VII SA/Wa 83/05

VII SA/Wa 83/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska /sprawozdawca/
Ewa Machlejd /przewodniczący/
Mariola Kowalska.
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1111/06 - Wyrok NSA z 2007-09-25
II OSK 111/06 - Postanowienie NSA z 2006-04-19
VII SA/Wa 61/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-04-13
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi W. J. i B. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta [...]decyzją nr [...], wydaną dnia [...]października 1998 r., zatwierdził projekt budowlany i wydał J. J. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr ew. [...]położonej w [...]w [...].
W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestor spełnił warunki decyzji nr [...] wydanej w dniu [...] sierpnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W dniu [...]kwietnia 2000 r. W. J. i B. Ł. współwłaściciele sąsiedniej działki złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji podnosząc, że zatwierdzony projekt budowlany powoduje, iż realizowany budynek zabudowuje również część ich działki i w ten sposób narusza ich interesy.
Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...], decyzją znak: [...] wydaną dnia [...]grudnia 2000 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 kpa, stwierdził nieważność kwestionowanej decyzji.
W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestor J. J. uzyskał pozwolenie na budowę mimo, iż nie posiadał i nie przedstawił organowi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydanej dla niego jako inwestora, a więc nie spełnił jednego z warunków wskazanych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. Zdaniem organu wydanie pozwolenia na budowę dla J. J. nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 32 prawa budowlanego i skutkować winno stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli następcy J.J. – nabywcy działki nr [...]małżonkowie B. i W. P. Odwołujący się podnieśli, że decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. Burmistrza [...]w przedmiocie zabudowy i zagospodarowani terenu została wydana na wniosek M.W., działającej w imieniu własnym oraz właścicieli sąsiednich działek i zawierała ustalenia dla działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...], a wiec M. W. występowała również w imieniu J. J. i decyzja dotyczyła także działki do niego należącej.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...], wydaną dnia [...]września 2001 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie wyjaśniające w znacznej części m.in. "powinien dokonać oceny prawnej dopuszczalności udzielenia pozwolenia na budowę poszczególnych segmentów budynku mieszkalnego w sytuacji, gdy z dokumentów wynika, że jest to jeden obiekt budowlany".
Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli W. J. i B. Ł . Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem wydanym w dniu 24 czerwca 2004 r. w sprawie sygn. akt 7/IV SA 3598-3599/03 uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd uznał, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 kpa. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 1998 r. została wydana na rzecz M. W. oraz właścicieli działek nr z los. [...] zd. [...]i mimo, że decyzja winna być wydana dla każdego inwestora, to sformułowanie wydanej decyzji pozwala na identyfikację poszczególnych inwestorów, a zawarte w niej określenia można odnieść do całego zespołu 6-ciu segmentów, jak i osobno do każdego z nich, tym bardziej, że inwestorom chodziło o budowę segmentów na ich działkach, prawnie i funkcjonalnie wyodrębnionych, a połączonych wspólnymi elementami konstrukcyjnymi.
Po ponownym rozpatrzeniu odwołania w związku z powyższym wyrokiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...]listopada 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...]z dnia [...]października 1998 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie wymienia z imienia i nazwiska inwestora, ale treść której pozwala na identyfikację poszczególnych inwestorów (podano numery działek oraz właściciele tych działek wymienieni są w rozdzielniku decyzji) stanowi naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, lecz nie jest to rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli W. J. i B. Ł . Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana dnia [...] sierpnia 1998 r. nawet w sposób dorozumiały nie mogła dotyczyć J. J., gdyż w dacie jej wydania nie był on właścicielem działki nr [...]co powoduje, iż wnioskującego o wydanie pozwolenia na budowę J. J. należało traktować jako osobę, która nie posiada w ogóle decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydanie takiej osobie pozwolenia na budowę stanowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...]z dnia [...]października 1998 r. nr [...].
Postępowanie jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji, jest samodzielnym postępowaniem nadzwyczajnym, które może być uruchamiane tylko w przypadkach ściśle określonych przez art. 156 kpa. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w w/w przepisie, w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z tym, że ani oczywistość naruszenia prawa, ani nawet charakter przepisów, które zostały naruszone nie są wystarczające wyłącznie do uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie, a także w literaturze dominuje pogląd, który Sąd podziela, że obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa, winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06.08.1984 r. sygn. akt II SA 737/84). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego wada jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r. sygn. akt III ARN 22/95).
Kwestionowana decyzja Burmistrza Miasta [...]nr [...]z dnia [...]października 1998 r. wydana została z naruszeniem przepisu art. 32 ustawy Prawo budowlane, jednakże zdaniem Sadu nie można tego naruszenia uznać za rażące. Wydana decyzja nie wywołała negatywnych skutków społeczno-gospodarczych a więc skutków, które nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.
W uzasadnieniu wyroku wydanego dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie sygn. akt 7/IV SA 3598-3599/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 1998 r., którą przedstawiali inwestorzy celem uzyskania pozwolenia na budowę, była decyzją redakcyjnie wadliwą, ale mimo to wiążącą organ architektoniczno-budowlany na podstawie art. 47 ustawy o planowaniu przestrzennym, co do możliwości realizacji zaprojektowanej inwestycji.
Kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja została wydana osobie, która w momencie jej wydania dysponowała prawem do nieruchomości, dotyczyła inwestycji w stosunku do której została wydana decyzja o warunkach zabudowy, nie powodowała zmiany przedmiotu realizacji czyli zamierzenia inwestycyjnego, a zrealizowana na jej podstawie inwestycja nie miała wpływu na zagospodarowanie sąsiednich działek, w tym działki skarżących.
Biorąc pod uwagę podane wyżej rozważania, zdaniem Sadu, organ prawidłowo przyjął, iż naruszenie prawa do którego doszło przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Wobec tego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.