VII SA/Wa 729/23

VII SA/Wa 729/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-06-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /sprawozdawca/
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Justyna Wtulich-Gruszczyńska
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Budżetowe prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2044/23 - Wyrok NSA z 2026-01-21
Skarżony organ
Minister Transportu
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, 8, 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1984
art. 4 pkt 8
Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś (spr.), asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 16 lutego 2023 r. znak DOP-WUDI.484.154.2022.4.SD w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z 16 lutego 2023 r. nr. DOP-WUDI.484.154.2022.4.SD Prezes Urzędu Transportu Kolejowego (dalej: "Prezes UTK") utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z 9 grudnia 2022 r. nr DOP-WUDI.484.96.2022.2.DL postanawiającą o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla terenu położonego we W. przy ul. L. (oznaczonego geodezyjnie cz. dz. nr [...], obręb P.), dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego o wymiarach tablicy reklamowej 6,28 x 3,28 m i całkowitej wysokości do 8,28 m od istniejącego poziomu terenu w celu legalizacji samowoli budowlanej, w odniesieniu do obszarów przyległych do linii kolejowych nr [...] oraz [...], które zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 552, ze zm.) mają charakter linii kolejowych o znaczeniu państwowym.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Pismem z 23 listopada 2022 r. Prezydent W. wystąpił do Prezesa UTK z wnioskiem o uzgodnienia projektu decyzji dla terenu położonego we W. przy ul. L. (oznaczonego geodezyjnie cz. dz. nr [...] obręb P.), dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego o wymiarach tablicy reklamowej 6,28 x 3,28 m i całkowitej wysokości do 8,28 m od istniejącego poziomu terenu w celu legalizacji samowoli budowlanej.
Postanowieniem z 9 grudnia 2022 r., nr DOP-WUDI.484.96.2022.2.DL, Prezes UTK odmówił uzgodnienia projektu decyzji ze względu na fakt, że przedmiotowa inwestycja położona jest na działce stanowiącej obszar kolejowy.
Pismem z 13 grudnia 2022 r., [...] S.A. (dalej: "skarżący") wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podniósł, że organ w przedmiotowej sprawie naruszył art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że działka ewidencyjna, na której znajduje się nośnik reklamowy nie jest w całości użytkowana jako obszar kolejowy. W granicach działki ewidencyjnej znajduje się również droga przy ul. L.. W przypadku uznania, że cała działka jest wykorzystywana jako obszar kolejowy niemożliwym byłoby funkcjonowanie arterii, jaką jest ul. L. we W.. Wskazał również, że obecnie nośnik reklamowy znajduje się na gruncie należącym do osoby trzeciej. Nieruchomość, na której położony jest nośnik reklamowy także znajduje się w obrębie omawianej działki ewidencyjnej, natomiast nośnik reklamowy został zbudowany na podstawie umowy zawartej z właścicielem nieruchomości.
Pismem z dnia 22 grudnia 2022 r. organ zawiadomił Prezydenta W. o wpływie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem nr DOP-WUDI.484.96.2022.2.DL.
Postanowieniem z 18 stycznia 2023 r. Prezes UTK wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy.
Organ II instancji decyzją z 16 lutego 2023 r. nr. DOP-WUDI.484.154.2022.4.SD utrzymał w mocy decyzję Prezesa UTK z 9 grudnia 2022 r. nr DOP-WUDI.484.96.2022.2.DL postanawiającą o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla terenu położonego we W. przy ul. L.
Organ ustalił, że obszar objęty projektem decyzji przylega do linii kolejowej nr [...] oraz nr [...], które zostały zawarte w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. Stwierdził również, że na obszarze kolejowym mogą znajdować się jedynie budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Przepisy rangi ustawy wykluczają zatem możliwość budowy na obszarze kolejowym obiektów budowlanych nie związanych wyłącznie z obsługą ruchu kolejowego i utrzymaniem linii kolejowych, zaś projekt decyzji obejmuje inwestycję, która nie spełnia wskazanych warunków.
