VII SA/Wa 903/22

VII SA/Wa 903/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-09-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący sprawozdawca/
Elżbieta Granatowska
Tomasz Janeczko
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OZ 746/22 - Postanowienie NSA z 2022-12-13
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Asesor WSA Elżbieta Granatowska, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2022 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 30 sierpnia 2021 r., na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu na wniosek K. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego dwulokalowego wraz z instalacjami na działkach nr [...], nr [...], nr [...] położnych w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...] - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.
Z akt sprawy wynikało, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego dwulokalowego wraz z instalacjami na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] w Ł. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 1 marca 2019 r.
K. K. właścicielka działek sąsiednich nr: [...] i [...] wystąpiła w dniu 7 maja 2019 r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Wskazała, że działki na których zaplanowano inwestycję, obciążone są na jej rzecz służebnością gruntową, a wydając decyzję organ pominął ten fakt. Skarżąca twierdziła, że zostanie pozbawiona dostępu do swoich działek, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa.
Wojewoda wskazał, że stosownie do przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego integralną część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2019 r,. inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego dwulokalowego wraz z instalacjami na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] w Ł.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zakończeniem postępowania miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami - art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Starosta [...] dokonał takiej analizy i stwierdził, że inwestycja spełnia wymogi prawna budowlanego.
Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500, wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w N. pod numerem: [...] w dniu 16 sierpnia 2018 r. Taka klauzula dawała organowi administracji architektoniczno-budowlanej pewność, iż projekt opracowano w oparciu o materiał przyjęty do zasobu w wyniku pozytywnej weryfikacji, o której mowa w art. 12b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017r., poz. 2101 ze zmianami).
B. M. M. - główny projektant, potwierdziła zgodność treści mapy z oryginałem w zakresie opracowania geodezyjnego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tym samym organ architektoniczno-budowlany nie miał kompetencji, aby podważać wiarygodność mapy do celów projektowych. W projekcie zagospodarowania terenu wprost wskazano, że: "w zakresie mapy brak gruntów obciążonych służebnościami". Odpowiedzialność za projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania terenu ponosi projektant.
Oceniać wniosek o stwierdzenie nieważności Wojewoda Małopolski, zbadał treść ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek inwestycyjnych, tj. działki nr [...] (Księga Wieczysta Nr [...]), działki nr [...] (Księga Wieczysta Nr [...]) i działki nr [...] (Księga Wieczysta Nr [...]) oraz dla działek będących własnością K. K., tj. działek nr [...], nr [...] i nr [...] (Księga Wieczysta Nr [...]).
Ustalił, że w księdze wieczystej prowadzonej dla działek skarżącej brak jest wpisów dotyczących uprawnień związanych z nieruchomością. Zgodnie z Księgą Wieczystą Nr [...], z działkami wskazanymi we wniosku o stwierdzenie nieważności nie jest połączone żadne prawo służebności.
W Księdze Wieczystej Nr [...] (prowadzonej dla działki inwestycyjnej nr [...]) oraz w Księdze Wieczystej Nr NS1 [...] (prowadzonej dla działki inwestycyjnej nr [...]) brak jest wpisów o obciążeniu ich służebnością gruntową na rzecz działek będących własnością K. K.
Jedynie w Księdze Wieczystej Nr [...], która prowadzona jest dla działki inwestycyjnej nr [...], w dziale llI wpisano, że działka ta jest obciążona służebnością: przejazdu, przepędu i przechodu przez działkę nr: [...], która powstała z parceli gruntowej [...] na rzecz parceli gruntowej [...],[...] obj. kw [...]" (parcele gruntowe [...] i [...], to obecne działki nr [...] i nr [...], których właścicielką jest K. K.).
Powyższy wpis nie wskazuje jednak konkretnej lokalizacji i przebiegu tej służebności, tym samym nie można stwierdzić, czy przedmiotowa inwestycja narusza tę służebność. Działce nr [...] (dawna parcela gruntowa [...]), będącej własnością wnioskującej, nie przysługuje prawo służebności.
