VII SA/Wa 898/19

VII SA/Wa 898/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-11-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /sprawozdawca/
Joanna Gierak-Podsiadły
Wojciech Sawczuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 966/20 - Wyrok NSA z 2023-04-04
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 80, 77 par. 1 art. 156
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 28 ust 2, art. 55, 57, 59, 59 a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W W na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
1. W dniu 15 lipca 2009 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") wpłynął wniosek J C i A G o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach przy ul. [...] , zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty [...] Nr [...]z [...]lipca 2007 r. Organ przeprowadził [...]sierpnia 2009 r. kontrolę obiektu. W jej trakcie stwierdził, że przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego usytuowanego na wskazanej nieruchomościach została zrealizowana zgodnie z projektem budowlanym. Obiekt nadawał się do użytkowania zgodnie z planowanym przeznaczeniem. Decyzją Nr [...]z [...]sierpnia 2009 r. udzielono J C i A G pozwolenia na użytkowanie przebudowanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach o nr ew. [...],[...],[...]położonych przy ul. [...] . Zawiadomieniem z [...] kwietnia 2016 r. organ poinformował o wszczęciu na wniosek W W postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności w/w rozstrzygnięcia.
Postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2016 r. [...]WINB zawiesił z urzędu postępowanie nadzwyczajne prowadzone w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] Nr [...]z [...]sierpnia 2009 r. do czasu zakończenia postępowania przed WSA w Warszawie i uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie ze skargi J C i A G na decyzję GINB z [...] maja 2015 r., którą uchylono decyzję Wojewody [...]Nr [...]z [...]czerwca 2012 r. i stwierdzono nieważność decyzji Starosty [...]Nr [...]z [...]lipca 2007 r. wydanej w przedmiocie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach o nr ew. [...],[...],[...]położonych przy ul. [...].
W dniu 28 grudnia 2017 r. do organu wpłynął wniosek W W o podjęcie zawieszonego postępowania z uwagi na wydanie przez NSA wyroku z 26 października 2017 r. (sygn. akt II OSK 2765/16) oddalającego skargę kasacyjną od wyroku WSA z 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1448/15) w sprawie ze skarg A G i J C na decyzję GINB z [...] maja 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. [...]WINB postanowieniem nr [...]z [...] stycznia 2018 r. podjął zawieszone w/w rozstrzygnięciem postępowanie. Jednocześnie pismem z [...] stycznia 2018 r. poinformowano strony o toczącym się postępowaniu i możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
W dniu [...] lutego 2018 r. [...]WINB wydał decyzję Nr [...], którą stwierdził nieważność decyzji PINB w [...] Nr [...]z [...] sierpnia 2009 r. GINB decyzją z [...] kwietnia 2018 r. uchylił decyzję organu wojewódzkiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
2. [...]WINB decyzją Nr [...]z [...]lipca 2018 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] Nr [...]z [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że wystąpienie zależności pomiędzy pozwoleniem na budowę a pozwoleniem na użytkowanie nie oznacza automatycznego uznania, że należy stwierdzić nieważność decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę.
Po rozpatrzeniu odwołania W W od decyzji [...]WINB nr [...]z [...]lipca 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] nr [...]z [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, GINB decyzją z [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. GINB stwierdził, że istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu, decyzja o pozwoleniu na budowę funkcjonowała w obrocie prawnym na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zatem brak było podstaw do przyjęcia, aby stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie skutkowało koniecznością stwierdzenia nieważności także decyzji wydanej w jej bezpośrednim następstwie, tj. decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie przebudowy rozbudowy budynku mieszkalnego. Zdaniem GINB, zaskarżona decyzja nie była obarczona żadną wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani inną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W związku z tym, należało odmówić stwierdzenia jej nieważności, a tym samym utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję [...]WINB nr [...]z dnia [...]lipca 2018 r.
