VII SA/Wa 882/22

VII SA/Wa 882/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Milicka-Stojek
Artur Kuś /sprawozdawca/
Mirosław Montowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 72 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Dz.U. 2017 poz 1566
art. 407 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, Protokolant st. sekr. sąd. Artur Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2022 r. sprawy ze skargi F. sp. z o. o z siedzibą w N. na decyzję Prezesa Wód Polskich z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2022 r., nr [...], Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGW WP", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania spółki F. sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: "skarżąca") – utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor RZGW PGW WP", "organ I instancji") z [...] stycznia 2022 r., znak [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że decyzją z [...] stycznia 2022 r., znak [...], Dyrektor RZGW PGW WP odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor Zarządu Zlewni") z [...] kwietnia 2019 r., znak [...] udzielającej Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych "[...]" sp. z o.o. os. [...], pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zespołu trzech studni chłonnych w m. N., gm. Miasto N. oraz na odprowadzanie do nich wód opadowych i roztopowych pochodzących z połaci dachowych hali i budynku socjalnego i terenów utwardzonych (placów postojowych i dróg dojazdowych).
Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyła skarżąca.
W uzasadnieniu ww. decyzji z [...] kwietnia 2022 r. Prezes PGW WP wskazał, że decyzją z [...] kwietnia 2019 r., znak [...] Dyrektor Zarządu Zlewni udzielił Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych "[...]" sp. z o.o. os. [...], pozwolenia wodnoprawnego na: wykonanie zespołu trzech studni chłonnych z kręgów betonowych Ø 1500 mm, o głębokości 3 m na działce nr ew. [...] w m. N., gm. Miasto N.; odprowadzanie, do projektowanego zespołu trzech studni chłonnych, wód opadowych i roztopowych pochodzących z połaci dachowych hali oraz budynku socjalnego i terenów utwardzonych (placów postojowych i dróg dojazdowych) na działce nr ew. [...] w m. N., gm. Miasto N.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z 12 października 2021 r. skarżąca wystąpiła do Dyrektor RZGW PGW WP z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. rozstrzygnięcia oraz o wstrzymanie wykonania ww. pozwolenia wodnoprawnego, wskazując na rażące naruszenie: art. 72 ust. 1 pkt 6, w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 396 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego (dalej: "p.w."); art. 16 pkt 61 lit. c oraz art. 16 pkt 64 p.w. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.; art. 401 ust. 1 p.w. Po dokonaniu analizy ww. wniosku, Dyrektor RZGW PGW WP pismem z 27 października 2021 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r. udzielającej Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych "[...]" sp. z o.o., pozwolenia wodnoprawnego w ww. zakresie. Jednocześnie postanowieniem z [...] października 2021 r., znak [...] Dyrektor RZGW PGW WP orzekł o nie wstrzymaniu wykonania ww. decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r.
Dalej wyjaśnił, że Dyrektor RZGW PGW WP decyzją z [...] stycznia 2022 r., znak [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r. udzielającej Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych "[...]" sp. z o.o., pozwolenia wodnoprawnego we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ I instancji, odnosząc się do zarzutów skarżącej stwierdził, że kwestionowana decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto organ I instancji podkreślił, iż z urzędu dokonał oceny pozostałych przesłanek do stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] kwietnia 2019 r. i uznał, że decyzja ta nie została obarczona żadną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a., która dawałaby podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Prezes PGW WP odnosząc się do zaskarżonej decyzji Dyrektor RZGW PGW WP z [...] stycznia 2022 r., znak [...] wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzone przez organ wyższego stopnia jest postępowaniem nadzwyczajnym. Podniósł, że jego istotą jest dokonanie oceny, czy ostateczna decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dalej organ odwoławczy odwołał się do art. 156 § 1 k.p.a. i wskazał, że przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji nie jest wystąpienie jakiegokolwiek uchybienia przy jej wydawaniu (nawet, gdyby uchybienie to niosło za sobą istotne konsekwencje), ale wystąpienie uchybienia o charakterze kwalifikowanym. Zaznaczył, że oznacza to, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności obowiązkiem organu jest analizowanie sprawy na podstawie stanu dowodowego i przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania decyzji, której dotyczy postępowanie nieważnościowe. Wyjaśnił również, że organ prowadzący takie postępowanie nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, bowiem jego zadaniem jest rozpoznanie sprawy wyłącznie w granicach określonych dyspozycją art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że organ nie prowadzi ponownego postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, co do jej istoty, tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym.
