 września 2021 r. znak KOA 706/Ar/21 wydana w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wnioskiem z dnia 3 października 2017 r. [...] Sp. z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie bezobsługowej stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą 15kV i dojazdem do wieży na części działki ewid. nr [...] położonej w miejscowości K. gmina G.
Decyzją z dnia 18 grudnia 2020 r. nr [...] Burmistrz G. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) działając na podstawie art. art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 54, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm. dalej: jako u.p.z.p.) ustalił warunki lokalizacji dla ww. inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że wnioskowana inwestycja została zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm. - dalej jako: u.g.n.). Obwieszczeniem z dnia 31 sierpnia 2020 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie. Za strony postępowania został uznany inwestor, właściciel nieruchomości na której lokalizowana jest inwestycja, właściciele działek sąsiednich. Strony nie wniosły uwag ani zastrzeżeń w zakresie planowanej inwestycji. Inwestycję uzgodniono z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Zarząd Zlewni, Starostą G., Powiatowym Zarządem Dróg, Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Na podstawie przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych.
Odwołanie od decyzji Burmistrza wniósł skarżący zarzucając:
pominięcie, że w bliskim sąsiedztwie planowanej stacji telefonii komórkowej znajduje się już inna stacja telefonii komórkowej, a tym samym, że cel publiczny w postaci zapewnienia łączności jest już zrealizowany, przez co planowana inwestycja nie powinna mieć miejsca;
pominięcie, że w związku z obecnością innej wieży stacji telefonii komórkowej w bliskiej odległości (ok. 120 m) od planowanej stacji dojdzie do kumulacji pola elektromagnetycznego;
błędne uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, zarówno zawsze znacząco, jak i potencjalnie znacząco, w sytuacji gdy co najmniej fakt nakładania się pól elektromagnetycznych z dotychczasowej stacji i planowanej stacji powinien spowodować obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czego w sprawie zaniechano - pomimo złożenia przez skarżącego stosownego wniosku;
bezkrytyczne uznanie danych wskazanych przez wnioskodawcę, z pominięciem wykonania jakichkolwiek czynności mających na celu weryfikację wskazanych przezeń parametrów technicznych oraz stref oddziaływania, podczas gdy podane w "Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej" moce anten są wielokrotnie niższe niż powszechnie stosowane przez inwestora [...] sp. z o.o., co uniemożliwiło dokonanie właściwej kwalifikacji inwestycji, a w konsekwencji ustalenie rzeczywistego obszaru jej oddziaływania i wpływu na środowisko;
niewskazanie w treści decyzji dokładnej liczby, mocy wyjściowych, kierunków, pochyleń (tzw. tiitów), i innych kluczowych parametrów anten sektorowych oraz nadajników radioliniowych, które mają zostać zainstalowane na wieży stacji, co jest tożsame z uznaniem przez organ, że parametry te są bezprzedmiotowe i narusza art. 52, art. 54, art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy w istocie parametry te mają kluczowe znaczenie dla określenia warunków i charakteru inwestycji telekomunikacyjnej, oraz bezpośredni wpływ na wartości emitowanego promieniowania elektromagnetycznego, a co za tym idzie oddziaływanie inwestycji na otoczenie, w tym środowisko, w szczególności;
niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych;
niewskazanie w decyzji konkretnych kierunków i kątów pochyleń anten;
niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;
nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej
niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów;
nieuwzględnienie maksymalnych możliwych do uzyskania mocy anten oraz maksymalnych możliwych kątów ustawienia anten (tzw. tiitów);
naruszenie art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.,
pominięcie, że inwestycja powstaje w pobliżu działek skarżącego przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkalną, a posiadane przez niego działki znacząco stracą na wartości w przypadku budowy w ich sąsiedztwie wysokiego masztu stacji bazowej GSM ze względu na obniżenie, a wręcz degradację, walorów związanych z zamieszkiwaniem czy prowadzeniem produkcji rolnej;
pominięcie negatywnego wpływu promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez planowaną stację bazową telefonii komórkowej na zdrowie ludzi mieszkających w jej okolicy (w tym skarżącego) czy też na możliwość nieskrępowanego korzystania przez nich ze sprzętu elektrycznego i środków łączności (z uwagi na zakłócenia wywołane polem elektromagnetycznym);
brak zapewnienia gwarancji, że stacja będzie emitować pole elektromagnetyczne zgodnie z przepisami czy też, że nie zostanie rozbudowana w przyszłości, a tym samym, że nie zwiększy się jej szkodliwość.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 9 marca 2021 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcie Kolegium wyjaśniło, że wnioskowana inwestycja w świetle art. 6 pkt 2 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak również przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z §§ 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Przepisy te, jak wyjaśniło Kolegium - w zakresie inwestycji takich jak przedmiotowa - nie uległy zmianie do chwili obecnej, gdzie obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 - dalej: rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć).