Ustalanie przebiegu służebności nie jest rzeczą organów architektoniczno - budowlanych. Dochodzenie praw związanych ze służebnościami gruntów możliwe jest na drodze cywilnoprawnej i spory z tym związane mogą być rozstrzygane przez sąd cywilny, a nie organ architektoniczno-budowlany.
Wobec spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, Starosta [...] nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda Małopolski nie stwierdził także innych naruszeń prawa mających charakter rażący. Uznał, że badana decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., została wydana zgodnie z właściwością (art. 156 § 1 ust. 1 kpa), z powołaniem prawidłowej podstawy prawnej (art. 156 § 1 ust. 2 kpa). Nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco (art. 156 § 1 ust. 3 kpa), jak również nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 ust. 4 kpa). Była wykonalna w dniu jej wydania (art. 156 § 1 ust. 5 kpa), a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 ust. 6 kpa). Decyzja nie zawiera również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 ust. 7 kpa).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 256), po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Wojewody Małopolskiego z 30 sierpnia 2021 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor – M. M. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działki nr ew. [...] i [...], położone w miejscowości Ł.) na cele budowlane.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Działki nr ew. [...] i [...], na których zaprojektowano inwestycję, objęte były zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy w Ł. z [...] lutego 2007 r., Nr [...], w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. - część "A" (Dz. Urz. Woj. [...] z 2007 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.),
Zgodnie załącznikiem graficznym do miejscowego planu, obszar na którym znajdują się działki inwestycyjne, oznaczony jest symbolem 4.MN,07 - teren zabudowy mieszkalnictwa jednorodzinnego. Zgodnie z § 11 pkt 2 ww. miejscowego planu, jako przeznaczenie podstawowe terenu ustala się: funkcję mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą, obejmująca istniejącą i projektowaną zabudowę.
Parametry projektowanej inwestycji nie naruszają ustaleń uchwały Rady Gminy w Ł. z [...] lutego 2007 r. Nr [...], co do funkcji zabudowy; nieprzekraczalnej linii zabudowy; nieprzekraczalnej wysokości obiektów dla zabudowy mieszkalnej w terenie MN - 12 m (projektowana: 9,99 m - Projekt budowlany - str. 48); geometrii dachu - dach dwuspadowy i wielospadowy, o nachyleniu połaci głównych od 35°- 45° z wyjątkiem budynków usługowych i składowych; dopuszcza się tolerancję do 10% (projektowany: dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci głównych 35° - Projekt budowlany - Rzut Poddasza - Nr rys. 07 - str. 59); wskaźnika powierzchni zabudowy - nie może przekroczyć 55 % (projektowany: 23,26 % - Projekt budowlany - str. 42); wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej - min 40 % terenu inwestycji (projektowana: 41,41% - Projekt budowlany - str. 42); wskaźnika miejsc parkingowych dla zabudowy jednorodzinnej - minimum 1 miejsce postojowe lub garaż na mieszkanie (projektowane: 2 miejsca postojowe na dwa lokale mieszkalne - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - Nr 01 - str. 43).
Projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm. według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji).
W szczególności nie narusza § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.
Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Nr 01 - str. 43), wynika, że elewacja północno-zachodnia projektowanego budynku mieszkalnego dwulokalowego z otworami została usytuowana w odległości od 4,1 m do 4,5 m od granicy działki nr ew. [...], zaś elewacja południowo-wschodnia projektowanego budynku mieszkalnego dwulokalowego z otworami została usytuowana w odległości od 4,3 do 4,5 m od granicy z działką nr ew. [...]. Elewacja południowo-zachodnia projektowanego budynku z otworami została usytuowana w odległości około 16,5 m od granicy działki nr [...] i 27,4 m od granicy działki nr [...], natomiast elewacja północno-wschodnia projektowanego budynku mieszkalnego dwulokalowego z otworami została usytuowana w odległości od około 22,5 m od granicy z działką nr ew. [...].
Z analizy przesłaniania oraz nasłonecznienia wynika, że inwestycja nie narusza przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.
Nie narusza również przepisów § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.
Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej, dotyczących ograniczenia korzystania z należących do niej działek [...] oraz [...] oraz ze "służebności", to z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w N., dla działki nr ew. [...] nie wynika aby byłą ona obciążana służebności na rzecz działek nr ew. [...] oraz [...].
