VII SA/Wa 739/19

VII SA/Wa 739/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-08-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-04-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Gierak-Podsiadły
Marta Kołtun-Kulik /sprawozdawca/
Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 3833/19 - Wyrok NSA z 2022-12-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 113 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk Sędziowie: WSA Joanna Gierak-Podsiadły WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "Spółka") na postanowienie Prezydenta [...] W. (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z [...] czerwca 2018 r., nr [...], prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji Prezydenta [...] W. z [...] maja 2018 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W przedmiotowej sprawie Prezydent ww. decyzją z [...] maja 2018 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. w [...].
Następnie, przywołanym postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., Prezydent sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w ww. decyzji Prezydenta z [...] maja 2018 r., nr [...], w ten sposób, że na str. 1 w 14-15 wierszu decyzji: "budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w W. w [...]." zastąpił zapisem następującej treści: "budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w W. w [...]."
Jednocześnie, na str. 2 w 5-7 wierszu decyzji stwierdzenie: "W dniu [...].12.2017 r. Pani M. K. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w W. w [...]." zastąpił zapisem następującej treści: "W dniu [...].12.2017 r. Pani M. K. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w W. w [...], który następnie w dniu [...].02.2018 r., został zmieniony w zakresie nazwy projektowanego zamierzenia budowlanego tj. "budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ulicy [...]w W. w [...]."
Zażalenie na ww. postanowienie z [...] czerwca 2018 r. złożyła skarżąca, zachowując ustawowy termin.
Wojewoda, postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy w postanowienie organu I instancji. Powołując się na art. 113 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, że sprostowana przez Prezydenta omyłka w jego decyzji z [...] maja 2018 r. jest omyłką oczywistą i nie tworzy nowego stanu faktycznego, lecz jest korektą błędu i prowadzi do uzgodnienia treści decyzji z dokumentami zawartymi w aktach sprawy.
Wojewoda wskazał również, że wniosek o pozwolenie na budowę z [...] grudnia 2017 r. został zmieniony w dniu [...] lutego 2018 r. w związku z postanowieniem z [...] lutego 2018 r., nr [...], nakładającym obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonych dokumentach, co mogło wpłynąć na błędną treść decyzji kończącej postępowanie. W ocenie Wojewody, w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że zamiarem inwestora, od początku była budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na co wskazuje projekt budowlany będący załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę.
Organ odwoławczy - odnosząc się zaś do zarzutów zażalenia - wskazał, że w świetle poczynionych przez Wojewodę ustaleń pozostają one bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.
Pismem z [...] marca 2019 r., Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Wojewody z [...] stycznia 2019 r., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z [...] czerwca 2018 r. a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 113 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu, polegające na braku spełnienia przesłanek wymienionych w jego hipotezie, w szczególności przez błędne zastosowanie wykładni rozszerzającej do kodeksowych stwierdzeń: "błędów pisarskich" i "oczywistych omyłek", które nie odnosiły się do prostowanych przez organ części merytorycznych decyzji, uprzednio zmienionych przez stronę i przez to organ dokonał de facto zmiany rozstrzygnięcia merytorycznego, co przekracza granice pojęcia "oczywistej omyłki";
2) art. 6 k.p.a., poprzez wydanie przez organ postanowienia bez oparcia w przepisach prawa;
3) utworzenie formalnej wady w systemie prawa, w konsekwencji której nastąpił dalszy rozstrój porządku prawnego, polegający na wydaniu przez Prezydenta decyzji z [...] maja 2018 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...]w W. w [...], pomimo tego, iż istota jej rozstrzygnięcia nie została bezsprzecznie i obiektywnie wskazana, gdyż w jej przedmiocie, z nadużyciem prawa, tj. art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., zostało wydane przez Prezydenta postanowienie nr [...] z [...] czerwca 2018 r, dotyczące sprostowania z urzędu oczywistej omyłki zawartej w decyzji Prezydenta nr [...] z [...] maja 2018 r., z powodu przekroczenia przez ww. organ ustawowych ram "oczywistej omyłki", w wyniku czego w powyższym trybie bezprawnie została ukształtowana istota merytorycznego rozstrzygnięcia ww. decyzji.
Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując wcześniej zaprezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
W postępowaniu administracyjnym organy wydają decyzje i postanowienia. Zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji w sytuacji, gdy rozstrzyga sprawę, co do jej istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji.
Decyzja administracyjna może być dotknięta wadami o różnym ciężarze gatunkowym, co prowadzi do zróżnicowania ich następstw prawnych. Błędy i omyłki znajdujące się w decyzji oraz opuszczenie jej fragmentów, a więc uchybienia formy, należą w zasadzie do wad nieistotnych, które są usuwane w trybie rektyfikacji decyzji (art.111- 113 k.p.a.).
Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania może być decyzja, postanowienie (art. 126 k.p.a.) i ugoda (art. 122 k.p.a.).
Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem.
Oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie.
Oczywistość błędu czy omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwość faktów. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji administracyjnej lub akt sprawy. Jeżeli oczywistość błędów można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek.
Bezspornie, sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (tak: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398).
Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA z: dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/863/00, LEX nr 77522; z dnia 24 września 1988 r., sygn. akt I SA 152/97, 24 września 1999 r., IV SA 1184/97, z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97 niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie Wojewoda, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki od postanowienia Prezydenta z [...] czerwca 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że sprostowane, przez organ I instancji, omyłki w decyzji Prezydenta z [...] maja 2018 r., nr [...] są oczywiste i nie tworzą nowego stanu faktycznego, lecz są korektą błędu i prowadzą do uzgodnienia treści decyzji z dokumentami zawartymi w aktach sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd podzielił stanowisko organu, że powyższe nieprawidłowości dopuszczalne były do sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Istotne w jest sprawie bowiem to, że zamiarem inwestora od początku była budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na co wskazuje projekt budowlany będący załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę, który to wniosek został zmieniony w związku z postanowieniem Prezydenta z 2 lutego 2018 r., nakładającego obowiązek usunięcia rozbieżności w złożonych dokumentach.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 powołanej ustawy.