II SA/Gl 139/07

II SA/Gl 139/07 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Maria Taniewska-Banacka
Włodzimierz Kubik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OZ 37/08 - Postanowienie NSA z 2008-01-31
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. F., K. F. i T. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na działce nr A położonej w R. przy ul. A. Pismem z dnia [...] 2006 r. A. F. właścicielka sąsiedniej działki nr B wystąpiła wraz z mężem i synem do Starosty W. z wnioskiem o udostępnienie danych dotyczących tego pozwolenia oraz o uznanie jej za stronę postępowania. Pismo to zostało potraktowane przez Starostę jako odwołanie od decyzji z dnia [...] r. i przesłane do Wojewody [...]. Kolejnym pismem z dnia [...] 2006 r. /podpisanym przez tylko jedną osobę/ A., K. i T. F. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wskazaną na wstępie decyzją. We wniosku tym podniesiono, że inwestor ubiegał się już o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wraz z pomieszczeniami gospodarczymi w latach poprzednich, a decyzje zapadłe wówczas zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 35/02. Opisane pismo i wniosek Wojewoda [...] odesłał Staroście W. celem nadania im właściwego biegu. Drugi wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania autorzy poprzednich pism skierowali także w dniu [...] 2006 r. do Starosty W..
W następstwie opisanej wymiany korespondencji decyzją z dnia [...] r. wydaną z powołaniem się na art. 149 § 3 i art. 150 § 1 k.p.a. Starosta W. odmówił wznowienia postępowania. Podał, że nieruchomość wnioskodawców leży poza obszarem oddziaływania obiektu, na który udzielono pozwolenia na budowę a zatem nie byli stroną postępowania art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./. Orzeczenie to zostało uchylone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r., a sprawa wznowienia postępowania została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda nakazał temu organowi wznowienie postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy postanowieniem z dnia [...] r. Starosta W. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, następnie jednak decyzją z dnia [...] r. ponownie odmówił wznowienia postępowania powołując się na te same przepisy, co w decyzji z dnia [...] r. Także i to rozstrzygnięcie nie utrzymało się w obrocie prawnym, bowiem zostało podobnie jak poprzednie uchylone w trybie art. 138 § 2 k.p.a. przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
W konsekwencji tego Starosta W. decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] r. W podstawie prawnej wskazał tym razem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W decyzji zamieszczone zostało także postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez A., K. i T. F., którzy w swoim żądaniu wskazali, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją udzielającą W. N. pozwolenia na budowę. Zatem ich żądanie zostało oparte na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wobec powyższego należało wznowić postępowanie w sprawie. W wyniku szczegółowej analizy zebranych dokumentów ustalono, że odległość projektowanego budynku od strony działki wnioskodawców wynosi 4 m i jest zgodna z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Ze względu na wysokość projektowanego budynku wynoszącą nie więcej niż 8 m licząc od poziomu terenu wykluczono także niezgodność planowanej budowy z § 13 przywołanego rozporządzenia. Na wynik postępowania nie mogło mieć wpływu także twierdzenie podnoszone przez wnioskujących o wznowienie postępowania, że po wybudowaniu obiekt ten będzie użytkowany w inny sposób niż wynika to z wniosku o pozwolenie na budowę.
W oparciu o powyższe organ I instancji uznał, że wnioskujący o wznowienie postępowania nie byli stroną postępowania, bowiem ich parcela sąsiadująca z terenem inwestycji leży poza obszarem oddziaływania realizowanego budynku. Stwierdzenie to oparte zostało na przepisie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego. Wobec zaś stwierdzenia, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania należało na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówić uchylenia kwestionowanej decyzji, której dotyczyło postępowanie wznowieniowe.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i K. F. domagając się jej uchylenia i wstrzymania prowadzonych na sąsiedniej parceli robót budowlanych.
