VII SA/Wa 84/19

VII SA/Wa 84/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-08-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jadwiga Smołucha /sprawozdawca/
Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący/
Marta Kołtun-Kulik
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 263/20 - Wyrok NSA z 2023-02-07
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 84 ust. 2 i 3
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. sp. k. (dalej: "skarżąca") jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "[...]WINB") z [...] listopada 2018 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "organ I instancji", "PINB [...]") z [...] października 2018 r., nr [...], którym nałożono na [...] sp. z o.o. sp. k. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni, od dnia kiedy postanowienie stanie się ostateczne, szczegółowo wskazanych w tym postanowieniu dokumentów.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
[...] lutego 2018 r. przedstawiciel PINB [...] przeprowadził czynności kontrolne na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...], w trakcie których ustalił, że na nieruchomości znajduje się nośnik reklamowy o całkowitej wysokości ok. 15,0 m, w postaci dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach 4,0 x 12,0 m każda, mocowanych względem siebie na rzucie w kształcie litery V.
PINB [...] pismem z [...] marca 2018 r. wystąpił do Urzędu [...] z zapytaniem, czy wydawał zgodę na wykonanie robót budowlanych, polegających na budowie omawianego nośnika reklamowego, a ponadto pismem z [...] marca 2018 r. wezwał właściciela nieruchomości do przesłania aktualnej umowy dzierżawy (najmu) nieruchomości, na której posadowiony jest nośnik.
Pismem z [...] czerwca 2018 r. PINB wezwał [...] sp. z o.o. sp. k. do przedłożenia wszelkich posiadanych dokumentów, na postawie których zrealizowano nośnik, wraz z umową dzierżawy (najmu) nieruchomości, na której jest posadowiony. W odpowiedzi na powyższe, przy piśmie z [...] lipca 2018 r. wezwana spółka przedłożyła m.in. kopię zaświadczenia Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2007 r. o niewniesieniu sprzeciwu dotyczącego zainstalowania konstrukcji reklamowej jednotablicowej o wym. 12x14 m oraz kopię umowy dzierżawy gruntu z [...] września 2006 r.
W załączeniu do pisma z [...] marca 2018 r. Urząd [...] przekazał potwierdzone za zgodność z oryginałem zgłoszenie wykonania robót budowlanych oraz oryginalny projekt budowlany, dotyczący nośnika reklamowego usytuowanego na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w [...]. W/w pismo uzupełniono [...] sierpnia 2018 r. o potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię zaświadczenia nr [...] oraz mapkę sytuacyjną, dołączoną do zgłoszenia z [...] listopada 2006 r.
Pismem z [...] sierpnia 2018 r. PINB [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie dotyczącej wolnostojącego dwutablicowego nośnika reklamowego, usytuowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...].
[...] września 2018 r. ponownie przeprowadzono oględziny nieruchomości, których ustalenia zawarto w protokole nr [...]. W protokole tym stwierdzono, że: na terenie działki ustawiony jest nośnik reklamowy wolnostojący; konstrukcja stalowa składa się ze słupa nośnego i przytwierdzonych do niego dwóch tablic reklamowych, ustawionych względem siebie w kształcie litery V; tablice wzdłuż dolnej krawędzi posiadają po dwa pomosty robocze i podświetlenie trzema halogenami od dołu; wymiary tablic 4 x 12 m, a całkowita wysokość konstrukcji 16 m nad poziomem gruntu; fundament całkowicie schowany w gruncie; na przedmiotową reklamę inwestor posiada prawomocne zgłoszenie w Urzędzie Dzielnicy [...] [...].11.2006 r. – dotyczyło nośnika z tablicą pojedynczą; w trakcie kontroli przedłożono do akt sprawy zgłoszenie z [...].09.2018 r. wraz z projektem konstrukcji, dotyczące montażu na istniejącym nośniku dodatkowej tablicy reklamowej.
Postanowieniem nr [...] z [...] października 2018 r. PINB [...] nałożył na spółkę [...] sp. z o.o. sp. k. z obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni, od dnia kiedy postanowienie stanie się ostateczne, dokumentów o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego.
Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie w ustawowym terminie wniosła [...] sp. z o.o. sp. k.
Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej [...]WINB postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle ustawy Prawo budowlane możemy mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia, reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane, w myśl art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jedynie zgłoszenie właściwemu organowi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. A więc o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje wyłącznie sposób i metoda związania z gruntem, ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (WSA w Gdańsku z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 235/14; WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 445/14). Organ odwoławczy przytoczył ponadto wyrażony przez WSA w Opolu w wyroku z 24 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Op 440/11 pogląd, że pojęcie "instalowania" używane jest w ustawie Prawo budowlane przez ustawodawcę w sposób zakładający związek instalowanego elementu (urządzenia) z istniejącym już obiektem, np. instalowanie krat na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 14), instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 15), instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, (...) ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem (stojących na gruncie)". Omawiany nośnik reklamowy całkowitej wysokości 16,0 m, w postaci dwóch podświetlanych od dołu tablic reklamowych o wymiarach 4,0 x 12,0 m każda, przytwierdzonych do słupa stalowego na planie litery "V", umocowany jest w fundamencie zagłębionym w gruncie, na działce ew. nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w [...]. Te ustalenia potwierdza protokół nr [...] z [...] września 2018 r. Według organu odwoławczego analizowany nośnik reklamowy to wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Na realizację tego nośnika reklamowego wymagane było pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że podstawową kwestią, jaką należało wyjaśnić, było to czy sporny nośnik reklamowy powstał w warunkach samowoli budowlanej, tj. czy inwestor przed jego realizacją nie otrzymał stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę bądź nie dokonał skutecznego zgłoszenia. W odwołaniu skarżący podnosił, że nośnik został zrealizowany w oparciu o zgłoszenie z [...] listopada 2006 r. dokonane przez [...] sp. z o.o. Zaświadczeniem nr [...] z [...] maja 2007 r. Prezydent [...] potwierdził, że nie wniesiono sprzeciwu w ciągu 30 dni wobec zgłoszenia dotyczącego zamiaru zainstalowania konstrukcji reklamowej jednotablicowej o wym. 12 x 4 m na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], w Dzielnicy [...]. W wyniku analizy projektu budowlanego, dołączonego do zgłoszenia, organ odwoławczy doszedł do przekonania, że nośnik reklamowy będący przedmiotem rozpoznawanej sprawy zawiera niezgodności, w stosunku do nośnika objętego zgłoszeniem, w zakresie jego konstrukcji. Zgłoszenie z [...] listopada 2006 r. dotyczyło nośnika reklamowego składającego się z jednej tablicy o wymiarach 12 x 4 m oraz całkowitej wysokości 11 m, co potwierdza załączony do zgłoszenia projekt budowlany, sporządzony [...] września 2003 r. przez mgr inż. P. F. oraz B. Z. Według ustaleń organu powiatowego, ujętych w protokole nr [...] z [...] września 2018 r., analizowany nośnik ma dwie podświetlane od dołu tablice reklamowe o wymiarach 4 m x 12 m każda oraz całkowitą wysokość 16 m. W ocenie organu odwoławczego w świetle powyższych ustaleń nie można uznać za skuteczne w stosunku do spornego obiektu zgłoszenie z [...] listopada 2006 r., bowiem organ architektonicznobudowlany nie wyrażał zgody na usytuowanie nośnika o takiej konstrukcji i wysokości jaki został wybudowany na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...]. Według organu odwoławczego bez znaczenia jest fakt wniesienia [...] września 2018 r. zgłoszenia dotyczącego zamiaru zainstalowania dodatkowej (drugiej) tablicy na istniejącym nośniku reklamowym, ponieważ dokonano go w momencie, kiedy nośnik reklamowy miał już dwie tablice, co potwierdza protokół nr [...] z [...] lutego 2018 r. oraz dokumentacja fotograficzna stanowiąca jego załącznik. Według organu odwoławczego analizowany nośnik reklamowy wybudowano w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez uprzedniego uzyskania od właściwego organu administracji architektonicznobudowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem zasadnie organ I instancji wdrożył postępowanie przewidziane w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, mające na celu umożliwienie inwestorowi zalegalizowanie stwierdzonej samowoli budowlanej. We wskazanym wyżej ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym technicznobudowlanych. Wydanie skarżonego postanowienia ma na celu umożliwienie inwestorowi zalegalizowanie omawianych robót budowlanych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że istota regulacji zawartej w art. 48 Prawa budowlanego ma na celu umożliwienie inwestorowi wykazania, że budowa, zrealizowana przez niego bez wymaganego pozwolenia, spełnia wymogi planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy technicznobudowlane i możliwe jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki obiektu może zostać orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji obiektu. Legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Legalizacja ta możliwa jest w razie zgodności samowolnie wykonanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami technicznobudowlanymi, po przedłożeniu przez inwestora, w zakreślonym terminie, określonej w przepisach dokumentacji.
