VII SA/WA 678/19

VII SA/Wa 678/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Mirosław Montowski
Monika Kramek /sprawozdawca/
Tomasz Janeczko /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 764/20 - Wyrok NSA z 2023-03-01
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 156 par. 1 pkt 2 i 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant referent Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2019 r. sprawy ze skargi G. F. na decyzję G. I. N. B. z dnia[...] stycznia 2019 r. nr [... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. F. (dalej: "skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r., znak [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: "PINB", "organ powiatowy") z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] nakazującej skarżącemu przedłożenie oceny technicznej tarasu na działce nr [...] przy ul. [...] w miejscowości O., gm. M..
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W związku z pismem B. D. współwłaścicielki działki nr [...] PINB w P. wszczął postępowanie w sprawie wykonania w marcu 2017 r. drewnianego tarasu na działce nr [...] w miejscowości O., gm. M.. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 9 maja 2017 r. organ powiatowy ustalił, że taras został wykonany przez G. F., który nie posiadał dokumentów świadczących o legalności wykonania tarasu. Wobec powyższego PINB decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia w terminie 60 dni oceny dotyczącej stanu technicznego tarasu, zgodności z przepisami techiczno – budowlanymi oraz warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] PINB w P. nakazał skarżącemu całkowitą rozbiórkę ww. tarasu w związku z niewykonaniem nałożonego obowiązku.
Wnioskiem z dnia 15 maja 2018 r. G. F. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego z dnia [...] listopada 2017 r. zarzucając jej niewykonalność w dniu wydania oraz rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51. ust. 7 Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ I instancji") decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] listopada 2017 r. Za chybiony uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 156 §1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieprecyzyjne określenie nałożonego na stronę obowiązku, które zdaniem skarżącego powoduje trwałą niewykonalność decyzji. Organ wyjaśnił, że o niewykonalności decyzji przesądzają takie okoliczności (prawne lub faktyczne) uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas. Podkreślił, że niewykonalność prawna decyzji oznacza niemożność zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności decyzji. Natomiast niewykonalność faktyczna, to trwała niemożność jej niewykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym. Zdaniem WINB za niewykonalną (w tym trwale niewykonalną) uznać należy decyzję, w której orzeczone czynności składające się na treść obowiązków adresata są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Organ stwierdził, że obowiązek sporządzenia oceny technicznej nałożony na skarżącego nie został wskazany nieprecyzyjnie. Z sentencji kwestionowanej decyzji oraz jej uzasadnienia jasno wynika czego ma dotyczyć przedmiotowa ocena i w jakim celu organ nakazuje jej sporządzenie. W ocenie WINB nie jest również konieczne wskazanie konkretnych uprawnień osoby, która może sporządzić ekspertyzę.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że z decyzji organu powiatowego nie wynika jakie uregulowania miałyby zostać naruszone przy budowie tarasu WINB wyjaśnił, że jakkolwiek organ powiatowy powołał art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, to z uzasadnienia decyzji wynika, że jego intencją było wskazanie art. 50 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. W konsekwencji WINB stwierdził, że uchybienie polegające na błędnym zakwalifikowaniu przepisu do sprawy, w której zastosowanie miał inny przepis, ale tej samej ustawy nie może być uznane za przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2017 r.
Odwołanie od tej decyzji wniósł G. F. zarzucając m.in., że treść kwestionowanej decyzji oraz jej uzasadnienie nie pozwala ustalić jakie kwalifikacje ma posiadać osoba, której należałoby zlecić wykonanie dokumentacji/oceny, tym samym uniemożliwiając wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. W ocenie skarżącego do nałożenia obowiązku decyzją organu powiatowego doszło bez wykazania, że dopuścił się on uchybienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego
Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GINB, po przedstawieniu stanu sprawy oraz specyfiki postępowania nieważnościowego wskazał, że analiza akt sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, jakoby organ powiatowy dopuścił się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przywołując brzmienie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i wskazując na konkretne orzeczenia sądowoadministracyjne GINB wyjaśnił, że w orzecznictwie istnieje rozbieżność poglądów, co do dopuszczalności nałożenia na inwestorów obowiązku przedłożenia oceny technicznej, bądź ekspertyzy na podstawie wymienionego przepisu. Według jednego stanowiska w decyzji wydanej na tej podstawie organ nie może zobowiązać inwestora do przedstawienia określonych dokumentów, gdyż obowiązek o jakim mowa w tym przepisie, należy rozumieć jako czynność w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym. Natomiast przeciwny pogląd wyraża część orzecznictwa wskazując, że na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego organy nadzoru budowlanego są upoważnione do przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub ocen technicznych.
