VII SA/Wa 724/08

VII SA/Wa 724/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska
Izabela Ostrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Zdanowicz
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
art. 37
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
poz. 25
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uszkodzenia narządu wzroku skargę oddala
Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania M. F., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr "[...], o braku podstaw do stwierdzenia u M. F. choroby zawodowej "uszkodzenia narządu wzroku".
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w dniu 7 września 2006 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w P. wpłynęło "Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej" u M. F., nadesłane przez samą zainteresowaną.
Zgłoszenie podejrzenia dotyczyło następujących jednostek chorobowych: choroby narządu wzroku, ubytku słuchu, chorób narządu ruchu i obwodowego układu nerwowego oraz astmy oskrzelowej i torbieli sutka.
Ocena zawodowej etiologii zgłoszonych schorzeń została rozpatrzona podczas czterech, odrębnych postępowań.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wszczął w dniu [...] września 2006 r. postępowanie w sprawie choroby zawodowej w/w, zawiadamiając o powyższym strony postępowania, a następnie dokonał oceny narażenia zawodowego w zakładzie pracy, który wg w/w przyczynił się do powstania choroby zawodowej, tj. w [...].
W dniu 29 marca 2007 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w P. wpłynęły 4 orzeczenia lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P., w tym orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., o braku podstaw do rozpoznania u M. F. choroby zawodowej układu wzrokowego.
W wyniku złożenia przez M. F. wniosku o przeprowadzenie ponownego badania, sprawa choroby zawodowej była rozpatrywana przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. (pobyt w Klinice Chorób Zawodowych w okresie od 10 do 20 września 2007 r.).
Jednostka orzecznicza Il-stopnia wystawiła w dniu [...] listopada 2007 r. orzeczenie lekarskie nr [...], negujące zawodową etiologię rozpoznanego u pacjentki schorzenia narządu wzroku.
W oparciu o ocenę narażenia zawodowego oraz ostateczne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał w dniu [...] grudnia 2007 r. decyzję Nr "[...] o braku podstaw do stwierdzenia u M. F. choroby zawodowej narządu wzroku.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. F., podnosząc, iż przedstawione przez nią dokumenty z poradni okulistycznej, wyniki badań okresowych i karty leczenia ambulatoryjnego, potwierdzają, że występujące u niej objawy bólowe i uszkodzenie organizmu, wskazują na wystąpienie chorób zawodowych, dotykających pracowników biurowych. Strona przedstawiła szczegółowo sposób wykonywania pracy zawodowej oraz wymieniła szkodliwości i uciążliwości, które miały wg niej istotny wpływ na stan zdrowia.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po zapoznaniu się z zebraną w sprawie dokumentacją stwierdził, iż M. F. była w okresie 1974-2005 r. zatrudniona w charakterze pracownika biurowego w przedsiębiorstwie [...] kolejno jako: samodzielny referent ekonomiczny, samodzielny referent ds. zaopatrzenia, referent ds. spedycji. Do czynności zawodowych należało m. in.: prowadzenie rozmów telefonicznych, przeglądanie, czytanie dokumentów, pisanie odręczne, pisanie na zwykłej maszynie do pisania, maszynie elektrycznej i na klawiaturze komputera, czynności związane z realizacją zakupów, ręczne opisywanie faktur, sprawdzanie kalkulacji, liczenie na kalkulatorze, czynności związane z kserowaniem dokumentów. Praca odbywała się przy biurku, zlokalizowanym w pobliżu okna, oświetlenie naturalne dzienne i elektryczne jarzeniowe.
Organ wskazał, iż w oparciu o § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. przy rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania.
Zgodnie z poz. 25 wykazu chorób zawodowych, za choroby zawodowe układu wzrokowego uważa się: alergiczne zapalenie spojówek, ostre zapalenie spojówek wywołane promieniowaniem nadfioletowym, epidemiczne wirusowe zapalenie spojówek lub rogówki, zwyrodnienie rogówki wywołane czynnikami drażniącymi, zaćmę wywołaną działaniem promieniowania podczerwonego lub długofalowego nadfioletowego, centralne zmiany zwyrodnieniowe siatkówki i naczyniówki wywołane krótkofalowym promieniowaniem podczerwonym lub promieniowaniem widzialnym z obszaru widma niebieskiego.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, iż warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest spełnienie dwóch przesłanek: choroba jest wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze-orzecznicy, po przebadaniu pacjenta i zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego potwierdzą, że ma ona związek z wykonywaną pracą zawodową.