Prezes PGW WP wskazał jednocześnie, że skarżąca jako przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r. wskazała wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., odnosząc ją do rażącego naruszenia prawa. Zauważył ponadto, że k.p.a. odróżnia "naruszenie prawa" od "rażącego naruszenia prawa". Odwołał się ponadto do uzasadnienia wyroku NSA z 14 października 2008 r. (sygn. akt II GSK 349/08) i wskazał, że w orzecznictwie sądowym przyjęte jest stanowisko, iż rażące naruszenie prawa polega na sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa, przy czym nie chodzi o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zdaniem organu odwoławczego "rażący", to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny. Wyjaśnił, że ze względu na fakt, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, to zaistnienie przesłanki powodującej konieczność stwierdzenia nieważności musi być oczywiste.
Wskazał ponadto, że decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r. orzekała o udzieleniu Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych "[...]" sp. z o.o., pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zespołu trzech studni chłonnych oraz na odprowadzanie do nich wód opadowych i roztopowych pochodzących z połaci dachowych hali i budynku socjalnego i terenów utwardzonych (placów postojowych i dróg dojazdowych), na dz. nr [...] w m. N., gm. Miasto N. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 389 pkt 6 p.w. pozwolenie wodnoprawne wymagane jest na wykonanie urządzeń wodnych, do których zgodnie z definicją zawartą w art. 16 pkt 65 p.w. zaliczyć należy studnie chłonne służące do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do ziemi. Ponadto wskazał, że stosownie do art. 389 pkt 1 p.w., pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne, do których stosownie do art. 35 ust. 3 pkt 7 p.w. zalicza się odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.
Prezes PGW WP wyjaśnił, że z załączonego do akt sprawy operatu wodnoprawnego wynika, iż odprowadzanie wód opadowych i roztopowych ujętych w systemy kanalizacji deszczowej za pomocą studni chłonnych do ziemi, pochodzących z terenu projektowanej na dz. [...] w N. stacji przeładunkowej odpadów dotyczyć będzie wód opadowych pochodzących z dachu projektowanej hali i z budynku socjalnego oraz z terenów utwardzonych (placów postojowych i dróg dojazdowych). Wskazał również, że w ramach prowadzonej przez wnioskodawcę działalności, tj. eksploatacji stacji przeładunkowej odpadów pochodzenia komunalnego, odpady te po przywiezieniu będą wyładowywane w hali magazynowej na betonowe podłoże, skąd będą kierowane według ich rodzaju do miejsc magazynowania, tj. w wyznaczonym miejscu w hali lub na 3 placach magazynowych. Przywiezione odpady będą jedynie przepakowane do większych pojemników (kontenery, worki typu big bag) i umieszczane w ww. miejscu.