Dalej organ odwoławczy podniósł, że w Kwalifikacji przedsięwzięcia jego autorka wyjaśniła, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej' promieniowania anten sektorowych. Zatem przedsięwzięcie zostało ocenione pod kątem zgodności z przepisami ochrony środowiska i uznano, że nie jest ono objęte obowiązkiem uzyskania decyzji środowiskowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. - dalej: ustawa środowiskowa). Jednocześnie, jak wskazało Kolegium, w przypadku niewydawania decyzji środowiskowej nie mają zastosowania przepisy ww. ustawy dotyczące skumulowania oddziaływań powiązań planowanego przedsięwzięcia z istniejącymi już na danym terenie inwestycjami. Ponadto organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie przed wydaniem decyzji o lokalizacji planowanej inwestycji, gdyż przedmiotowa działka znajduje się w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu (a więc obszarze chronionym zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - Dz. U. z 2020 r., poz., 55 ze zm.), ale RDOŚ nie zajął stanowiska w przepisanym terminie 21 dni, co uznaje się za uzgodnienie decyzji.
Kolegium podkreśliło, że interesy i bezpieczeństwo osób trzecich są chronione przez zapisy pkt 2 części wstępnej decyzji Burmistrza. W pkt 2.2. i 2.6 dotyczących warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz warunków ochrony interesów osób trzecich wskazano, że konkretyzacja tych interesów nastąpi na etapie pozwolenia na budowę z uwzględnieniem przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i przepisów techniczno - budowlanych.
W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone w art. 54 u.p.z.p. Stanowi ona odpowiedź na wniosek inwestora i załączoną do niego "Kwalifikację" i dane w nim zawarte jak moc równoważna promieniowania izotropowo, pochylenie wiązek, itd. (organ jest związany wnioskiem), stąd wykroczenie organu budowlanego wydającego pozwolenie na budowę poza ten wniosek nie jest możliwe.
W skardze na decyzję Kolegium z dnia 9 marca 2021 r. skarżący zarzucił naruszenie:
art. 8 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez zaniechanie odniesienia się do zarzutów odwołania z jednoczesnym brakiem konkretyzacji przedmiotu sporu i tym samym zaniechaniem również uzasadnienia merytorycznego,
z którego wynikałoby, z jakich powodów organ uznał, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej: p.o.ś.) w związku z art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy środowiskowej w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy anten, maksymalnych tiltów anten, oraz pominięcie faktu kumulacji pola elektromagnetycznego z już istniejącą stacją telefonii w odległości ok. 120 m od planowanej;
art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzania merytorycznego w zakresie braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co nie powoli sądowi na odkodowanie toku myślowego organu;
art. 54 ust 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten radioliniowych.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie ustosunkował się do większości zarzutów odwołania i tym samym przy tak lakonicznym uzasadnieniu nie sposób stwierdzić, dlaczego uznał, że podniesione zarzuty są niezasadne. W istocie zaskarżona decyzja podważa zaufanie do organu administracji publicznej, który zignorował stanowisko strony odwołującej. Obie decyzje w ocenie skarżącego nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. tym bardziej, że nawet nie określono przedmiotu sporu. W zaistniałej sytuacji sąd akceptując decyzje musiałby zastąpić organy i sporządzić uzasadnienie merytoryczne w odniesieniu do konkretnego przedmiotu sprawy, co wiązałoby się również z koniecznością odniesienia się do kwestii związanej z maksymalnymi mocami, pochyleniami oraz kwestią kwalifikacji przedsięwzięcia, czy też jego pojedynczych elementów.
