VII SA/Wa 659/24

VII SA/Wa 659/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Tomiło-Nawrocka /sprawozdawca/
Tomasz Janeczko /przewodniczący/
Waldemar Śledzik
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Śledzik asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2024 r. sprawy ze skargi "S." z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2024 r. znak: KOC/4615/Zs/20 w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2024 r., znak KOC/4615/Zs/20, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 17 sierpnia 2020 r., nr 30/P/Z/2020 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla wolnostojącego nośnika reklamowego przy al. W. w W.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.
Wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2020 r. S. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") zwróciła się do Prezydenta m.st. Warszawy (dalej: "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji") o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla trwale związanego z gruntem wolnostojącego nośnika reklamowego o wysokości 6 m znajdującego się przy al. W. w W.
Prezydent postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2020 r., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, powołując się na sprzeczność lokalizacji nośnika z § 13 ust. 1 pkt 4 uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2020 r., nr KOC/2413/Zs/20 uchyliło ww. postanowienie i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Rozpoznając ponownie przedmiotowy wniosek, Prezydent załączył do akt sprawy wyrys z ewidencji gruntów i budynków, kompozycję ewidencji gruntów i budynków oraz ortofotomapy, a także wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Prezydent postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2020 r., nr 30/P/Z/2020, po ponownym rozpoznaniu wniosku z dnia 6 kwietnia 2020 r. odmówił Spółce wydania zaświadczenia w przedmiocie zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla wolnostojącego nośnika reklamowego przy al. W. w W.
Organ pierwszej instancji ustalił, że nośnik reklamowy znajduje się na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w W., w jej północnej części (adres al. W.). Dla terenu, na którym znajduje się ww. działka, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu tzw. Dworca [...], uchwalony przez Radę m.st. Warszawy uchwałą nr LXXVII/2422/2006 w dniu 22 czerwca 2006 r. (dalej "uchwała"); ponadto działka ta znajduje się na terenie ulicy publicznej, oznaczonej na rysunku planu symbolem 3KUG (§ 23 uchwały), a także w projektowanej jezdni al. W. (§ 4 ust. 1 pkt 12 uchwały zgodnie z rysunkiem planu) oraz w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej zieleni wysokiej (§ 4 ust. 1 pkt 18 uchwały zgodnie z rysunkiem planu). W zakresie zasad rozmieszczania reklam plan miejscowy wprowadza m.in. obowiązek usytuowania nośnika w taki sposób, aby skrajna linia krawędzi nośnika reklamowego była oddalona od zewnętrznego krawężnika jezdni o co najmniej 2,5 m i o co najmniej 2,0 m od linii nasadzenia zieleni szpalerowej (§ 13 ust. 1 pkt 4 uchwały). Linie nasadzeń zieleni szpalerowej zostały wskazane na rysunku planu zgodnie z ww. zasadami ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego.
Prezydent wyjaśnił, że nośnik reklamowy znajduje się nie tylko w linii planowanego szpaleru drzew, ale także w liniach planowanej jezdni al. W. Plan zakłada całkowite przebudowanie skrzyżowania al. W., al. N. i ul. P., co wymusza przesunięcie jezdni al. W. w kierunku południowym, na teren, na którym znajduje się przedmiotowy nośnik. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 12 uchwały linie te są obowiązującymi ustaleniami planu miejscowego. Oznacza to również sprzeczność z § 13 ust. 1 pkt 4 uchwały z powodu braku możliwości zachowania minimalnego odstępu 2,5 m od krawędzi jezdni.
Skarżąca, nie zgadzając się z tym postanowieniem, wniosła zażalenie.
Opisanym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta.
Kolegium wskazało, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwalony przez Radę m.st. Warszawy uchwałą nr LXXVlI/2422/2006 w dniu 22 czerwca 2006 r. – w części dotyczącej zasad ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego ustala (§ 8 uchwały):
- zachowanie na całym obszarze planu istniejącej zieleni zarówno pojedynczych egzemplarzy jak i grup zieleni niskiej i wysokiej, ze szczególnym uwzględnieniem obsadzeń szpalerowych ulic (wg rysunku planu) (§ 8 ust. 8 uchwały);
- wprowadzenie szpalerów zieleni wysokiej towarzyszącej ciągom komunikacyjnym wschód-zachód, wiodącym ku koronie skarpy (§ 8 ust. 9 uchwały);
- dla szpalerów drzew na terenie ulicy Al. W. (3 KUG) plan ustala zachowanie i uzupełnienie szpalerów drzew oraz wprowadzenie nowych nasadzeń (wg rysunku planu) (§ 8 ust. 10 pkt 1 uchwały).
Natomiast zgodne z § 13 ust. 1 pkt 4 uchwały wolnostojące nośniki reklamowe mogą być sytuowane jedynie w taki sposób by skrajna linia krawędzi nośnika reklamowego była oddalona od zewnętrznego krawężnika jezdni o co najmniej 2,5 m i o co najmniej 2.0 m od linii nasadzenia zieleni szpalerowej. Linie nasadzeń zieleni szpalerowej zostały wskazane na rysunku planu zgodnie z ww. zasadami ochrony i kształtowani środowiska.
Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z załączonych do akt sprawy dokumentów, przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się w planowanej linii szpaleru zieleni wysokiej, co oznacza, że nie został spełniony wymóg określony § 13 ust. 1 pkt 4 uchwały, tj. zachowanie odległości 2 m. Poza tym z rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że przedmiotowy nośnik znajduje się także w liniach planowanej jezdni al. W., co również jest sprzeczne z ww. przepisem (koniecznością zachowania odległości 2,5 m). Ponownie dodać wypada, iż nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, kiedy przebudowa al. W. będzie realizowana.