W ocenie organu odwoławczego mając na uwadze przedstawiony powyżej stan faktyczny sprawy nie można zgodzić się ze skarżącą, iż decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 16 pkt 61 lit. c oraz art. 16 pkt 64 p.w., tj. z uwagi na brak kwalifikacji wód opadowych i roztopowych pochodzących z terenu stacji przeładunkowej jako ścieków przemysłowych. Wskazał, że zgodnie z art. 16 pkt 64 p.w., jako ścieki przemysłowe kwalifikowane są ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Dodatkowo wskazał, że w myśl art. 16 pkt 61 lit. c tej ustawy jako ścieki wskazano wprost wody odciekowe z miejsc magazynowania odpadów. Podniósł, że w związku z tym tylko w przypadku, gdy przedmiotowe wody opadowe lub roztopowe infiltrują przez masy magazynowanych odpadów, to przez wykluczenie (nie są bowiem ściekami bytowymi ani – już - wodami opadowymi) należy uznać je za ścieki przemysłowe, o których mowa w art. 16 pkt 61 lit. c p.w.. Organ odwoławczy zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia, gdyż jak wskazano powyżej odpady będą przepakowane do większych kontenerów lub worków i gromadzone w hali magazynowej o betonowym podłożu, a wody opadowe z dachu tej hali bezpośrednio i w sposób zorganizowany, tj. za pomocą kanalizacji deszczowej będą kierowane za pomocą studni chłonnych do ziemi. Zdaniem Prezesa PGW WP za ścieki przemysłowe nie można również uznać wód opadowych i roztopowych zbieranych bezpośrednio z dachu budynku socjalnego oraz z utwardzonych powierzchni dróg i placów, ponieważ nie zachodzi w tym przypadku etap infiltracji tych wód przez magazynowane odpady. Dalej Prezes PGW WP stwierdził, że jeżeli wody opadowe i roztopowe pochodzące z miejsc magazynowania odpadów, zanim zostaną zebrane w system kanalizacyjny nie przesiąkają przez te odpady, to wówczas należy kwalifikować je jako wody opadowe lub roztopowe, o których mowa w art. 16 pkt 69 p.w.
W ocenie Prezes PGW WP za bezzasadny należy również uznać zarzut skarżącej odnoszący się do rażącego naruszenia przepisu art. 72 ust. 1 pkt 6, w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Odwołał się jednocześnie do art. 407 ust. 2 pkt 2 p.w. i wskazał, że sytuacje, w których wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach reguluje przepis art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie organu odwoławczego w świetle powyższego, w sytuacji gdy wnioskodawca nie legitymuje się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, uznać to należy za brak formalny wniosku, uniemożliwiający de facto prowadzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto istotnym jest bowiem, iż jednym z warunków udzielenia pozwolenia wodnoprawnego jest brak naruszeń wymagań środowiskowych, co oznacza, że organ powinien mieć możliwość zestawienia operatu wodnoprawnego z decyzją środowiskową i ważne, że powinna to być decyzja wydana dla przedsięwzięcia, z którym związane jest to konkretne pozwolenie wodnoprawne. Zdaniem Prezes PGW WP decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach co do zasady powinna stanowić załącznik do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zarówno na działanie (np. wykonanie urządzenia wodnego czy regulację wód) samodzielnie stanowiące przedsięwzięcie mogące zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak i na wykonanie urządzeń wodnych, szczególne korzystanie z wód czy usługę wodną, które związane będą z przedsięwzięciem mogącym zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zaznaczył, że w świetle powyższego, skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi załącznik do wniosku o pozwolenie wodnoprawne w każdym przypadku, gdy pozwolenie to jest związane z przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, to decyzja ta musi być wydana przed złożeniem wniosku, a zatem pozwolenie wodnoprawne musi być poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Prezes PGW WP wskazał, że do wniosku o udzielenie kwestionowanego pozwolenia wodnoprawnego przedłożona została ostateczna decyzja Burmistrza Miasta N. z [...] grudnia 2018 r. znak [...] umarzająca z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji przeładunkowej odpadów wraz z punktem zbierania odpadów" zlokalizowanego w N., przy ul. J. na dz. ew. nr [...]. Wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organ środowiskowy podkreślił, iż przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy ściśle oznaczonych przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z obecnie obowiązującym rozporządzeniem w § 3 ust. 1 pkt 81 do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zaliczone zostały wyłącznie punkty do zbierania lub przeładunku złomu (brzmienie przed nowelizacją rozporządzenia wskazywało na punkty do zbierania lub przeładunku odpadów lub złomu). Burmistrz Miasta N. stwierdził, że skoro stacja przeładunkowa odpadów będzie służyć do przeładunku odpadów komunalnych, to zgodnie z ww. rozporządzeniem w obecnym brzmieniu nie jest przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji środowiskowej. W związku z powyższym Prezes PGW WP stwierdził, że przy wydawaniu przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego nie doszło do naruszenia przepisów art. 72 ust. 1 pkt 6, w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a tym samym art. 407 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, ponieważ jak już wskazano powyżej do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołącza się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana, natomiast organ środowiskowy w decyzji z [...] grudnia 2018 r. wyraźnie podkreślił, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji środowiskowej.
