VII SA/Wa 905/06

VII SA/Wa 905/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Kuśmirek /przewodniczący/
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Tadeusz Nowak
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], po rozpatrzeniu odwołania J. G., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymał w mocy decyzję nr [...]Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] lutego 2006 r. o braku podstaw do stwierdzenia u J. G. choroby zawodowej: obustronny trwały ubytek słuchu typu Ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchy lepiej słyszącym, obliczony jako średnia asymetryczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o ocenę narażenia zawodowego oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].12.2005 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane przez Instytut Medycyny Pracy w [...]
Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie J. G. w latach 1974-2004 zatrudniony był w [...] na stanowiskach pracy blacharza oraz montera samochodowego. W czasie wykonywania czynności zawodowych był narażony na hałas okresowo przekraczający wartość dopuszczalną.
Lekarze orzecznicy z Instytutu Medycyny Pracy rozpoznali u J. G. niedosłuch odbiorczy ślimakowy ucha prawego o wielkości 41.6dB i niedosłuch odbiorczy pozaślimakowy ucha lewego o wielkości 38,6dB.
W ocenie organu charakter stwierdzonego ubytku słuchu odmiennego po stronie prawej i lewej nie spełnia kryterium upoważniającego do rozpoznania choroby zawodowej, tj. zawodowego uszkodzenia słuchu, o którym mowa w par. 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Zarówno wielkość stwierdzonego ubytku (poniżej 45dB) jak i charakteru (inny w uchu prawym i lewym) nie są charakterystyczne dla przewlekłego urazu akustycznego wywołanego pracą w narażeniu na hałas i mają etiologię pozazawodową.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, iż nieznaczne różnice badań placówek orzeczniczych dotyczą wyłącznie oceny wartości liczbowych stwierdzonego niedosłuchu w uchu prawym i nie mają wpływu na meritum sprawy, zaś orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy zgodnie z § 7 ust. 3 cytowanego rozporządzenia jest ostateczne i wiąże organy Inspekcji Sanitarnej.
Skargę na powyższą decyzją organu odwoławczego wniósł J. G., wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż słuch skarżącego stale pogarszał się w ciągu kolejnych lat pracy zawodowej, o czym mają świadczyć wyniki badań.
Skarga wskazuje, iż badanie przeprowadzone przez [...] Oddział [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] w 2005 r. wykazały niedosłuch ucha prawego 33dB, a niedosłuch ucha lewego 38dB, tymczasem badania przeprowadzone w tym samym roku w Instytucie Medycyny Pracy w [...] - odpowiednio - w uchu prawym 41,6dB, w uchu lewym 38,6dB. Zdaniem skarżącego różnice te wskazują na okoliczność, iż nadal nie została postawiona prawidłowa diagnoza.
Skarżący podnosi także, iż już gdy stwierdzono u niego chorobę zawodową "naczyniowo-nerwowa postać zespołu wibracyjnego" wykazano, iż podczas pracy był narażony zarówno na wibracje, jak i hałas przekraczający dopuszczalne normy i że chorobie wibracyjnej towarzyszy niedosłuch obustronny z ubytkiem słuchu 21 i 23dB.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.
Zgodnie z brzmieniem par. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych ...(Dz. U. z 2002 r., nr 132, poz. 1115), przez chorobę zawodową uznajemy "obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz".
Tak określony zespół chorobowy wymaga jednoczesnego spełnienia następujących warunków:
trwały ubytek słuchu musi być obustronny;
w obu uszach ubytek ten musi być typu ślimakowego
wielkość stwierdzonego ubytku musi wynosić co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym.
Orzeczenie lekarskie nr [...][...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] stwierdziło brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w oparciu o następujące ustalenie kliniczne:
niedosłuch ślimakowy ucha prawego (33dB)
niedosłuch pozaślimakowy ucha lewego (38dB).
Kwestionując powyższe orzeczenie lekarskie skarżący wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, w wyniku którego Instytut Medycyny Pracy w [...] orzeczeniem lekarskim nr [...] potwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej stwierdzając u skarżącego:
niedosłuch odbiorczy ślimakowaty ucha prawego (41,6dB)
niedosłuch odbiorczy pozaśłimakowy ucha lewego (38,6dB).
Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jako ostateczne wiązało organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej i stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Analiza orzeczenia lekarskiego prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż ze względu na niespełnienie warunków wyżej opisanych ze względu na typ niedosłuchu (w uchu prawym ślimakowy, zaś w lewym pozaślimakowy) oraz jego natężenie (poniżej 45dB) brak było podstaw do stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej.
W tym miejscu należy podkreślić, iż okolicznością w sprawie całkowicie bezsporną jest fakt, że skarżący podczas wykonywania pracy zawodowej narażony był na hałas okresowo przekraczający wartość dopuszczalną, jednak pozostaje ona, ze względu na rozpoznanie kliniczne, bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organów.
Nietrafnym jest także zarzut skargi odnoszący się do różnic w wynikach badań wielkości niedosłuchu przeprowadzonych przez obie jednostki orzecznicze.
Wbrew twierdzeniom skargi w obu przypadkach została postawiona analogiczna diagnoza określająca schorzenie skarżącego, zaś organy miały na uwadze ostateczne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w [...] stwierdzające wyższy ubytek słuchu niż jednostka orzecznicza I stopnia.
Z tych wszystkich względów należało orzec jak w sentencji na podstawi eart 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).