VII SA/Wa 1449/05

VII SA/Wa 1449/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Ostrowska
Mirosława Kowalska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. i B. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i B. M. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego z gabinetem lekarskim wraz z przyłączami wodociągowym i kanalizacyjnym oraz budynku garażowego przy ul. L. [...] w O. S., na działce nr [...].
Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożyła E. G..
Decyzją z dnia [...] października 2003 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § 1 kpa, 158 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2003 r.
W uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Burmistrz O. S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy domu jednorodzinnego z gabinetem lekarskim wraz z niezbędnym zagospodarowaniem terenu na działce nr [...]. Badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niezgodność ta wynika z niezachowania warunku określającego odległość linii zabudowy budynku na 6 m od granicy frontowej działki (od strony ulicy L.) oraz z zaprojektowania dobudowy do północnej elewacji budynku mieszkalnego zadaszonej wiaty o szerokości 4 m, sięgającej do granicy działki budowlanej z działką E. G.. Ponadto pozwoleniem na budowę objęto oprócz domu mieszkalnego z gabinetem lekarskim z przyłączami wodociągowymi, kanalizacyjnymi objęto również budynek garażowy nie ujęty w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec powyższego organ I instancji uznał, iż rażąco naruszono art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b i c oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, a także § 12 ust. 3 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania M. i B. M. od decyzji Wojewody [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2003 r.
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2005 r. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r.
W uzasadnieniu stwierdził, że bezspornym jest brak zgodności decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2002 r., co kwalifikuje owo przekroczenie jako rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno – budowlanej wydający pozwolenie na budowę związany jest ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto - na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - zatwierdzony weryfikowaną decyzją projekt budowlany zawiera istotną wadę polegająca na rozbieżności pomiędzy rysunkami rzutów projektowanego budynku, a planem zagospodarowania terenu. Na planie tym w ogóle nie została przedstawiona wiata stanowiąca przedmiot sporu, na pozostałych zaś szczegółowych rysunkach rzutów budynku wiata została uwidoczniona. Brak jest również jednolitej lokalizacji garażu, który raz umiejscowiony został w granicy z działką sąsiednią, innym razem został od niej oddalony. Wskazał, iż zatwierdzony decyzją projekt architektoniczno – budowlany narusza również § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, bowiem projekt nie zawiera spisu zawartości projektu, a zasadniczy rzut przyziemia budynku z wiatą w skali 1:50 jest wyrwany z projektu i luzem włożony w końcowej jego części, pozostaje więc on tym samym w sprzeczności z § 5 wskazanego rozporządzenia. Naruszenia te powodują, że przedmiotowy projekt budowlany nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 34 ust. 1-3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 sierpnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M.i B. M..
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa procesowego tj. art. 156 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2003 r., podczas gdy w sytuacji nieodwracalnych skutków prawnych nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności, a sytuacja taka zaszła w przedmiotowej sprawie na skutek połączenia działek o nr [...] i o nr [...] i powstania nowej działki o nr [...]. Zdaniem skarżących na skutek wspomnianego połączenia działek i powstania nowej działki przestał również istnieć przedmiot decyzji S. T.. Ponadto M. i B. M. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., podczas gdy brak było w przedmiotowej sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Wskazać trzeba, iż sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego z daty podejmowania kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Kwestionowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. została wydana w postępowaniu nieważnościowym, w którym to postępowaniu organy obu instancji stwierdziły, że wydana przez Starostę T. w dniu [...] lutego 2003 r. decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b i c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Przede wszystkim zauważyć należy za Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę organ ten był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 506/04. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. i odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2003 r.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem.
Podkreślić należy także, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. szerzej na ten temat J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s 219 i nast.).
Stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 506/04 przesądził jednoznacznie jakie rozstrzygnięcie winien wydać organ II instancji działający w trybie nadzoru, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania. Sąd ten w uzasadnieniu powołanego wyroku wskazał przede wszystkim, iż celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonej w oparciu o poprzednio obowiązującą ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym było zasadniczo określenie zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a także określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, nie zaś określenie położenia zabudowy na terenie działki. Sąd ten wprost wskazał również jakich uchybień dopuścił się organ architektoniczno – budowlany przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla M. i B. M.. Stwierdził m.in., że organ ten wydając w/w decyzję dokonał niepełnej oceny co do zakresu związania decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2002 r., która poprzedzała zamierzenie inwestycyjne. Zauważył, że decyzja ta zawierała sformułowanie, iż "obowiązująca linia zabudowy od frontowej granicy działki wynosi 6 m" i że określała ona linię zabudowy od granicy działki nr [...], której właścicielami byli w dacie jej wydania inwestorzy. Podkreślił, że decyzja ta wydana została przed nabyciem przez inwestorów działki o nr [...]. To, że następnie nabyli oni działkę sąsiednią od strony ulicy tj. działkę o nr [...], nie uprawniało jeszcze do przyjęcia w projekcie budowlanym, że nastąpiła możliwość przesunięcia linii zabudowy w stosunku do ustaleń dokonanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2002 r. Sąd wskazał także, że projekt budowlany stanowiący integralny załącznik do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zawiera istotna wadę, która polega na sprzeczności pomiędzy rysunkami rzutów projektowanego budynku, a planem zagospodarowania terenu. Na planie tym nie uwidoczniono w ogóle wiaty, która w projekcie przedmiotowej inwestycji przewidziana została od strony północnej elewacji budynku mieszkalnego i która została wyrysowana na szczegółowych rysunkach rzutów budynków. Ponadto garaż na planie zagospodarowania terenu zmienia miejsce położenia, raz jest bowiem wyrysowany w granicy działki, raz od niej oddalony. Sąd dostrzegł także naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
Zdaniem składu orzekającego w niniejszym postępowaniu, organ II instancji rozpatrując ponownie sprawę w pełni zastosował się do wytycznych tj. oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2004 r. (sygn. akt VII SA/Wa 506/04). Organ dokonał wszechstronnej oceny okoliczności danego przypadku na podstawie analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 30 sierpnia 2005 r. uzasadnił zgodnie z wymogami przepisów kpa tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.
Uzasadniając zaskarżoną decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po pierwsze trafnie podniósł, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 kpa. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 kpa, nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Jedną z przesłanek zastosowania tego trybu jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 kpa), które określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto organ ten zasadnie podniósł, iż świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego przyjmuje się że, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna wytyczać podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji w sposób wiążący dla projektanta i dla organu wydającego pozwolenie na budowę lub zatwierdzającego projekt budowlany.
Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane właściwy organ ma obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu m.in. z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami w tym techniczno – budowlanymi. W myśl art. 35 ust. 3 w/w ustawy, w razie stwierdzenia niezgodności w wyżej wskazanym zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek jej usunięcia, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika bezspornie, iż M. i B. M. dysponowali decyzją Burmistrza O. S z dnia [...] sierpnia 2002r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] obręb O. S dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego z gabinetem lekarskim wraz z niezbędnym zagospodarowaniem terenu. Z akt sprawy wynika także, że na rzecz M. i B. M. wydana została przez Starostę T. decyzja z dnia [...] lutego 2003 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego z gabinetem lekarskim wraz z przyłączami wodociągowym i kanalizacyjnym oraz budynek garażowy.
Samo już zestawienie osnów w/w decyzji pozwala jednoznacznie stwierdzić, że M. i B. M. dysponowali dwiema decyzjami, w których w odmienny od siebie sposób określona została inwestycja, którą inwestorzy zamierzali realizować. W decyzji Starosty T. z dnia [..]. lutego 2003r. o pozwoleniu na budowę zamierzenie inwestycyjne zostało określone w sposób szerszy niż w decyzji Burmistrza O. S. z dnia [...] sierpnia 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją tą zatwierdzono bowiem projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego z gabinetem lekarskim wraz z przyłączami: wodociągowym i kanalizacyjnym oraz budynku garażowego na działce nr [...]. Natomiast w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycja określona została wyłącznie jako budowa domu jednorodzinnego z gabinetem lekarskim wraz z niezbędnym zagospodarowaniem terenu.