Prezes PGW WP wyjaśnił, że jak słusznie podniesiono w odwołaniu, zgodnie z art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w., pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Wskazał natomiast, że stosownie do art. 399 tej ustawy, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się m. in. wówczas, gdy projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia ww. dokumentów. W ocenie Prezes PGW WP powyższe oznacza, że organ administracji przed wydaniem decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, jest zobowiązany do zbadania, czy pozwolenie nie narusza m. in. ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki wynika z faktu, iż pozwolenie wodnoprawne, zwłaszcza którego przedmiotem jest zezwolenie na wykonanie urządzeń wodnych, jest w swej istocie sposobem zagospodarowania tego terenu, zaś każda decyzja administracyjna kształtująca wykorzystanie przestrzenne terenu musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Wskazał ponadto, że w dacie wydania przez Dyrektora Zarządu Zlewni przedmiotowej decyzji, na terenie objętym tą decyzją obowiązywał (i obowiązuje nadal) "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...]" zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w N. nr [...] z [...] października 1999 r. (dalej: MPZP"). Ponadto jak wynika z załączonego do akt sprawy pisma Burmistrza Miasta N. z 27 listopada 2018 r., zgodnie z ww. planem dz. nr [...] w większości położona jest w terenie o symbolu II.A.5 - obiekty i urządzenia związane z funkcjonowaniem składowiska. Jej wschodnia część leży w terenie o symbolu II.A.2 - składowisko odpadów komunalnych - rezerwa. Zdaniem skarżącej kwestionowane pozwolenie wodnoprawne zostało wydane z naruszeniem zapisów zawartych w punkcie 8 i 11 Rozdziału I.: Ustalenia dla całego obszaru objętego planem. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z zapisami zawartymi w punkcie 8 MPZP faktycznie ustalony został obowiązek docelowego podłączenia obiektów do miejskiej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Podniósł jednocześnie, że mając jednak na uwadze użyte w ww. zapisie sformułowanie "obowiązek docelowego" oraz fakt, iż zarówno w chwili udzielenia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego (jak i obecnie) w rejonie działki nr [...] w N. nie przebiegała miejska sieć kanalizacji deszczowej, a tym samym nie było możliwości odprowadzania wód opadowych z ww. nieruchomości poprzez sieć kanalizacji deszczowej (co potwierdza pismo Burmistrza Miasta N. z 18 listopada 2021 r.), nie można stwierdzić, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne zostało wydane z naruszeniem ww. postanowienia MPZP. W kwestii dotyczącej naruszenia, zdaniem skarżącej, punktu 11 MPZP, wskazującego na obowiązek realizacji odrębnej sieci kanalizacyjnej dla wód opadowych i oczyszczania ścieków deszczowych z ropopochodnych części stałych organ odwoławczy wskazał, że w ramach udzielonego pozwolenia wodnoprawnego wody opadowe i roztopowe, przed ich wprowadzeniem za pomocą studni chłonnych do ziemi będą podczyszczone w separatorze substancji ropopochodnych z osadnikiem zapewniającym zachowanie dopuszczalnych stężeń zawiesiny ogólnej (do 100,0 mg/dm³) i węglowodorów ropopochodnych (do 15,0 mg/dm³). Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego zarzut naruszenia punktu 11 w Rozdziale I MPZP również nie znajduje uzasadnienia.
Odnosząc się do rażącego naruszenia art. 401 ust. 1 p.w. skutkującego pominięciem skarżącej jako strony postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego Prezes PGW WP wskazał, że wada postępowania jaką jest brak zapewnienia stronom, zgodnie z art. 10 k.p.a., czynnego udziału w postępowaniu nie stanowi o rażącym naruszeniu ww. przepisu prawa. Wyjaśnił jednocześnie, że jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, to jest to przesłanka do wznowienia takiego postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia może zarazem stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności.
