VII SA/Wa 785/20

VII SA/Wa 785/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-08-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska
Tomasz Stawecki /sprawozdawca/
Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 276/21 - Wyrok NSA z 2023-10-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J. G. i B. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę
Uzasadnienie
1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołań następujących osób: J. G. i B. O. (dalej: "skarżące") oraz R. D., od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] listopada 2018 r., znak: [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, uchylił w części zaskarżoną decyzję i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy. Organ odwoławczy w pozostałej części utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
2. Wnioskiem z [...] czerwca 2018 r. Burmistrz Gminy [...] wniósł o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Powyższy wniosek inwestor uzupełniał pismami z 27 lipca 2018 r., z 13 sierpnia 2018 r., z 4 października 2018 r., z 31 października 2018 r., z 9 listopada 2018 r. oraz z 22 listopada 2018 r. (w tym wniosek o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności).
3. Po rozpatrzeniu złożonej dokumentacji, Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2018 r. zatwierdził projekt budowlany oraz zezwolił na realizację inwestycji drogowej, obejmującej rozbudowę drogi gminnej ul. [...] – odcinek od ronda im. [...] do ronda im. [...]w [...].
Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 ust. 1-4, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1474; dalej: "ustawa o ZRID") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.").
4. Pismem z [...] grudnia 2018 r. J. G. złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z [...] listopada 2018 r. Odwołania od powyższego rozstrzygnięcia złożyli także B. O. (pismem z 12 grudnia 2018 r.) oraz R. D. (pismem z 14 grudnia 2018 r.). Odwołujący się zarzucili kwestionowanemu rozstrzygnięciu m.in. że:
a) w decyzji zatwierdzono projekt wykonany według map zmienionych przed 1989 r., na których naniesiono granice ewidencyjne nieruchomości niezgodne ze stanem faktycznym, które nie biegną po ogrodzeniu stojącym ponad 60 lat i nie uwzględniają od strony tunelu pasa zieleni, który był przed ogrodzeniem. Granice zmniejszają teren odwołującej się o ponad 100 m2, jak też zmieniają kształt działki (działka nr ewid. [...]);
b) zatwierdzono w projekcie trzy miejsca parkingowe przed garażem odwołującej się oraz od strony peronu wąskiego gardła, jednostronnego ruchu od ul. [...], przewężenia ulicy i stworzenia parkingów;
c) zatwierdzono w projekcie bramy o szerokości zaledwie 3,5 m;
d) zatwierdzono w projekcie 26 miejsc postojowych na rowery;
e) inwestor nie uzyskał zgody na podział działki nr ewid. [...].
5. Po rozpatrzeniu odwołań, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. uchylił w części projekt zagospodarowania terenu w zakresie rysunków pt. "Projekt zagospodarowania terenu", znajdujących się na stronie 75 i 76 projektu budowlanego (tom I - projekt zagospodarowania terenu), będącego częścią Projektu budowlanego, stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie, w miejscach uchylenia, nowych rysunków projektu zagospodarowania terenu stanowiących arkusz numer 1-2 i 2-2, które tworzą załącznik nr 1 do przedmiotowej decyzji, będący jej integralną częścią. Organ odwoławczy w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy wydał ww. decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy o ZRID.
Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego oraz wyjaśnień inwestora Wojewoda [...] stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej "pr.bud.") oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 462 ze zm.), a także czyni zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 ustawy o ZRID. Projekt zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie.
Organ drugiej instancji stwierdził, że wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno–reformacyjnej. W odniesieniu do punktu decyzji organu pierwszej instancji dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego, koniecznym było uchylenie projektu budowlanego w zakresie rysunków pt. "Projekt zagospodarowania terenu", znajdujących się na stronie 75 i 76 projektu budowlanego (projekt zagospodarowania terenu), będących częścią projektu budowlanego, stanowiących integralną część zaskarżonej decyzji. Konieczne było również zatwierdzenie w tym zakresie – w miejsce uchylenia – nowego rysunku stanowiącego arkusze numer 1-2 i 2-2, które tworzą załącznik nr 1 do przedmiotowej decyzji, będący jej integralną częścią.
W pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom ustawy o ZRID oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w niniejszej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach skarżących oraz R. D., Wojewoda [...] wszystkie ocenił jako niezasadne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 11d ust. 1 ustawy o ZRID, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno starosta, jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy o ZRID, bowiem stosownie do przepisu art. 11e tej ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Inwestor jest więc kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. W konsekwencji organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji.
Mając powyższe na względzie, Wojewoda [...] stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Starosty [...], poza częścią uchyloną decyzją organu odwoławczego, nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie.
6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżące pismem z [...] marca 2020 r. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżące wskazały, że w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nie zostały uwzględnione zmiany dotyczące przywrócenia granic działki skarżących poprzez wykreślenie gminy jako użytkownika. Ponadto, w ocenie skarżących inwestor powinien wprowadzić w projekcie budowlanym zmiany uwzględniające rozstrzygnięcia zawarte w decyzji Starosty [...] nr [...] z [...]września 2019 r. oraz decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nr [...] z [...] listopada 2019 r. Wymienione decyzje orzekały o aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków mającej na celu przywrócenie danych sprzed zmiany z 23 grudnia 2016 r. poprzez przywrócenie granic i pola powierzchni 0,0118 ha działki o nr ewid. [...] z obrębu [...] miasta [...]. Działka o nr ewid. [...] została w dniu [...] grudnia 2016 r. podzielona na działki nr ewid. [...].
7. Odpowiadając w dniu [...] marca 2020 r. organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewoda [...] stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżące pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.
Jednocześnie należy podkreślić zasadę, która ma istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
9. Sąd oddalił skargę uznając, że zarzuty w niej podniesione nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...], ano poprzedzającej ją decyzji Starosty [...].
Oceniając zgodność z prawem kwestionowanych decyzji należy uwzględnić to, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest zwykłym pozwoleniem na budowę, lecz jego szczególną postacią, wydaną na podstawie przepisów zawierających wyjątki od ogólnych zasad prawa budowlanego. Powołana przez organy ustawa o ZRID, czyli ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1474), została wprowadzona do polskiego systemu prawa właśnie w tym celu, aby usprawnić i przyspieszyć proces budowania dróg publicznych zwłaszcza dróg szybkiego ruchu i autostrad. Środkiem dla osiągnięcia takich celów ma być uproszczenie prawnego procesu przygotowywania dokumentacji projektowej oraz ograniczenie udziału wszystkich możliwych zainteresowanych osób w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a także połączenie określonych odrębnych rozstrzygnięć (aktu wywłaszczenia nieruchomości i m.in. zatwierdzenia projektu budowlanego) w jednej decyzji o zezwoleniu na realizacji drogowej. Uproszczenia postępowania administracyjnego wiążą się też z utrzymaniem określonych reguł prawa materialnego, zwłaszcza prawa budowlanego. Między innymi utrzymana i umocniona jest zasada, że to inwestor określa szczegółowe granice inwestycji, a w tym przebieg drogi, miejsca lokalizacji parkingów, chodników i innych rozwiązań technicznych. Jak wyjaśnił Wojewoda [...] organy administracji rozpatrujące sprawę z wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie mogą kwestionować takich rozwiązań.
Przedstawiony stan prawny powoduje również, że wyraźnie wytyczona jest rola sądu, który na podstawie przepisów ustawy z 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontroluje decyzje administracyjne wydane na podstawie wskazanej ustawy o ZRID.
Sąd nie bada szczegółów technicznych projektu, w tym takich rozwiązań, które kwestionowały skarżące, jak miejsce ustawienia stojaków dla rowerów lub wyznaczenie miejsc parkingowych. Zadaniem Sądu jest wyłącznie zbadanie i ocena, czy w postępowaniu prowadzącym do wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej doszło do naruszenia prawa, czy też nie.
W tym stanie rzeczy Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, że w prowadzonym postępowaniu, w tym w szczególności w postępowaniu przed Wojewodą [...]jako organem drugiej instancji, nie doszło do naruszenia prawa.