W kontekście powyższych uwag GINB zaznaczył, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas gdy proste zestawienie treści zastosowanego przepisu z treścią decyzji świadczy o ich rozdźwięku. Skoro przepisy nie pozwalają na jednoznaczną interpretację, to wybór jednej z uzasadnionych wykładni i jej zastosowanie przy wdrożeniu trybu postępowania naprawczego oraz późniejszej decyzji nakazującej rozbiórkę spornego obiektu, nie może stanowić podstawy dla stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zarzut rżącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Na potwierdzenie zaprezentowanego stanowiska GINB powołał orzeczenia sądów administracyjnych.
Co do podniesionego w odwołaniu zarzutu obarczenia kwestionowanej decyzji wadą z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. GINB wyjaśnił, że przez niewykonalność decyzji mającą charakter trwały rozumie się taką decyzję, której adresat jest na stałe pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. GINB podzielił stanowisko organu I instancji, że w analizowanej sprawie nie zachodzi sytuacja, że decyzja organu powiatowego była niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały. Wyjaśnił, że o ile decyzja ta nie wskazuje wprost jakie kwalifikacje powinna mieć osoba sporządzająca ocenę techniczną, czy też ekspertyzę w ramach postępowania legalizacyjnego, to jednak nie sposób uznać, by trwale uniemożliwiało to realizację takiego obowiązku.
Skargę na powyższą decyzję wniósł G. F.. Domagając się jej uchylenia w całości podniósł zarzut naruszenia:
1. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, a w szczególności decyzji PINB z dnia [...] listopada 2017 r., skutkiem czego było przyjęcie, że obowiązek sporządzenia oceny technicznej nałożony na skarżącego nie miał charakteru nieprecyzyjnego, podczas gdy treść decyzji oraz jej uzasadnienie nie pozwala ustalić jakie kwalifikacje ma posiadać osoba, której należałoby zlecić wykonanie dokumentacji/oceny, tym samym uniemożliwiając wykonanie obowiązku nałożonego tą decyzją;
2. art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że o niewykonalności decyzji przesądzają wyłącznie okoliczności prawne lub faktyczne, uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas, podczas gdy dla stwierdzenia niewykonalności miarodajny jest stan rzeczy istniejący w dacie wydania decyzji, a niewykonalność decyzji może polegać również na określeniu obowiązku nałożonego na stronę w sposób nieprecyzyjny, stwarzający możliwość różnej interpretacji przy jego wykonaniu;
3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. w sytuacji, gdy przy jej wydaniu doszło do rażącego naruszenia art. 107 k.p.a., poprzez nałożenie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51. ust. 7 Prawa budowalnego bez wykazania, że skarżący dopuścił się uchybienia opisanego w art. 50 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty z powołaniem się m.in. na orzecznictwo sądowe w zakresie niewykonalności decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie nieważnościowym. Celem takiego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia - czy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 k.p.a. Wśród wad kwalifikowanych, stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo - w sposób jasny i niedwuznaczny. Podkreślić także należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. przepsiu, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia i nie może być interpretowane rozszerzająco. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że istnieje różnica między "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być zakwalifikowane jako "rażące". Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się także, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują natomiast łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja.
Co istotne, oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Przy czym, spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji, a więc uznania, że decyzja w sposób kwalifikowany została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 489/05 dostrzegając, że "stanowisko to wynika również z dotychczasowego orzecznictwa Sądu, w tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 1994 r. (sygn. akt III SA 640/94) i z dnia 28 sierpnia 1996 r. (sygn. akt SA/Łd 1612/95), w których to orzeczeniach stwierdzono, iż odmienność wykładni przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności danej decyzji". Powyższe oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie w sytuacji naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Natomiast, w przypadku zastosowania przy wydawaniu decyzji jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa, stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podzielić nadto trzeba, wielokrotnie prezentowany też pogląd, że nietrafna wykładnia, nieoczywistych i nieprecyzyjnych przepisów prawa nie może być uznana za kwalifikowane naruszenie prawa. Wybór jednej z rozbieżnych interpretacji prawa, uznanej później za wadliwą, nie może być w ten sposób oceniany i nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności badanego aktu.
Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do podzielenia zarzutu skargi, wskazującego na dokonanie wadliwej oceny w sprawie i błędnej weryfikacji kwestionowanej decyzji, zwłaszcza w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ten ostatni, zdaniem skarżącego, nie mógł stanowić podstawy prawnej do nałożenia obowiązku przedłożenia stosownej dokumentacji wobec niewykazania, że dopuścił się on uchybienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego.
