VII SA/Wa 707/14

VII SA/Wa 707/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Maria Tarnowska
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 187/15 - Postanowienie NSA z 2016-10-27
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 81 c ust. 2
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (sprawozdawca), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie S. postanowieniem znak: [...] nałożył na K. M. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia [...] maja 2013r. oceny technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności dotyczącej wykonywanych robót budowlanych stawu na działce nr [...] w obr. ew. W. w jednostce ewidencyjnej S. zawierającej analizę zgodności wykonania robót z obowiązującymi przepisami określającej zakres robót i czynności do wykonania w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Organ wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że po dostarczeniu wymaganej oceny technicznej wydane zostanie rozstrzygnięcie w trybie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Wniosek o stwierdzenie nieważności w/w postanowienia złożyła K. M. podnosząc rażące naruszenie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego stanowiącego podstawę prawną nałożenia obowiązku.
Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] grudnia 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. odmówił stwierdzenia nieważności, a po rozpatrzeniu zażalenia K. M. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem [...] z dnia [...] lutego 2014r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Organy wskazały, że samowolnie wykonane roboty budowlane budzą wątpliwości co do jakości ich wykonania zatem zasadnie organ nadzoru budowlanego nałożył obowiązek przedstawienia oceny technicznej tych robót.
Skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła K. M. zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 81 c ust 2 Prawa budowlanego. Skarżąca wskazała, że postanowienie z dnia [...] lutego 2014r. znak: [...] nie wskazuje jakich konkretnych robót budowlanych ocena miałaby dotyczyć. Ponadto organ nie wskazał czego dotyczyły wątpliwości organu i czy były one uzasadnione. ponadto skarżąca wskazała, że organ niezasadnie nałożył obowiązek wskazania w ocenie technicznej jakie roboty i czynności są konieczne do wykonania w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia a także postanowienia je poprzedzającego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25lipca 2002r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postepowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z dnia [...] lutego 2014r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 znak: [...], którym Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego w Powiecie S. nałożył na K. M. obowiązek przedłożenia w terminie do [...] maja 2013r. oceny technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności dotyczącej wykonanych robót budowlanych stawu na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym W. w jednostce ewidencyjnej S., zawierającej analizę zgodności wykonania ww. robót budowlanych z obowiązującymi przepisami, określającej zakres robót i czynności do wykonania w celu doprowadzenia ww. robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Postanowienie kontrolowane w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności zostało wydane na podstawie art. 81 c ust. 2 w związku z art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (DZ. U. z 2010r. nr 243 poz. 1623). Przywołane przez organ przepisy Prawa budowlanego mają zastosowanie w przypadku m. in. samowolnie wykonanych robót budowlanych. w tym przypadku roboty budowlane dotyczyły zbiornika wodnego stawu i przeprowadzenia ich inwestor nie kwestionował.
Roboty te określił jedynie jako bieżącą konserwację, jednakże organ ocenił, że roboty te nie sprowadzały się do oczyszczenia brzegów i koszenia trawy. Organ na podstawie materiału fotograficznego ustalił, że roboty przekraczają zakres konserwacji, a ich jakość wymaga oceny technicznej. Wskazać należy, że postępowanie prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności umożliwia weryfikację decyzji lub postanowień poza kontrolą instancyjną, a w tym postępowaniu organ nie przeprowadza nowych dowodów, mających na celu weryfikację stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania badanej decyzji lub postanowienia. Wada aktu musi tkwić w akcie na dzień jego wydania.
Ponadto tryb stwierdzenia nieważności jest uruchomiony tylko w przypadku wystąpienia wady wymienionej w art. 156 § 1 kpa.
Skarżąca podnosi wadę rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa.) i wadę niewykonalności (art. 156 § 1 pkt 5 kpa.) postanowienia. Z uwagi na specyfikację obiektu, którego dotyczyły wykonane roboty budowlane (zbiornik wody – staw) nałożenie obowiązku sporządzenia oceny technicznej wykonanych robót przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności należy uznać za nienaruszające przepisu art. 81c Prawa budowlanego. Powierzając osobie w odpowiedniej specjalności analizę zgodności wykonania robót z przepisami, a także zobowiązując do wskazania zakresu robót i czynności do wykonania w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Trzeba ponadto pamiętać, że tylko kwalifikowana postać naruszenia prawa może być podstawą stwierdzenia nieważności w tym zaś stanie faktycznym ocena sporządzona przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach stanowi element postępowania dowodowego i ma na celu należyte wyjaśnienie sprawy. Samowolne prowadzenie robót budowlanych daje bowiem organom podstawę do przeprowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Sporządzona ekspertyza techniczna jak każdy dowód podlega następnie ocenie organu, który powziął wątpliwości co do jakości robót i stanu obiektu.
Przepis art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego jest więc w istocie instrumentem umożliwiającym organom wykonywanie ich ustawowych zadań określonych przepisami Prawa budowlanego, w szczególności prowadzenie postępowania dowodowego w celu wyszukania odpowiednich informacji, natomiast dokonane ustalenia mogą stanowić podstawę do podjęcia przez organ dalszych działań legalizacyjnych.
Podobnie za chybiony zasadnie organ uznał zarzut niewykonalności postanowienia, bowiem nie zachodzi w sprawie ani prawna ani faktyczna niewykonalność postanowienia.
Zarzuty skarżącej nie mogą więc odnieść skutku w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności bowiem postępowanie to nie prowadzi do ponownego rozpatrzenia sprawy co do istoty a ocenie organu podlega jedynie sama decyzja i jej skutki prawne. Zarzuty skarżącej, jako dotyczące zasadności i celowości nałożenia obowiązku, mogły być podnoszone przed wydaniem postanowienia w postępowaniu zwykłym.
Z powyższych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.