VII SA/Wa 735/20

VII SA/Wa 735/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Izabela Ostrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Montowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 969/21 - Wyrok NSA z 2024-01-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. I. od decyzji Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] listopada 2019 r., Nr [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowo – gospodarczego w zabudowie zagrodowej, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu [...] czerwca 2019 r. do Starostwa [...] w [...] wpłynął wniosek J. I. (dalej: "inwestor") o pozwolenie na budowę budynku garażowo – gospodarczego w zabudowie zagrodowej na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Po przeanalizowaniu złożonego wniosku organ I instancji postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek opracowania:
- projektu zagospodarowania terenu zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu wsi [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2005 r., w zakresie lokalizacji inwestycji na terenie oznaczonym na planie symbole [...],
- części graficznej projektu zagospodarowania terenu zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., Nr 25, poz. 133),
- dokumentacji projektowej zgodnie z § 271 ust 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., po. 1065), w zakresie odległości od granicy terenu przeznaczonego pod zalesienie.
W odpowiedzi na wezwanie inwestor w dniu [...] sierpnia 2019 r. złożył wyjaśnienia odnośnie planowanej decyzji, a następnie wniósł o zawieszenie przedmiotowego postępowania, co Starosta [...] uczynił postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. W dniu [...]października 2019 r. inwestor zwrócił się o podjęcie niniejszego postępowania i zatwierdzenie projektu budowlanego z uwzględnieniem jego wyjaśnień dotyczących przeznaczenia gruntów działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...].
Organ I instancji, po przeanalizowaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie, decyzją z [...] listopada 2019 r. odmówił zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowo – gospodarczego w zabudowie zagrodowej. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł inwestor, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego, domagając się jej uchylenia. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie Starosty [...].
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na gruncie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i przeprowadzenie budowy lub wykonanie robot budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego). Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 omawianej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Organ odwoławczy podkreślił również, że w myśl art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy Wojewoda [...] wyjaśnił, że w ocenie organu powiatowego inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego na niego postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., stąd też Starosta [...]zaskarżoną decyzją odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Organ II instancji podniósł, że sporna działka objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu wsi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...]Nr [...]z [...]grudnia 2005 r. i położona jest na obszarze oznaczonym symbolem [...] (dolesienia). Ze względu na pominięcie w miejscowym planie zagadnień warunków zabudowy na terenie [...], Wojewoda [...]uznał, że wyznacznikiem kształtującym możliwości zabudowy jest wyłącznie przeznaczenie terenu, a więc wyznaczony przez organ planistyczny sposób zagospodarowania terenu uwzględniający jego specyfikę. Odnosząc się do samego pojęcia "zalesienie" organ odwoławczy wskazał, że brak jego legalnej definicji na gruncie miejscowego planu oraz ustawy z 28 września 1991 r. o lasach, uzasadnia posłużenie się leksykalną definicją słowa, zgodnie z którą jest to posadzenie lasu na jakimś terenie. Tymczasem inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę jako planowaną inwestycję wskazał budowę budynku garażowo – gospodarczego w zabudowie zagrodowej. Stąd też w ocenie Wojewody [...]na terenie oznaczonym w miejscowym planu jako [...], wykluczona jest możliwość realizacji budynku gospodarczego.
Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego na niego postanowieniem Starosty [...]i nie doprowadził do zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie. Z tego względu organ powiatowy był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
Skargę na decyzję Wojewody [...]do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. I., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zarzucił organowi naruszenie:
- art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji odmownej, podczas gdy treść mapy do celów projektowych sporządza się na podstawie mapy zasadniczej, a prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (obejmującego także plan zagospodarowania) należy do zadań starosty,
- art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z § 45 uchwały Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji odmownej, podczas gdy plan ten nie zawiera przepisów zabraniających zabudowy na terenach oznaczonych jako "[...]",
- art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy odmownej, podczas gdy przedmiotowa działka nie stanowi gruntu leśnego,
- art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji odmownej, podczas gdy skarżący zgłaszał uwagi do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], które zostały uwzględnione przez Wójta Gminy [...],
- art. 6 w zw. z art. 7a, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmownej, podczas gdy organ II instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdza wprost, że zarówno miejscowy plan, jak i ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach nie zawierają definicji pojęcia "zalesienie", a Starosta [...]w uzasadnieniu swojej decyzji sam przyznaje, że teren "[...]" nie może być uznany jako grunt leśny lub las, zarówno na gruncie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak i w oparciu o ustawę o lasach,
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmownej, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się pismo Wójta Gminy [...]z dnia [...] października 2008 r. uwzględniające zastrzeżenia skarżącego złożone do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...],
- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów i twierdzeń stawianych przez skarżącego w jego odwołaniu.