Przypomnieć w związku z tym należy, że organ powiatowy nakładając kwestionowaną decyzją na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązek przedłożenia oceny technicznej tarasu stwierdził, że skarżący na okoliczność zrealizowania drewnianego tarasu o szerokości 2,92 m (od ogrodzenia z działką nr [...] do budynku) oraz w odległości 2,85 m od budynku w kierunku północnym na całej długości lokalu nr [...] (1/2 budynku bliźniaczego) nie przedłożył żadnych dokumentów świadczących o jego legalności tj. pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia (art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Powyższemu nie przeczy niefortunne sformułowanie organu powiatowego zwarte w kwestionowanej decyzji, że przedłożona ekspertyza miałaby określić charakter i kwalifikację wykonanych robót budowlanych.
Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że nie jest prawidłowym działaniem orzeczenie obowiązku w celu wykazania, czy doszło do naruszenia przepisów prawa, bowiem wydając taką decyzję organ ma mieć pewność, że obiekt takie przepisy narusza. Tym niemniej, jak słusznie uznał GINB wadliwość uzasadnienia decyzji organu powiatowego nie może wpłynąć na ocenę, czy organ ten dopuścił się rażącego naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego skoro samo orzeczenie obowiązku przedłożenia oceny technicznej nie narusza rażąco tego przepisu.
Art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Odnośnie zakresu i charakteru obowiązku nałożonego kwestionowaną decyzją, tj. na podstawie powołanego przepisu, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że użyte w nim pojęcie "wykonania określonych czynności" budzi wątpliwości interpretacyjne zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie. Przepis ten w brzmieniu, który należało wziąć pod uwagę w niniejszej sprawie, nie był i nie jest nadal jednolicie stosowany; przyjmuje się m.in., że w występującym w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pojęciu czynności mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, może się mieścić obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 165/10; z 18 września 2013 r., sygn. akt II OSK 993/12). Niemniej, w orzecznictwie prezentowane jest także stanowisko odmienne (na które to wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Tym samym, zdaniem Sądu, nie można stwierdzić nieważności badanej w niniejszej sprawie decyzji PINB w P. z dnia [...] listopada 2017 r., opierając się tylko i wyłącznie o jedną z możliwych i stosowanych wykładni ww. przepisu.
Podobnie zdaniem Sądu należało ocenić zarzut skargi zmierzający do wykazania, że kwestionowana decyzja została obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. była niewykonalna w związku z tym, że jej treść nie określała kwalifikacji osoby mającej sporządzić ocenę techniczną spornego tarasu, co zdaniem skarżącego spowodowało, że "nie sposób ustalić, czy dokumentacja powinna być sporządzona przez inżyniera, architekta, czy też prawnika, ani tym bardziej określić do jakiego samorządu zawodowego miałby należeć ten biegły" oraz, że "adresat decyzji nie miał możliwości określić jaki kwalifikacje, a dokładnie jaki stopień naukowy powinien posiadać ekspert".
Wysuwany zarzut zdaje się być rezultatem niezrozumienia pojęcia "niewykonalności decyzji". Art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Decyzja trwale niewykonalna to taka, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Niewykonalność decyzji obejmuje zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. Niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie (m.in. ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii). Niewykonalność prawna pojawia się wtedy, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. O niewykonalności w tym znaczeniu można mówić również wtedy, gdy wykonanie decyzji wiązałoby się z dokonaniem np. czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego (por. wyrok NSA z dnia z dnia 25 lutego 2014 r. II OSK 2266/12 – Lex nr 1765830). Wskazać należy, że nie stanowią powodu niewykonalności decyzji ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe, ani też trudności techniczne, czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (por. np. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., II OSK 590/07, LEX nr 484998).
Za prawidłowe należy uznać stanowisko GINB, że w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której kwestionowana decyzja była niewykonalna i jej niewykonalność miała charakter trwały. Nie sposób bowiem uznać, że niewskazanie kwalifikacji jakie powinna mieć osoba sporządzająca ocenę stanu technicznego, czy ekspertyzę w ramach postępowania naprawczego stanowi o trwałej niemożności wykonania takiego obowiązku. Wyboru takiej osoby dokonuje zobowiązany, a rzeczą oczywistą jest, że powinna być to osoba z uprawnieniami budowlanymi, nielegitymująca się jakimiś szczególnymi kwalifikacjami, ani tym bardziej stopniami naukowymi, jak sugeruje skarżący.
Poza tym GINB prawidłowo zbadał kwestionowaną decyzję także w kontekście pozostałych przesłanek nieważnościowych. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, w przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, dla prawidłowego załatwienia takiej sprawy niezbędne jest każdorazowo zbadanie przez organ administracji kontrolowanego rozstrzygnięcia pod względem wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a więc bez ograniczania się jedynie do przesłanek wskazywanych przez strony w postępowaniu (por. np.: wyrok NSA z 24 lutego 2012 r., II OSK 2376/10, CBOSA; wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., II SA 2164/92, ONSA 1995, Nr 1, poz. 32; wyrok WSA z 23 października 2014 r., IV SA/Po 736/13, CBOSA).
Tym samym Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z tych też przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.