W skardze na postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2018 r. strona skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów:
- art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu postanowienia w oparciu nienależytą, nieodzwierciedlającą istoty sprawy analizę materiału dowodowego, w szczególności polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, iż wykonanie obiektu, polegające na budowie konstrukcji reklamowej jednotablicowej oraz instalacja dodatkowej tablicy reklamowej na istniejącej konstrukcji, winny być rozpoznawane jako jedno zamierzenie budowlane, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania błędnego trybu postępowania oraz nieuzasadnionego nałożenia na skarżącego obowiązków wskazanych w treści postanowienia;
- art. 62 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, polegające na prowadzeniu sprawy i wydaniu jednego postanowienia w sytuacji, w której nie zachodziła tożsamość stanu faktycznego oraz podstawy prawnej co do inwestycji polegającej na wykonaniu robót budowlanych polegających na budowie nośnika reklamowego oraz wykonaniu prac instalacyjnych dodatkowej tablicy reklamowej;
- 8 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku uwzględnienia okoliczności, iż właściwy organ nie wniósł sprzeciwu co do zamierzenia wykonania obiektu budowlanego, polegającego na budowie nośnika reklamowego jednotablicowego, co było działaniem wymaganym przepisami w sytuacji, w której budowa nie była zgodna z przepisami, a tym samym wprowadził skarżącego w błąd co do prawidłowości wykonania robót budowlanych, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania błędnego trybu postępowania oraz nieuzasadnionego nałożenia na skarżącego obowiązków wskazanych w treści postanowienia;
- art. 15 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu przez organ II instancji rozstrzygnięcia, w którym organ pierwszej instancji nałożył bezpodstawnie na skarżącego obowiązki przedstawienia dokumentów w oparciu o przepisy art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego;
- art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że przepisy te stanowić winny podstawę prawną prowadzonego postępowania, pomimo iż brak było przesłanek do ich zastosowania wobec faktu, iż wykonanie robót budowlanych poprzedzone zostało zgłoszeniem, co do którego nie zgłoszono sprzeciwu, zaś wykonanie instalacji dodatkowej tablicy w ogóle nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę;
- art. 50 ust. 1 i 7 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie w sytuacji, w której przepis ten winien stanowić właściwą podstawę prawną prowadzonego postępowania, w związku z faktem, iż budowa obiektu poprzedzona została zgłoszeniem, co do którego nie wniesiono sprzeciwu, zaś instalacja dodatkowej tablicy nie wymagała pozwolenia na budowę.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i poprzedzającego go rozstrzygnięcia PINB w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu [...]WINB z [...] listopada 2018 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej: "Prawo budowlane".
Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonym postanowieniu, które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że art. 48 prawa budowlanego ma zastosowanie do obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, a także do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu od tego zgłoszenia. Stosownie do art. 28 ust. 1 prawa budowlanego budowa nośnika reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego zwalnia z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, które wymagają jedynie zgłoszenia.