W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Podkreślił, że przedmiotowy teren nie może być uznany jako grunt leśny lub las zarówno w oparciu o przepisy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak i o ustawę o lasach, co wynika wprost z zaskarżonych decyzji. Dodał, że niejednoznaczność przepisów prawa nie powinna rodzić negatywnych konsekwencji dla stron postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku, bądź tak jak w niniejszej sprawie – ograniczenie uprawnień do nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...]Nr [...]z dnia [...]lutego 2020r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...]Nr [...]r z [...]listopada 2019r. odmawiająca J. I. pozwolenia na budowę budynku garażowo- gospodarczego w zabudowie zagrodowej na działce nr ew. [...] w miejscowości [...]gm. [...].
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".
Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).
Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo.
Trzeba także podkreślić, że zapisy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.
Należy podkreślić, że organ I instancji postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek opracowania:
- projektu zagospodarowania terenu zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu wsi [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]
- części graficznej projektu zagospodarowania terenu zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., Nr 25, poz. 133),w zakresie wskazania linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu zgodnie z ustaleniami planu,
- dokumentacji projektowej zgodnie z § 271 ust 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., po. 1065), w zakresie odległości od granicy terenu przeznaczonego pod zalesienie.
Inwestor pomimo złożonej odpowiedzi , nie wypełnił obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem.
Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu wsi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...]Nr [...]z [...]grudnia 2005r. wynika , że działka nr [...]w części objętej zamierzeniem inwestycyjnym położona jest na obszarze oznaczonym symbolem [...] (dolesienia).
Jak wynika z treści § 45 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego " tereny oznaczone symbolem [...]użytkowane rolniczo, przeznacza się pod zalesienie jako szczególnie do tego predysponowane".
Przez pojęcie zalesiania należy rozumieć proces wprowadzania lasu na powierzchnie inne niż leśne.
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Dodatkowo również z treści § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Z kolei projekt rysunku powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia (§ 7 pkt 7 ww. rozporządzenia).
Z powyższego wynika, że określenie przeznaczenia terenu stanowi istotny element miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcję ma on pełnić. Pod pojęciem "przeznaczenia terenu" należy bowiem rozumieć określenie na przyszłość celu, któremu ma dany teren służyć (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2008 r. sygn. akt II OSK 567/08 Lex nr 511478).
Należy zgodzić się z organami, że celem któremu ma służyć teren określony w planie jako [...] jest posadzenie drzew , założenie lasu , a co za tym idzie realizacja zabudowy budynkiem garażowo-gospodarczym jest z tym celem sprzeczna.
Mając więc na uwadze, że inwestor nie wykonał obowiązku doprowadzenia planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynikającego z postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019r., organ działając na podstawie art. 25 ust 1 i 3 Prawa budowlanego zasadnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do zarzutu skargi należy wyjaśnić, że pismo Wójta Gminy [...]z dnia [...]października 2008 r. uwzględniające zastrzeżenia skarżącego złożone do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Wiążącymi organ architektoniczno-budowlany przepisami są ustalenia prawa miejscowego jakim jest uchwalony i opublikowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest osobnym, samodzielnym aktem planistycznym wytyczającym kierunki rozwoju przestrzennego na terenie który obejmuje, stanowiącym podstawę uchwalenia planów zagospodarowania przestrzennego gminy. Nie istnieje moc prawna wydawania decyzji administracyjnych na podstawie Studium, gdyż w przeciwieństwie do Planu Zagospodarowania nie jest ono aktem prawa miejscowego. Rada Gminy uchwalając Studium, tworzy dopiero podstawę do wprowadzenia w przyszłości przepisów gminnych, w formie planów zagospodarowania przestrzennego. Studium nie ma żadnej mocy prawnej i w niczym nie zobowiązuje mieszkańców gminy ani innych podmiotów gospodarujących na jej terenie, ponieważ jest tylko tzw. aktem kierownictwa wewnętrznego, czyli zobowiązuje jedynie lokalne władze samorządowe.
W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego
W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.