Organ podkreślił, że zagospodarowanie części działki w inny sposób, niż ten określony w definicji obszaru kolejowego, nie powoduje, że grunt, na którym jest linia kolejowa nie jest częścią tej linii i nie stanowi z mocy prawa obszaru kolejowego. Ponadto stwierdził również, iż kwestia własności gruntu nie ma znaczenia w kontekście zapewnienia właściwej funkcji dla obszaru kolejowego. Jeżeli na działce znajduje się element infrastruktury kolejowej to jest to obszar kolejowy i należy przeznaczyć go na teren kolei zgodnie z definicją, bez względu na to kto zarządza daną działką ewidencyjną lub jest jej właścicielem. Organ wskazał, że przy ustalaniu stanu faktycznego dokonał całościowej analizy sprawy na podstawie kompletnie zebranego materiału dowodowego. Podkreślił, że interesem społecznym w sprawie niniejszej jest zapewnienie bezpieczeństwa transportu kolejowego.
Na gruncie niniejszej sprawy organ II instancji uwzględnił zatem przedmiotowy aspekt przyznając prymat bezpieczeństwu transportu kolejowego nad słusznym interesem strony.
2. W dniu 24 lutego 2023 r. skarżący wniósł skargę zaskarżając w całości postanowienie Prezesa UTK z 16 lutego 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa UTK nr DOP- WUDI.484.96.2022.2.DL z 9 grudnia 2022 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla terenu położonego we W. przy ul. L. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
a) art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz błędną analizę stanu faktycznego, polegającą na pominięciu w ustaleniu stanu faktycznego położenia arterii (ul. L.) jak i okoliczności, że nośnik reklamowy zlokalizowany jest na nieruchomości należącej do osoby trzeciej na działce nr [...], obręb P., co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia i wydania skarżonego postępowania bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącej;
b) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na pominięciu w ustaleniu stanu faktycznego położenia arterii (ul. L.) jak i okoliczności, że nośnik reklamowy zlokalizowany jest na nieruchomości należącej do osoby trzeciej na działce nr [...], obręb P., co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia i niesłusznego wydania skarżonego postępowania;
c) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia z naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej, polegającym na odmowie wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy na działce ewidencyjnej [...], obręb P. znajduje się arteria (ul. L.) oraz nieruchomość os. trzeciej, które uzyskały konieczne uzgodnienia oraz pozwolenia.
Wobec zaskarżenia powyższego postanowienia skarżący o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezesa UTK oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej.
3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. oraz oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. Organ ustalił, iż położenie przedmiotowej inwestycji w granicach obszaru kolejowego jest sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Uznał, że w kontekście przepisów rangi ustawowej oraz prymatu bezpieczeństwa transportu kolejowego bez znaczenia pozostaje fakt, kto zarządza daną działką lub jest jej właścicielem - jeśli stanowi ona obszar kolejowy to może być wykorzystana wyłącznie w sposób określony w przepisach prawa. Organ podniósł, że nie można zgodzić się z zarzutem nieuwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu strony skarżącej, bowiem to właśnie interesem społecznym w niniejszej sprawie jest zapewnienie bezpieczeństwa transportu kolejowego. Natomiast interes strony okazał się sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto zaznaczył, że oceniając wyniki postępowania dowodowego uwzględnił treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów. W związku z powyższym w ocenie organu, zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i nie narusza prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
1. Istota sprawy sprowadza się do oceny rozstrzygnięcia organów w sprawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla terenu położonego we W. przy ul. L. dla inwestycji polegającej na budowie opisanego w postanowieniach nośnika reklamowego w celu legalizacji samowoli budowlanej, w odniesieniu do obszarów przyległych do linii kolejowych nr [...] oraz [...], które mają charakter linii kolejowych o znaczeniu państwowym (tj. zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym; Dz. U. z 2019 r. poz. 552, ze zm.).
Wskazać trzeba, że Prezes UTK realizując zadania z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego (na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9a i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) uzgadnia projekty decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do linii kolejowej o znaczeniu państwowym. Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.