Zdaniem skarżącego sąd nie ma możliwości konwalidowania wad obu decyzji, ponieważ musiałby zastąpić organy sporządzając za nie uzasadnienie merytoryczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.
Przedmiotem kontroli Sądu z punktu widzenia kryterium legalności, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 marca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza G. z dnia 18 grudnia 2020 r. o ustaleniu na wniosek [...] sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie bezobsługowej stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą 15kV i dojazdem do wieży na części działki ewid. nr [...] położonej w miejscowości K. gmina G.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy uwzględniając wniosek złożony przez inwestora, poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego organy wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a w szczególności, czy w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji należycie zbadana została moc anten sektorowych, pozwalająca na zakwalifikowanie planowanego przedsięwzięcia do takich, które nie wymagają przed ustaleniem lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o jakiej mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 50 i nast. u.p.z.p.
Ponieważ stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy środowiskowej wymagane jest dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oceny w niniejszej sprawie wymagało, czy przedsięwzięcie objęte wnioskiem należy do tych, które wymienione zostały w powyższym przepisie.
Niewątpliwe w sprawie jest, że inwestor wniósł o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzić będą elementy (w żaden sposób nieopisane w zaskarżonej decyzji) - urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo - odbiorcze zlokalizowane u podstawy wieży oraz sześć anten sektorowych (azymuty 173°, 240° i 350°) oznaczone L081M1, L081M2, L082M1, L082M2, L083M1, L083M2, trzy anteny sektorowe (azymuty 173°, 240° i 350°) oznaczone U091, U092, U093 i anteny radiolinii zamocowane na projektowanej wieży kratowej o wysokości 60,45 m n.p.t.
Ustalenie, że opisane wyżej przedsięwzięcie nie zostało objęte rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć i co za tym idzie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ odwoławczy poczynił na podstawie twierdzeń zawartych we wniosku oraz w oparciu o dołączone do wniosku załączniki, w tym dokument pn. "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 10.09.2019 r., Dz.ll. 2016 poz. 71".
We wnioskach końcowych tego dokumentu, opracowanego przez specjalistę systemów ochrony atmosfery mgr inż. U. K. jest napisane, że "dla przedstawionej przez Inwestora konfiguracji anten sektorowych", zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć, "rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (...). Miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych".
Zgodnie ze złożoną przez inwestora dokumentacją omawiana stacja bazowa składać się będzie:
z 6 anten sektorowych [...] zlokalizowanych na azymutach 173°, 240° i 350° oraz EIRP (równoważna moc promieniowana izotropowo) obliczonym dla każdej anteny osobno wynoszącym 434,01 W, zarówno przy tilcie wynoszącym 0°, jak i przy maksymalnym tilcie elektrycznym (10°). W kwalifikacji wyjaśniono przy tym, że przez tilt należy rozumieć pochylenie względem kierunku horyzontalnego. W przypadku każdej z tych anten miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 20 m od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania;
z 3 anten sektorowych [...] o azymutach 173°, 240° i 350° oraz EIRP - 1 060,72 W, liczonym dla każdej anteny, zarówno przy neutralnym jak i przy maksymalnym tilcie (0° i 10°). W przypadku każdej z tych anten miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Burmistrza nie wynika, by przy uwzględnieniu rodzaju inwestycji, częstotliwości emitowanego pola elektromagnetycznego oraz równoważnej moc promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla każdej anteny, organy dokonał jakiejkolwiek oceny przedsięwzięcia objętego wnioskiem pod kątem przesłanek, o których mowa w § 2 i § 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć.
