II OSK 1796/14

Naczelny Sąd Administracyjny2016-03-17

NSAbudowlanensa

prawo budowlaneroboty budowlanesamowola budowlananadzór budowlanystwierdzenie nieważnościskarga kasacyjnainterpretacja przepisówprawo administracyjne

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, uznając, że wątpliwości interpretacyjne przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wykluczają stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej E. J. od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił jej skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji PINB. PINB nałożył na E. J. obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia samowolnie zamontowanego zadaszenia balkonu do stanu zgodnego z prawem. Lubelski WINB stwierdził nieważność tej decyzji, uznając naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. GINB uchylił decyzję WINB i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB, argumentując, że wątpliwości interpretacyjne przepisu nie pozwalają na stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. WSA oddalił skargę, a NSA oddalił skargę kasacyjną, podzielając stanowisko WSA.

Sprawa rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczyła skargi kasacyjnej E. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił jej skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzja ta odmówiła stwierdzenia nieważności wcześniejszej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Puławach. Pierwotna decyzja PINB, wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakładała na E. J. obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia samowolnie zamontowanego zadaszenia balkonu do stanu zgodnego z prawem, w tym przedłożenia opinii technicznej i zgody właściciela obiektu. Następnie Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność tej decyzji, uznając rażące naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił jednak decyzję WINB i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB, wskazując na wątpliwości interpretacyjne dotyczące charakteru czynności, do których organ może zobowiązać inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, oraz podkreślając, że rozbieżności interpretacyjne nie pozwalają na stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. J., uznając, że wątpliwości interpretacyjne przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, potwierdzone m.in. uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10, wykluczają stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. NSA w wyroku z dnia 17 marca 2016 r. oddalił skargę kasacyjną, podzielając stanowisko WSA. Sąd podkreślił, że uchwała NSA z 2011 r. dotyczyła konkretnego zagadnienia prawnego (możliwość nałożenia obowiązku złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością) i nie stanowiła całościowej wykładni art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. NSA zaznaczył, że brak wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może stanowić podstawę do odmowy legalizacji robót, a niekoniecznie do stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd uznał również, że niejednoznaczność przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i złożoność jego wykładni wykluczają stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, które musi być oczywiste i niebudzące wątpliwości.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, rozbieżności interpretacyjne analizowanego przepisu nie pozwalają traktować rozstrzygnięcia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie można jako takiego traktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji przepisu.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że niejednoznaczność przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz złożoność jego wykładni wykluczają możliwość wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w przypadku wybrania jednej z wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet jeśli później została ona uznana za nieprawidłową. Sankcji w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie można stosować, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze.

Przepisy (873)

Główne

k.p.a. art. 156 § 1 pkt 2

Kodeks postępowania administracyjnego

Przesłanka rażącego naruszenia prawa, które musi być oczywiste i niebudzące wątpliwości, a nie wynikać z błędnej interpretacji niejasnego przepisu.

P. budowlane art. 51 § 1 pkt 2

Prawo budowlane

Pojęcie "wykonania określonych czynności" budzi wątpliwości interpretacyjne; nie można jednoznacznie stwierdzić, czy obejmuje ono obowiązek przedłożenia dokumentów (np. opinii technicznej, zgody właściciela) czy tylko czynności materialnoprawnych. Wątpliwości te wykluczają stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

P. budowlane art. 51 § 1 pkt 2

Prawo budowlane

Wykładnia przepisu budzi wątpliwości, co wyklucza stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

P. budowlane art. 51 § 1

Prawo budowlane

Nakaz wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem.

P. budowlane art. 51 § 1 pkt 2

Prawo budowlane

Niejednoznaczność przepisu i złożoność wykładni wykluczają stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

P. budowlane art. 51 § 1

Prawo budowlane