Zdaniem organu, w przypadku M. F. powyższe warunki nie zostały spełnione, bowiem w dwóch uprawnionych do orzekania jednostkach służby zdrowia, po zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego stwierdzono brak narażenia zawodowego, mogącego skutkować chorobami narządu wzroku. Lekarze-orzecznicy, po przeprowadzeniu specjalistycznych badań okulistycznych nie stwierdzili u pacjentki istotnych zmian w narządzie wzroku, oprócz starczo- i krótkowzroczności. Powyższe jednostki chorobowe nie figurują w wykazie chorób zawodowych. W wykazie chorób zawodowych nie są również wymienione torbiele sutka, których wzrost M. F. wiąże z pracą przy monitorze komputera.
Organ powołał się na wykładnię Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą, jeżeli schorzenie nie jest wymienione w obowiązującym wykazie chorób zawodowych nie ma podstaw do rozpoznawania jego zawodowej etiologii oraz wskazał na § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), w myśl postanowień którego, wyłącznie opinie orzecznicze, wystawione przez lekarzy, zatrudnionych w cytowanych w rozporządzeniu jednostkach służby zdrowia są wiążące dla organów Inspekcji Sanitarnej, przy wydawaniu decyzji administracyjnych w sprawach chorób zawodowych.
Skargę na powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. F.
W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca przedstawiła cały przebieg postępowania prowadzonego przez organa Inspekcji Sanitarnej w sprawie rozpoznania chorób zawodowych, dokładnie opisała zakres i rodzaj czynności wykonywanych podczas pracy zawodowej, a także sposób usytuowania stanowisk pracy oraz wymieniła szkodliwości i uciążliwości występujące wg niej w środowisku pracy.
Strona skarżąca stwierdziła, iż jednostki orzecznicze I i II stopnia, w czasie badań lekarskich, potwierdziły istnienie zgłoszonych przez nią chorób, jednak wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych.
Zdaniem M. F., stwierdzenie, że choroby, które nieodwracalnie uszkodziły jej organizm, nie są wynikiem środowiska pracy jest bezprawne.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 §1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Oceniając przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne, Sąd uznał, że jest ono zgodne z przepisami prawa zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).
Zgodnie z § 2 ust. 1 tego Rozporządzenia, za choroby zawodowe uważa się choroby wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do Rozporządzenia pod warunkiem, że w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Aby zatem określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową, muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa wyżej, a po drugie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Stosownie do § 5 wskazanego Rozporządzenia, właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są wyłączone jednostki orzecznicze tam wymienione.
Zgodnie z poz. 25 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, za choroby zawodowe narządu wzroku uważa się: alergiczne zapalenie spojówek, ostre zapalenie spojówek wywołane promieniowaniem nadfioletowym, epidemiczne wirusowe zapalenie spojówek lub rogówki, zwyrodnienie rogówki wywołane czynnikami drażniącymi, zaćmę wywołaną działaniem promieniowania podczerwonego lub długofalowego nadfioletowego, centralne zmiany zwyrodnieniowe siatkówki i naczyniówki wywołane krótkofalowym promieniowaniem podczerwonym lub promieniowaniem widzialnym z obszaru widma niebieskiego.
Orzeczenie lekarskie nr [...]Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Poradnia Chorób Zawodowych stwierdziło brak podstaw do rozpoznania u M. F. choroby zawodowej układu wzrokowego.
Kwestionując powyższe orzeczenie lekarskie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra. med. [...] Klinika Chorób Zawodowych orzeczeniem lekarskim nr [...] potwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej figurującej w aktualnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., stwierdzając, ze względu na brak narażenia zawodowego brak podstaw do uznania objawów ze strony narządu wzroku za następstwo warunków pracy. Pomimo licznych dolegliwości ze strony tego narządu u M. F. rozpoznano jedynie starczo- i krótkowzroczność.
Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jako ostateczne wiązało organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej i stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Podkreślić należy, że organa inspekcji sanitarnej były związane orzeczeniami lekarskimi o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nie mogły dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania.
Analiza orzeczenia lekarskiego prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż ze względu na łączne niespełnienie warunków wyżej opisanych, ze względu na brak figurowania stwierdzonych dolegliwości ze strony narządu wzroku w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, oraz ze względu na brak ich powiązania z działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, brak było podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej.
Tym samym należy uznać rozstrzygnięcia organów za odpowiadające prawu.
Subiektywne przekonanie skarżącej, iż stwierdzone dolegliwości mają związek z wykonywaną przez nią pracą i warunkami panującymi w środowisku pracy, w świetle orzeczeń lekarskich, nie może być brane pod uwagę w niniejszej sprawie.
Wskazać również należy, iż M. F. skorzystała z przysługującego jej prawa i wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, lecz zarówno jednostka orzecznicza I stopnia, jak i II stopnia, nie potwierdziła występowania u badanej choroby zawodowej narządu wzroku, co jednoznacznie przesądziło, i stało się podstawą do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.