W związku z powyższym Prezes PGW WP stwierdził, że decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r. udzielająca Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych "[...]" sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego we wnioskowanym zakresie nie narusza prawa. Podkreślił jednocześnie, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje generalna zasada trwałości ostatecznych decyzji, zaś stwierdzenie nieważności jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej najcięższymi wadami materialnoprawnymi. Postępowanie prowadzone w tym trybie nie może skutkować wzruszeniem ostatecznej decyzji w oparciu o nieprawidłowości nie mające charakteru wad kwalifikowanych. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, warunki takie nie zostały spełnione.
Prezes PGW WP nie stwierdził, aby decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r. zawierała wady, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. Wskazał ponadto, że powyższa decyzja została wydana przez właściwy organ, opiera się na istniejącej w dacie wydania podstawie prawnej, przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, skierowano ją do właściwej strony postępowania, nie była decyzją niewykonalną, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy prawa.
Reasumując stwierdził, że decyzja organu I instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r. jest prawidłowa, a zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.
2. Skargę na ww. decyzję Prezes PGW WP z [...] kwietnia 2022 r. złożyła skarżąca i domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych zarzuciła naruszenie:
a) art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez Prezesa PGW WP decyzji naruszającej szereg przepisów postępowania oraz prawa materialnego, wskazanych i opisanych w niniejszej skardze;
b) art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego dotyczącego podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, a ponadto nieodniesienie się w treści decyzji do wszystkich podstaw stwierdzenia nieważności decyzji wskazanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji;
c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad ogólnych postępowania administracyjnego - pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych oraz przekonywania, poprzez powoływanie się przez Dyrektor RZGW PGW WP w treści decyzji z [...] stycznia 2022 r., w zakresie mającym stanowić uzasadnienie treści decyzji z [...] stycznia 2022 r., na nieprawomocne orzeczenia sądów administracyjnych;
d) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta obarczona była wadami uzasadniającymi jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r.
W przypadku nie podzielenia przez Sąd zarzutu wskazanego powyżej:
a) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta obarczona była wadami uzasadniającymi jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji;
b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] kwietnia 2019 r., pomimo wydania pozwolenia wodnoprawnego z rażącym naruszeniem prawa;
c) art. 72 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieuchylenie decyzji i niestwierdzenie nieważności pozwolenia wodnoprawnego wydanego bez wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia;
d) art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. w zw. z rozdziałem I pkt 8 i pkt 11 MPZP poprzez uznanie, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie narusza ustaleń MPZP;
e) art. 16 pkt 61 lit. c oraz art. 16 pkt 64 p.w. poprzez nieuchylenie decyzji i niestwierdzenie nieważności pozwolenia wodnoprawnego, w którym dokonano oczywiście rażącego naruszenia p.w. dotyczącego nieprawidłowej kwalifikacji "wód opadowych i roztopowych" - braku kwalifikacji "wód opadowych i roztopowych" z terenu stacji przeładunkowej jako ścieków przemysłowych; w rzeczywistości bowiem wody opadowe i roztopowe wskazane w pozwoleniu wodnoprawnym stanowić będą ścieki przemysłowe;
f) art. 401 ust. 1 p.w. poprzez naruszenie tego przepisu polegające na nieuznaniu pominięcia skarżącej jako strony postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego za rażące naruszenie prawa stanowiące przesłankę do stwierdzenia nieważności pozwolenia wodnoprawnego.
Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.
3. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji administracyjnych wydanych w tzw. postępowaniu nieważnościowym, w którym organy obu instancji odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji z [...] kwietnia 2019 r. udzielającej Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych "[...]", pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zespołu trzech studni chłonnych na wskazanej w decyzji działce oraz na odprowadzanie do nich wód opadowych i roztopowych pochodzących z połaci dachowych hali i budynku socjalnego i terenów utwardzonych (placów postojowych i dróg dojazdowych).