W rozpoznawanej sprawie z ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowlanego jednoznacznie wynika, że będący przedmiotem postępowania nośnik reklamowy wymagał pozwolenia na budowę, ponieważ nie jest to tablica lub urządzenie, które zostało zainstalowane na obiekcie istniejącym, lecz jest to samodzielny obiekt budowlany (budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), na który składa się metalowy słup trwale umocowany w gruncie za pomocą fundamentu oraz przymocowane do niego dwie tablice reklamowe wraz instalacją elektryczną i z oświetleniem. Wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane jak np. fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to, gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu jako całości w tym miejscu jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. (por. wyroki NSA: z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 470/10, z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1360/09, z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1233/09, dostępne j.w.).
Skarżący nie dysponuje pozwoleniem na budowę dla znajdującego się na działce nośnika reklamowego o parametrach ustalonych przez organy nadzoru budowlanego w protokołach z oględzin tego obiektu. Przedstawione przez skarżącego zgłoszenie z [...].11.2006 r. dotyczyło zainstalowania konstrukcji reklamowej jednotablicowej o wymiarach 12 x 4 m, a z załączonego do zgłoszenia projektu budowlanego reklamy jednotablicowej wynika ponadto, że wysokość objętego zgłoszeniem nośnika reklamowego miała wynosić 11 m. Wobec niewniesienia sprzeciwu przez właściwy organ zgłaszający roboty budowlane nabył prawa do prowadzenia robót budowlanych określonych zakresem zgłoszenia (art.30 ust. 5 zdanie drugie Prawa budowlanego). Natomiast zrealizowane na podstawie tego zgłoszenia roboty budowlane odbiegają od tego co w nim zamieszczono, gdyż został wykonany nośnik reklamowy z dwoma tablicami o wymiarach 12 x 4 m i wysokości 16 m, co stanowi znaczne odstępstwo od parametrów budowli określonych w projekcie budowalnym, złożonym wraz ze zgłoszeniem. Skoro w rzeczywistości został wybudowany obiekt inny niż wskazany w zgłoszeniu, inwestor nie może powoływać się na to, że nabył uprawnienie do wykonania tych robót budowlanych poprzez niezłożenie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Organy prawidłowo przyjęły więc, że wykonane roboty budowlane należy potraktować jako budowę nośnika reklamowego bez wymaganego pozwolenia na budowę, wobec czego samowola spełnia przesłanki właściwe dla prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego.
Strona w toku postępowania nie wykazała, że wykonała nośnik budowalny zgodnie ze zgłoszeniem z [...].11.2006 r., a później została zamontowana na nim druga tablica reklamowa. Istniejący nośnik reklamowy rożni się bowiem od budowli przewidzianej w projekcie budowlanym dołączonym do zgłoszenia nie tylko ilością tablic reklamowych ale jest także wyższy o 5 m. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlano – wykonawczego reklamy dwutablicowej z lutego 2007 r., wynika, projekt ten nie przewiduje montażu drugiej tablicy reklamowej na istniejącym nośniku reklamowym, tylko budowę nośnika reklamowego dwutablicowego o wysokości 16 m, czyli takiego jaki w rzeczywistości znajduje się na działce. Projekt ten został złożony przez skarżącego podczas drugich oględzin obiektu i stanowi załącznik do protokołu z [...].09.2018 r., jako projekt konstrukcji tablicy reklamowej objętej zgłoszeniem z [...] września 2018 r. Potwierdza to ustalenia organu, że inwestor nie zrealizował nośnika reklamowego określonego z zgłoszeniu z [...].11.2006 r. zgodnie z załączonym projektem budowlanym reklamy jednotablicowej z [...] września 2003 r. , tylko inną budowlę, w oparciu o niezatwierdzony pozwoleniem na budowę projekt budowlany reklamy dwutablicowej z lutego 2007 r., który też nie stanowił załącznika do zgłoszenia z [...].11.2006 r..
Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie zawiera wszelkie określone prawem elementy. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił również motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.