VII SA/Wa 788/09

VII SA/Wa 788/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-07-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Małgorzata Miron /przewodniczący/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 105 par. 1 i  art. 154
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2009 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) -zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "R." Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S., od decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] października 2008 r, [...], umarzającej postępowanie w sprawie zmiany poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych, dla stacji kontroli pojazdów w miejscowości S., wydanego dla M. J. M., A. L. Spółka Jawna, ul. S. [...], [...] S.
- utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
W dniu 24 kwietnia 2008 r. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej "R." Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S. wystąpił do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z wnioskiem o zmianę, w trybie art. 154 k.p.a. decyzji tego organu z dnia[...] października 2006 r. nr [...], w zakresie zmiany nazwy podmiotu dla którego decyzja ta została wydana.
Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego umorzył postępowanie w sprawie zmiany poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów w miejscowości S., wydanego dla M. J. M.A. L. Spółka Jawna, ul. S. [....], [...] S..
Po rozpatrzeniu odwołania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "R. Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S., od wymienionej decyzji nr [...], Minister Infrastruktury w dniu [...] lipca 2008 r. wydał decyzję Nr [...], którą uchylił decyzję organu I instancji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] umorzył postępowanie prowadzone w sprawie zmiany własnej prawomocnej decyzji z dnia [...] października 2006 r. nr [...].
Po rozpoznaniu odwołania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "R." Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S., od wymienionej decyzji organu I instancji zapadła zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. W jej uzasadnieniu organ przywołał treść art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm). Wskazał, że działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Wskazał również, że wpis na listę przedsiębiorców wykonujących działalność regulowaną jaką jest prowadzenie stacji kontroli pojazdów, ustawodawca uzależnił od spełnienia przez przedsiębiorcę konkretnych warunków, które określone zostały m.in. w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i odnoszą się do zindywidualizowanej osoby przedsiębiorcy.
Argumentując swe rozstrzygnięcie organ II instancji podniósł, iż transportowy dozór techniczny rozpatrując wniosek strony o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, obowiązany jest zebrać materiały i dowody oraz dokonać analizy złożonego wniosku pod względem, czy dany przedsiębiorca spełnia określone ustawą przesłanki, a więc czy jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku. Organ podniósł także, że obecnie obowiązujące przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. -Prawo o ruchu drogowym przewidują dwa typy stacji kontroli pojazdów tj. podstawową i okręgową, bez konstrukcji mieszanych. Przepisy te nie przewidują zaś możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielano by prawa do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Jednocześnie organ wskazał na wyjątkowy charakter regulacji przejściowej, czyli ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808) i odstępstwa od obecnie obowiązującego modelu przewidziane przez tę ustawę tj. umożliwienie przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania dalsze
prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Jednakże tylko i wyłącznie tym przedsiębiorcom, którzy posiadali zezwolenie starosty na prowadzenie takiej działalności wydane przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, czyli przed dniem 21 sierpnia 2004 r. .
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ uznał, iż Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej "R." Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S. nie nabyła uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań (małe litery w oznaczeniu badań) ponieważ nie nabyła ona uprawnień, które przysługiwały spółce M. J. M., A. L. Spółka Jawna, ul. S. [...], [....] S..
Mając na uwadze to, że nie istnieje obecnie możliwość prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielono by prawa do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej oraz to, że Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej "R." Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S. posiadał zezwolenie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]lutego 2003 r. na prowadzenie stacji, którego ważność upłynęła z dniem 6 lutego 2006 r., (a więc nie spełnił wymogów określonych w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. -Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej), Minister Infrastruktury uznał, iż prawidłowo organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2008 r. umorzył postępowanie w sprawie zmiany prawomocnej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2006 r. wydanej dla stacji kontroli pojazdów w miejscowości S., ul. S.[...], prowadzonej przez M. J. M., A. L. , ul. S. [...], [...] S.
Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej "R." Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 80, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 105 k.p.a.;
- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 83 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Argumentując swe stanowisko strona skarżącą wskazała m.in., iż w przedmiotowej sprawie nie występuje bezprzedmiotowość postępowania. Zatem organ winien był wydać decyzję merytoryczną orzekającą co do istoty sprawy, a nie umarzającą postępowanie.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "R- " Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S. jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona.