Organ odwoławczy mimo podnoszonych w tym zakresie przez skarżącego argumentów odwołania, jednym zdaniem stwierdził, że skoro autor Kwalifikacji ocenił, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych, to "przedmiotowe przedsięwzięcie zostało ocenione pod kątem zgodności z przepisami ochrony środowiska i uznano, że nie jest ono objęte obowiązkiem uzyskania decyzji środowiskowej".
Nie ulega wątpliwości, że przeprowadzenie analizy danych dotyczących planowanego przedsięwzięcia na potrzeby ustalenia, czy spełnia ono przesłanki określone w ww. przepisie, wymaga specjalistycznej wiedzy, której nie posiadają ani organy orzekające w sprawie ani sąd. Dokumentem bazowym w tym zakresie jest kwalifikacja przedsięwzięcia, taka jak złożona w niniejszej sprawie przez inwestora. Przy jej ocenie należy jednak mieć na uwadze, że kwalifikacja jest dokumentem o charakterze prywatnym, nie korzystającym z żadnej szczególnej, czy uprzywilejowanej mocy dowodowej. Kryteriami, jakimi winien kierować się organ przy ustaleniu, że dana inwestycja stanowi bądź nie stanowi przedsięwzięcia, dla którego wymagane jest uprzednie uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, są - poza przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć - logika wypowiedzi autora kwalifikacji, wskazanie źródła danych technicznych dotyczących projektowanej inwestycji i możliwość ich weryfikacji przez organ, ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów, czy zastrzeżeń kierowanych przez strony postępowania pod względem spełniania przez przedsięwzięcie standardów w zakresie ochrony środowiska oraz zdrowia ludzi w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, a także przedstawienie sposobu rozumowania prowadzącego do wniosków końcowych w sposób czytelny, przekonujący i zrozumiały. Innymi słowy, kwalifikacja przedsięwzięcia winna zostać sporządzona w taki sposób, aby poddawała się kontroli organu bez konieczności dodatkowego sięgania do wiedzy specjalistycznej z innego - niż sama kwalifikacja - źródła. Ostatecznie bowiem to do organu właściwego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie do inwestora, należy prawidłowe zakwalifikowanie danego przedsięwzięcia jako takiego, które wymaga lub nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Z "Kwalifikacji" złożonej w niniejszej sprawie wynika, że do opracowania tego dokumentu przyjęto "parametry techniczne urządzeń, torów kablowych i anten zgodnie z kartami katalogowymi producentów/danymi inwestora" (pkt 5 "Kwalifikacji"). Jeśli przez "dane inwestora", o jakich mowa wyżej, rozumieć informacje, czy też deklaracje podane autorowi "Kwalifikacji" przez wnioskodawcę, to rodzi się uzasadnione pytanie, które parametry wykorzystane jako podstawa analiz i obliczeń wynikają jedynie z "danych inwestora", a które z informacji producenta dotyczących maksymalnych mocy anteny w różnych ustawieniach, zawartych w kartach katalogowych, których do omawianego dokumentu nie dołączono. Ma to znaczenie zwłaszcza dla rzetelnego określenia miejsc dostępnych dla ludności, które mogą się zmieniać w zależności od pochylenia anteny. Autor "Kwalifikacji" podaje, że w opracowaniu uwzględniono "stosowane przez Inwestora maksymalne tilty elektryczne. Pochylenie mechaniczne anten w przypadku tej instalacji nie występuje, tilty mechaniczne dla wszystkich anten sektorowych wynoszą zero".