Mając na względzie chociażby w/w okoliczności, zgodzić się trzeba ze zdaniem organu odwoławczego, iż zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji decyzją Starosty T. z dnia [...] lutego 2003 r. oznacza, iż decyzja ta została dotknięta wadą kwalifikowaną tj. rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
W tym miejscu zauważyć trzeba także, że dla oceny zgodności z prawem w/w pozwolenia na budowę bez znaczenia jest fakt późniejszego otrzymania przez inwestorów decyzji Burmistrza O. S. z dnia [...] listopada 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla garażu.
Za uznaniem decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2003 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przemawia – jak słusznie zauważa organ odwoławczy – także to, że w decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydanej przed nabyciem przez inwestorów działki nr [...] - obowiązująca linia zabudowy od frontowej granicy określona została na 6 m, z projektu architektoniczno – budowlanego stanowiącego integralny załącznik do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wynika zaś, że planowana inwestycja, wyraźnie narusza wyznaczoną linię zabudowy. Projektowany obiekt został co prawda oddalony od frontowej granicy działki o 6 m, jednakże odległość ta wyliczona została od granicy działki o nr [...], która nie została objęta wnioskiem inwestorów o pozwolenie na budowę, nie zaś od granicy działki nr [...] objętej tym wnioskiem. Organ II instancji trafnie wskazał, że późniejsze nabycie przez inwestorów działki sąsiedniej tj. o nr [...] nie uprawniało do przyjęcia w projekcie budowlanym, że nastąpiła możliwość przesunięcia linii zabudowy w stosunku do ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Władanie tą działką w żadnym wypadku nie dawało podstawy do objęcia jej pozwoleniem na budowę wydanym dla nieruchomości nr [...].
W ocenie Sądu bezspornym jest zatem brak zgodności decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. Starosty T. o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2002 r. Niezgodność tę zaś należało zakwalifikować jako rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Na marginesie wskazać trzeba także za organem II instancji, że projekt budowlany stanowiący integralny załącznik do kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2003 r. przewiduje dobudowę do północnej elewacji budynku mieszkalnego zadaszonej wiaty o szerokości 4 m, sięgającej do granicy działki budowlanej z działką sąsiednią nr [...], co wypełnia przesłankę rażącego naruszenia przepisu § 12 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Odnosząc się zaś do zarzutu skargi, powstania nieodwracalnych skutków prawnych w wyniku połączenia działek o nr [...] i powstania nowej działki o nr [...] oraz nieistnienia w związku z tym przedmiotu decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2003 r., stwierdzić trzeba, iż zarzut ten jest całkowicie chybiony. Nieodwracalność skutków prawnych ma bowiem miejsce jedynie, gdy organ administracyjny w drodze postępowania administracyjnego nie może cofnąć ani odwrócić skutków prawnych jakie wywołała decyzja. Połączenie dwóch nieruchomości nie stanowi zaś w żadnym wypadku nieodwracalnego skutku prawnego, a jedynie skutek faktyczny. W orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym nieodwracalność skutków prawnych wiązana jest ze zdarzeniem prawnym powstałym po wydaniu kwestionowanego aktu, którego organ administracji nie może odwrócić działając w granicach przysługujących mu kompetencji (zob. np. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 28 maja 1992 r., III AZP 4/92, OSNCP z 1992/12 poz. 211 oraz wyrok NSA z dnia 16 października 1995 r. IV SA 747/94 Wspólnota 1997/7/26). Nieodwracalność skutków prawnych rozumiana jest również jako "brak przepisów prawnych, które mogłyby stanowić dla organów administracji podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć, znieść lub odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności" (zob. W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne, Zielona Góra 2001). Z powyższego wynika więc bezspornie, iż fakt połączenia dwóch nieruchomości nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego.
Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r nie narusza prawa.
W ocenie Sądu tak jak i w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. przez Starostę T. doszło do oczywistego i bezspornego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 b i c i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 12 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co stanowiło przesłankę na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa do stwierdzenia nieważności badanej decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2003 r.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.