2. W pierwszej kolejności wskazać należy istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne:
- pismem z 23 listopada 2022 r. Prezydent W. wystąpił do Prezesa UTK z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla opisanego terenu i inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego w celu legalizacji samowoli budowlanej;
- postanowieniem z 9 grudnia 2022 r. Prezes UTK odmówił uzgodnienia projektu wyżej wymienionej decyzji wskazując między innymi, że: a) obszar inwestycji przylega do linii kolejowych o znaczeniu państwowym (nr [...] oraz [...]), b) teren stanowi obszar kolejowy (zgodnie z art. 4 pkt 8 u.t.k.), c) w związku z powyższym, na danym terenie mogą znajdować się wyłącznie obiekty budowlane związane z obsługą ruchu kolejowego i utrzymaniem linii kolejowych (a takim nie jest nośnik reklamowy);
- pismem z 13 grudnia 2022 r. inwestor złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od sprawy a postanowieniem z 16 lutego 2023 r. Prezes UTK utrzymał w mocy postanowienie z 9 grudnia 2022 r.
Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie naruszono przepisy prawa materialnego i procesowego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i fakt, że nośnik reklamowy zlokalizowany jest na nieruchomości należącej do osoby trzeciej.
3. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie skarżącej. Zatem wszelkie wskazane w skardze naruszenia prawa materialnego i procesowego są bezzasadne, z kilku zasadniczych względów.
Po pierwsze – skarżąca wskazała na naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz błędną analizę stanu faktycznego, polegającą na pominięciu w ustaleniu stanu faktycznego położenia arterii (ul. L.) jak i okoliczności, że nośnik reklamowy zlokalizowany jest na nieruchomości należącej do osoby trzeciej na dz. nr [...], obręb P., co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia i wydania skarżonego postępowania bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącej. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zatem w niniejszej sprawie organy miały obowiązek zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności były obowiązane dokonać wszechstronnej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w postanowieniu uzasadnić w sposób wymagany przez k.p.a. Skarżąca wskazuje na błędne dokonanie analizy stanu faktycznego sprawy i dowodów zebranych na poparcie tych ustaleń. Zdaniem Sądu, z takim zarzutem nie można się zgodzić, gdyż:
- obszar inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego przylega do linii kolejowych nr [...] oraz nr [...], które zostały uwzględnione w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 552, ze zm.);
- powierzchnia gruntu określona nr geodezyjnym [...] w obrębie P., stanowi obszar kolejowy (zgodnie z art. 4 pkt 8 u.t.k.); zgodnie z tym przepisem: "obszar kolejowy" to powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy;
- przedmiotowa działka stanowi "obszar kolejowy", przez który przebiegają linie kolejowe o znaczeniu państwowym; zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, iż "(...) działka ewidencyjna, na której znajduje się nośnik, reklamowy nie jest użytkowana jako obszar kolejowy";
- postanowienia u.t.k. wykluczają możliwość budowy na obszarze kolejowym obiektów budowlanych niezwiązanych wyłącznie z obsługą ruchu kolejowego i utrzymaniem linii kolejowych;
- inwestycja nie spełnia przewidzianych w przepisach prawa warunków, w związku z czym niedopuszczalnym jest, aby mogła być zlokalizowana w granicach obszaru kolejowego, który stanowi obszar inwestycji;
- bez znaczenia pozostaje również fakt, czy działka ewidencyjna na której znajdują się: droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy, użytkowana jest w całości czy też w części na potrzeby kolei;
- z uwagi na konieczność zachowania bezpieczeństwa ruchu kolejowego, w definicji "obszaru kolejowego", dokładnie wskazano, iż obszar kolejowy to powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi; nie występują żadne odstępstwa od możliwości zagospodarowania obszaru kolejowego w inny sposób, niż ten przewidziany w u.t.k. (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1650/22);
- w definicji "obszaru kolejowego" określono w sposób pozytywny wszelkie obiekty, które mogą się na nim znajdować, co oznacza zakaz sytuowania tam obiektów nie wymienionych w art. 4 pkt 8 u.t.k. (por. wyrok NSA z 3 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 249/09); zakaz ten wzmacnia ustanowienie dalszego zakazu chociażby zbliżania się tych innych obiektów do granic obszaru, zatem zgodnie z argumentacją a minori ad maius tym bardziej jest zakazane sytuowanie innych obiektów wewnątrz obszaru kolejowego; uzasadnia to wniosek, że żadne nośniki reklamowe nie mogą znajdować się na tym obszarze, jako przeznaczonym na inne cele;
- definicja "obszaru kolejowego" nie pozwala na żadne odstępstwa od ściśle określonego charakteru tego obszaru; w definicji tej określono w sposób pozytywny wszelkie obiekty, które mogą się na nim znajdować, co oznacza zakaz sytuowania wszelkich innych, a próby rozszerzenia tego pojęcia nie znajdują uzasadnienia (por. wyrok NSA z 3 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 249/09);
Podsumowując, w ocenie Sądu, sytuowanie na obszarze kolejowym innych niż wymienione w art. 4 pkt 8 u.t.k. budynków, budowli i urządzeń jest wykluczone. Inaczej mówiąc, zakazane jest sytuowanie tablic i urządzeń reklamowych niezwiązanych z zarządzaniem, eksploatacją i utrzymaniem linii kolejowej (drogi kolejowej, wyznaczonej prycz zarządcę, infrastruktury, przystosowanej do prowadzenia ruchu pociągów) oraz przewozem osób i rzeczy.