Spółka, nie zgadzając się z tym postanowieniem, pismem z dnia 19 lutego 2024 r. wywiodła do tut. Sądu skargę.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
a) § 13 ust. 1 pkt 4 uchwały Rady m.st. Warszawy uchwałą nr LXXVll/2422/2006 w dniu 22 czerwca 2006 roku poprzez niezasadne przyjęcie, że inwestycja znajduje się w planowanej linii szpaleru zieleni wysokiej,
b) art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wnikliwy i wszechstronny, w szczególności w odniesieniu do faktu, iż zamierzenie Skarżącej spółki jest zgodne z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
c) art. 80 k.p.a., poprzez pobieżną ocenę wniosku skarżącej spółki i przyjęcie niejako a priori, iż zamierzenie skarżącej spółki wymienione we wniosku o wydanie zaświadczenia, jest niezgodne z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy,
d) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz należytego ich ocenienia i opisania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, do czego organ II instancji, jako organ odwoławczy, był zobowiązany.
W oparciu o tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego i rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2024 r., znak KOC/4615/Zs/20, którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, tj. zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wskazać na wstępie należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 217 – 220 k.p.a.), regulujące postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń.
Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a.: "[o]rgan administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie". "Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego" (art. 217 § 2 k.p.a.). Z kolei stosownie do art. 218 § 1 k.p.a.: "[w] przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu". Organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Postępowanie to ma charakter uproszczony i odformalizowany. W trakcie tego postępowania dokonywane są wyłącznie czynności materialno–techniczne polegające w szczególności na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. Zaświadczenie traktować należy jako urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, zaś jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego.
Organ, wydając zaświadczenie, dokonuje jedynie potwierdzenia konkretnej okoliczności, a nie stwierdza istnienia w danym czasie określonego stanu. Z tej też przyczyny niedopuszczalne jest w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające z art. 218 § 2 k.p.a. sprowadza się do przyjęcia, że spełnia ono tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Sprowadza się ono w istocie do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i akt innego rodzaju, lub wyjaśnienia, czy dane w nich zawarte odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry i akta innego rodzaju mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Rolą postępowania wyjaśniającego jest usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1139/10 i 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09). Niedopuszczalne jest natomiast dokonywanie w nim nowych ustaleń faktycznych i prawnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 874/21).
W sytuacji, gdy organ dysponuje danymi zawartymi w kartotekach, ewidencjach, rejestrach lub aktach innego rodzaju, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, wówczas winien wydać zaświadczenie. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno–techniczną.
W okolicznościach niniejszej sprawy, Spółka domagała się wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla trwale związanego z gruntem wolnostojącego nośnika reklamowego o wysokości 6 m znajdującego się przy al. W. w W.
Z dokonanej przez organy analizy akt wynika, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje jest na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w W., w jej północnej części przy ul. W. Dla terenu, na którym znajduje się działka ew. nr [...] z obręb [...] w W., obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S., uchwalonym przez Radę m.st. Warszawy Uchwałą Nr LXXVII/2422/2006 z dnia 22 czerwca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2006 r., poz. 4800)
Według ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka znajduje się na terenie ulicy publicznej, oznaczonej na rysunku planu symbolem 3KUG, a także w projektowanej jezdni ul. W. oraz w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej zieleni wysokiej.
Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 4 ww. uchwały wolnostojące nośniki reklamowe mogą być sytuowane jedynie w taki sposób by skrajna linia krawędzi nośnika reklamowego była oddalona od zewnętrznego krawężnika jezdni o co najmniej 2,5 m i o co najmniej 2,0 m od linii nasadzenia zieleni szpalerowej.
Linie nasadzeń zieleni szpalerowej zostały natomiast wskazane na rysunku planu zgodnie z zasadami ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego, tj. z zachowaniem na całym obszarze planu istniejącej zieleni zarówno pojedynczych egzemplarzy jak i grup zieleni niskiej i wysokiej, ze szczególnym uwzględnieniem obsadzeń szpalerowych ulic (wg rysunku planu) (§ 8 ust. 8 uchwały).
Dla szpalerów drzew na terenie ulic(y) Al. W. (3 KUG) plan ustalił zachowanie i uzupełnienie szpalerów drzew oraz wprowadzenie nowych nasadzeń (wg rysunku planu) (§ 8 ust. 10 pkt 1 uchwały)
Jak wynika z akt sprawy, w tym z szczególności z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się w planowanej linii szpaleru zieleni wysokiej oraz w linii planowanej jezdni ul. W. Oznacza to brak możliwości zachowania minimalnego odstępu 2,5 m od krawędzi jezdni. W konsekwencji organy orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły niezgodność obiektu budowlanego z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu tzw. Dworca P. Prawidłowo zatem organy na podstawie art. 219 k.p.a. odmówiły wydania zaświadczenia o żądanej treści. Tym samym chybiony jest zarzut naruszenia § 13 ust. 1 pkt 4 uchwały.
Oceniając legalność zaskarżonych postanowień Sąd uznał, że organy administracji w takim zakresie, który był niezbędny dla możliwości legalnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgromadziły materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy aktualny na dzień zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz dokonały jego prawidłowej oceny, przez co nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazywanych w skardze, w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 oraz art. 15 k.p.a.
Konkludując stwierdzić należy, że przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a treść uzasadnienia postanowienia świadczy o tym, że wydanie kwestionowanego rozstrzygnięcia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w postanowieniu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a.