VII SA/Wa 8/23

VII SA/Wa 8/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-06-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Żak
Tomasz Janeczko
Wojciech Rowiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2586/23 - Wyrok NSA z 2024-06-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Aneta Żak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi S. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia[...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej jako "SKO w S." lub "organ II instancji") decyzją z [...] października 2022 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm. dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] w S. (dalej jako "strona skarżąca", "Stowarzyszenie"), od decyzji Wójta Gminy J. (dalej jako "organ I instancji", "Wójt") z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], ustalającej na wniosek Inwestora warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz towarzyszącą, w tym: do 30 miejsc parkingowych, billboard reklamowy, zadaszenie nad strefą dostaw oraz latarnie oświetleniowe o wysokości do 7,0m, przewidzianej do realizacji w zabudowie usługowej, na działce nr [...] w miejscowości J., umorzył postepowanie odwoławcze.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Na wniosek Inwestora z 22 lutego 2022 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie i ustalił warunki zabudowy na niezabudowanej działce w zabudowie usługowej dla budowy budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz towarzyszącą.
Wnioskiem z 29 czerwca 2022 r. Stowarzyszenie [...] w S., wystąpiło do Wójta Gminy J. z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym.
Postanowieniem z [...] lipca 2022 r., znak: [...] organ I instancji dopuścił Stowarzyszenie do udziału na prawach strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym.
Wójt Gminy J. decyzją z [...] sierpnia 2022 r., nr [...] na wniosek Inwestora ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz towarzyszącą.
Pismem z 9 września 2022 r. skarżące Stowarzyszenie złożyło odwołanie od ww. decyzji Wójta. Strona skarżąca stwierdziła naruszenie ładu przestrzennego i zasad dobrego sąsiedztwa poprzez realizację intensywnej zabudowy, nie zgadzając się z ich rozstrzygnięciem.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Stowarzyszenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] października 2022 r. znak: [...] umorzyło postępowanie odwoławcze.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, SKO w S. przywołał art. 29 k.p.a., art. 31 k.p.a. opisując ustawowe zasady udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ II instancji wskazał, że Wójt na wniosek Stowarzyszenia postanowieniem z [...] lipca 2022 r., znak: [...] dopuścił stronę skarżącą do udziału na prawach strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu wymaga łącznego spełnienia trzech przesłanek, zaś ten organ posiada uprawnienia do zweryfikowania czy Stowarzyszenie [...] w S. może działać w przedmiotowej sprawie w charakterze strony, bowiem to nie czynność dopuszczenia przez organ administracji organizacji społecznej do udziału w postępowaniu przezeń prowadzonym czyni stroną postępowania. O tym czy organizacja społeczna może działać w sprawie na prawach strony decyduje złożenie stosownego wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o ile jest to uzasadnione celami statutowymi oraz interesem społecznym.
SKO w S. zauważył, że uczestnictwo organizacji społecznej w danym postępowaniu musi być uzasadnione między innymi celami statutowymi tej organizacji. Musi zatem istnieć merytoryczne powiązanie przedmiotu postępowania administracyjnego z celami i zakresem działania (przedmiotem działalności) organizacji społecznej. Z reguły przedmiot i cel działania organizacji społecznej są określone w jej statucie (regulaminie), chyba że przepisy prawa nie wymagają uchwalenia statutu (regulaminu). Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany ustalić z urzędu, czy cele określone w statucie (regulaminie) organizacji społecznej uzasadniają jej udział w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby. Organ wskazał powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że powinno ocenić się, czy między celami organizacji społecznej a przedmiotem sprawy administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej istnieje powiązanie merytoryczne w sensie prawnym, a nie tylko faktycznym. Działalność organizacji społecznej opisana w statucie (regulaminie) tej organizacji, a więc w istocie cele organizacji społecznej, musi być jak najszczegółowiej określona, tak aby dawało to możliwość ustalenia, że działalność ta wiąże się ściśle z przedmiotem sprawy, do udziału w której organizacja zamierza przystąpić na prawach strony (wyrok NSA z 22 kwietnia 2008 r., II OSK 1499/06, LEX nr 490153).
Dalej organ II instancji wyjaśnił, że Wójt rozpoznając wniosek Stowarzyszenia przyjął, iż wnioskodawca wykazał zaistnienie po swojej stronie przesłanki istnienia celu regulaminowego uzasadniającego udział organizacji społecznej w niniejszym postępowaniu, jednakże poza zainteresowaniem organu była weryfikacja istnienia interesu społecznego.