W uzasadnieniu wskazali, że w sprawie nie została wyjaśniona przesłanka zgodności realizowanej inwestycji z planem miejscowym ponieważ szerokość działki dla inwestycji produkcyjnych winna wynosić minimum 40 m. Został też przekroczony wymagany minimalny wskaźnik zieleni wynoszący 40 % . Wbrew twierdzeniom Starosty ich działka leży też w obszarze oddziaływania wznoszonego obiektu, bowiem będzie on usytuowany wzdłuż jej granicy na odcinku o długości 28 m.
Z uwagi na różnicę poziomu terenów obu działek wynoszącą 1,5 m obiekt ten mający wysokość 8 m będzie miał faktycznie 9,5 m i będzie zacieniał nowo wybudowany na ich działce budynek zlokalizowany 8 m od granicy.
Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty W.. W motywach rozstrzygnięcia zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wnioskodawcy nie byli stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż ich działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Z analizy zatwierdzonego projektu wynika bowiem, że przedmiotowy obiekt o funkcji mieszkalnej został usytuowany w odległości 4 m od granicy, a zatem spełnia wymogi przewidziane w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych /.../. Przepisy tego rozporządzenia nie wprowadzają też żadnych ograniczeń co do łącznej długości budynków realizowanych równolegle do granicy działki. Kwestia ta musi jednak zostać uwzględniona w ocenie wpływu na naturalne oświetlenie pomieszczeń w sąsiednim budynku przeznaczonych na pobyt ludzi, które należy przeprowadzić stosownie do wskazań § 13 i § 60 przywołanego rozporządzenia. Wojewoda uznał jednak, że skoro projektowany budynek mający mieć licząc od poziomu terenu wysokość 7,5 m to dodając nawet 1,5 m różnicy poziomów sąsiadujących działek nie ograniczy on naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżących. Na podstawie projektu zagospodarowania działki, analizy zacieniania opracowanej przez uprawnionego projektanta oraz dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez odwołujących się Wojewoda stwierdził zatem, że sporny budynek spełnia wynikające z przepisów technicznych warunki w zakresie, usytuowania na działce oraz oświetlenia naturalnego pomieszczeń sąsiedniego budynku, a tym samym nie obejmuje on swoim oddziaływaniem sąsiedniej działki. Wobec powyższego uznał, że kwestionowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do A. F., co powoduje, że skarżącym nie przysługuje prawo udziału w charakterze stron postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę spornej inwestycji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na tę decyzję wnieśli A. F. oraz jej mąż K. F. i syn T. F. domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia [...] r. i wreszcie uchylenia decyzji Starosty W. z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. N. pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skargi zakwestionowali oni stanowiska organów obu instancji odmawiające im statusu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, które toczyło się z wniosku W. N.. Podali, że zarówno ich działka jak i działka inwestora są położone w dzielnicy domków jednorodzinnych i mają powierzchnię po ok. [...] m2. Na działce inwestora posadowiony jest już w odległości 4 m od granicy ich działki budynek piekarni z piętrem mieszkalnym mający długość 17 m. Do tego budynku jest dobudowywany kolejny budynek o długości 11 m. Tym samym na działce o długości 33 m powstanie mur o długości 28 m i wysokości ok. 8,5 m. Spowoduje to, zważywszy dodatkowo jeszcze różnicę poziomu terenu między ich parcelą, a parcelą inwestora wynoszącą 1,5 m, że ich działka zostanie całkowicie zacieniona od strony zachodniej. Podnieśli, że obowiązujący plan miejscowy dopuszcza realizację obiektów produkcyjnych, zakładów rzemieślniczych i warsztatów na działkach o powierzchni 2500 m2 i nakazuje przeznaczyć minimum 40 % działki pod zieleń, a pomimo to Starosta udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Wreszcie wskazali, że sporna inwestycja była już kontrolowana przez WSA w Gliwicach, który wspomnianym już prawomocnym wyrokiem uchylił poprzednio udzielone inwestorowi pozwolenie na budowę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie mogła odnieść skutku, albowiem poddana kontroli Sądu decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa. Skarżącym przyjdzie wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm./, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 przywołanej ustawy/. W tak zakreślonych ramach postępowania Sąd jest więc władny uchylić zaskarżony akt administracyjny w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z tych okoliczności, a także okoliczności przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a./ nie miała jednak miejsca w kontrolowanym postępowaniu.