W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzone przez organ wyższego stopnia jest postępowaniem nadzwyczajnym. Przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji nie jest wystąpienie jakiegokolwiek uchybienia przy jej wydawaniu, ale wystąpienie uchybienia o charakterze kwalifikowanym (rażącym). W ocenie organów, decyzja z [...] kwietnia 2019 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub innych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. Sąd w pełni podziela to stwierdzenie. W związku z tym wszelkie zarzuty sformułowane w skardze należało uznać za niezasadne.
2. Przypomnieć należy, że decyzja z [...] kwietnia 2019 r. orzekała o udzieleniu spółce pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zespołu 3 studni chłonnych oraz na odprowadzanie do nich wód opadowych i roztopowych pochodzących z połaci dachowych hali i budynku socjalnego i terenów utwardzonych (placów postojowych i dróg dojazdowych), na dz. nr [...] w N.
Studnie chłonne mieszczą się w pojęciu "urządzeń wodnych". Na wykonanie urządzeń wodnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, zgodnie z art. 389 (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 617/21). Zgodnie z art. 389 pkt 1 p.w., pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne, do których stosownie do art. 35 ust. 3 pkt 7 p.w. zalicza się odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.
Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności mające zasadnicze znaczenie dla sprawy:
- z operatu wodnoprawnego wynika, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych ujętych w systemy kanalizacji deszczowej za pomocą studni chłonnych do ziemi, pochodzących z terenu projektowanej na dz. nr [...] w N. stacji przeładunkowej odpadów dotyczyć będzie wód opadowych pochodzących z dachu projektowanej hali i z budynku socjalnego oraz z terenów utwardzonych (placów postojowych i dróg dojazdowych);
- w ramach prowadzonej przez wnioskodawcę działalności (eksploatacji stacji przeładunkowej odpadów pochodzenia komunalnego) powstałe odpady po przywiezieniu będą wyładowywane w hali magazynowej na betonowe podłoże, skąd będą kierowane wg ich rodzaju do miejsc magazynowania, tj. w wyznaczonym miejscu w hali lub na placach magazynowych (przywiezione odpady będą jedynie przepakowane do większych pojemników i umieszczane we wskazanych miejscach).
Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się z argumentacją skarżącej spółki wskazującą na naruszenia przez kontrolowaną decyzję przepisów prawa, z kilku względów.
Po pierwsze – kwestionowana decyzja z [...] kwietnia 2019 r. nie została wydana z "rażącym" naruszeniem art. 16 pkt 61 lit. c p.w. oraz art. 16 pkt 64 p.w., tj. z uwagi na brak kwalifikacji "wód opadowych i roztopowych" pochodzących z terenu stacji przeładunkowej jako "ścieków przemysłowych". Zgodnie z art. 16 pkt 64 p.w., jako ścieki przemysłowe kwalifikowane są ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Zgodnie zaś z art. 16 pkt 61 lit. c p.w. jako ścieki wskazano wprost wody odciekowe z miejsc magazynowania odpadów. W związku z tym tylko w przypadku, gdy przedmiotowe wody opadowe lub roztopowe infiltrują przez masy magazynowanych odpadów, to przez wykluczenie (nie są bowiem ściekami bytowymi ani - już- wodami opadowymi) należy uznać je za ścieki przemysłowe, o których mowa w art. 16 pkt 61 lit. c p.w. Zasadnie twierdzą organy, że w przedmiotowej sprawie z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia. Opisane w sprawie odpady będą przepakowane do większych kontenerów lub worków i gromadzone w hali magazynowej o betonowym podłożu, a wody opadowe z dachu tej hali bezpośrednio i w sposób zorganizowany, tj. za pomocą kanalizacji deszczowej będą kierowane za pomocą studni chłonnych do ziemi. Tym samym za ścieki przemysłowe nie można uznać wód opadowych i roztopowych zbieranych bezpośrednio z dachu budynku socjalnego oraz z utwardzonych powierzchni dróg i placów, ponieważ nie zachodzi w tym przypadku etap infiltracji tych wód przez magazynowane odpady. Jeżeli wody opadowe i roztopowe pochodzące z miejsc magazynowania odpadów, zanim zostaną zebrane w system kanalizacyjny nie przesiąkają przez te odpady, to wówczas należy kwalifikować je jako wody opadowe lub roztopowe, o których mowa w art. 16 pkt 69 p.w.