3. Skargę do WSA w Warszawie na ww. decyzję złożyła W W. Zarzuciła decyzji GINB naruszenie:
a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 p.b. w zw. z art. 59a p.b. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę na skutek okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. niezależnie od przesłanki, w związku z którą stwierdzono jej nieważność, wywołuje skutek prawny ex tunc, co oznacza, że decyzja taka jest nieważna z mocy samego prawa od samego początku, podczas gdy organ II instancji przyjął, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, skoro w momencie jej wydania decyzja o pozwoleniu na budowę funkcjonowała w obrocie prawnym, a jej skuteczność ex tunc nie może zachodzić w takim zakresie, w jakim naruszałaby zasadę ochrony praw słusznie nabytych;
b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 p.b. poprzez jego niezastosowanie ze względu na uznanie, iż fakt niezapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, którą następnie wyeliminowano z obrotu prawnego ze względu na nieważność, nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i tym samym nie może świadczyć o tym, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie narusza rażąco prawo, podczas gdy wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę skutkuje tym samym funkcjonowaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z rażącym naruszeniem prawa;
c) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 p.b. poprzez jego niezastosowanie ze względu na uznanie, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie jest obarczona wadą nieważności, ponieważ na dzień jej wydania decyzja o pozwoleniu na budowę funkcjonowała w obrocie prawnym, a celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest weryfikacja aktu administracyjnego według stanu prawnego i faktycznego istniejącego na dzień jego wydania, nienależnie od faktu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę skutkuje tym samym funkcjonowaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z rażącym naruszeniem prawa;
d) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez uznanie, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie narusza rażąco prawa, bez wyjaśnienia i omówienia podstaw prawnych i faktycznych, będących podstawą takiego wniosku, w tym w szczególności bez odniesienia do zależności pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a decyzją o pozwoleniu na użytkowanie oraz wynikających z tego faktu konsekwencji, skupiając się jedynie na wykazaniu, iż na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, spełniała ona wymogi wyznaczone przez art. 59a p.b., mimo, iż stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę skutkuje funkcjonowaniem w obrocie prawym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z rażącym naruszeniem prawa;
e) art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na załatwieniu sprawy w sposób naruszający słuszny interes skarżącej i naruszeniu zasady zaufania skarżącej do organów władzy publicznej, poprzez przywołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uchwały NSA w sposób zmieniający jej sens, bez uwzględnienia celu i przyczyny, w związku z którą została wydana, bez wyprowadzania z niej konkretnych wniosków mających zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym oraz nieodniesienie się do twierdzeń skarżącej, zgłaszanych w toku postępowania a jedynie lakoniczne przedstawienie stanowiska przeciwnego, niepopartego odpowiednią argumentacją.
4. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
1. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji danego aktu administracyjnego (według stanu prawnego i faktycznego istniejącego na dzień jego wydania) pod kątem wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w tym m.in. rażącego naruszenia prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy istnieje wyraźna sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawa materialnego, a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, a także wtedy, gdy w wyniku naruszenia prawa powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Organ prowadzący postępowanie w trybie nieważnościowym orzeka wyłącznie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku wad takiego orzeczenia - odmawia stwierdzenia jego nieważności.
Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie dotyczące zależności decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Obie te decyzje składają się na różne etapy procesu inwestycyjnego i na ich mocy inwestorowi zostają przyznane odmienne uprawnienia. W przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jego istotą jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem końcowy etap procesu inwestycyjnego skierowany na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego (por. wyrok NSA z 17 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2583/17). Pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a decyzją o pozwoleniu na użytkowanie zachodzi zależność, polegająca na tym, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie może zostać wydana dopiero po wydaniu tej pierwszej.
Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Dodatkowo jednak w analizowanej sprawie z obrotu prawnego zostało wyeliminowane pozwolenie na budowę, w oparciu o które następnie wydano pozwolenie na użytkowanie przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach o nr ew. [...],[...],[...] położonych przy ul. [...]. Podkreślić należy również to, że w sprawie wskazanego obiektu wydanych zostało już kilka rozstrzygnięć sądów administracyjnych:
a) WSA w Warszawie z 3 sierpnia 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1448/15) i NSA z 26 października 2017 r. (sygn. akt II OSK 2765/16) oraz wcześniejsze -
b) WSA w Warszawie z 8 października 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 912/09) oraz NSA z 26 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OSK 213/10); Sądy wskazały, że z uwagi na fakt, iż przebudowie poddawana jest część budynku łącznie ze ścianą dzielącą oba budynki, to zgodnie z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. W W powinny służyć w sprawie pozwolenia na budowę prawa strony; organ powinien zatem w ponownie prowadzonym postępowaniu rozważyć, czy nie został naruszony w sposób rażący art. 10 k.p.a.;
c) NSA wyrokiem z 12 grudnia 2014 r. (sygn. akt II OSK 1234/13) uchylił wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2368/12) i stwierdził, że w okolicznościach tej sprawy, w których przedmiotem pozwolenia na budowę jest pozwolenie na rozbudowę obejmującą budynek zbliźniaczony z budynkiem, którego W i T małż. W są właścicielami, odmowa przyznania przymiotu strony jest bezzasadna i stanowi rażące naruszenie prawa, tj. art. 28 ust. 2 p.b. co stanowi podstawę do zastosowania sankcji nieważności decyzji na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Zdaniem Sądu, zasadnie organy w decyzjach stwierdziły, że istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślić trzeba, że w analizowanej sprawie - co nie jest kwestionowane - decyzja o pozwoleniu na budowę funkcjonowała w obrocie prawnym na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
2. Zgodnie z art. 59 ust. 1 p.b. "właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a". Rozpatrując wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie organ musi odnosić się do pozwolenia na budowę i zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Skutkiem obowiązywania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest bowiem rozstrzygnięcie kwestii zgodności przeprowadzonych robót budowlanych z warunkami określonymi w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 listopada 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1265/19).
Zgodnie z art. 59a p.b. organ nadzoru budowlanego przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola ta obejmuje sprawdzenie: "1) zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu; 2) zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie: a) charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, c) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych), d) wykonania urządzeń budowlanych, e) zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, f) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego; 3) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego; 4) w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu; 5) uporządkowania terenu budowy".
3. Z akt sprawy wynikają następujące ustalenia:
- decyzja PINB w [...] nr [...]z dnia [...] sierpnia 2009 r. zezwalająca na użytkowanie zrealizowanej inwestycji została poprzedzona obowiązkową kontrolą organu, która odbyła się 13 sierpnia 2009 r., w związku z wnioskiem inwestorów z 15 lipca 2009 r. o pozwolenie na użytkowanie;
- protokół z kontroli, potwierdza zgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki oraz z projektem architektoniczno-budowlanym (w zakresie określonym w art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. a-f p.b.);
- inwestor okazał dokumenty dotyczące wyrobów budowlanych potwierdzające ich dopuszczenie do obrotu i powszechnego albo jednostkowego stosowania;
- stwierdzono, że wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym, umożliwiające oddanie obiektu do użytkowania, zostały wykonane, jak również został uporządkowany teren.
Zatem nie ulega wątpliwości, że przeprowadzona kontrola potwierdziła, iż obiekt nadaje się do użytkowania zgodnie z planowanym przeznaczeniem a inwestorzy przedłożyli wymagane przez art. 57 p.b. dokumenty. W związku z tym organ był zobowiązany do wydania pozwolenia na jego użytkowanie. Przypomnieć należy, że przepisy art. 55 p.b. i art. 57 p.b. nie dotyczą postępowania związanego z wydaniem pozwolenia na budowę. Są to przepisy normujące kolejny etap postępowania związany z zakończeniem budowy i uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, w którym właściwe są organy nadzoru budowlanego, a nie organy architektoniczne – budowlane (por. wyrok NSA z 24 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2296/17).