Idąc dalej SKO w S. zaznaczył, że Wójt pominął, że w przedmiotowej sprawie organizacja społeczna nie może przy realizacji swych celów powoływać się skutecznie na przesłankę interesu społecznego, gdy z całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że jej udział w przedmiotowym postępowaniu ma służyć zaspokajaniu interesów partykularnych, w szczególności interesu członków tej organizacji, a właściwie w realiach rozpoznawanej sprawy-Spółki, w której członkowie organizacji pracują. Kolejno organ II instancji przytoczył treść regulaminu Stowarzyszenia dot. celów jego działalności.
Jak wynika z akt sprawy, planowana inwestycja, ma polegać na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz towarzyszącą. Natomiast członkami Stowarzyszenia są osoby będące pracownikami firmy T. Powyższe ustalenia są niezwykle istotne dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, bowiem firma T. na terenie miejscowości J. prowadzi sklep-dla którego przedmiot inwestycji stanowiłyby niewątpliwie konkurencję.
Organ II instancji wyjaśnił, że organizacja społeczna w sprawie dotyczącej innego podmiotu musi bezspornie działać w interesie społecznym, w ramach wyznaczonych celów statutowych. Przez interes społeczny rozumie się natomiast dyrektywę nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa. Organizacja społeczna nie może dla realizacji tych celów powoływać się na przesłankę interesu społecznego, jeśli z całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że jej udział w takim postępowaniu nie będzie służył zaspokajaniu interesu społecznego.
Ubocznie powołano się na wyrok WSA z 13 maja 2022 r. (sygn. akt IV SA/Wa 395/22) stwierdzający, iż udział organizacji społecznej w postępowaniu nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej lub jej członków, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych.
Końcowo zaznaczono, że udział Stowarzyszenia w niniejszym postępowaniu podyktowany jest partykularnymi interesami tak samego Stowarzyszenia, jak i jego członków, zaś powołanie się przez organizację na cele statutowe, dbałość o walory krajobrazu terenu działalności Stowarzyszenia, nie dają podstaw do wyprowadzenia interesu społecznego.
Na koniec swoich rozważań organ podniósł, że Stowarzyszenie nie może działać w przedmiotowej sprawie na prawach strony.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem SKO w S., Stowarzyszenie reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z 25 listopada 2022 r. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości.
Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło decyzji organu II instancji naruszenie przepisów postępowania:
1. art. 31 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Organ II instancji, iż Skarżąca nie wykazała istnienia interesu społecznego, uprawniającego ją do udziału w postępowaniu, podczas gdy skala planowanej inwestycji, jak również jej wpływ na środowisko naturalne oraz zagospodarowanie przestrzenne na terenie działania Stowarzyszenia są znaczące;
2. art. 31 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że cele statutowe zawarte w regulaminie Stowarzyszenia nie stanowią wystarczających podstaw do dopuszczenia Stowarzyszenia do toczącego się postępowania podczas gdy cele statutowe opisane w Rozdziale II punkcie 6 Regulaminu jednoznacznie wskazują, że okoliczności których dotyczy postępowanie mają ścisły związek z charakterem działalności Stowarzyszenia i tym samym rzutują na zasadność jego udziału w procesie podejmowania decyzji ingerujących w lokalny ład przestrzenny, poprzez ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji;
3. art. 31 § 2 k.p.a. polegające na błędnym niezastosowaniu i przyjęciu, że Skarżąca nie wyjaśniła, w czym przejawia się interes społeczny Stowarzyszenia, którego celem statutowym jest in.in. udział w postępowaniach administracyjnych w sprawach mogących mieć wpływ na jakość życia środowisko i estetykę krajobrazu terenu działania Stowarzyszenia - w udziale w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego w raz z niezbędną infrastrukturą techniczna oraz towarzyszącą, w tym: do 30 miejsc parkingowych, billboard reklamowy, zadaszenie na strefą dostaw oraz latarnie oświetleniowe o wysokości do 7,0m, przewidzianej do realizacji w zabudowie usługowej, co w rezultacie doprowadziło do odmówienia Stowarzyszeniu możliwości działania na prawach strony w postępowaniu, do którego wcześniej zostało dopuszczone przez organ I instancji i tym samym umorzenia postępowania odwoławczego, podczas gdy Stowarzyszenie podało argumenty za działaniem w interesie społecznym oraz wskazało na odpowiednie cele statutowe i potrzebę kontroli nad wpływem inwestycji na ład przestrzenny, a także złożyło odwołanie od wydanej decyzji organu I instancji, w treści którego zawarte zostały zarzuty naruszenia nie tylko przepisów postępowania, ale także naruszenia przepisów materialnych, co skutkowało błędnym ustaleniem przez organ stanu faktycznego i odmówieniem skarżącej dopuszczenia do udziału w Postępowaniu na prawach strony;
4. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na tym, że pomimo posiadanej przez organ II instancji wiedzy o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy z naruszeniem w sposób istotny przepisów postępowania oraz przepisów materialnych, SKO umorzyło postępowanie odwoławcze w tej sprawie, co doprowadziło do utrzymania w mocy błędnej decyzji i tym samym w sposób istotny wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy;
5. art. 7, 77, 80 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w sposób dowolny poprzez niedostateczne i niepełne jej uzasadnienie oraz wzięcie pod uwagę w sposób wybiórczy okoliczności, które pomimo iż nie powinny mieć znaczenia w sprawie, stały się podstawą do umorzenia postępowania, co przełożyło się na brak merytorycznej analizy odwołania, która powinna znaleźć się w treści uzasadnienia i tym samym nie pozwala na pełną weryfikację motywów oraz prawidłowości dokonanego przez Organ II instancji rozstrzygnięcia;
6. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. polegające na jego błędnym niezastosowaniu poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie wyjaśnia w sposób wystarczający okoliczności zarówno faktycznych jak i prawnych, które przemawiałyby za odmową dopuszczenia Stowarzyszenia do postępowania, w szczególności organ pominął fakt istnienia rzeczywistego interesu społecznego w nadzorowaniu postępowania decydującego o ingerencji w ład przestrzenny, który przemawiał za dopuszczeniem Stowarzyszenia do postępowania, co doprowadziło do istotnego naruszenia przepisów postępowania oraz wydania błędnej decyzji.
Jednocześnie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zobowiązanie SKO w S. przez Sąd, do rozpatrzenia złożonego przez Stowarzyszenie odwołania oraz wydanie rozstrzygnięcia w zakresie zasadności uchylenia wydanej decyzji o warunkach zabudowy ustalonej dla Inwestycji oraz odmowy ustalenia warunków, ewentualnie w zakresie uchylenia ww. decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji a także o zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny sprawy i szeroko przedstawiono stanowisko na poparcie jej treści powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne.
Skarżące Stowarzyszenie ustosunkowując się do zaskarżonej decyzji powołując się na orzecznictwo wyjaśniło, że skala i skomplikowany charakter planowanej inwestycji w przedmiotowej sprawie z pewnością będzie mieć wpływ na jakość życia lokalnej społeczności, środowisko, estetykę krajobrazu. Rozmiar przedsięwzięcia, którego ewentualnie miałaby dotyczyć wydana decyzja o warunkach zabudowy, bez wątpienia dodatkowo podkreśla skalę ewentualnych negatywnych konsekwencji błędnie wydanej decyzji organu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podkreśliło, że z urzędu wiadomym jest, iż odwołujące Stowarzyszenie zgłaszało swój udział w szeregu innych spraw rozpoznawanych przed Kolegium, dotyczących wyłącznie inwestycji realizowanych w miejscowościach, w której funkcjonują sklepy marki T. i mogących stanowić obiekty konkurencyjne dla analogicznych obiektów firmy T.. Organ II instancji podniósł, że strona skarżąca jest zainteresowana rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy nie z uwagi na dbałość o interes społeczny, ale z uwagi na funkcjonowanie w bliskiej odległości, w stosunku do terenu objętego inwestycją, przedsięwzięć zrealizowanych przez firmę T.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2023, poz. 259 ze zm.– zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do treści art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a., organ odwoławczy może wydać decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Na tle powołanego przepisu w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada, gdy organ odwoławczy ustali, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, przy czym sytuacja ta wystąpi m.in. wtedy, gdy odwołanie zostanie wniesione przez podmiot, któremu nie można przypisać statusu strony postępowania, tj. niebędący stroną (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 942/05). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że interes społeczny może polegać na tym, aby organizacja społeczna mogła wypełniać swoje statutowe i ustawowe uprawnienia wobec członków, jak również podejmować działania w celu ochrony praw pewnej grupy ludności (por. wyrok NSA z dn. 4 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 2464/00, Lex nr 81984). Również w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GZ 55/09 (dostępne na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślono, że istotą udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, nie jest zaspokojenie partykularnych interesów samej organizacji, ale zapewnienie szeroko pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem. Organ nie jest zobowiązany do każdorazowego uwzględnienia wniosku organizacji społecznej tylko z tego powodu, że charakter rozpoznawanej sprawy jest zgodny z zakresem jej statutowej działalności. Obowiązek ten powstaje jednak już w wyniku dodatkowej oceny, że organizacja wystąpiła w celu ochrony interesu zbiorowego i to nawet wówczas, gdy jednocześnie działania organizacji będą zmierzały do ochrony indywidualnych praw jej członków.