Po drugie – prawidłowo przyjęły organy, że niezasadny jest zarzut odnoszący się do rażącego naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 6, w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy "ocenowej". Zgodnie z art. 407 ust. 2 pkt 2 p.w., do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołącza się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana. Sytuacje, w których wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach reguluje art. 71 ustawy "ustawy ocenowej", zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powyższego, w sytuacji gdy wnioskodawca nie legitymuje się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, uznać to należy za brak formalny wniosku, uniemożliwiający de facto prowadzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Istotnym jest bowiem, iż jednym z warunków udzielenia pozwolenia wodnoprawnego jest brak naruszeń wymagań środowiskowych, co oznacza, że organ powinien mieć możliwość zestawienia operatu wodnoprawnego z decyzją środowiskową i ważne, że powinna to być decyzja wydana dla przedsięwzięcia, z którym związane jest to konkretne pozwolenie wodnoprawne. Co za tym idzie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach co do zasady powinna stanowić załącznik do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zarówno na działanie (np. wykonanie urządzenia wodnego czy regulację wód) samodzielnie stanowiące przedsięwzięcie mogące zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak i na wykonanie urządzeń wodnych, szczególne korzystanie z wód czy usługę wodną, które związane będą z przedsięwzięciem mogącym zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powyższego, skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi załącznik do wniosku o pozwolenie wodnoprawne w każdym przypadku, gdy pozwolenie to jest związane z przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, to decyzja ta musi być wydana przed złożeniem wniosku, a zatem pozwolenie wodnoprawne musi być poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Tymczasem w niniejszej sprawie do wniosku o udzielenie kwestionowanego pozwolenia wodnoprawnego przedłożona została ostateczna decyzja Burmistrza Miasta N. z [...] grudnia 2018 r. umarzająca z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji przeładunkowej odpadów wraz z punktem zbierania odpadów" zlokalizowanego w N., przy ul. J. na dz. ewid. nr [...]". Przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy ściśle oznaczonych przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z rozporządzeniem w § 3 ust. 1 pkt 81 do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zaliczone zostały wyłącznie punkty do zbierania lub przeładunku złomu (brzmienie przed nowelizacją rozporządzenia wskazywało na punkty do zbierania lub przeładunku odpadów lub złomu). Burmistrz Miasta N. stwierdził, że skoro stacja przeładunkowa odpadów będzie służyć do przeładunku odpadów komunalnych, to zgodnie z ww. rozporządzeniem w obecnym brzmieniu nie jest przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji środowiskowej. W związku z powyższym, zasadnie twierdzą organy, że przy wydawaniu sporego pozwolenia wodnoprawnego nie doszło do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy "ocenowej" a tym samym do naruszenia art. 407 ust. 2 pkt 2 p.w. Taka konstatacja wynika z faktu, iż w decyzji z [...] grudnia 2018 r. organ wyraźnie podkreślił, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji środowiskowej.
Po trzecie – bezzasadny jest również argument wskazujący na niezgodność decyzji z postanowieniami MPZP. Zgodnie z art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w., pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń MPZP. Natomiast stosownie do art. 399 p.w. "wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli: 1) projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8; 2) projektowany sposób korzystania z wód dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. 2. Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków". To oznacza, że organ administracji przed wydaniem decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, jest zobowiązany do zbadania, czy pozwolenie nie narusza m. in. ustaleń wynikających z MPZP. Obowiązek taki wynika z faktu, iż pozwolenie wodnoprawne, zwłaszcza którego przedmiotem jest zezwolenie na wykonanie urządzeń wodnych, jest w swej istocie sposobem zagospodarowania tego terenu, zaś każda decyzja administracyjna kształtująca wykorzystanie przestrzenne terenu musi być zgodna z MPZP (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2182/13). Tymczasem w niniejszej sprawie wskazać należy, że:
- w dacie wydania przez Dyrektora Zarządu Zlewni w N. PGW WP przedmiotowej decyzji na terenie objętym tą decyzją obowiązywał (i obowiązuje nadal) MPZP;
- jak wynika z załączonego do akt sprawy pisma Burmistrza Miasta N. z [...] listopada 2018 r., działka nr [...] w większości położona jest w terenie o symbolu II.A.5 - obiekty i urządzenia związane z funkcjonowaniem składowiska; jej wschodnia część leży w terenie o symbolu II.A.2 - składowisko odpadów komunalnych – rezerwa.
