VII SA/Wa 831/04

VII SA/Wa 831/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Tomaszewska
Mariola Kowalska. /sprawozdawca/
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1013/05 - Wyrok NSA z 2006-01-13
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Mariola Kowalska ( spr.), , Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2005 r. sprawy ze skarg A. i W. R. , E. i S. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji. skargi oddala
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowanego decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr [...], po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek A. i W. R. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2000r. nr [...], która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała E. i S. O. pozwolenia na budowę warsztatu usług wulkanizacyjnych na działce położonej w R. przy ulicy P., stwierdził nieważność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001r. [...].
Po dokonaniu analizy akt sprawy, organ uznał, iż będąca przedmiotem kontroli w prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzja GINB z dnia [...] grudnia 2001r. wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. w sposób rażący narusza będący podstawą jej wydania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzja ta utrzymuje bowiem w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2000r. nr [...], która dotknięta jest wadą nieważności.
W niniejszej sprawie pozwolenie na budowę udzielone ww. decyzją Starosty zostało poprzedzone decyzją z dnia [...] marca 2000r., którą Prezydent Miasta R. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta określiła wymiary przedmiotowego budynku warsztatowego wskazując, iż mają one wynosić 7m x 5m. Natomiast Starosta [...] sporną decyzją udzielił pozwolenia na budowę warsztatu usług wulkanizacyjnych o pow. zabudowy 52,50m2 , tj. niezgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe w ocenie organu stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1b oraz art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Mając powyższe okoliczności na względzie organ uznał, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż utrzymała w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2000r. dotkniętą wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tej sytuacji organ uznał, iż należało stwierdzić nieważność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001r.
Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnieśli A. i W. R. oraz E. i S. O..
A. i W. R. przedstawili swoje stanowisko w sprawie , nie odnoszące się jednakże do treści zaskarżonej decyzji. Domagali się jedynie nakazania rozbiórki obiektu.
E. i S. O. zarzucili decyzji oparcie się na błędnie ustalonym stanie faktycznym, ponieważ należący do nich budynek warsztatowy posiada wymiary 35m2. Do budynku dostawiona jest wiata, która razem z budynkiem daje powierzchnię 52,50m2. Wiata jednakże nie jest budynkiem ponieważ nie posiada przegród budowlanych oraz nie jest trwale związana z gruntem.
Po rozpatrzeniu wniosków Główny Inspekt Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2004r.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku A. i W. R., wyjaśnił , iż organ nadzoru budowlanego nie może w decyzji, wydanej w postępowaniu nieważnościowym rozstrzygać innych kwestii niż ocena zgodności decyzji z prawem. a zatem nie może orzec o rozbiórce przedmiotowego obiektu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli A. i W. R. oraz E. i S. O..
Skarżący A. i W. R. wnieśli o nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu.
E. i S. O. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Powtórzyli swoje stanowisko zawarte w odwołaniu, z którego wynikało, iż ich budynek warsztatowy spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, ponieważ posiada wymiary 35m2, zaś powierzchnię 52,50m2 posiada łącznie z wiatą która nie jest budynkiem.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skargi są bezzasadne.
Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) .
Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja administracyjna wydana została w wyniku przeprowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania nieważnościowego. Jak trafnie podkreślił organ administracji stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych. Przesłanki, które umożliwiają organowi stwierdzenie nieważności nie mogą być w związku z tym interpretowane rozszerzająco.
Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. następuje w przypadku, gdy decyzja rażąco narusza prawo. Naruszenie prawa ma cechę rażącego jedynie wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające pogodzić się z wymaganiami praworządności. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywisty charakter naruszenia prawa jest koniecznym - aczkolwiek nie jedynym - warunkiem do uznania naruszenia prawa za rażące.
Sąd w ramach przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja ta nie narusza prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu trafnie organ nadzoru budowlanego ustalił, iż kontrolowana przez niego własna decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] dotknięte są wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji co do której zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. Decyzja, która wbrew wyraźnej dyspozycji art. 156 k.p.a. odmawia stwierdzenia nieważności decyzji obarczonej wadami , o których mowa jest w art. 156 § 1 k.p.a. , sama jest dotknięta wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia normy określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Jak trafnie uznał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja organu architektoniczno – budowlanego udzielająca pozwolenia na budowę nie może stać w sprzeczności z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania danego terenu. Rodzaje inwestycji oraz ich parametry określone w projekcie budowlanym i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu muszą być tożsame. Na mocy art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późn. zm.), treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wiązała bowiem organ administracji architektoniczno – budowlanej w zakresie udzielanego pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja Starosty [...] w sposób rażący naruszyła zatem art. 35 ust. 1 pkt 1b oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.), ponieważ decyzja tą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę obiektu budowlanego sprzecznie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W tej sytuacji zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji, która nie wyeliminowała z obrotu prawnego wadliwej w stopniu rażącym decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżących R. wyjaśnić należy, iż wbrew oczekiwaniom skarżących, ani organ administracji w postępowaniu nieważnościowym, ani tym bardziej Sąd nie są uprawnione do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku warsztatowego.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargi jako bezzasadne podlegają oddaleniu.