W toku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pierwszym rzędzie Sąd był zobligowany do oddalenia skarg K. F. i T. F. bowiem nie posiadali oni legitymacji do jej wniesienia. Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, poza prokuratorem, Rzecznikiem Praw Obywatelskich oraz organizacją społeczną w sprawie mieszczącej się w zakresie jej statutowej działalności, jest każdy kto ma w tym interes prawny.
O "interesie prawnym" w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy zaś wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym, czy skarżący podmiot ma w danej sprawie interes prawny, decydują więc przepisy prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Tym samym od wykazania związku między tak rozumianym interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej jest uzależnione uprawnienie do złożenia skarg /por. np. A.Kabat, Komentarz do art. 50 P.p.s.a. w: B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka–Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005/. W doktrynie podkreśla się także, że istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi "żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym" /T.Woś /w:/ T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska. Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 122-123/. Tym samym skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością /T.Woś, tamże/.
Przenosząc te rozważania na grunt kontrolowanego postępowania wskazać przyjdzie, że wniosek który spowodował wszczęcie postępowania wznowieniowego oparty został na twierdzeniu naruszenia decyzją udzielającą W. N. pozwolenia na budowę prawa własności przysługującego wnioskodawcom do nieruchomości sąsiedniej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr B. Tymczasem jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu uproszczonego z ewidencji gruntów i budynków /k. [...] akt administracyjnych/ przedmiotowa działka stanowi wyłącznie własność A. F.. Na pytanie Sądu badającego w trakcie rozprawy legitymację skargową T. i K. F. pierwszy z nich oświadczył, że za zgodą matki otrzymał pozwolenie i wybudował budynek mieszkalny na działce nr B i w tym upatruje swój interes prawny we wniesieniu skargi. Natomiast K. F. swój interes prawny wywiódł z faktu małżeństwa z A. F. oraz prowadzenia z nią wspólnego gospodarstwa. W świetle przeprowadzonych wyżej rozważań, nie można jednak z przytoczonych okoliczności wyprowadzić wniosku, że rozstrzygnięcia zapadłe w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu dotyczyły ich interesu prawnego. W tym stanie rzeczy biorąc pod uwagę okoliczność, że zaskarżona decyzja nie nakładała na T. i K. F. obowiązków, a także nie ograniczała przysługujących im praw ich skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 tej ustawy, albowiem nie mieli oni interesu prawnego w jej wniesieniu do sądu.
Co się tyczy skargi A. F. na wstępie należy wskazać, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego uregulowana przepisami art. 145 – 153 k.p.a. ma na celu usuwanie wad jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne i postanowienia, od których przysługiwało zażalenie czy wręcz eliminację takich dotkniętych wadami prawnymi orzeczeń z obrotu prawnego w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Jedną z przesłanek nakazujących organowi wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność braku udziału strony w postępowaniu, bez jej własnej winy. Skarżąca prawo udziału w charakterze strony postępowania toczącego się z wniosku W. N. wywiodła z przysługującego jej prawa własności zabudowanej nieruchomości gruntowej graniczącej bezpośrednio z terenem projektowanej inwestycji, na której realizację Starosta W. udzielił pozwolenia na budowę. Bezsporne w sprawie jest także, że nie brała ona udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a w szczególności nie została zawiadomiona o jego wszczęciu oraz nie doręczono jej zapadłego w sprawie orzeczenia. Orzekające w sprawie organy nie wypowiedziały się w kwestii dochowania przez skarżącą przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy jednak przyjąć, że o wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dowiedziała się ona dopiero wraz z rozpoczęciem przez inwestora robót budowlanych. Tym samym należy uznać, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został w terminie. W tym miejscu zaaprobować należy stanowisko Wojewody [...] zajęte w decyzji z dnia [...] r., zgodnie z którym złożone podanie o wznowienie postępowania oparte na ustawowej przesłance wymienionej w art. 145 k.p.a. /dodać należy, że także w art. 145a tej ustawy/ winno spowodować wszczęcie postępowania wznowieniowego.
