VII SA/Wa 793/06

VII SA/Wa 793/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Walentynowicz
Bożena Więch-Baranowska
Wojciech Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), , Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altanki śmietnikowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
VII SA/Wa 793/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. na podstawie art. 51ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca T994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm. dalej jako Prawo budowlane) nakazał Zarządowi Wspólnot Mieszkaniowych [...] z siedzibą w W. ul. F. rozbiórkę altanki śmietnikowej wybudowanej przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w W. ul. C.. Obowiązek podlega wykonaniu, kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż przeprowadzone w dniu [...] listopada 2004 r. oględziny wykazały, że przy budynku mieszkalnym w W. ul. C. wybudowana została altanka śmietnikowa o wymiarach 3,87m x 3,07m o wysokości od 2,28m do 2,68m. Inwestor okazał potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia budowy altanki z dnia [...] czerwca 2004 r. Usytuowanie altanki nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm. dalej jako rozporządzenie), gdyż znajduje się w odległości 0,56m i 0,40m od ścian budynku. Natomiast jak wynika z § 23 ust. 1 rozporządzenia odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stale powinna wynosić, co najmniej lOm od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania [...] Nieruchomości Oddział [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podtrzymał argumentację przedstawioną przez organ I instancji i stwierdził, iż ustalony w przedmiotowej sprawie prawidłowo stan faktyczny wypełnia przesłankę z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, uprawniając jednocześnie organ I instancji do orzeczenia rozbiórki przedmiotowej altanki na śmieci.
Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...] zarzucając naruszenie interesu prawnego skarżącej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż inwestycja została zgłoszona na podstawie art. 30 Prawa budowlanego pismem z dnia [...] maja 2004 r. do Urzędu Dzielnicy R. określającym warunki techniczne odbiegające od wymaganych. Organ
przyjmujący zgłoszenie nie wniósł sprzeciwu, a altanka została wybudowana we wskazanym w zgłoszeniu miejscu. Wskazane w zaskarżonej decyzji odległości, są to odległości od ścian budynku a nie od okien i drzwi jak wymaga tego § 23 rozporządzenia. Inwestor nie ma możliwości innego usytuowania altanki a aktualne zostało zaakceptowane przez uprawniony organ. Rozbiórka altanki spowodowałaby, iż nieruchomość przy ul. C. pozbawiona byłaby możliwości gromadzenia nieczystości stałych celem ich wywożenia, co narusza interes prawny Wspólnoty. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoją dotychczasowa argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto podniesiono, iż pomimo wskazania w decyzji obydwu instancji odległości od ścian budynku to zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, iż usytuowanie altanki w stosunku do okien i drzwi jest nieprawidłowe, co przyznaje także skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność decyzji zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądowa ogranicza się do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej są zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie administracyjne ma obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego tak, aby ustalić niewątpliwy stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Dochodzenie do ustalenia prawdy obiektywnej, to jest do określenia rzeczywistego stanu faktycznego, powinno odbywać się według reguł postępowania dowodowego określonych w przepisach k.p.a. (vide wyrok NSA z 26.05.1981 r., SA 810/81, ONSA 1/81, poz. 45, wyrok NSA z 19.03.1981 r., SA 234/81, ONSA 1/81, poz. 23, wyrok Sądu Najwyższego z 23.11.1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 7/95, poz. 83).
Ponadto zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Podkreślić jednak należy, że obowiązku tego nie należy rozumieć w ten sposób, iż to wyłącznie organ administracji publicznej jest w każdym
przypadku zobligowany do wyszukiwania faktów uzasadniających twierdzenia stron czy poszukiwania i zbierania dowodów mających wykazać istnienie tych faktów. Obowiązek, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a., należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej przy zbieraniu materiału dowodowego albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uznaje to za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub przedstawione przez stronę. W tym miejscu przypomnieć należy, że w postępowaniu administracyjnym brak jest odpowiednika przepisu art. 232 k.p.c, zgodnie, z którym strony są zobowiązane do wskazania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Natomiast z przepisów prawa administracyjnego wynika zasada oficjalności, która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Oczywiście powyższa zasada nie wyklucza inicjatywy dowodowej stron postępowania. W związku z powyższym przy prowadzeniu postępowania dowodowego organ administracji publicznej musi mieć na uwadze i to czy dana okoliczność będąca przedmiotem wniosku dowodowego ma znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.), a także i to, czy dany fakt wymaga udowodnieniu (art. 77 § 4 k.p.a.), oraz to, czy dany dowód nie został zgłoszony na okoliczność stwierdzoną innymi dowodami, (art. 78 § 2 k.p.a.). Nadto należy podkreślić, że obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozostaje w ścisłym związku z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ administracji publicznej powinien poddać ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, ocena winna zostać oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego i wreszcie organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącego się postępowania. Oczywistym jest, iż ocena materiału dowodowego winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji - art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których oparł swoją ocenę, oraz przyczyny, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Argumentacja taka nie może być zawarta w odpowiedzi na skargę, gdyż przedmiotem kontroli Sądu są wyłącznie decyzje i zawarta w ich uzasadnieniu argumentacja, w odpowiedzi na skargę organ może polemizować z zarzutami skargi, ale wyłącznie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy.
W przedmiotowym postępowaniu nie ulega wątpliwości, co czyni zasadnym zarzuty skargi, iż materiał dowodowy nie zawiera ustaleń, o których mowa w § 23 rozporządzenia a więc ustalenia organów w tym zakresie należy uznać za dowolne. Dyspozycja § 23 jest wyraźna i jednoznaczna, dlatego też ustalenia w tym zakresie nie mogą nasuwać wątpliwości i być przedmiotem domniemań. Potwierdzenie nie spełnienia wymogów powołanego przepisu przyznane w skardze przez skarżącą nie zwalnia organu z dokładnego
wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto organy nadzoru budowlanego w uzasadnieniach decyzji w żaden sposób nie odniosły się do skutków, jakie wywołało dokonane zgłoszenie przez inwestora, które nie wywołało sprzeciwu właściwego organu a wręcz jego akceptację (potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia z dnia 7 czerwca 2004 r.). Orzekając na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego te kwestie ma obowiązek wyjaśnić. Nakaz rozbiórki wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego dotyczy jedynie sytuacji nieobjętych dyspozycją art. 48 (czyli budowy obiektu budowlanego lub jego części), ale pod warunkiem że wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie, jeżeli więc jak to zaistniało w
przedmiotowej sprawie dokonano zgłoszenia organy nadzoru budowlanego mają obowiązek jego oceny oraz skutków prawnych jakie ono wywarło dla inwestora. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzje organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 153 w/w ustawy przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.