Zdaniem Sądu, zasadnie zatem uznały organy, że zaskarżonym decyzjom nie można zarzucić wady rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Trudno bowiem uznać, aby sam fakt niezapewnienia Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla danego przedsięwzięcia, który przyczynił się do późniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji, mógł w tym przypadku mieć jakikolwiek wpływ na ocenę zgodności z prawem zrealizowanej inwestycji w oparciu o tę decyzję. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę nastąpiło wyłącznie z uwagi na brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Teza ta wynika wprost z przywołanych wcześniej uzasadnień sadów administracyjnych. Organy i sądy nie zakwestionowały merytorycznych rozwiązań zawartych w dokumentacji projektowej. Na dzień wydania przez PINB w [...] decyzji Nr [...]z [...]sierpnia 2009 r. inwestor dysponował ostatecznym pozwoleniem na budowę, stąd nie można uznać, że w dniu wydania decyzji Nr [...] organ rażąco naruszył prawo. Zasadnie zatem organy wskazały, że poza rażącym naruszeniem art. 28 ust. 2 p.b. nie stwierdzono, aby decyzja o pozwoleniu na budowę powodowała inne naruszenia o charakterze rażącym. Oznacza to, że warunki określone tą decyzją były zgodne z prawem. Zatem zrealizowana zgodnie z tymi warunkami inwestycja, na którą udzielono pozwolenia na użytkowanie, również nie może naruszać prawa w sposób rażący. Z uwagi na powyższe, brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia, aby stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie skutkowało koniecznością stwierdzenia nieważności także decyzji wydanej w jej bezpośrednim następstwie.
4. Istotne znaczenie w sprawie ma również uchwała składu 7 sędziów NSA z 13 listopada 2012 r. (sygn. akt I OSP 2/12), zgodnie z którą: "stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.".
Zdaniem Sądu, uchwała ta nie przesądza, że stwierdzenie nieważności decyzji skutkuje automatycznie stosowaniem sankcji nieważności wobec wydanej w oparciu o nią decyzji. W uchwale użyto pojęcia "może" co w żaden sposób nie nakazuje obligatoryjnego stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Uchwała NSA przesądza jedynie tryb postępowania w takich sprawach (stwierdzenie nieważności a nie wznowienie postępowania).
Zasadnie również twierdzi organ, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może być skuteczna ex tunc w takim zakresie, w jakim naruszałaby zasadę ochrony praw słusznie nabytych (art. 2 Konstytucji) z decyzji o pozwoleniu na budowę. Istotnym argumentem przemawiającym przeciwko podważaniu ostatecznej decyzji pozwolenie na użytkowanie jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Ma ona na celu przede wszystkim ochronę praw nabytych, a także ochronę porządku prawnego, zapewnienie stabilności obrotu prawnego, zaufania do organów państwa i samego prawa. Decyzji ostatecznej służy także tzw. domniemanie legalności. Decyzja jest ważna i powinna być wykonywana do momentu, gdy zostanie zakwestionowana, tj. zmieniona, uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ we właściwym postępowaniu (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1545/15). Obiekt budowlany, wobec którego uchylono pozwolenie na budowę z przyczyn formalnych, może w rzeczywistości w pełni nadawać się do użytkowania. Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, co powoduje, że zarzuty zawarte w skardze a dotyczące naruszenia art. 59 p.b. i art. 59a p.b. są bezzasadne. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest konsekwencją stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym (por. wyrok NSA z 2 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1628/17). Decyzja taka przesądza o zgodności z prawem wzniesionego obiektu i czyni bezprzedmiotowym ewentualne niezakończone postępowanie nadzorcze dotyczące procesu budowlanego oraz ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzeniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organy nadzoru budowlanego - dotyczy to trybu zwykłego, jak i wznowieniowego (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 807/16).
5. Zdaniem Sądu, wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania również nie zasługują na uznanie. Zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej są zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, natomiast stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oceniając na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozostaje w ścisłym związku z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a., która oznacza, że organ administracji publicznej powinien poddać ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, ocena winna zostać oparta na wszechstronnej jego analizie i wreszcie organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącego się postępowania (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 26 września 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 594/19).
6. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.