W rozpatrywanej sprawie, jak w wielu podobnych, najtrudniejsze rozstrzygnięcia dotyczyły przejęcia (wywłaszczenia) i podziału działek dla potrzeb inwestycji drogowej. Rozstrzygnięcia takie są dokonywane według projektu inwestycji przedłożonego przez inwestora. Należy podkreślić, projektem przygotowanym przez inwestora organ administracji architektoniczno-budowlanej jest co do zasady związany.
Przedstawiona zasada związania jest jednoznacznie podtrzymywana przez sądy administracyjne. Dla przykładu, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 14 lutego 2018 r. (sygn. akt II SA/Ke 7/2018, LEX nr 2462845) sąd stwierdził, że: "organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Oceniając to czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem" (podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OSK 1730/14), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1136/17, LEX nr 2419259).
Inaczej mówiąc prawnicy (urzędnicy organów administracji, sędziowie) nie mają prawa kwestionować decyzji o charakterze planistycznym lub technicznym. Tak długo, jak rozwiązanie przyjęte przez inwestora nie narusza przepisów, naruszenie wartości o charakterze emocjonalnym, np. takie jak przywiązanie do rodzinnej tradycji posiadania określonych nieruchomości, więź z "ojcowizną" itp. nie jest i nie może być kwalifikowane. Trzeba przy tym wziąć pod uwagę, że współcześnie nastąpiła profesjonalizacja procesu projektowania dróg. Przepisy prawa szczegółowo określają szerokości chodników, dróg lub zjazdów do nieruchomości, wysokości krawężników, przebieg instalacji infrastrukturalnych itp.
Powyższe związanie wcześniejszymi rozstrzygnięciami dotyczy nie tylko organów administracji, ale i samego inwestora. W sprawach regulowanych przez przepisy ustawy o ZRID inwestor ma prawo, a zarazem obowiązek korzystania z zasobów państwowych służb geodezyjnych. W szczególności może wykorzystywać mapy i dane zawarte w publicznym rejestrze, jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Jeśli w ewidencji gruntów był ujawniony niepełny lub nieaktualny stan prawny dotyczący określonych nieruchomości, to z tego powodu nie można czynić zarzutów pod adresem inwestora.
Tę ostatnią kwestię dobrze podsumowano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 727/17, LEX nr 2342555). W orzeczeniu tym wskazano, że projekt mapy takiego podziału nieruchomości, wykonywany w celu ustalenia przebiegu drogi i oznaczenia co do tożsamości nieruchomości (lub ich części) podlegających wywłaszczeniu na cel publiczny, tworzy wyłącznie te granice, które powstają w wyniku podziału gruntu i wyłącznie dla określenia przebiegu drogi. Granice już na gruncie istniejące i niezmieniane w wyniku podziału podlegają wyłącznie mechanicznemu odzwierciedleniu w projektowanej mapie; inwestor nie ma ani prawa, ani obowiązku odmiennego od ujawnionego w krajowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym ustalania przebiegu takich granic. Co więcej, organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i zatwierdzający podział nieruchomości, zobowiązany jest działać na podstawie ustawy o ZRID, a skoro przepisy ustawy nie uprawniają organu do skutecznego kwestionowania ustaleń organów geodezyjno-kartograficznych, to nie może on poddawać pod wątpliwość zapisów określonych na mapie sytuacyjnej, jak również w ewidencji gruntów i budynków.
Odnosząc powyższe reguły i zasady prawa do faktów rozpatrywanej sprawy należy zwrócić uwagę na następne okoliczności.
Po pierwsze, wskazano wyżej, że organ architektoniczno-budowlany nie może kwestionować zapisów określonych na mapie sytuacyjnej, ani w ewidencji gruntów i budynków, a zatem z tego względu Wojewoda [...] jako organ odwoławczy nie miał prawa (kompetencji) aby spełnić wyrażanych w odwołaniach sprzeciwów skarżących wobec podziału działki nr ewid. [...] oraz zajęcia działek nr ewid. [...] oraz [...] dla potrzeb inwestycji drogowych. Z tego względu zaskarżona do Sądu decyzja Wojewody [...] była zgodna z prawem i nie może być z przedstawionego powodu uchylona.