Po drugie - dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego organy wzięły również pod uwagę kwestię własności gruntu. Zasadnie twierdzą organy, że w kontekście przepisów u.t.k. oraz prymatu bezpieczeństwa transportu kolejowego bez znaczenia pozostaje fakt, kto zarządza daną działką lub jest jej właścicielem. Jeśli stanowi ona "obszar kolejowy" (a tak jest) to może być wykorzystana wyłącznie w sposób określony w przepisach prawa.
Po trzecie – za nietrafiony można uznać zarzut skarżącej dotyczący pominięcia w ustaleniu stanu faktycznego położenia arterii (ul. L.). Organy w sposób precyzyjny wskazały przepisy, które regulują dopuszczalność funkcjonowania dróg na obszarze kolejowym, tj.: a) rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 października 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych oraz bocznic kolejowych z drogami i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 1744, ze zm.), b) rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 987, ze zm.).
Po czwarte – organy prawidłowo wskazały na to, że na dz. nr ewid. [...] zlokalizowane jest skrzyżowanie wielopoziomowe, w rozumieniu definicji określonej w § 3 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 października 2015 r., stanowiące "budowlę kolejową" w rozumieniu § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r., tj. wiadukt.
Po piąte – zdaniem Sądu, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, jakoby lokalizacja ulicy L. w obszarze przedmiotowej działki decydowała o tym czy stanowi ona "obszar kolejowy", a pojmowanie obszaru kolejowego jako części działki należy uznać za błędne. Obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa w sposób precyzyjny określają, iż "obszar kolejowy" to powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w wyroku WSA w Warszawie z 22 maja 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wa 349/19) oraz w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 25 marca 2021 r. (sygn. akt I SA/Go 1/21), w których wskazuje się, że: "(...) granice działki ewidencyjnej wyznaczają granice gruntu wchodzącego w skład infrastruktury kolejowej, niezależnie od okoliczności w jakiej części grunty te są zajęte przez elementy infrastruktury kolejowej, wymienione w pkt 1-11 Załącznika. Elementem infrastruktury są zatem grunty oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11 załącznika, nie zaś ich części zajęte przez te elementy".
Po szóste – organy w niniejszej sprawie rozważały również zaistniałą kolizję interesu społecznego oraz interesu strony skarżącej. Wskazano, w sposób prawidłowy, na prymat bezpieczeństwu transportu kolejowego nad interesem strony. Oczywiście żaden przepis prawa nie nadaje prymatu interesowi indywidualnemu przed interesem publicznym, ale art. 7 k.p.a. nakazuje organom uwzględnienie zarówno interesu społecznego, jak i interesu obywateli. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy ów interes społeczny wyraża się w obowiązku dbałości o zachowanie ładu przestrzennego, czyli w prawidłowym stosowaniu u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 17 sierpnia 2022 r.; sygn. akt II OSK 1193/21).