Także treść księgi wieczystej nr [...], dla działki nr ew. [...], nie potwierdza aby była ona obciążona służebnością na rzecz działek nr ew. [...] oraz [...].
Ponadto w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla działek skarżącej nr ew. [...] oraz [...] (po podziale [...]), nie ma wzmianki o takiej służebności.
Jedynie w księdze wieczystej nr [...] - dla działki nr ew. [...] znajduje się wpis: służebność przejazdu, przepędu i przechodu przez działkę nr: [...] która powstała z parceli gruntowej [...] na rzecz parceli gruntowej [...] obj. KW [...], wskazano też księgę wieczystą nieruchomości władnącej - [...], która wprawdzie obejmuje między innymi działkę nr ew. [...] (obecnie działka nr ew. [...]), jednak w księdze tej wskazano, że właścicielami działki są W. K., S. K., J. A. i J. K., a ponadto z księgi wieczystej nr [...] wynika, że obejmuje ona m in. ww. działkę nr ew. [...].
Dlatego na podstawie księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla działki nr ew. [...] - nie da się ustalić przebiegu służebności ani nieruchomości władnącej.
Nadto skarżąca przedłożyła kopię wniosku z 4 listopada 2019 r. skierowanego do Sądu Rejonowego w N. "o ustanowienie służebności przejazdu i przejścia" w którym wnosi o ustanowienie służebności przejazdu i przejścia pasem drożnym szer. 3,0 m przebiegającym działkami nr ew. [...] celem zapewnienia dojazdu do działek nr ew. [...] położonych w Ł. Z powyższego wynika, że wystąpiła o ustanowienie służebności już po wydaniu decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r.
Choć skarżąca w odwołaniu podnosiła, że ustalenie przebiegu służebności "było nietrudne do określenia wobec istnienia map i wrysowanego szlaku, a konfiguracja działek oraz drogi służebnej wyraźnie umiejscawia szlak drożny w linii prostej do mego siedliska", to do właściwości organu administracji architektoniczno-budowlanej nie należy ustalanie przebiegu służebności. Z projektu zagospodarowania terenu nie wynikało aby realizacja spornej inwestycji miała uniemożliwić skarżącej dojście lub dojazd do stanowiących jej własność działek.
Decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r. nie jest obarczona żadną z pozostałych z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.
K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lutego 2022 r.
Domagała się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Wojewody Małopolskiego.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła.
I. Naruszenie prawa materialnego:
1. art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie zbadania jej zarzutów i wniosków oraz ustalenie, że nie jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w sferze oddziaływania inwestycji;
2. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez zignorowanie przysługującego jej prawa przejazdu i przechodu przez działki inwestycyjną i uniemożliwienie jej nieskrępowanego dostępu do drogi publicznej;
3. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez brak sprawdzenia, czy inwestycja jest zgodna z przepisami, czy nie ogranicza właścicielom nieruchomości władnących dostępu do drogi publicznej;
4. art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez brak nałożenia na inwestorów obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, polegających na zakłóceniu prawa przejazdu i przechodu.
II. Naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 10 k.p.a. przez pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej, art. 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. , art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i uznanie, iż służebność nie została wykazana, nieprzeprowadzenie oględzin.
III. Naruszenie art. 156 § 1 i art. 157 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi podnosiła, że rozstrzygnięcie nie zawiera wszystkich przesłanek warunkujących przyjęcie braku rażącego naruszenia prawa. Pomija skutki społeczno-gospodarcze, jakie wywołała decyzja w odniesieniu do trzymetrowego pasa służebności przejazdu, przepędu i przechodu na rzecz działek objętych KW nr [...]. Istnienie takiego pasa było nietrudne do określenia wobec map i wrysowanego szlaku, a konfiguracja działek oraz drogi służebnej wyraźnie umiejscawia szlak drożny w linii prostej do jej siedliska.
Organ pominął art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez nie odniesienie się do naruszenia prawa przejazdu i przechodu przez działki objęte inwestycją i uniemożliwienie jej nieskrępowanego dostępu do drogi publicznej.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Skarga okazała się bezzasadna.
Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania administracyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji, skłoniła ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a.
Organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a., oraz nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.
W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji.
W kwestionowanym rozstrzygnięciu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo stwierdził, że decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r., nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji) oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji).
Odnosząc się do zarzutów skarżącej należy podkreślić, że z materiału dowodowego oraz z przedstawionych przez skarżącą kopii dokumentów nie wynika, aby działki nr ew. [...] były obciążone służebnością na rzecz działek nr ew. [...] oraz [...], a do właściwości organu administracji architektoniczno-budowlanej nie należy ustalanie przebiegu służebności.
Z projektu zagospodarowania terenu nie wynika aby realizacja inwestycji miała uniemożliwić skarżącej dojście lub dojazd do stanowiących jej własność działek.
Stosownie do przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego integralną część projektu budowlanego zatwierdzonego badaną decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2019 r,. inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego dwulokalowego wraz z instalacjami na działkach nr 1596/18, nr [...] i nr [...] w Ł.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zakończeniem postępowania miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa - zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Starosta [...] dokonał takiej analizy i stwierdził prawidłowo, że inwestycja spełnia wymogi prawa budowlanego.
Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500, wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w N. pod numerem: [...] w dniu 16 sierpnia 2018 r. Taka klauzula dawała organowi administracji architektoniczno-budowlanej pewność, iż projekt opracowano w oparciu o materiał przyjęty do zasobu w wyniku pozytywnej weryfikacji, o której mowa w art. 12b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Projektant potwierdził zgodność treści mapy z oryginałem w zakresie opracowania geodezyjnego przyjętego do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tym samym organ architektoniczno-budowlany nie miał ustawowych kompetencji, aby podważać wiarygodność mapy do celów projektowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1009/17). W projekcie zagospodarowania terenu wprost wskazano, że: "w zakresie mapy brak gruntów obciążonych służebnościami". Odpowiedzialność za projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania terenu ponosi projektant.
Starosta [...] nie miał podstaw, aby zakwestionować mapę. Nie można stwierdzić naruszenia prawa wskutek wydania przez organ decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r.
Odnosząc się do treści ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek inwestycyjnych, tj. działki nr [...] (Księga Wieczysta Nr [...]), działki nr [...] (Księga Wieczysta Nr [...]) i działki nr [...] (Księga Wieczysta Nr [...]) oraz dla działek będących własnością K. K., tj. działek nr [...], nr [...] i nr [...] (Księga Wieczysta Nr [...]), to w księdze wieczystej prowadzonej dla działek skarżącej brak jest wpisów dotyczących uprawnień w odniesieniu do innej księgi wieczystej.
Zgodnie z Księgą Wieczystą Nr [...], z działkami wskazanymi we wniosku o stwierdzenie nieważności nie jest połączone żadne prawo służebności.
W Księdze Wieczystej Nr [...] (prowadzonej dla działki inwestycyjnej nr [...]) oraz w Księdze Wieczystej Nr [...] (prowadzonej dla działki inwestycyjnej nr [...]) brak jest wpisów o obciążeniu tych działek służebnością gruntową na rzecz działek będących własnością K. K.
Jedynie w Księdze Wieczystej Nr [...], która prowadzona jest dla działki inwestycyjnej nr [...], w Dziale llI wpisano, że działka ta jest obciążona służebnością: przejazdu, przepędu i przechodu przez działkę nr: [...], która powstała z parceli gruntowej [...] na rzecz parceli gruntowej [...] obj. KW [...]" (parcele gruntowe [...] i [...], to obecne działki nr [...] i nr [...], których właścicielką jest K. K.).
Powyższy wpis nie wskazuje jednak konkretnego przebiegu tej służebności, tym samym nie można jednoznacznie stwierdzić, czy przedmiotowa inwestycja narusza tę służebność. Działce nr [...] (dawna parcela gruntowa [...]), będącej własnością skarżącej, nie przysługuje prawo służebności.
Podzielając argumentację organów administracji, wskazaną w uzasadnieniach ich decyzji - Sąd uznał, że nie miały miejsca naruszenia przepisów prawa przytoczonych w skardze. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.