Sąd w składzie orzekającym w sprawie stoi na stanowisku, że dane dotyczące parametrów technicznych anten sektorowych, w tym także tiltów i mocy anten, powinny być czerpane z kart katalogowych, a nie z deklaracji czy informacji inwestora, tym bardziej, że z "Kwalifikacji" nie wynika w sposób jednoznaczny, czy "stosowane przez inwestora" maksymalne tilty elektryczne oznaczają jednocześnie maksymalne pochylenia anten przewidziane przez producenta. Brak wglądu w informacje dotyczące cech i właściwości fabrycznych tych urządzeń, znajdujące się w kartach katalogowych, znacząco utrudnia ocenę rzetelności wniosków omawianego dokumentu. Dostrzeżenie i wyjaśnienie powyższej okoliczności było obowiązkiem obu organów, a zwłaszcza organu odwoławczego wobec formułowanych w odwołaniu zarzutów.
Organ rozpatrujący wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zobowiązany jest więc w pierwszej kolejności ocenić, czy przedstawiona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia, wraz z wnioskiem o wydanie decyzji oraz innymi znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami, pozwala dokonać kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć. Jeżeli tak, to organ powinien wyjaśnić, w uzasadnieniu wydanej decyzji, dlaczego przedsięwzięcie to kwalifikuje się lub nie do mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jeżeli nie, to powinien podjąć działania w celu uzupełniania materiału dowodowego, np. poprzez zobowiązanie do uzupełnienia znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji. Tego w decyzji Kolegium niewątpliwie zabrakło.
Wskazać w tym miejscu również należy, że już na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji uczestnicy postępowania zgłaszali szereg zarzutów związanych z niekorzystnym oddziaływaniem planowanej inwestycji na zdrowie ludzi, powołując m.in. kwestie promieniowania oraz bliskiej lokalizacji innych stacji bazowych telefonii.
W odwołaniu od decyzji Burmistrza skarżący podnosił, że "w bliskim sąsiedztwie planowanej stacji bazowej znajduje się już inna stacja bazowa operatorów [...] zlokalizowana na działce nr [...] przy ul. S. [...] w K., zaś odległość między tymi stacjami wynosić będzie ok. 120 m". Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika, by dostrzegł on potrzebę wyjaśnienia tej kwestii i ustalenia, czy promieniowanie emitowane z istniejącej już stacji (jeśli rzeczywiście taka stacja znajduje się w sąsiedztwie), będzie miało wpływ na moc anten stacji objętej wnioskiem i miejsca dostępne dla ludności. Okoliczność funkcjonowania innej stacji bazowej, jak wskazuje skarżący w odległości 120 m sprowadzona została przez Kolegium do stanowiska, że jeśli w "Kwalifikacji" uznano, że przedsięwzięcie nie jest objęte obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach to nie mają. zastosowania przepisy ustawy środowiskowej dotyczące skumulowania oddziaływań powiązań planowanego przedsięwzięcia z istniejącymi już na danym terenie inwestycjami.
Tymczasem kwestia związana z ewentualną kumulacją promieniowania emitowanego przez inne stacje bazowe jest istotna dla oceny, czy planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed ustaleniem lokalizacji inwestycji celu publicznego, co wynika z treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć.
Nieodniesienie się i niewyjaśnienie przez organ odwoławczy wszystkich podniesionych wyżej okoliczności sygnalizowanych również w odwołaniu powoduje, jak słusznie wskazuje skarżący, że nie jest możliwe przeprowadzenie przez Sąd kontroli zgodności z prawem ustalenia, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej. Nie jest rolą Sądu czynienie w sprawie ustaleń faktycznych za organ rozpatrujący sprawę, nawet jeżeli w aktach sprawy znajdują się dokumenty mające dla sprawy istotne znaczenie.
Reasumując, Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w postępowaniu Kolegium dostrzegł istotne naruszenie norm postępowania, przewidzianych w art. 7, art. 9, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności przedstawiony lakoniczny sposób uzasadnienia zaskarżonej decyzji należy ocenić w konsekwencji jako istotne naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na brak dostatecznego ustosunkowania się przez organ do kluczowych okoliczności sprawy.
Powyższe skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowanie Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te złożył się wpis od wniesionej skargi.
Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy usunie stwierdzone uchybienia, rozważając przy tym zakres ewentualnego postępowania wyjaśniającego i wyda decyzję zawierającą prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne.
-----------------------
#