Przedmiotem wymienionej kontroli, sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny jest w niniejszej sprawie, decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] października 2008 r, Nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie zmiany, w trybie art. 154 k.p.a. prawomocnej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2006 r., wydanej dla stacji kontroli pojazdów w miejscowości S, ul. S. [...], prowadzonej przez M. J. M., A. L., ul. S. [...], [...] S..
Zauważyć trzeba, iż postępowanie w sprawie wzruszenia, w trybie art. 154 k.p.a. decyzji ostatecznej jest wszczynane - zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. - na żądanie strony lub z urzędu (zob. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania
administracyjnego. Komentarz 8.wydanie, s.706). Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.). W razie wszczęcia postępowania na wniosek strony, to żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania i tryb w którym ma być ono prowadzone i obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony. Treść żądania wyznacza bowiem rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a tym samym wyznacza stosowną normę prawa materialnego i normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu i trybu postępowania.
Z akt sprawy wynika, iż w przedmiotowej sprawie, postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "R." Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S. z dnia [...] kwietnia 2008 r., w którym wniósł on o zmianę w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika również, że postępowanie było przez organy prowadzone w tym przedmiocie.
Stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania).
W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma matehalnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne.
Należy zwrócić uwagę na to, iż ewentualny brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony.
Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie, było dokonanie zmiany, w trybie art. 154 k.p.a. nazwy podmiotu dla którego wydana została decyzja ostateczna Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego nr [...] z dnia [...] października 2006 r. poświadczająca wyposażenie i warunki lokalowe stacji kontroli pojazdów.
Stwierdzić trzeba, iż w tym też przedmiocie i trybie postępowania organy transportowego dozoru technicznego były władne i jednocześnie zobowiązane do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Za zupełnie niezrozumiałe i nie znajdujące podstaw prawnych należy więc uznać rozstrzygnięcia organów obu instancji, którymi organy umorzyły jako bezprzedmiotowe postępowanie prowadzone w sprawie zmiany decyzji ostatecznej wydanej w przedmiocie poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych, dla stacji kontroli pojazdów, a więc orzekły, że nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego.
Sąd stwierdza, że zarówno Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego jak i Minister Infrastruktury wydając swe rozstrzygnięcia naruszyły art. 105 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy winny były bowiem w kontrolowanym postępowaniu rozważać istnienie bądź nieistnienie ustawowej przesłanki żądania zgłoszonego we wniosku Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "R." Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Si. z dnia [...] kwietnia 2008 r., a więc zasadność lub bezzasadność żądania strony. Nie miały natomiast podstaw do umarzania prowadzonego postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż ewentualny brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku nie czynił prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, lecz oznaczał jedynie bezzasadność żądania strony.
Sąd stwierdza również, że organy obu instancji wydając swe rozstrzygnięcia naruszyły art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 154 k.p.a. Z treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2008 r. nie
wynika aby organy zauważyły to, iż postępowanie administracyjne, w którym orzekały było prowadzone w nadzwyczajnym trybie postępowania określonym w art. 154 k.p.a.
Organy w najmniejszym nawet stopniu nie odniosły się do kwestii np. zasad rządzących nadzwyczajnym trybem postępowania określonym w art. 154 k.p.a. oraz warunków jego zastosowania.
Ponownie rozpoznając wniosek Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "R." Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S., organy obu instancji będą miały na uwadze przedstawione przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu wyroku rozważania dotyczące kwestii bezprzedmiotowości postępowania oraz bezzasadności żądania strony a także to, że przepis art. 154 § 1 k.p.a ustanawia dwie przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, aby można było wzruszyć decyzję ostateczną. Nie może ona, po pierwsze, tworzyć praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania oraz za jej wzruszeniem muszą przemawiać względy interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Z użycia w przepisie spójnika "lub" wynika, że wystarczą racje interesu społecznego bądź tylko względy na słuszny, a więc kwalifikowany interes strony. Na podstawie art. 154 k.p.a. organ administracji publicznej orzeka na zasadzie uznania administracyjnego, co wynika z użycia w tym przepisie słowa "może". Wymaga to od organu respektowania postanowień art. 7 k.p.a. i pozytywnego załatwienia sprawy dla strony, jeżeli nie sprzeciwiają się temu konkretne racje interesu społecznego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r. V SA/Wa 701/05, LEX nr 155253).
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Stosownie do art. 152 wymienionej ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 wymienionej ustawy.