W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że jeśli zachodzą jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy, na której zostało oparte żądanie wznowienia postępowania i potrzeba zbadania w tym zakresie sprawy, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje /por. wyroki NSA z dnia 8 lipca 1997 r. SA/Rz 606/96, w: Samorząd Terytorialny 1997, nr 11, poz. 62 oraz z dnia 24 marca 1998 r. II SA 122/98, w: ONSA 1999, nr 2, poz. 53/. Sytuacja taka zachodzi w szczególności w przypadku oparcia zgłoszonego żądania na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w którym zgłaszający to żądanie wskazuje, że został pominięty w postępowaniu, mimo posiadania przymiotu strony, a zatem weryfikacja tych twierdzeń winna wtedy nastąpić po wznowieniu postępowania.
W następstwie ustaleń faktycznych dokonanych po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę organy obu instancji doszły jednak do przekonania, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stanowisko to wywiedzione zostało z przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 80, poz. 718 ze zm./. Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
W tej kwestii organy odwołały się także do definicji ustawowej zamieszczonej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w świetle której przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zgodnie z tymi przepisami zatem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości nawet sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, której dotyczy toczące się postępowanie o pozwolenie na budowę nie stają się automatycznie stronami tego postępowania, jak to miało miejsce w poprzednim stanie prawnym. Uczestnictwo w charakterze strony w takim postępowaniu osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości sąsiedniej wynikać bowiem musi z przepisów odrębnych. Zaaprobować należy także stanowisko Wojewody [...], że do przepisów odrębnych o jakich była mowa w zacytowanej definicji należy obok innych aktów prawnych zaliczyć w szczególności przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodzić się należy jednocześnie z zamieszczoną w uzasadnieniu decyzji Wojewody argumentacją, że realizacja projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty W. z dnia
[...] r. nr [...] nie wprowadzi w świetle przepisów ostatnio wymienionego rozporządzenia ograniczeń w zagospodarowaniu terenu działki nr B. W ocenie Sądu ograniczenia w zagospodarowaniu działki A. F. w związku z realizacją w jej bezpośrednim sąsiedztwie budynku w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany nie wynikają także z innych przepisów prawa, stąd też należało zaakceptować pogląd Wojewody [...] jak i Starosty W., że nie przysługiwał jej status strony postępowania wszczętego wnioskiem W. N. z dnia [...] 2005 r. Odnosząc się do argumentacji skargi związanej z zacienieniem terenu działki skarżącej wskazać należy, że przepisy techniczno-budowlane nie regulują tej kwestii. Przepisy te w tych kwestiach rozstrzygają bowiem jedynie o zacienieniu znajdujących się w budynkach położonych w sąsiedztwie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi /§ 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/ oraz ustalają niezbędny czas nasłonecznienia pokojów mieszkalnych w takich obiektach /§ 60 tego rozporządzenia/. Tym samym skoro te kwestie zostały rozstrzygnięte w zatwierdzonym projekcie budowlanym zgodnie z przywołanymi przepisami, to nie można powołując się na nie podważać twierdzeń dotyczących prawidłowości wyznaczenia obszaru oddziaływania spornego obiektu budowlanego.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut, że sporny obiekt budowlany będzie w przyszłości użytkowany niezgodnie z zatwierdzonym projektem, czy kwestionowanie w oparciu o to stwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami planu miejscowego. Stronie skarżącej przyjdzie bowiem wyjaśnić, że kwestia zmiany sposobu użytkowania realizowanego obiektu nie była przedmiotem rozstrzygnięcia w kontrolowanym postępowaniu, a zatem nie mogła być skutecznie podnoszona w jego ramach. Wreszcie wskazać przyjdzie, że decyzja Starosty W. z dnia [...] r. nr [...], którą udzielono pozwolenia na budowę toczyła się w postępowaniu wszczętym drugim wnioskiem inwestora z dnia [...] 2005 r. a zatem nie można było do tego postępowania odnosić wprost wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 35/02.
Z tych powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.