Po drugie, skoro inwestor zamierzający realizować inwestycję drogową był zobowiązany prawnie przyjąć taki stan rozstrzygnięć geodezyjnych, np. przebiegu granic poszczególnych działek lub określenia właścicieli takich działek, to zarówno Starosta [...] jako organ pierwszej instancji, jak i Wojewoda [...] jako organ odwoławczy nie mogli uznać zarzutów niezgodności map wykorzystanych dla potrzeb projektu inwestycyjnego za wadliwe prawnie. W związku z tym Starosta [...] mieli obowiązek zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na realizację inwestycji drogowej, a organ drugiej instancji Wojewoda [...], miał obowiązek utrzymać w mocy decyzję Starosty [...] w tym zakresie. Reformatoryjne rozstrzygnięcie organu drugiej instancji polegające na uchyleniu decyzji Starosty [...] w części i orzeczenie w tej części o zatwierdzeniu nowych rysunków projektu zagospodarowania terenu wynikało z innych przyczyn, a nie z powodów podniesionych w odwołaniach obu skarżących.
Trzeba przy tym dodać, że w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] szczegółowo odniesiono się do argumentów skarżących (strona 5 decyzji u dołu i strona 6). Rzeczywiście projektant inwestycji drogowej polegający na oficjalnych materiałach geodezyjnych nie mógł uwzględnić sugestii skarżących co do wcześniejszego historycznego przebiegu granic nieruchomości skarżących. W postępowaniu o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej nie można badać ani korygować ewentualnych nieprawidłowości wpisów w ewidencji gruntów i budynków, jeśli takie nieprawidłowości są skutkiem działań lub zaniechań innych organów władzy publicznej.
Po trzecie wreszcie, w skardze sformułowano żądanie, aby w projekcie inwestycji drogowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania inwestor wprowadził stosowne zmiany uwzględniające rozstrzygnięcia zawarte w decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] września 2019 r. oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nr [...] z [...] listopada 2019 r.
W tym zakresie należy stwierdzić, że obie decyzje wskazane przez skarżące zostały wydane wiele miesięcy po sporządzeniu projektu inwestycji i po zatwierdzeniu projektu oraz udzielenia zezwolenia przez organ pierwszej instancji (10-12 miesięcy później). Obie zostały też wydane tuż przed rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Mówiąc potocznie byłoby już zbyt późno, aby zmieniać projekt realizacji inwestycji. Jednak nieuwzględnienie w projekcie zmian żądanych przez skarżące nie mogło być uznane za naruszenie prawa ze względu na wskazany wcześniej ścisły charakter regulacji zawartej w ustawie o ZRID i nakaz sprawnego procedowania oraz prymat interesu społecznego w dziedzinie inwestycji drogowych.
Z tych też powodów Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie mógł uwzględnić wniosku ze skargi i nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego też Sąd oddalił skargę.
Należy wszak wyjaśnić, że decyzje wskazane w skardze powinny być wykonane w postępowaniu w przedmiocie wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Treść decyzji uzyskanych przez skarżące powinna być uwzględniona w zakresie granic i wielkości działek oraz tożsamości władającego. Wpisy w ewidencji gruntów i budynków będą jednocześnie skorygowane ze względu na decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2018 r. oraz decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. Akty wydane w związku z realizacją inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej – ul. [...] przesądzają bowiem o podziałach działek, a także o zmianach właścicieli tych działek. Postępowanie w przedmiocie wpisów w ewidencji gruntów i budynków jest jednak odrębne od postepowania prowadzonego na podstawie ustawy o ZRID.
Treść decyzji uzyskanych przez skarżące powinna też mieć znaczenie – czego Sąd nie badał w ramach przedmiotowej sprawy – w postępowaniu mającym na celu uzyskanie przez skarżące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości zgodnie z art. 12 ustawy o ZRID. Z przedłożonych przez skarżące decyzji wynika bowiem, że działki o nr ewid. [...] objęte decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (punkt I, str. 1 decyzji) zostały utworzone właśnie z działki nr ewid. [...] których dotyczyły decyzje przedłożone przez skarżące.
10. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna.
Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.