VII SA/Wa 759/06

VII SA/Wa 759/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Machlejd
Jolanta Zdanowicz
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
VII SA/Wa 759/06
UZASADNIENIE
Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją znak [...]wydaną dnia [...] kwietnia 2001r. na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Inspekcji Sanitarnej i § 1, 7 i 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych orzekł, że brak jest podstaw do stwierdzenia u Z. N. choroby zawodowej, tj. choroby centralnego układu nerwowego, układu bodźcotwórczego i przewodzącego serca oraz gonad wywołanych działaniem pól elektromagnetycznych.
W uzasadnieniu organ podniósł, że Z. N. pracując w Fabryce Maszyn Górniczych "N." w S. był narażony na działanie pola elektromagnetycznego o natężeniu odpowiadającym strefie zagrożenia (w latach 1971 – 1982) oraz w strefie pośredniej i bezpiecznej (w latach 1982 – 2000), wykonując prace związane z obsługą pieców indukcyjnych do hartowania. W sprawie Z. N. wypowiedziała się Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., która w orzeczeniu wydanym w dniu [...].10.2000r. – nie stwierdziła na podstawie wykonanych badań i analizy dokumentacji lekarskiej u badanego schorzeń wywołanych działaniem pól elektromagnetycznych.
Także w orzeczeniu z dnia [...].02.2001r. drugiej placówki badającej,
tj. Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. potwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego znak [...] wydaną dnia [...]czerwca 2001r. – po rozpoznaniu odwołania Z. N..
W dniu 1 września 20005r. – Z. N. złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 kpa podając, że w toczącym się postępowaniu sądowym przed Sądem Pracy został przeprowadzony dowód
w postaci opinii lekarskiej Instytutu Medycyny Pracy w Ł., z której to opinii z dnia
1 lutego 2002r. wynikają inne niż przyjęte przez organy w niniejszej sprawie wnioski dotyczące wpływu warunków w jakich pracował na jego zdrowie.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem wydanym dnia [...] października 2005r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją znak [...] wydaną dnia [...] października 2005r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 kpa odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2001r.
W uzasadnieniu organ podniósł, że wnioskodawca powołując się na opinie pochodzące z 2002r. i 2004r. nie wskazał żadnych nowych okoliczności lub dowodów istniejących w dacie wydania decyzji a nieznanych Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w K.
Odwołanie od tej decyzji wniósł Z. N. przedstawiając szczegółowo warunki swojej pracy. Podniósł, że od 7 maja 2001r. toczyło się przed Sądem Rejonowym Wydział Pracy w S. postępowanie z jego powództwa
o odszkodowanie i w tym postępowaniu dopuszczono na jego wniosek dowód
z opinii Instytutu Medycyny Pracy w Ł. i wnioski tej opinii były inne niż opinie ośrodków lekarskich na których oparto kwestionowane przez niego decyzje.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Sanitarny decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lutego 2006r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 145§ 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że opinie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. - z dnia [...].02.2002r. i uzupełniająca z dnia [...].05.2002r. – zostały wydane już po dacie wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego inspektora sanitarnego z dnia [...].06.2001r., a zatem nie jest spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. N., zarzucając organowi, iż nie uwzględnił podnoszonych przez skarżącego istotnych rozbieżności w opiniach Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...].02.2001r. i opinii Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...].02.2002r. – niezbędnych do prawidłowej oceny i właściwego zakwalifikowania choroby, na jaką cierpi skarżący.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) Sądy Administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Stosownie zaś do art. 134 § 1 wyżej cytowanej ustawy, Sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd Administracyjny ma prawo
i obowiązek oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Jeśli zajdą zaś okoliczności wymagające wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwych orzeczeń, Sąd może zastosować przewidziane ustawą środki do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do ich załatwienia (art. 135 w/w ustawy).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2006r. utrzymująca w mocy wydaną
w postępowaniu wznowieniowym decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2005r. odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej.
Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter nadzwyczajny, dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej,
a przesłanki wznowienia zostały enumeratywnie wyliczone w art. 145 § 1 i art. 145a kpa.
Artykuł 147 kpa zakreśla krąg podmiotów, które mogą skutecznie żądać wznowienia postępowania administracyjnego, a art. 148 kpa ustala termin, w jakim podanie o wznowienie postępowania należy wnieść do właściwego organu.
Z paragrafu 1 tego artykułu, wynika że dla strony, która wnosi o wznowienie postępowania z uwagi na ujawnienie istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w chwili wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (tą podstawę wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 5 kpa wskazał składający wniosek) termin ten wynosi jeden miesiąc od dnia w którym strona dowiedziała się
o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.
Tak więc organ, do którego wpływa podanie, w pierwszej kolejności winien zbadać swoją właściwość, ustalić czy podanie pochodzi od strony i czy wpłynęło ono w terminie, ponieważ złożenie przez stronę podania o wznowieniu postępowania po terminie określonym w art. 148 kpa ma ten efekt, że postępowanie nie może być wznowione, chyba że uchybiony termin zostanie przywrócony.
Niedotrzymanie terminu powoduje wyłącznie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 kpa.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że podstawą wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez Z. N. były ustalenia opinii lekarzy
z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wydanej na potrzeby procesu cywilnego toczącego się od 7 marca 2001r. w Sądzie Rejonowym w S..
Opinia ta została doręczona wnioskującemu w dniu 1 lutego 2002r. (co sam wskazuje w skardze) wniosek zaś o wznowienie postępowania nosi datę 21 czerwca 2005r.
Nie może więc być żadnych wątpliwości co do tego, że termin określony w art. 148 § 1 kpa nie został dotrzymany, a wniosek o jego przywrócenie nie został złożony.
Nie było zatem podstaw do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania a wniosek Z. N. mógł być rozstrzygnięty jedynie decyzją wydaną
w trybie art. 149 § 3 kpa, tj. odmawiającą wznowienia postępowania z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku.
Skoro tak, to decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.
z dnia [...] października 2005r. jest wadliwa, wydana została bowiem w sprawie,
w której postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 nie mogło się toczyć. Jeśli więc w toku wznowienia postępowania okazało się, iż z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu – to orzekając w postępowaniu instancyjnym – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – organ winien zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa i uchylając wadliwą decyzję pierwszej instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 135 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.