Nie można zgodzić się ze spółką, że kwestionowane pozwolenie wodnoprawne zostało wydane z naruszeniem postanowień MPZP, gdyż zgodnie z pkt 8 MPZP ustalony został obowiązek "docelowego" podłączenia obiektów do miejskiej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Sformułowanie "obowiązek docelowego" oraz fakt, iż zarówno w chwili udzielenia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego (jak i obecnie) w rejonie dz. nr [...] w N. nie przebiegała miejska sieć kanalizacji deszczowej, a tym samym nie było możliwości odprowadzania wód opadowych z ww. nieruchomości poprzez sieć kanalizacji deszczowej (co potwierdza pismo Burmistrza Miasta N. z [...] listopada 2021 r.), nie można stwierdzić, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne zostało wydane z naruszeniem MPZP. Sąd w pełni podziela takie wnioski organów. Docelowe przyłączenie oznacza bowiem konieczność przyłączenia do sieci w przyszłości i nie powoduje konieczności po stronie podmiotów oczekiwania na to zdarzenie i brak podejmowania działań w zakresie stosunków wodnoprawnych.
Ponadto, niezasadny jest zarzut naruszenia pkt 11 MPZP, wskazującego na obowiązek realizacji odrębnej sieci kanalizacyjnej dla wód opadowych i oczyszczania ścieków deszczowych z ropopochodnych części stałych. Wskazać należy, iż w ramach udzielonego pozwolenia wodnoprawnego wody opadowe i roztopowe, przed ich wprowadzeniem za pomocą studni chłonnych do ziemi będą podczyszczone w separatorze substancji ropopochodnych z osadnikiem zapewniającym zachowanie dopuszczalnych stężeń zawiesiny ogólnej (do 100,0 mg/dm3) i węglowodorów ropopochodnych (do 15,0 mg/dm3). Wobec powyższego zarzut naruszenia punktu 11 MPZP również nie znajduje uzasadnienia.
Po czwarte – niezasadny jest zarzut dotyczący "rażącego" naruszenia art. 401 ust. 1 p.w., tj. pominięcie spółki F. jako strony postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Podkreślić trzeba, że ewentualna wada postępowania jaką jest brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, to jest to przesłanka do wznowienia takiego postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia może zarazem stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1034/18). Ocena postępowania wyjaśniającego, postępowania dowodowego, a także jego uzupełnienie, może nastąpić jedynie w ramach postępowania odwoławczego, a także w toku postępowania, o którym mowa w art. 145 k.p.a. Pomiędzy trybem stwierdzenia nieważności decyzji oraz wznowieniem postępowania nie występuje konkurencyjność, pojmowana jako możliwość wyboru drogi weryfikacji decyzji przez stronę lub działający z urzędu organ administracji. Zastosowanie zaś niewłaściwego trybu weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Wznowienie postępowania administracyjnego służy do usunięcia skutków wad procesowych, w tym wady polegającej m in. na tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), zaś postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji służy usunięciu wad samej decyzji. Nie jest dopuszczalne, aby podstawą stwierdzenia nieważności decyzji uczynić wadę polegającą na tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Po piąte – zarzuty zawarte w skardze a odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego są również niezasadne. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest zaś jego wszechstronne rozpatrzenie. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast między innymi ustalenie, czy prawidłowo został zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, a następnie, czy został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy (por. wyrok WSA w Białymstoku z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 265/22). Zdaniem Sądu, postepowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo a decyzje administracyjne są w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnione. Z treści decyzji wynika ustalony przez organy stan faktyczny miarodajny dla rozstrzygnięcia, a ponadto organy wskazały na odpowiednie podstawy prawne i dokonały prawidłowej ich wykładni.
3. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.