Po siódme – w ocenie Sądu, niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na pominięciu w ustaleniu stanu faktycznego położenia arterii (ul. L.) jak i okoliczności, że nośnik reklamowy zlokalizowany jest na nieruchomości należącej do osoby trzeciej na dz. nr [...], obręb P. Wbrew zarzutom skargi, rozstrzygnięcie organów nie zostało wydane z naruszeniem art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada swobodnej oceny dowodów obligowała organy do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w sprawie w ich wzajemnym powiązaniu. Oznacza to, że wyprowadzony przez organy wniosek dotyczący okoliczności faktycznych opierał się na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego organy uwzględniły treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu, w okolicznościach badanej sprawy taka sytuacja nie ma miejsca. W rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności, z punktu widzenia przedmiotu postępowania, zostały wzięte pod uwagę. W odniesieniu do powyższego raz jeszcze należy podkreślić, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa "obszar kolejowy" stanowi działka ewidencyjna, a nie jej części. Organy wykazały, że dz. nr ewid. [...] stanowi "obszar kolejowy", który może być zagospodarowany wyłącznie w sposób określony w przepisach u.t.k. Ponadto organy odniosły się do własności gruntu, co pozostaje jednak bez znaczenia na gruncie niniejszej sprawy. Jeżeli na działce znajduje się na droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy, niezależnie od tego kto jest właścicielem danej działki, to stanowi ona obszar kolejowy. Biorąc pod uwagę fakt, że przez dz. nr [...] przebiegają linie kolejowe o znaczeniu państwowym stwierdzić należy iż stanowi ona "obszar kolejowy". Ujęte w tej definicji sformułowanie "powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi" jednoznacznie wskazuje, iż pojęcie obszaru kolejowego należy rozumieć jako całą działkę ewidencyjną, nie jej część. Zgodnie z § 7 pkt 1 rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390), działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu ewidencyjnego, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą granic działek ewidencyjnych.
Po ósme - teren objęty inwestycją został ujęty w decyzji nr 14 Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2020 r. w sprawie ustalenia terenów zamkniętych, przez które przebiegają linie kolejowe (Dz. Urz. MI z 2020 poz. 38, ze zm.). Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990, ze zm.), tereny zamknięte to tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. W orzecznictwie wskazuje się, że każde odstępstwo od warunków określonych w art. 53 ust. 2 u.t.k. może dotyczyć wyłącznie terenu usytuowanego na zewnątrz od granic obszaru kolejowego, nie zaś do dopuszczenia możliwości realizacji inwestycji wewnątrz tego obszaru - na obszarze kolejowym (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1691/11). O możliwości ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonych na terenach zamkniętych rozstrzygające znaczenie mają przede wszystkim przepisy odrębne. W sytuacji, gdy nieruchomość stanowi teren zamknięty, możliwość uzyskania dla tej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy doznaje daleko idących ograniczeń, wynikających wprost z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Go 240/13). Zatem zasadnie organy uznały, że położenie przedmiotowej inwestycji w granicach "obszaru kolejowego", stanowiącego jednocześnie teren zamknięty jest sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.
Po dziewiąte – bezzasadny jest zarzut skarżącej wskazujący na to, że w niniejszej sprawie naruszono art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia z naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej, polegającym na odmowie wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy na dz. nr ewid. [...] znajduje się arteria (ul. L.) oraz nieruchomość osoby trzeciej, które uzyskały konieczne uzgodnienia oraz pozwolenia. W ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącej, że działania organów w sposób rażący naruszą interesy skarżącej i błędnie ustalono stan faktyczny sprawy przyjmując, że działka stanowi obszar kolejowy. Organy w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny a Prezes UTK jako centralny organ administracji rządowej stojący na straży bezpieczeństwa transportu kolejowego, prowadząc postępowanie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zobowiązany był do przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, właściwych w procesie uzgadniania dokumentów planistycznych, w szczególności u.t.k., u.p.z.p. oraz przepisów wykonawczych wydanych na ich podstawie. Ponadto zobligowany był wydać rozstrzygnięcie które znajdzie oparcie w przepisach prawa a nie subiektywnej woli uczestników postępowania. Niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 8 k.p.a. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania.
4. Reasumując, zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienia są prawidłowe i nie naruszają norm prawa procesowego i materialnego. Podnoszone przez skarżącą zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako bezzasadną.