Stowarzyszenie zarejestrowane wyczerpuje kryterium organizacji społecznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a. Przysługujący zatem skarżącej status organizacji społecznej umożliwia formułowanie wniosków w trybie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., pod warunkiem jednak, że postępowanie administracyjne, do którego chce przystąpić, nie dotyczy praw i obowiązków odnoszących się do stowarzyszenia, lecz wiąże się z prawami i obowiązkami innego podmiotu (innej osoby), a także przemawia za tym jej cel statutowy i interes społeczny. Postępowanie nie może dotyczyć praw i obowiązków samej organizacji społecznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z 1 marca 2018 r., II SA/Sz 1437/17). Podkreślenia wymaga, że na gruncie konkretnej indywidualnej sprawy rola określonej organizacji społecznej, która zabiega o dopuszczeniem jej do udziału w postępowaniu, musi być jednoznaczna. Musi być jasne, czy udział organizacji społecznej w postępowaniu prowadzi do realizacji celów statutowych, czy też jest tylko formą popierania interesów określonych podmiotów.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy podzielić stanowisko SKO w S., że w niniejszym postępowaniu celem Stowarzyszenia nie jest reprezentowanie interesu społecznego oraz celów statutowych Stowarzyszenia, a jedynie chęć udziału w sprawie, która dotyczy realizacji inwestycji mogącej być konkurencją w stosunku do pracodawcy niektórych z członków Stowarzyszenia. Jak wskazał również organ w odpowiedzi na skargę, Stowarzyszenie zgłaszało swój udział w innych postępowaniach dotyczących wyłącznie inwestycji stanowiących obiekty mogące stanowić konkurencję dla obiektów handlowych firmy T. (sprawy nr [...]). Stowarzyszenie jest zainteresowane rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy nie z uwagi na dbałość o interes społeczny, ale z uwagi na funkcjonowanie w bliskiej odległości w stosunku do terenu objętego inwestycją przedsięwzięć zrealizowanych przez firmę T.. Twierdzenie Stowarzyszenia, że działa ono w interesie lokalnej społeczności jest – w okolicznościach tej sprawy – niewiarygodne. Działanie Stowarzyszenia w tej sprawie jest zinstytucjonalizowaną formą popierania interesów konkretnej firmy dla której planowana inwestycja mogłaby stanowić konkurencję.
Analiza tej sprawy wykazała, że planowana inwestycja ma polegać na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz towarzyszącą, w tym: do 30 miejsc parkingowych, billboard reklamowy, zadaszenie nad strefą dostaw oraz latarnie oświetleniowe o wysokości do 7,0m, przewidzianej do realizacji w zabudowie usługowej, na działce nr [...] w miejscowości J. Z opisu przedmiotowej inwestycji można domniemywać, że prawdopodobnie zostanie w nich zlokalizowany między innymi supermarket spożywczy. Jak wynika z ustaleń Kolegium, potwierdzonych dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, w skład Zarządu Stowarzyszenia [...] oraz jego Komisji Rewizyjnej wchodzą pracownicy firmy T., która to od lat prowadzi supermarkety spożywcze, dla których sklepy zlokalizowane w obiektach stanowiących przedmiot inwestycji stanowiłyby konkurencję.
Wobec powyższych ustaleń trudno dostrzec, by udział Stowarzyszenia w postępowaniu dot. decyzji Wójta Gminy J. z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], ustalającej na wniosek Inwestora warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz towarzyszącą przemawiałby za interesem społecznym, a udział organizacji w tym postępowaniu prowadził do realizacji celów statutowych.
W związku z powyższym Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi naruszenia art. 31 § 1 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2, § 2 k.p.a., art. 7, 77, 80 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi przewidziane w ustawie.
Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.